O ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ Η ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Αναδημοσιεύουμε σήμερα μια παλαιότερη κριτική στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Νέα Προοπτική τον Μάρτιο του 2011. Χωρίς να ταυτιζόμαστε με όλα τα συμπεράσματα του κειμένου, θεωρούμε πως ειδικά σήμερα, που με τη συμβολή της πάλαι ποτέ "αντικαπιταλιστικής" αριστεράς βρίσκει χρήσιμο σκαλοπάτι και "βήμα" μια ξεκάθαρα σοσιαλδημοκρατική και εν τέλει συστημική πρόταση αντιμετώπισης της καπιταλιστικής κρίσης, το κείμενο βοηθά στο να αποκαλυφθεί στα μάτια των αγωνιστών του κινήματος, αυτή η αναποτελεσματική και αποπροσανατολιστική πρωτοβουλία.

avanti_maestro

Bήμα διαλόγου

Η γρήγορη φθορά του πρώτου κύματος μέτρων της «κρίσης του χρέους» (μνημόνια και διαρθρωτικές αλλαγές) οδηγούν τμήματα του αστικού πολιτικού προσωπικού στην Ελλάδα να αναζητούν διεξόδους για τις απρόβλεπτες εξελίξεις που φέρνει η οικονομική κρίση για την ευρωζώνη και οι ανταγωνισμοί στην Ε.Ε.

Αν η «επιμήκυνση» είναι το αντάλλαγμα που πλασάρει ήδη η κυβέρνηση ως νίκη στο εσωτερικό, η εναλλακτική εκδοχή που προβάλλεται από τμήματα του ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, Οικολόγους Πράσινους κ.ά. είναι αυτή του «κουρέματος» του χρέους μέσω του ελέγχου του. Αυτήν την εκδοχή προβάλλει και υπηρετεί η συγκρότηση της Επιτροπής Λογιστικού Έλεγχου (ΕΛΕ). Σε αυτήν την εκδοχή προσχωρεί -μαζί με τμήματα του ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, τους Οικολόγους Πράσινους- και στηρίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αντίστοιχες προτάσεις έχει υποστηρίξει με συνέντευξή της στην «Ελευθεροτυπία», μέχρι και η Λ. Κατσέλη (επιτροπή σοφών).

Η ΕΛΕ εντοπίζει το πρόβλημα του ελληνικού καπιταλισμού πρωτίστως στο δημόσιο χρέος, και υποστηρίζει επομένως πως μια άλλη φορολογική πολιτική σε βάρος του (μεγάλου) κεφαλαίου, μαζί και με ένα μερικό «κούρεμα» του δημόσιου χρέους αρκεί για να ξεπεραστεί η κρίση. Πρόκειται για καθαρή (αυτ)απάτη –που πέραν των άλλων βασίζεται στην αδυναμία κατανόησης του χαρακτήρα της τωρινής κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού.

Ταυτόχρονα έχουμε να κάνουμε με κραυγαλέα αδυναμία κατανόησης της ίδιας της πολιτικής στόχευσης του «μνημονίου». Το «μνημόνιο» δεν επιχειρεί να επιλύσει ειδικά τα προβλήματα του δημόσιου τομέα και του δημοσίου χρέους, αλλά (ανεπιτυχώς) προσπαθεί να απαντήσει στο συνολικό αναπτυξιακό πρόβλημα του ελληνικού καπιταλισμού και στο συνολικό εξωτερικό του χρέος, με όρους πολέμου ενάντια στη μισθωτή εργασία και διεθνούς-ιμπεριαλιστικής ληστρικής απομύζησης αξίας και υπεραξίας.

ΤΑ ΛΑΪΚΑ ΜΕΤΩΠΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

του Π.Πουλιόπουλου

Γράφτηκε τον Ιούνη του 1937

1.Νέα Φάση της Παρακμής του Καπιταλισμού

Η επιδρομή του ιταλικού ιμπεριαλισμού στην Αιθιοπία το 1935, ή γενική απεργία στη Γαλλία τον Ιούνη του 1936, ο εμφύλιος πόλεμος πού συνεχίζεται στην Ισπανία και οι γιγαντιαίοι εξοπλισμοί όλων των μεγάλων Δυνάμεων δείχνουνε καθαρά ότι περάσαμε σε ένα καινούριο στάδιο γενικής παρακμής του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Ο κόσμος μπήκε σε μια νέα περίοδο πολέμων και επαναστάσεων.

Μέσα στη μεγάλη αυτή κρίση μία και μοναδική είναι η λύση που μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του προλεταριάτου και όλων γενικά των μαζών του λαού: η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη και η χρησιμοποίηση της εξουσίας αυτής για την εφαρμογή του σοσιαλισμού.

2. Πώς Γενικά Μπορεί να Καταληφθεί η Εξουσία

Η εργατική τάξη μπορεί να καταλάβει την πολιτική εξουσία μόνο άμα χρησιμοποιήσει τη μέθοδο της ανεξάρτητης ταξικής πάλης. Πρέπει δηλαδή, σε οποιαδήποτε φάση της σημερινής κρίσης, να αντιτάσσει την ασυμφιλίωτη αντίθεση της στην αστική τάξη και στο αστικό κράτος, με οποιαδήποτε μορφή κι αν παρουσιάζεται αυτό.

Ο όγκος των μη προλεταριακών μαζών του λαού μπορεί και πρέπει να κερδηθεί με το μέρος της εργατικής τάξης και του σοσιαλισμού. Αυτό όμως θα κατορθωθεί μόνο όταν η ίδια η εργατική τάξη αποδείξει ότι μπαίνει μπροστά, αποφασιστικός και ικανός ηγέτης στην ανεξάρτητη, επαναστατική πάλη των τάξεων κατά της κεφαλαιοκρατίας που εξουθενώνει κι αυτές τις μάζες του πληθυσμού όπως και το προλεταριάτο.

Συγκλίσεις

Ο Α.Χάγιος δήλωσε χτες (20/2) στην "Εποχή":

"Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με την πολιτική της εξόρμηση, διατυπώνει συγκεκριμένη πρόταση στον κόσμο του κινήματος και της Αριστεράς για μια κοινή πορεία νίκης και ανατροπής. Θα συζητήσουμε με τους αγωνιστές της Αριστεράς, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής. Θα απευθυνθούμε στη βάση και στις ηγεσίες. Θα εργαστούμε για να επιλέξουμε από κοινού το δρόμο της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης. Το δρόμο της συμπόρευσης στο αναγκαίο αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής, με ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα. Στο μέτωπο αυτό μπορούν να εκφραστούν και οι ριζοσπαστικές διαθέσεις και αναζητήσεις της λαϊκής - εργατικής βάσης του ΠΑΣΟΚ και των άλλων αστικών κομμάτων. "

Στη προσπάθεια μας να αποκωδικοποιήσουμε, ποια προγραμματικά στοιχεία  "της κοινοβουλευτικής αριστεράς" και μάλιστα της ηγεσίας της, βλέπει να συγκλίνει, ή τουλάχιστον να μετατοπίζεται σε "ριζοσπαστικότερες" θέσεις για να καλεστεί από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε ενότητα, πέσαμε επάνω στην εισήγηση Τσίπρα στη συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ (17/2). Αποσπάσματα από την εισήγηση Α. Τσίπρα:

"Η Αριστερά έχει καταθέσει έγκαιρα την εναλλακτική πολιτική της πρόταση.

...

Απαντάμε. Αναστολή πληρωμών για όσο χρειαστεί ώστε να εξοικονομούμε 20 δις τον χρόνο, για τη στήριξη της απασχόλησης και της κοινωνικής συνοχής.

...

Απαντάμε. Διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, χωρίς μνημόνια λιτότητας. Αλλά με δυνατότητα να αποπληρώνουμε το υπόλοιπο με ρήτρα ανάπτυξης, όπως έγινε για τη Γερμανία το 1953.

...

Απαντάμε. Όλα τα χρήματα που θα εξοικονομήσουμε από την αναστολή πληρωμών να πάνε στην ανάπτυξη. Σε δημόσιες παραγωγικές επενδύσεις, σε ένα νέο αναπτυξιακό σχέδιο, στην ανασυγκρότηση του κοινωνικού τομέα που καταρρέει. Ούτε ένα ευρώ να μην πάει πια στους τοκογλύφους.

...

Απαντάμε. Κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Και εξάντληση κάθε δυνατότητα για συμμαχίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο για ανατροπή του σημερινού αδιέξοδου οικονομικού μοντέλου. Για απευθείας χαμηλότοκο δανεισμό των κρατών από την ΕΚΤ και όχι των χρεοκοπημένων τραπεζών.

Ζητάνε από τον λαό καινούργιους φόρους και χαράτσια.

Απαντάμε. Ριζική προοδευτική αναδιανομή. Φορολόγηση του συσσωρευμένου πλούτου και του κεφαλαίου.

Να σταματήσουν να φορολογούν άλλο τη φτώχεια και να φορολογηθεί επιτέλους και ο πλούτος σε αυτή τη χώρα.

...

Η δημιουργία ενός νέου Συνασπισμού Εξουσίας προϋποθέτει μια ευρύτατη κοινωνική συσπείρωση.

...

Αυτή την ανάγκη και την απαίτηση των καιρών, εκφράζει η δική μας προσήλωση στην στρατηγική της ενότητας."




Αν και πολλές φορές έχουμε τοποθετηθεί γύρω από ζητήματα μετάλλαξης της πλειοψηφίας της άκρας αριστεράς στην Ελλάδα σε αριστερή σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση, δεν παύει διαρκώς να μας εκπλήσσει. Από τη μία πλευρά μια σαφέστατη πρόταση διαχείρισης του καπιταλισμού, που το μόνο που κάνει είναι να σπέρνει αυταπάτες, για την "χρηστή" αντιμετώπιση από μια αριστερή κυβέρνηση των καταστάσεων, ξεκάθαρα σε αντεπαναστατική κατεύθυνση και στο έδαφος του μικροαστικού ρεφορμισμού. Κι από την άλλη μια, στα λόγια επαναστατική δύναμη, που όπου βρεθεί κι όπου σταθεί  , καλεί ηγεσίες, βάση, αριστερά κόμματα, μέχρι και τη βάση των αστικών κομμάτων, να ενωθεί. Ενότητα, αριστερή τελικά και όχι ταξική, στη πλατεία, στα σωματεία γιατί όχι αύριο και στα ψηφοδέλτια;

avanti_maestro

Η Ε.Λ.Ε. δικαιώθηκε..............με το PSI

Χωρίς σχόλια....οι υπογραμμίσεις δικές μας

Λ.Βατικιώτης: «Το PSI δικαίωσε την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου»

«Λεόντιος συμφωνία υπέρ τραπεζών το PSI»

Ο κ. Βατικιώτης χαρακτηρίζει “λεόντιο συμφωνία υπέρ των τραπεζών και κατά του ελληνικού κράτους” το σχεδιασμό της τρόικας. Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα όμως “δεν θα τη βγάλει καθαρή”, προσθέτει, καθώς πήρε μόνο μία μικρή παράταση ζωής. Σύντομα θα περάσει στα χέρια των μεγάλων τραπεζικών οργανισμών Γερμανίας και Γαλλίας, “με εξαίρεση ίσως την Εθνική Τράπεζα”. Οι τράπεζες ωστόσο “πρέπει να εθνικοποιηθούν”, τονίζει.

Στην ερώτηση “γιατί τόση πίεση από ΔΝΤ και Γερμανία για μείωση των επιτοκίων”, ο κ. Βατικιώτης απαντά ότι η απότομη στροφή “οφείλεται στο φόβο να μην επαναληφθεί το σενάριο της Αργεντινής”. Συνειδητοποίησαν πολύ αργά ότι η πολιτική λιτότητας που εφαρμόζει η ΕΕ εδώ και ένα χρόνο, οδηγεί στην “μη αποπληρωμή του χρέους”. Πολιτικές λιτότητας όμως που εφαρμόζονται σε επίπεδο κορυφής, καθώς το Europact plus ορίζει ότι οι μισθοί των χωρών της ΕΕ θα οδηγηθούν στα επίπεδα του βασικότερου ανταγωνιστή τους. “Και αυτή είναι η Κίνα”.

Σε ό,τι αφορά τα ταμεία, ο κ Βατικιώτης είναι ξεκάθαρος: “Μιλάμε για το τέλος του Ασφαλιστικού Συστήματος”, το οποίο θα απωλέσει 12 δισ. ευρώ. Το αποτέλεσμα θα είναι “να μείνει από ρευστό σε ένα με δύο χρόνια”. Ωστόσο, “δεν μπορούν τώρα να διαμαρτύρονται οι υπουργοί για την κατάσταση των ταμείων και ταυτόχρονα να υποστηρίζουν αυτήν την πολιτική λιτότητας και απομείωσης των αποθεματικών”. Τα ασφαλιστικά ταμεία οδηγήθηκαν στην κατάρρευση από την πολιτική που ακολουθήθηκαν όλα τα χρόνια.

Για το ζήτημα της χρήσης του Βρετανικού Δικαίου στα νέα ομόλογα που θα εκδοθούν, επισημαίνει ότι “αν ένας Άγγλος έλεγε ότι θα εκδώσει ομόλογα στο ελληνικό Δίκαιο θα τον αποκαλούσαν γελοίο, στην Ελλάδα αντίστοιχα τους αποκαλούμε φωστήρες”. Πιο συγκεκριμένα, η Ελλάδα δεν θα μπορεί πλέον να αλλάξει τους όρους της έκδοσης των ομολόγων (π.χ. αλλαγή ημερομηνίας που λήγουν). Με δεδομένο ότι θεωρεί πως είναι θέμα χρόνου να ξαναγίνει αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, ενώ παράλληλα θα μας αναγκάσουν να βγούμε από το ευρώ, το γεγονός ότι τα νέα ομόλογα θα είναι αδύνατο να “δραχμοποιηθούν” σημαίνει ότι το χρέος θα παραμείνει “εξαιρετικά δυσβάστακτο”.

«Το PSI δικαίωσε την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου»

Το PSI είναι η απόδειξη ότι "δεν υπάρχουν ταμπού στα δημόσια οικονομικά". Όμως ο κ. Βατικιώτης επιμένει ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να διαπραγματεύεται το χρέος της ως κυρίαρχο κράτος. Το κύριο αίτημα της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου ήταν και παραμένει ότι πρέπει να ανοίξουν τα βιβλία του κράτους για να δούμε πόσα χρωστάμε, σε ποιους χρωστάμε και με τι όρους τα χρωστάμε. Η ΕΛΕ δεν απευθύνθηκε στην κυβέρνηση Παπανδρέου (τότε), ούτε ζήτησε να δημιουργηθεί άλλη μία εξεταστική επιτροπή στη βουλή, αλλά το αίτημά της εκφράζεται με κινηματικούς όρους. Ακόμη και το πρώτο δάνειο της τρόικας είναι πρακτικά παράνομο, αφού δεν έχει ακόμη καν ψηφιστεί στην ελληνική βουλή. «Το δάνειο αυτό πρέπει να πληρωθεί από τον κ. Παπακωνσταντίνου».

Η πρόσβαση στα δημόσια βιβλία χαρακτηρίζεται πολύ δύσκολη. Ακόμη και στον Ισημερινό, όπως μας επισήμανε ο κ. Βατικιώτης, όπου θέλησε ο ίδιος ο πρόεδρος της χώρας να το κάνει, έπεσε πάνω σε “άβατα”. Στην Ελλάδα τα “άβατα” διορίστηκαν απ' ευθείας από τα ξένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Παράδειγμα ο ΟΔΔΗΧ με επικεφαλής τον κ.Χριστοδούλου της GoldmanSachs, αλλά και η ΕΛΣΤΑΤ του κ. Γεωργίου, πρώην στελέχους του ΔΝΤ.

Ειδικότερα για το θέμα της ΕΛΣΤΑΤ, ο Λ. Βατικιώτης ισχυρίζεται ότι: «greek statistics υπήρχαν, όπως υπήρχαν και french statistics και austrian statistics κ.λπ. Κανείς δεν πληρούσε τα κριτήρια για να μπει στην Ευρωζώνη». Αλχημίες γίνονταν πριν, αλχημείες γίνονται και τώρα, μόνο που τώρα αποσκοπούν στην επιβολή της λιτότητας. Τρανταχτό το παράδειγμα του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής. Όταν έβγαλε ανακοίνωση πως η πορεία του χρέους είναι ανεξέλεγχτη, “πυροβόλησαν τον αγγελειοφόρο”. Απέλυσαν όλα τα διορισμένα από τον κύριο Παπακωνσταντίνου επιστημονικά στελέχη του.

«Να καταγγείλουμε τη Νορβηγία, γιατί είναι η 'Αλβανία της Ευρώπης'»

Οι προτάσεις της ΕΛΕ, συγκεκριμένα, είναι:

Η Ελλάδα θα πρέπει να βγει από την Ευρωζώνη και να κάνει παύση πληρωμών, αναγνωρίζοντας ότι η διαδικασία “δεν θα είναι βελούδινη”. Η Ελλάδα, σύμφωνα με τα λεγόμενα του κ. Βατικιώτη, έχει τις δυνατότητες να ικανοποιήσει τις βασικές ανάγκες του πληθυσμού της, και τα δημόσια έσοδά της επαρκούν για να καλυφθούν οι κοινωνικές ανάγκες. Ως παράδειγμα έφερε την Ισλανδία που “παράγει μόνο μπακαλιάρο” και έκανε παύση πληρωμών, χωρίς να πεινάσει κανένας πολίτης. Στο ζήτημα της ενέργειας, θα πρέπει να απευθυνθούμε στο Ιράν για καύσιμα με μία προνομιακή συμφωνία που θα μας επιτρέπει την αποπληρωμή μετά από έξι ή οκτώ μήνες. Τέλος, οι τράπεζες θα κλείσουν για δύο ή τρεις ημέρες, καθώς θα πρέπει όμως να εμποδιστεί η φυγή κεφαλαίων, από την οποία ούτως ή άλλως έχει πληγεί η χώρα στην πιο “κρίσιμη οικονομική περίοδο”. Σε κάθε περίπτωση, όπως επισημαίνεται, οι καταθετικοί λογαριασμοί είναι εγγυημένοι. Για το κατά πόσο θα βρεθούμε μόνοι μας εκτός Ευρωζώνης, χρησιμοποιήθηκε το παράδειγμα της Νορβηγίας η οποία σύμφωνα με τα όσα λέγονται θα έπρεπε κι αυτή να χαρακτηρίζεται ως “Αλβανία της Ευρώπης”.

Στο ερώτημα για το “ποιος θα τα κάνει όλα αυτά”, ο Λ. Βατικιώτης τονίζει ότι ιστορικά “πρώτα διατυπώνεται το αίτημα και στη συνέχεια διαμορφώνονται οι πολιτικές δυνάμεις που το υλοποιούν”.

Σε ό,τι αφορά την επόμενη ημέρα, στόχος θα έπρεπε να είναι να μην έχουμε καθόλου εξωτερικό δανεισμό και να στραφούμε στην ανάγκη στον εσωτερικό. Το κίνημα που λέει σήμερα “Δεν πληρώνω” θα πρέπει να πει παράλληλα “Ποτέ ξανά διεθνής δανεισμός”.

Για τα κρατικά έσοδα υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω φορολογίας στις μεγάλες εταιρείες, καθώς η Ελλάδα χαρακτηρίζεται ως ένας ακόμη “φορολογικός παράδεισος”. Στην ερώτημα “γιατί δεν γίνονται τότε επενδύσεις”, ο κύριος Βατικιώτης εντοπίζει αλλού τις αιτίες. “Η σημαντικότερη αιτία που δεν ήρθαν επενδύσεις είναι γεωγραφική.Μία VW προτιμά να πάει στη Σλοβενία, όχι μόνο για τα τσακισμένα μεροκάματα, αλλά γιατί είναι δίπλα”. Ούτως ή άλλως, ακόμη κι αν έρχονταν επενδύσεις με τον τρόπο που θα έρχονταν (βλ. ειδικές φορολ. ζώνες) δεν θα άφηναν τίποτε στην ελληνική κοινωνία. Aκόμη και το επιχείρημα των “300 εκατομμυρίων καταναλωτών ελληνικών αγροτικών προϊόντων” μετατράπηκε σε “κατακλυσμό γερμανικών εισαγωγών στην Ελλάδα”.

Πηγή: http://news.radiobubble.gr/2012/01/psi_30.html

via: Praxis

Κυβερνητισμός και αριστερά

Δημοσιεύουμε σήμερα ένα εξαιρετικά επίκαιρο κείμενο-σχόλιο του Traverso Rossa  σε ένα άρθρο του Γρηγόρη Δεμέστιχα.

Σχόλιο Traverso Rossa : 

Το κείμενο που αναρτούμε αποτελεί μια πολιτική τοποθέτηση απέναντι στην οποία στεκόμαστε πολιτικά , ιδεολογικά αλλά και από στρατηγική και τακτική άποψη κάθετα αντίθετοι. Δεδομένου ότι η γραμμή της αριστερής κυβέρνησης ως τακτική υποταγμένη σε μια "σοσιαλιστική" προοπτική αποτελεί κατά την γνώμη μας ιδεοληπτικός σχεδιασμός επι χάρτου, καθώς διαχρονικά -πόσο μάλλον- σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης είναι τελέιως ανέφικτο να βρεθεί η χρυσή τομή ανάμεσα σε έναν ωμό καπιταλισμό και σε ένα καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο που αντλεί την μυθοπλασία του από μια προηγούμενη καπιταλιστική φάση που πέρασε ανεπιστρεπτί. Είναι αυτονόητο για εμάς ότι στο κρίσιμο ταξικό σταυροδρόμι που βρισκόμαστε είναι απαραίτητο να αρθρωθεί μια συνολική πολιτική και ιδεολογική πρόταση επαναστατικής υπέρβασης του καπιταλισμού που θα αμφισβητήσει σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο τα "ιερά και τα όσια" του σύγχρονου καπιταλισμού. Χρειαζόμαστε δηλαδή μια άλλη εξουσία, μια εργατική εξουσία που θα επιβάλλει καθολική αναστροφή πορείας στην ιστορική εξέλιξη, γέννημα ενός εργατικού επαναστατικού ρεύματος, που θα θέσει το ζήτημα της επανάστασης όχι ως αίτημα για πολιτική ζύμωση αλλά ως ωμή ιστορική αναγκαιότητα.

Ωστόσο ανεξάρτητα από τις δικές μας διαφωνίες, θεωρούμε ότι το ερώτημα που θέτει το κείμενο απέναντι στις δυνάμεις της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας (ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ) είναι καθόλα νόμιμο. Αποτελεί και δικό μας ερώτημα ή καλύτερα και δική μας εκτίμηση ότι το φυσιολογικό, το έλλογο σενάριο-ανεξάρτητα από τις κατα καιρούς επαναστατικές κορώνες- είναι η εκλογική και και πολιτική σύμπλευση των εν λόγω πολιτικών χώρων καθώς η κοινή τους συνισταμένη που αφορά σε μια ήπια νεοκευνσιανή αντιμετώπιση του σύγχρονου κανιβαλλικού καπιταλισμού είναι αυτή που δίνει τον τόνο, και ταυτόχρονα αποτελεί την συγκολλητική ουσία που είναι σε θέση να καταστήσει δυνατή την υπέρβαση των επιμέρους περιφερειακών διαφωνιών που αφήνουν ωστόσο ανέγγιχτο πυρήνα της στρατηγικής πολιτικής συμφωνίας των μορφωμάτων που συναποτελούν το συγκεκριμένο πολιτικοιδεολογικό ρεύμα. Σε αυτό το πλαίσιο φυσικά και είναι εφικτή μια τέτοια συνάντηση, υπό το πρίσμα μιας πρότασης "αριστερής" κυβέρνησης, ως μια τακτική επιλογή απόρροια την συνολικής στρατηγικής συμφωνίας στην πλατφόρμα της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας.

Σε ότι αφορά στο ΚΚΕ, τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά δεδομένου ότι η πολιτική του πρόταση και θέση απέχει πολύ απ το να χαρακτηρισθεί αριστερή σοσιαλδημοκρατία χωρίς από την άλλη να αποτελεί πρόταση επαναστατικού ξεπεράσματος του καπιταλισμού. Αποτελεί κυρίως μια πολιτική πρόταση και μια οικονομική θέση, που δεν πιστεύει στην ώριμη αναγκαιότητα αλλά κυρίως στην τωρινή ιστορική δυνατότητα του επαναστατικού προτάγματος, οδηγούμενο στην άρθρωση μιας μεταβατικής "σοσιαλιστικής" πλατφόρμας που όσο παραμένει αποψιλωμένη από κάθε επαναστατικό-κομμουνιστικό διακύβευμα καταλήγει σε μια εκλογική πρόταση ενός κατα τα άλλα αρκετά τίμιου μαχητικού ρεφορμισμού. Τα εν γένει πολιτικά, ιδεολογικά αλλά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά αυτού του ρεύματος πιθανότατα δεν θα του επιτρέψουν να συρθεί σε μια περιπέτεια συμπόρευσης με ένα υπόδειγμα αριστεράς , η σύμπλευση με το οποίο θα αλλοιώσει την πολιτική και ιδεολογική του ταυτότητα και θα διαταράξει την ισορροπία του τρόμου στο εσωτερικό του κόμματος. Το ΚΚΕ έχει μόνο να χάσει από ένα τέτοιο σενάριο και θεωρούμε ότι στοιχειώδεις λόγοι αυτοσυντήρησης θα το κρατήσουν μακριά από κάθε ανάλογο ενδεχόμενο.

Εν κατακλείδι το εν λόγω κείμενο εκφράζει μια λογική απορία προς τα μορφώματα της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας αναφορικά με την καθυστέρηση που παρατηρείται στην συγκρότηση μιας "αριστερής" κυβερνητικής πρότασης. Πιστεύουμε ότι οι απορίες θα λυθούν σύντομα και οι απαντήσεις θα δοθούν από τους ίδιους του πρωταγωνιστές του ¨μεγάλου κόλπου¨ της ρεφορμιστικής-σοσιαλδημοκρατικής μετάλλαξης των δυνάμεων της πρώην αντικαπιταλιστικής, ριζοσπαστικής αριστεράς... 

Πηγή : Τζέκυλ και Χάιντ

του Γρηγόρη Δεμέστιχα

Το ζήτημα της κυβερνητικής εξουσίας έχει τεθεί από τις πολιτικές εξελίξεις, και η Αριστερά οφείλει να αντιμετωπίσει την πρόκληση, οικοδομώντας τη συµπαράταξη της Αριστεράς (ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ), διεκδικώντας την κυβέρνηση της Αριστεράς, που στηριγµένη στους ακόµα πιο αναγκαίους µαζικούς αγώνες, µπορεί να ανοίξει το δρόµο για την ανατροπή της καπιταλιστικής επίθεσης. Ασφαλώς η πρόταση αυτή έχει κινδύνους για µεγάλα σφάλµατα όπως έδειξαν οι εμπειρίες της Χιλής του Αλιέντε, ή της Κύπρου σήμερα. Μπορεί να τεθεί προς συζήτηση µόνο ως τακτικός στόχος, στη βάση µιας συγκεκριµένης ανάλυσης των συγκεκριµένων συνθηκών και όχι ως στρατηγικός στόχος της Αριστεράς, η οποία οφείλει να παραµένει προσηλωµένη στη διεκδίκηση του σοσιαλισµού, της εργατικής δηµοκρατίας. 

«Η  δική μας πρόταση εξουσίας δεν είναι μια θνησιγενής “αριστερή κυβέρνηση”, αλλά η εργατική δημοκρατία» (Εφημερίδα «Πριν», 7/1/2012).

Η ανάγκη να απαντήσουμε στο ζήτημα της κυβερνητικής εξουσίας έχει τεθεί από τις πολιτικές εξελίξεις. Όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς –αλλά και το ευρύτερο κίνημα αντίστασης– συμμετείχαν με πάθος στην πάλη για την ανατροπή της κυβέρνησης του ΓΑΠ. Όλοι σήμερα δεσμευόμαστε στο κάλεσμα για άμεση ανατροπή της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Όμως πώς μπορεί να γίνει αυτό; Ποια κυβέρνηση μπορεί να αντικαταστήσει την «τρικομματική» μέσα στις σημερινές συγκεκριμένες πολιτικές συνθήκες και από τη σκοπιά της υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζομένων; Η απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ και το κάλεσμα του Αλ. Τσίπρα για μια «κυβέρνηση της Αριστεράς» που θα στηρίζεται σε μια προωθημένη «συμπαράταξη» των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ φαίνεται να συγκινεί πολύ κόσμο. Η δημοσκοπική εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζεται αρκετά στην πολιτική διεισδυτικότητα της πρότασης αυτής.

Ιδεολογική ζύμωση 

Οι σύντροφοι του ΝΑΡ –μέσω του «Πριν»– βιάστηκαν να την απορρίψουν. Και το έκαναν με χοντροκομμένο τρόπο.

Η θέση του «Πριν», που προαναφέραμε, είναι ιδεολογική και όχι πολιτική. Το ΝΑΡ, σωστά, κριτικάρει το ΚΚΕ ότι «αποσυνδέει πλήρως την τακτική από τη στρατηγική». Όμως εξίσου λάθος είναι και το αντίστροφο: η υποκατάσταση της τακτικής από τη στρατηγική, που οδηγεί στην ιδεολογική ζύμωση αντί της πολιτικής πάλης. Όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς οφείλουν να υποστηρίζουν τη στρατηγική της «εργατικής δημοκρατίας», όμως η κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη μπορεί να τεθεί ως πολιτικός στόχος μόνο σε συγκεκριμένες συνθήκες. Στοιχειώδης επίγνωση των κοινωνικοπολιτικών συσχετισμών δύναμης οδηγεί στην εκτίμηση ότι η σοσιαλιστική επανάσταση δεν είναι στην «ατζέντα» των επόμενων εβδομάδων ή μηνών.

Το ίδιο το «Πριν» έχει γνώση του προβλήματος. Περιγράφοντας τι μπορεί να συμβεί στις άμεσα ερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, υπογραμμίζει: «Ο λαός θα ενισχύει την Αριστερά, στο τέλος όμως θα προκύπτουν παραλλαγές της σημερινής συγκυβέρνησης Παπαδήμου από τα φθαρμένα αστικά πολιτικά κόμματα. Η Αριστερά θα δεχθεί ισχυρότατη πίεση. Αν μάλιστα αυτό επαναληφθεί, τότε αυτή θα κινδυνεύει να συνθλιβεί ως περιττή και ο λαός για απροσδιόριστο διάστημα να γονατίσει». Η περιγραφή είναι ακριβής και συμφωνούμε απολύτως. Μόνο που θα πρέπει να βρούμε –όλοι μαζί– τον τρόπο που θα διακόπτει και θα ανατρέπει αυτό το εκκρεμές της διατήρησης της πολιτικής ηγεμονίας των «φθαρμένων αστικών κομμάτων».

Κυβερνητική απάντηση

Στην πραγματικότητα το «Πριν» αναγνωρίζει και στο προγραμματικό πεδίο την ανάγκη κυβερνητικής απάντησης της Αριστεράς. Στο ίδιο αφιέρωμα (για τον «αδύναμο αριστερό κυβερνητισμό») προτείνει το εξής πρόγραμμα: «Παύση πληρωμών του χρέους, άρση των ιδιωτικοποιήσεων, δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία, άμεση έξοδο από το ευρώ, έξοδο από την ΕΕ, εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, ενίσχυση του εργατικού εισοδήματος». Είναι μια θετική πρόταση προς συζήτηση. Όμως δεν είναι ένα πρόγραμμα «εργατικής δημοκρατίας», αφού δεν θίγει το ζήτημα της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, ούτε ριζικά το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας, με πρόταση για κάποια μορφή εργατικών συμβουλίων (σοβιέτ).

Στην πραγματικότητα το «Πριν» προτείνει ένα πρόγραμμα κυβέρνησης της Αριστεράς, με στόχο την ανατροπή της σημερινής επίθεσης του κεφαλαίου, που θα μπορούσε –υπό προϋποθέσεις– να ανοίξει το δύσκολο δρόμο για το σοσιαλισμό και τη διεκδίκηση –τελικά– της εργατικής δημοκρατίας.

Το βασικό πρόβλημα αυτής της διγλωσσίας είναι ότι συσκοτίζει ένα ήδη δύσκολο ζήτημα τακτικής και κάνει ακόμα πιο δύσκολες τις επιλογές στις αναγκαίες πολιτικές πρωτοβουλίες και συμμαχίες.

Μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης και της νεολαίας έχουν πάρει το δρόμο της ανατροπής του μνημονίου, της βάρβαρης καπιταλιστικής επιθετικότητας και των αντίστοιχων κυβερνήσεων. Για να συνεχίσουν τον αγώνα τους, έχουν ανάγκη από πολιτική πρόταση, από πολιτική προοπτική, που να εμπεριέχει το ζήτημα της κυβέρνησης που θα τεθεί (εκλογικά) στον άμεσο πολιτικό χρόνο.

Συμπαράταξη

Γνώμη μας είναι ότι οι δυνάμεις της Αριστεράς οφείλουν να αντιμετωπίσουν την πρόκληση: Να οικοδομήσουν τη συμπαράταξη της Αριστεράς (ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ), να διεκδικήσουν την κυβέρνηση της Αριστεράς, που στηριγμένη στους ακόμα πιο αναγκαίους μαζικούς αγώνες, μπορεί να ανοίξει το δρόμο για την ανατροπή της καπιταλιστικής επίθεσης. Αλλιώς η Αριστερά κινδυνεύει «να συνθλιβεί ως περιττή» και ο λαός «να γονατίσει για απροσδιόριστο διάστημα».

Ασφαλώς η πρόταση αυτή έχει κινδύνους για μεγάλα σφάλματα. Το 1973 στη Χιλή, η κυβέρνηση της Αριστεράς του Σ. Αλιέντε οδήγησε ένα τεράστιο λαϊκό κίνημα στη σφαγή. Στην Κύπρο σήμερα, η κυβέρνηση της Αριστεράς του Χριστόφια κάνει πολιτικά εγκλήματα, τόσο στο κοινωνικό-οικονομικό πεδίο, όσο και στο γεωπολιτικό, με τη συμμαχία με το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ.

Σε αυτά τα κρίσιμα ζητήματα αναδεικνύονται οι αρετές των απόψεων των σ. του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Γιατί, όπως σωστά υπογραμμίζει το «Πριν», «η κυβέρνηση κατάληξε τελικός και όχι ενδιάμεσος στόχος της Αριστεράς».

Κεντροαριστερά;

Η στρατηγική του κυβερνητισμού έχει πληρωθεί πολύ ακριβά από την Αριστερά. Στη Γαλλία και την Ιταλία οδήγησε στη διάλυση τα κάποτε πανίσχυρα ΚΚ, με τα εκατομμύρια μελών μέσα στο εργατικό κίνημα.

Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση της Αριστεράς μπορεί να τεθεί προς συζήτηση μόνο ως τακτικός («ενδιάμεσος») στόχος, στη βάση μιας συγκεκριμένης ανάλυσης των συγκεκριμένων συνθηκών και όχι ως στρατηγικός («τελικός») στόχος της Αριστεράς, που οφείλει να παραμένει προσηλωμένη στη διεκδίκηση του σοσιαλισμού, της εργατικής δημοκρατίας.

Οι θέσεις αυτές δεν είναι αφηρημένες, έχουν άμεση πολιτική αξία. Αυτό φαίνεται στην κίνηση και στα λάθη της ηγεσίας του ΣΥΝ.

Είναι άλλο πράγμα η διεκδίκηση της ανακοπής και τελικά της ανατροπής της επίθεσης του κεφαλαίου και άλλο η ουτοπία μιας θετικής εναλλακτικής διαχείρισης της κρίσης του συστήματος, με «ανθρώπινο πρόσωπο». Τέτοιος δρόμος δεν υπάρχει και όσοι τον υποστηρίζουν καταλήγουν να επαναφέρουν από την πίσω πόρτα προτάσεις σοσιαλδημοκρατικοποίησης της Αριστεράς.

Το πρόγραμμα μιας κυβέρνησης της Αριστεράς (ακόμα και αυτό που προτείνει το «Πριν») αποτελεί μια ασταθή και προσωρινή ισορροπία. Μια ισορροπία καταδικασμένη να ανατραπεί: Είτε από τα αριστερά, με την κίνηση του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς προς τη σοσιαλιστική αλλαγή. Είτε από δεξιά, με τη φθορά της κυβέρνησης και την ανάκτηση της πρωτοβουλίας από τα «φθαρμένα αστικά κόμματα». Οι πιέσεις αυτές, που εκδηλώθηκαν στη Χιλή παλιότερα, στην «πληθυντική Αριστερά» στη Γαλλία, ή στην Κύπρο σήμερα («υπαγορεύοντας» τις προδοσίες στο ΑΚΕΛ…) δεν μπορεί και δεν πρέπει να υποτιμηθούν.

Συμμαχίες

Η έλλειψη καθαρότητας σε αυτά τα ζητήματα στρατηγικής εκδηλώνονται συνήθως με παλινωδίες στα ζητήματα των συμμαχιών. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδεχθεί την πρόταση για «κυβέρνηση της Αριστεράς» στη βάση των συμμαχιών που περιγράφει ο όρος «συμπαράταξη της Αριστεράς». Που σημαίνει ότι αυτός ο (έτσι κι αλλιώς δύσκολος) στόχος μπορεί να επιχειρηθεί μόνο στη βάση μιας συμμαχίας μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μιας συμμαχίας που σήμερα φαίνεται ανέφικτη, αλλά που θα συζητηθεί με διαφορετικούς όρους την επομένη των επερχόμενων εκλογών, που πιθανότατα θα αποτελούν την πρώτη από μια σειρά διαδοχικών εκλογικών αναμετρήσεων.

Όμως η ηγεσία του ΣΥΝ έχει ανοιχθεί στις συμμαχίες με τους «πασοκογενείς». Η Ενωτική Κίνηση, του Ν. Κοτζιά, ανακοίνωσε «πρωτοβουλία» για συμμαχία μεταξύ «πασοκογενών»-ΣΥΡΙΖΑ-ΔΗΜΑΡ και Οικολόγων. Αν η ηγεσία του ΣΥΝ προχωρήσει στην κατεύθυνση αυτή, θα κάνει καθαρό ότι μετατοπίζεται πολιτικά προς τον κεντροαριστερό κυβερνητισμό.

Θα είναι ένα σημαντικό πολιτικό λάθος, συντηρητικού χαρακτήρα, στο οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί και δεν πρέπει να ακολουθήσει, τουλάχιστον ως ενιαίος σχηματισμός.