Ζούμε κρίσιμες στιγμές για το σύνολο της εργατικής τάξης. Η επίθεση που δεχόμαστε έχει ξεπεράσει κάθε ιστορικό προηγούμενο και απειλεί να καταστρέψει κάθε έννοια δικαιώματος γνωρίσαμε από την μεταπολίτευση και μετά. Με μια άλλη έννοια θα μπορούσε να πει κανείς πως ζούμε μια νέα μεταπολίτευση.
Για τα αφεντικά και το πολιτικό τους προσωπικό, οι σκοποί για να βγει το σύστημα τους από την κρίση είναι σαφή κι ευδιάκριτα. Πρέπει για να περπατήσει ξανά η οικονομία τους να θυσιαστούν οι εργαζόμενοι, η κοινωνική πρόνοια, η περίθαλψη, η ασφάλιση, οι μισθοί. Για να αναπνεύσουν τα χρηματιστήρια και οι αγορές πρέπει να βυθιστεί ακόμη περισσότερο η κοινωνική πλειοψηφία στην ανεργία, στην φτώχεια, στην εξαθλίωση. Και τα μέσα τους είναι γνωστά. Είναι τα μνημόνια και οι νόμοι τους, η απειλή της ανεργίας σε όποιον σηκώνει κεφάλι, τα ΜΜΕ που συκοφαντούν, οι ατομικές νέες συμβάσεις που το αφεντικό περιμένει να υπογράψουμε, ο ρουφιάνος του που κρύβεται πίσω από τη πλάτη μας, η αστυνομοκρατία και ο φόβος που κυριαρχεί στους δρόμους.
Αυτή η κατάσταση μεταφράζεται και στον χώρο μας, στον χώρο των βιβλιοπωλείων, των εκδοτικών οίκων και των αποθηκών.
Σήμερα που καταργείται η κλαδική σύμβαση, καταργείται το δικαίωμα της ευνοικότερης ρύθμισης, καταργείται ο τρόπος με τον οποίο πουλούσαμε το μοναδικό εμπόρευμα που έχουμε στα χέρια μας, την εργατική μας δύναμη, και γυρνάμε σε εποχές πρό του 1911. Και αυτό ήδη σημαίνει μια διαφορετική, πολυ χειρότερη πραγματικότητα στους χώρους εργασίας, αλλά και μια διαφορετική πραγματικότητα για το σωματείο τους κλάδου μας, το σωματείο Βιβλίου και Χάρτου Θεσσαλονίκης.
Μέχρι σήμερα, για εμάς κακώς, τα σωματεία που στις καλές περιπτώσεις δεν ήταν εργοδοτικά ελεγχόμενα, ή ανύπαρκτες κομματικές σφραγίδες, υπήρξαν ως συλλογικότητες σαν διαπραγματευτικές ομάδες σε σχέση με την συλλογική σύμβαση εργασίας, και ως ομάδες πίεσης για την τήρηση των νομικών ρυθμίσεων. Σημερα αυτό ο ρόλος τους περιορίζεται έως και εξαφανίζεται.
Ζούμε όμως σε εποχές που θα πρέπει να ξαναοορίσουμε και να ξαναφτιάξουμε από την αρχή τα δικά μας όπλα. Κι ένα απο τα όπλα είναι και το ταξικό μαχητικό σωματείο.
Ο ρόλος του σωματείου, είναι να επανακαθοριστεί μέσα απο του αγώνες των ίδιων των μελών του, απο τους αγώνες των εργαζομένων του κλάδου.
Το σωματείο για μας, δεν είναι μια νομική υπηρεσία, όπως κάποιοι συνάδελφοι μπορεί να έχουν στο μυαλό τους. Δεν είναι μια υπηρεσία όπως π.χ. η επιθεώρηση εργασίας που κοιτάει να εφαρμόζονται οι νόμοι του κράτους. Είναι ακριβώς το αντίθετο, παλεύει για την μη εφαρμογή των κρατικών αντεργατικών νόμων και χρησιμοποιεί γι' αυτό τον σκοπό κάθε μέσο που έχει στα χέρια του, θεσμικό ή μη.
