Βόρειος Ήπειρος

 ΑΛΧΗΜΕΙΕΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ – ΤΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΝ ΟΙ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΕΣ

ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΑΛΒΑΝΙΑ: Αλχημείες σε βάρος των Ελλήνων κατά την απογραφή πληθυσμού στην Αλβανία - Τι καταγγέλλουν οι Βορειοηπειρώτες. Του π. Ηλία Μάκου. Η Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία, οι Βορειοηπειρώτες, δηλαδή, είναι ανάστατοι, καθώς, κατά την απογραφή πληθυσμού, που διενεργείται στη γειτονική χώρα (θα διαρκέσει έως τις 27 Οκτωβρίου) διαπιστώνουν και καταγγέλλουν προσπάθεια αλλοίωσης του αριθμού τους και βάζουν ευθέως θέμα αξιοπιστίας της απογραφής.

Γκρέμισαν το εκκλησάκι για τον Κωνσταντίνο Κατσίφα

Γκρέμισαν το εκκλησάκι για τον Κωνσταντίνο Κατσίφα 


Λίγες ημέρες πριν συμπληρωθεί ένα έτος από την ανεξιχνίαστη μέχρι σήμερα  δολοφονία του Κωνσταντίνου Κατσίφα,  το αλβανικό κράτος δείχνει ξανά το ανθελληνικό πρόσωπο , σε σημείο που να μην σέβεται ούτε τον πόνο της οικογένειας του  Εθνομάρτυρα.

Την Πέμπτη 10 Οκτωβρίου, η αλβανική αστυνομία μετέβη στο σημείο της εκτέλεσης του Κωνσταντίνου Κατσίφα στους Βουλιαράτες όπου η οικογένεια του χτίζει εκκλησάκι στην μνήμη του και με το πρόσχημα ότι δεν είχε ληφθεί η σχετική άδεια από το δημαρχείο της Δρόπολης, σταμάτησε τις εργασίες. 

Την επόμενη ημέρα η οικογένεια Κατσίφα επισκέφθηκε το δημαρχείο προκειμένου να ακολουθήσει τις απαραίτητες διαδικασίες για χορήγηση αδείας.

Ωστόσο, το Σάββατο 12 Οκτωβρίου δυνάμεις της αλβανικής αστυνομίας έστησαν μπλόκα σε τρία σημεία από την είσοδο των Βουλιαρατών έως το υψηλότερο σημείο του χωριού.  

Το πρωί της Κυριακής 13 Οκτωβρίου όταν οι γονείς του Κωνσταντίνου, ο πρόεδρος της Κοινότητας Βουλιαρατών και άλλοι κάτοικοι του χωριού πήγαν στο σημείο που ανεγειρόταν ο ναΐσκος, είδαν ότι όλα τα υλικά που είχαν αγοραστεί για τις οικοδομικές εργασίες ήταν κατεστραμμένα και διασκορπισμένα πολλά μέτρα μακρυά.

Κωνσταντίνος Κατσίφας Σεπτέμβριος 1983 - Οκτώβριος 2018

Κωνσταντίνος Κατσίφας Σεπτέμβριος 1983 - Οκτώβριος 2018

Βόρειος Ήπειρος- Μακεδονία- Βόρειος Ήπειρος.

Οι συνεργάτες των Γερμανών Ναζί Τσάμηδες, οι σημερινοί συνέταιροι του Ζάεφ και του Ερντογάν Αλβανοί

Θ. Μαλκίδης 

Οι συνεργάτες των Γερμανών Ναζί Τσάμηδες, οι σημερινοί συνέταιροι του Ζάεφ και του  Ερντογάν Αλβανοί 

Από τη συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό STAR

Η  επαναφορά του "ζητήματος" των Τσάμηδων,  από τον πρωθυπουργό και τα πολιτικά κόμματα  στην Αλβανία, προκαλεί για δύο λόγους: Πρώτον για το θράσος των συνεργατών των φασιστών Γερμανών Ναζί και των συντρόφων του Ζάεφ και του Ερντογάν που  προκαλούν ιστορικά και εθνικά και δεύτερο για τον ελλαδικό φτωχό και  ακατέργαστο πολιτικό λόγο. 

Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας, ο αλβανικός εθνικισμός έφερε στην επικαιρότητα το ζήτημα των συνεργατών των Ιταλών και των Γερμανών Ναζί Τσάμηδων. Το Μάρτιο του 1991 ιδρύθηκε ο «Πολιτικός-Πατριωτικός Σύλλογος «Τσαμουριά» (Camëria), με κύριο σκοπό την αναγνώριση και η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Τσάμηδων.  Οι Τσάμηδες έχουν ιδρύσει κόμματα το ένα συμμετέχει στη σημερινή κυβέρνηση- ενώ ο  «Σύνδεσμος της Τσαμουριάς» δημιούργησε  100μελή "εξόριστη" βουλή, η οποία έγινε μέλος της «οργάνωσης υπο-αντιπροσωπευμένων λαών» του ΟΗΕ το 1995. Διατείνονται επίσης ότι έχουν δημιουργήσει τον απελευθερωτικό στρατό της Τσαμουριάς  «με σκοπό την απελευθέρωση των εδαφών που τους ανήκουν»! 

 Το 1994 η αλβανική βουλή καθιέρωσε ομόφωνα την 27η Ιουνίου κάθε έτους ως «ημέρα Γενοκτονίας των Τσάμηδων»!  Σε ότι αφορά το ζήτημα των περιουσιών, η αξία τους σύμφωνα με τους Αλβανούς φτάνει περίπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια, ενώ με βάση το σύλλογο «Τσαμουριά» η συνολική αξία των περιουσιών στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν 340 εκατομμύρια δολάρια, η οποία με την σημερινή αξία υπολογίζεται στα 2,5 δις. δολάρια.

Είναι γεγονός ότι το "ζήτημα" των Τσάμηδων αποτελεί για την αλβανική πλευρά θέμα που ξεπερνά τις εσωτερικές του διαστάσεις και συνδέεται άμεσα με την αλβανική εξωτερική πολιτική (παραστάσεις στους Έλληνες προέδρους της Δημοκρατίας το 2000 και το 2005, κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψής τους στην Αλβανία και βεβαίως σήμερα με τις δηλώσεις του πρωθυπουργού Ράμα και τις διαδηλώσεις κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών). 

Η στάση των κατά καιρούς αλβανικών κυβερνήσεων οι οποίες θέτουν το "ζήτημα" στην ελληνική πλευρά θεωρώντας ότι υφίστανται σε όλες τις διαστάσεις του, περιουσίες, αποζημίωση, απόδοση ιθαγένειας, επιστροφή των Τσάμηδων και των απογόνων τους στην Ελλάδα, δεν αποτελεί απλώς διαχείριση ενός θέματος για εσωτερικούς λόγους συνοχής, την ώρα μάλιστα που συζητείται το μέλλον των αλβανικών πληθυσμών στο Κοσσυφοπέδιο, στα Σκόπια στη Σερβία, στο Μαυροβούνιο, στην Ελλάδα.

Από την άλλη η πρόκληση των Τσάμηδων και του αλβανικού εθνικισμού και βεβαίως της καταπάτησης των δικαιωμάτων των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου,  έφερε στην επιφάνεια για ακόμη μία φορά το φτωχό λόγο του ελλαδικού συστήματος.  Πολιτικού, κομματικού, διανοητικού. 

Απέναντι στους Ναζί και τους απογόνους τους, απέναντι στους συντρόφους του Ζάεφ και του Ερντογάν,  το πολιτικό και πνευματικό σύστημα ή σιωπά ή ψελλίζει. Θλίψη και απογοήτευση από την  Ελλάδα της χρεοκοπίας και της παρακμής, που δεν τολμά να μιλήσει ούτε για το δίκαιο και την ιστορία, ούτε για τη δολοφονία των προγόνων μας από τους Ναζί και τους συνεργάτες τους που τώρα μας εγκαλούν, ούτε για τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου που διώκονται.......

Τα οστά 108 πεσόντων Ελλήνων στρατιωτικών στο έπος του 1940-1941 έχουν εκταφεί μέχρι στιγμής.

Συνεχίζεται η εκταφή Ελλήνων στρατιωτικών πεσόντων στο Έπος του 1940-1941

Τα οστά 108 πεσόντων έχουν εκταφεί μέχρι στιγμής, στο πλαίσιο των συνεχιζόμενων εργασιών, στο Τεπελένι της Αλβανίας για την αναζήτηση, εκταφή, προσδιορισμό της ταυτότητας και ενταφιασμό των Ελλήνων πεσόντων στρατιωτικών, στις πολεμικές επιχειρήσεις στην χώρα κατά τη διάρκεια του ελληνο-ιταλικού πολέμου, το 1940-41.

Όπως ανακοινώθηκε από το ΓΕΕΘΑ, για την υλοποίηση της διαδικασίας ταυτοποίησης των εντοπιζόμενων οστών, έχει ήδη δημιουργηθεί βάση δεδομένων δειγμάτων αίματος των συγγενών/απογόνων των πεσόντων, από το τμήμα Μοριακής Βιολογίας του 401 Γενικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου Αθηνών.

Το ΓΕΕΘΑ επισημαίνει «την υψηλή ανταπόκριση στη διαδικασία συγκέντρωσης δειγμάτων», γεγονός που «αποτυπώνει το έντονο ενδιαφέρον εκ μέρους των συγγενών/απογόνων των πεσόντων». Έχουν αποσταλεί περισσότερα από 360 δείγματα αίματος από όλη την Ελλάδα, ενώ ταυτόχρονα μεγάλος αριθμός ενδιαφερομένων επικοινωνεί με το αρμόδιο προσωπικό του ΓΕΕΘΑ για παροχή περαιτέρω πληροφοριών.

Τα αποτελέσματα από τη διαδικασία ταυτοποίησης θα κοινοποιούνται στους κατά περίπτωση ενδιαφερομένους, ενώ αριθμητικά στοιχεία θα ανακοινώνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα από το ΓΕΕΘΑ.

Για οποιαδήποτε πληροφορία, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στα τηλέφωνα 210-6573274 και 210-6575020 της αρμόδιας διεύθυνσης του ΓΕΕΘΑ κατά τις εργάσιμες ημέρες και ώρες.

Οι απόγονοι των Ναζί Τσάμηδων και ο Αλβανικός εθνικισμός Μετά το επεισόδιο στα Ίμια «άνοιξε» η όρεξη των Αλβανών – Διεκδικούν Σκόπια και Θεσπρωτία και επιχείρησαν να κατεδαφίσουν περιουσίες στην Χιμάρα

Οι απόγονοι των Ναζί Τσάμηδων και ο Αλβανικός εθνικισμός 
Αλβανοί ακροδεξιοί βάφτισαν την Ήπειρο… «Κάτω Αλβανία»

Επικίνδυνη ρητορική από τον Ράμα

Ρεπορτάζ του STAR

"Eχουμε σχέδια για την Τσαμουριά και θα τα υλοποιήσουμε άμεσα".Αυτή η προκλητική δήλωση Αλβανού ακροδεξιού ανάβει και πάλι φωτιές καθώς κάποιοι στην Αλβανία το έχουν καημό.

Τραγουδούν για τα υποτιθέμενα χαμένα τους εδάφη, μπλέκουν στο παραλήρημα της προπαγάνδας ακόμη και μικρά παιδιά ενώ μάλιστα φωνάζουν πως θα "τραγουδάμε συνεχώς στα εδάφη μας αυτά που ονομάζονται Τσαμουριά, εκεί όπου γράφτηκε η Ιστορία".

Οι ακραίες φωνές όμως στην Αλβανία έχουν την ιστορία λίγο διαφορετικά στο μυαλό τους.


Με ανάρτηση τους στην ιστοσελίδα για την "Ενωμένη Αλβανία" , ο εθνικιστής Ταχίρ Βελίου που στο video  τον βλέπετε να ποζάρει με "σημαία" στο στήθος του τον "Απελευθερωτικό στρατο "UCK" , γράφει :  «Όταν η Ήπειρος λεγόταν Αλβανία ή Κάτω Αλβανία».

Μέσα στο κείμενο αποκαλεί τους τσάμηδες ήρωες και με θράσος υποστηρίζει ότι δολοφονήθηκαν από τους αιμοσταγείς έλληνες.

Ακόμη πιο προκλητική η δήλωση του Ταχίρ Βέλιου

Ο αρχηγός ενωμένης Αλβανίας Ταχίρ Βέλιου δηλώνει πως:

«Η Ελλάδα και οι Έλληνες πρέπει να το καταλάβουν καλά ότι η Τσαμουριά είναι έδαφος της Ενωμένης Αλβανίας και γι αυτό θα επιστρέψει μέσα στα σύνορα της» ενώ σε ερώτηση που του έγινε αν  πιστεύει ότι αυτό μπορεί να γίνει ; απάντησε  ότι:

«Oχι μόνο θα γίνει πραγματικότητα αλλά εχω και σχέδια για την υλοποίησή του».

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης  σε δηλώσεις του τονίζει πως: "Θα πρέπει να συνδέσουμε τις προκλητικές δηλώσεις του Αλβανού πρωθυπουργού Ράμα για ιθαγένεια και περιουσίες σε Τσάμηδες , τις οποίες δεν  πρέπει να τις προσπεράσουμε »

Μπορεί σε διπλωματικό και πολιτικό επίπεδο να έχουν ξεκαθαριστεί τα δικαιώματα για Τσαμουριά και ΑΟΖ όμως όπως φαίνεται στα σπλάχνα των ακραίων Αλβανών σιγοβράζει η πρόκληση με κάποιους μάλιστα να θέλουν να διεκδικήσουν υποτιθέμενα χαμένα εδάφη με παραστρατιωτικές μεθόδους.

Μετά το επεισόδιο στα Ίμια «άνοιξε» η όρεξη των Αλβανών – Διεκδικούν Σκόπια και Θεσπρωτία και επιχείρησαν να κατεδαφίσουν περιουσίες στην Χιμάρα

Τα εθνικιστικά σχολικά βιβλία της Αλβανίας και η Τσαμουριά!

Οι <<αλβανικές περιοχές στην Ελλάδα>> στα σχολικά βιβλία της Αλβανίας !!!

Θ. Μαλκίδης

Για πολλά χρόνια έχουμε τονίσει την αναγκαιότητα ανάδειξης του ζητήματος της Ελληνικής μειονότητας και ιδιαίτερα σε ό,τι έχει σχέση με το σεβασμό από την Αλβανία των δικαιωμάτων της και ειδικότερα των εκπαιδευτικών. 

Από την άλλη εδώ και τουλάχιστον δώδεκα χρόνια το Υπουργείο Παιδείας της Ελλάδας έχει αφαιρέσει από τα σχολικά βιβλία κάθε αναφορά για την Βόρειο Ήπειρο και τον Ελληνισμό της περιοχής.  Η κίνηση αυτή έγινε στο πλαίσιο διακρατικής συμφωνίας με την Αλβανία η οποία προβλέπει αφαίρεση από τα σχολικά εγχειρίδια και των δύο χωρών κάθε στοιχείου που θα μπορούσε να του αποδοθεί χαρακτήρας  επεκτατικός από τη μία χώρα εις βάρος της  άλλης.  Οι ελληνικές κυβερνήσεις τήρησαν την συμφωνία και μεταξύ άλλων έσβησαν από το Βιβλίο της Ιστορίας της Γ΄ Λυκείου τον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα του 1914 και την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας.

Από την άλλη πλευρά όμως και στη  σχολική χρονιά 2017 - 2018  που διανύεται στα σχολικά βιβλία  στην Αλβανία, το κεφάλαιο υπό τον τίτλο "αλβανικές περιοχές στην Ελλάδα" παραμένει αμετακίνητο! Δύο δεκαετίες τώρα γίνονται συναντήσεις επί συναντήσεων και συστήνονται επιτροπές επί επιτροπών μεταξύ των Υπουργείων Παιδείας Ελλάδος και Αλβανίας για τις αμοιβαίες υποχωρήσεις στα σχολικά βιβλία, αλλά όπως διαπιστώνουμε οι υποχωρήσεις στην πράξη γίνονται μόνο από την ελληνική πλευρά.  Την τακτική των Τιράνων την γνωρίζουμε πολύ καλά, αφού την βιώνουμε δραματικά για έναν αιώνα και συνεπώς δεν μας εκπλήσσει. Η οργή και η θλίψη μας στρέφεται κυρίως προς την Αθήνα η οποία αδιαφορεί και εθελοτυφλεί αδιάκοπα απέναντι τις αλβανικές προκλήσεις και προσβολές τόσο εις βάρος του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού όσο και ως προς την ακεραιότητα της ίδιας της Ελληνικής Πολιτείας. 

Παραθέτουμε  τις επίμαχες σελίδες του βιβλίου Γεωγραφίας της 12ης τάξης στην Αλβανία.

Οι συνεργάτες των Ναζί Τσάμηδες και ο Αλβανικός εθνικισμός

Θ. Μαλκίδης 

Οι συνεργάτες των Ναζί Τσάμηδες, ο Αλβανικός εθνικισμός  και οι συνέταιροι του Ερντογάν Αλβανοί 

Από τη συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό STAR

Η  επαναφορά του "ζητήματος" των Τσάμηδων,  από τον πρωθυπουργό και τα πολιτικά κόμματα  στην Αλβανία, προκαλεί για δύο λόγους: Πρώτον για το θράσος των συνεργατών των φασιστών Ναζί και των συντρόφων του Ερντογάν που  προκαλούν ιστορικά και εθνικά και δεύτερο για τον ελλαδικό φτωχό και  ακατέργαστο πολιτικό λόγο. 

Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας, ο αλβανικός εθνικισμός έφερε στην επικαιρότητα το ζήτημα των συνεργατών των Ιταλών και των Γερμανών Ναζί Τσάμηδων. Το Μάρτιο του 1991 ιδρύθηκε ο «Πολιτικός-Πατριωτικός Σύλλογος «Τσαμουριά» (Camëria), με κύριο σκοπό την αναγνώριση και η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Τσάμηδων.  Οι Τσάμηδες έχουν ιδρύσει κόμματα το ένα συμμετέχει στη σημερινή κυβέρνηση- ενώ ο  «Σύνδεσμος της Τσαμουριάς» δημιούργησε  100μελή "εξόριστη" βουλή, η οποία έγινε μέλος της «οργάνωσης υπο-αντιπροσωπευμένων λαών» του ΟΗΕ το 1995. Διατείνονται επίσης ότι έχουν δημιουργήσει τον απελευθερωτικό στρατό της Τσαμουριάς  «με σκοπό την απελευθέρωση των εδαφών που τους ανήκουν»! 

 Το 1994 η αλβανική βουλή καθιέρωσε ομόφωνα την 27η Ιουνίου κάθε έτους ως «ημέρα Γενοκτονίας των Τσάμηδων»!  Σε ότι αφορά το ζήτημα των περιουσιών, η αξία τους σύμφωνα με τους Αλβανούς φτάνει περίπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια, ενώ με βάση το σύλλογο «Τσαμουριά» η συνολική αξία των περιουσιών στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν 340 εκατομμύρια δολάρια, η οποία με την σημερινή αξία υπολογίζεται στα 2,5 δις. δολάρια.

Είναι γεγονός ότι το "ζήτημα" των Τσάμηδων αποτελεί για την αλβανική πλευρά θέμα που ξεπερνά τις εσωτερικές του διαστάσεις και συνδέεται άμεσα με την αλβανική εξωτερική πολιτική (παραστάσεις στους Έλληνες προέδρους της Δημοκρατίας το 2000 και το 2005, κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψής τους στην Αλβανία και βεβαίως σήμερα με τις δηλώσεις του πρωθυπουργού Ράμα και τις διαδηλώσεις κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών). 

Η στάση των κατά καιρούς αλβανικών κυβερνήσεων οι οποίες θέτουν το "ζήτημα" στην ελληνική πλευρά θεωρώντας ότι υφίστανται σε όλες τις διαστάσεις του, περιουσίες, αποζημίωση, απόδοση ιθαγένειας, επιστροφή των Τσάμηδων και των απογόνων τους στην Ελλάδα, δεν αποτελεί απλώς διαχείριση ενός θέματος για εσωτερικούς λόγους συνοχής, την ώρα μάλιστα που συζητείται το μέλλον των αλβανικών πληθυσμών στο Κοσσυφοπέδιο, στην πΓΔΜ, στη Σερβία, στο Μαυροβούνιο, στην Ελλάδα.

Από την άλλη η πρόκληση των Τσάμηδων και του αλβανικού εθνικισμού και βεβαίως της καταπάτησης των δικαιωμάτων των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου,  έφερε στην επιφάνεια για ακόμη μία φορά το φτωχό λόγο του ελλαδικού συστήματος.  Πολιτικού, κομματικού, διανοητικού. 

Απέναντι στους Ναζί και τους απογόνους τους, απέναντι στους συντρόφους του Ερντογάν,  το πολιτικό και πνευματικό σύστημα ή σιωπά ή ψελλίζει. Θλίψη και απογοήτευση από την  Ελλάδα της χρεοκοπίας και της παρακμής, που δεν τολμά να μιλήσει ούτε για το δίκαιο και την ιστορία, ούτε για τη δολοφονία των προγόνων μας από τους Ναζί και τους συνεργάτες τους που τώρα μας εγκαλούν, ούτε για τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου που διώκονται.......

Η καταπάτηση των δικαιωμάτων της Ελληνικής Μειονότητας στην Αλβανία

Η καταπάτηση των δικαιωμάτων της Ελληνικής Μειονότητας στην Αλβανία

Την έντονη ανησυχία του για την κατάσταση που βιώνει η Ελληνική Μειονότητα της Αλβανίας εξέφρασε ο διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών Θεοφάνης Μαλκίδης μιλώντας στην ΕΡΤ Κομοτηνής. «Πρέπει να ασχοληθούν οι πολίτες με τα μείζονα, τα ουσιαστικά, τα καίρια και τα σημαντικά.» τόνισε χαρακτηριστικά με αφορμή όλα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια με τις αλβανικές Αρχές να επιδίδονται σε μια διαρκή προσπάθεια καταπάτησης περιουσιακών και άλλων δικαιωμάτων της Ελληνικής Μειονότητας στην Αλβανία. Προσπάθεια που κορυφώθηκε με τα χθεσινά γεγονότα στην Χειμάρρα, όπου, με την αδικαιολόγητη συνδρομή ισχυρής αστυνομικής δύναμης, επιχειρήθηκε η κατεδάφιση σπιτιών που ανήκουν σε μέλη της Ελληνικής Μειονότητας.

Κρατάει χρόνια αυτή η τακτική της Αλβανίας
«Αυτό το οποίο συμβαίνει τις τελευταίες τρεις ημέρες στη Βόρεια Ήπειρο και ειδικά στη Χειμάρρα επαναφέρει ένα ζήτημα, το οποίο δεν είχε εξαφανιστεί. Για ακόμη μια χρονιά η Αλβανική Κυβέρνηση, πέρα από χρώματα και κόμματα, ακολουθεί την ίδια πολιτική, δηλαδή μια πολιτική εχθρική εναντίον της Ελληνικής Μειονότητας » δήλωσε ο κύριος Μαλκίδης. 

Σύμφωνα με τον κύριο Μαλκίδη αυτό το οποίο συμβαίνει στην Χειμάρρα είναι διαχρονική πολιτική. «Όταν έγινε το δημοψήφισμα για την εγκαθίδρυση του νέου καθεστώτος στην Αλβανία η Χειμάρρα,  οι Έλληνες της περιοχής έδειξαν εμπράκτως την αντίθεσή τους με τον Χότζα. Αυτό διαχρονικά το Αλβανικό καθεστώς δεν το ξεχνά και ακολουθεί μια εχθρική πολιτική. Το τελευταίο κρούσμα με τις κατεδαφίσεις οικιών, καταστημάτων, ιδιοκτησίες Ελλήνων, το επιβεβαιώνει.» εξηγεί και αναφέρεται στην αριθμητική συρρίκνωση της Ελληνικής Μειονότητας. 

Αντιμέτωποι με το οργανωμένο έγκλημα οι Έλληνες της Χειμάρρας 
Η διαφθορά και το οργανωμένο έγκλημα είναι κάτι που επίσης δυσκολεύει τη θέση της Ελληνικής Μειονότητας «Εκεί υπάρχει «βιομηχανία» ναρκωτικών η οποία προμηθεύει όλη την Ευρώπη. Υπάρχουν ανεξάρτητες πηγές, οι οποίοι έχουν καταδικάσει κι έχουν αναδείξει το ζήτημα. Αυτό το οργανωμένο έγκλημα προσπαθεί να εκδιώξει τους Έλληνες, μια αυτόχθονη κοινότητα, και να αναδείξουν έναν χώρο όχι μόνο παρακρατικών παράνομων δραστηριοτήτων, αλλά κι έναν χώρο που θα θεωρηθεί Αλβανικός.» δηλώνει ο κύριος Μαλκίδης σημειώνοντας ότι σε επισκέψεις προέδρων της Δημοκρατίας και Υπουργών Εξωτερικών της Ελλάδας, έχουν γίνει παραστάσεις από τους Τσάμηδες, από ένα κομμάτι του Αλβανικού πληθυσμού, που συνεργάστηκε με τους Ναζί και υπάρχουν τεκμηριωμένα δικαστικές αποφάσεις ψς δοσίλογων. «Δικάστηκαν και καταδικάστηκαν ως Δωσίλογοι. Τώρα ζητούν την απόδοση ιθαγένειας, την απόδοση υπηρεσιών ακριβώς ως αντίβαρο στην πρακτική που ακολουθείται στην Ελληνική Μειονότητα.»

Η πορεία προς την ΕΕ

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ελλάδα, όπως και τα υπόλοιπα κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμφώνησε στην ενταξιακή πορεία της Αλβανίας, προκειμένου η Αλβανία να προχωρήσει ταχύτερα στη υιοθέτηση δημοκρατικών και άλλων μεταρρυθμίσεων, στο σεβασμό στα ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα, οι προσδοκίες αυτές, ωστόσο, μέχρι τώρα δεν επιβεβαιώθηκαν  και ο κύριος Μαλκίδης σημείωσε :

« Η Αλβανία  βρίσκεται σε σύνδεση με  την ΕΕ, είναι ήδη μέλος του ΝΑΤΟ και το ότι δεν κάνει σεβαστά τα δικαιώματα της Ελληνικής Μειονότητας  είναι ένα μείον. Αν πρέπει να αναφερθώ σε ό,τι σχετίζεται με τη χώρα αυτή, προς την πορεία της στην ΕΕ, μάλλον δεν σχετίζεται με την απόδοση των όποιων δικαιωμάτων έχει δώσει στην Ελληνική μειονότητα πόσο μάλλον με τον σεβασμό αυτών.» δηλώνει ο κύριος Μαλκίδης και σημειώνει σχετικά με την στάση των Ελληνικών κυβερνήσεων ότι «η Ελλάδα έχει δείξει παντελή αδιαφορία τα τελευταία 25 χρόνια. Η μοναδική παρέμβασή της για μια σειρά από επιχειρήσεις ή για μια σειρά από ενισχύσεις προς την Αλβανική κυβέρνηση με την αίρεση, την προϋπόθεση ή ακόμη και τη φιλοδοξία ότι θα μπορούσε να γίνει σεβαστή ή ανεκτή η παρουσία της Ελληνικής μειονότητας στην χώρα αυτή.»

Βόρεια Ήπειρος, Βορειοηπειρώτες, Χειμάρρα και Χειμαρριώτες: Και όμως υπάρχουν ........

Θ. Μαλκίδης 

Βόρεια Ήπειρος και Βορειοηπειρώτες: Και όμως 
υπάρχουν ......


Παραθέτω  το μήνυμα του  αγαπητού φίλου και συνοδοιπόρου, προέδρου της Δημοκρατικής Ένωσης Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας "Ομόνοια" (ΔΕΕΕΜ), Λεωνίδα Παππά για τους Βορειοηπειρώτες και την Βόρειο Ήπειρο, που συνεχίζουν να υπάρχουν   και να αγωνίζονται, παρά την εθνικιστική πολιτική της Αλβανίας και την Ελλαδική αδιαφορία:

"Η Εθνική Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία βρίσκεται σε καθεστώς διωγμού απ’ την αυταρχική και αλαζονική κυβέρνηση του Εντι Ράμα. 
Με επιδεικτικό τρόπο δεν τηρούνται ούτε τα προσχήματα, αφού στις σημερινές κατεδαφίσεις στη Χειμάρρα, παρά τη διεθνή διάσταση που έλαβε το θέμα, δεν εφαρμόστηκαν ούτε ούτε οι προβλεπόμενες απ’ το νόμο διαδικασίες.
Η έφοδος στις 4:00 τα ξημερώματα, σήμερα 31η Οκτωβρίου 2017, με ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις και τα μηχανήματα κατεδαφίσεων ξυπνούν θλιβερές μνήμες του παρελθόντος.

Η ΔΕΕΕΜ ΟΜΟΝΟΙΑ καταγγέλλει τις τακτικές εκφοβισμού και εκδίωξης του ελληνικού στοιχείου απ’ τις πατρογονικές του εστίες, που εφαρμόζει ο πρωθυπουργός της Αλβανίας και καλεί 

Η δολοφονία του Ελληνισμού συνεχίζεται. Αριστοτέλης Γκούμας-Χειμάρρα.

Θεοφάνης Μαλκίδης

Αριστοτέλης Γκούμας-Χειμάρρα. Η δολοφονία του Ελληνισμού συνεχίζεται

Συνηθίζεται να λέγεται ότι το έγκλημα που δεν τιμωρείται επαναλαμβάνεται. Αυτό που τελεί ο θύτης, αυτό που βιώνει το θύμα, όταν δεν τιμωρείται επαναλαμβάνεται και μάλιστα με τραγικότερο και πιο επώδυνο τρόπο.

Λίγο πριν ,λίγο μετά τον Δεκαπενταύγουστο και την Παναγία μας, η Εκκλησία και ο λαός μας, τιμά την μνήμη των Αγίων Μαρτύρων της Πίστεως και της Πατρίδος, κληρικών, οι οποίοι υπέστησαν μαρτύρια και βρήκαν φρικτό θάνατο, τις ημέρες κατά τις οποίες εξελίχθηκε η Μικρασιατική καταστροφή.

Ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, ο Κυδωνιών Γρηγόριος μαζί με τους 38 ιερείς του, ο Μοσχονησίων Αμβρόσιος και οι 9 ιερείς της συνοδείας του, ο Ικονίου Προκόπιος, ο Ζήλων Ευθύμιος, ο Αρχιμανδρίτης Πλάτων και πολλοί άλλοι, ήταν η προσφορά της αγωνιζόμενης Μικρασιατικής εκκλησίας στη θυσία του Ελληνισμού. Δυστυχώς πριν δολοφονηθούν πρόλαβαν να δουν και την καταστροφή των εκκλησιών όπου λειτουργούσαν.....

Το έγκλημα αυτό που στοίχισε τη ζωή σε 1.000.000 και πλέον Έλληνες και Ελληνίδες, που εξαφάνισε τον πολιτισμό, τις οικίες, τα μνήματα  και τις εκκλησίες,  αφού  δεν τιμωρήθηκε,  επαναλήφθηκε το 1955 και το 1964 στην Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο, το 1974 στην Κύπρο και δυστυχώς και στις μέρες μας, με τη βάρβαρη δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα στη Χειμάρρα.

Ο αλβανικός φασισμός, τα “αδέλφια και τα ξαδέλφια, κατά δήλωσή τους, των δολοφόνων του 1922” , του τουρκικού φασισμού, αφού είδαν ότι το μαζικό έγκλημα στη Σμύρνη έμεινε ατιμώρητο, αποφάσισαν να καταστρέψουν ότι έφτιαξε η πίστη και η ιστορία στη Βορειοηπειρωτική γη, ότι γέννησε ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός, τον Αριστοτέλη Γκούμα. Με άλλα λόγια η βαρβαρότητα, η ληστεία, η λεηλασία, η καταστροφή δεν τελείωσε στη Σμύρνη, αλλά δυστυχώς συνεχίζεται σήμερα και
στη Χειμάρρα.

Ποιος θυμάται τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου;

H Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία


Θεοφάνης ΜΑΛΚΙΔΗΣ


Εδώ και πολλά χρόνια, ουσιαστικά αιώνες σε πολλές περιοχές στον Ευρωπαϊκό χώρο, τα προβλήματα των μειονοτήτων, είναι αναμφισβήτητα υπαρκτά και έντονα. 
Στη  χρονική φάση που διανύουμε, παρατηρείται μία συνεχώς αυξανόμενη ένταση στον τομέα των διεκδικήσεων των αυτονόητων δικαιωμάτων . Οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις, στην περιοχή της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, καθώς και στο χώρο της Χερσονήσου του Αίμου, έφεραν (ξανά) στο προσκήνιο ένα πρόβλημα, το οποίο στην πραγματικότητα δεν είχε ποτέ διευθετηθεί και επιλυθεί: το ζήτημα της  προστασίας της ταυτότητας, αλλά και της ίδιας της ύπαρξης των μειονοτικών πληθυσμών. Εξάλλου, στον Ευρωπαϊκό χώρο, και ιδιαίτερα στη Βαλκανική χερσόνησο,  όπου οι εδαφικές και πληθυσμιακές ανακατατάξεις αποτελούν πολιτική και πρακτική αιώνων, είναι αναμενόμενο το φαινόμενο αυτό να παρουσιάζεται πολύ  πιο έντονο και διαρκές.
Στις  περισσότερες χώρες, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, όπου αναπτύσσεται μια έντονη δραστηριότητα για τα μειονοτικά ζητήματα ως ένα από τα κεντρικά σημεία αναφοράς της κοινωνικής, πολιτικής και πολιτισμικής ιστορίας του τόπου,  αν και δείχνουν θεωρητικά θέληση και πρόθεση για την αντιμετώπισή τους, δεν προχωρούν σε ουσιαστική επίλυση των προβλημάτων τους. 
Η χαρακτηριστικότερη περίπτωση στην περιοχή μας είναι των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου και της Αλβανίας. 

To ζήτημα  της Ελληνικής μειονότητας  στην Αλβανία, της επίλυσης των προβλημάτων του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, θα πρέπει λαμβάνει υπ’ όψην τα δικαιώματά του  όπως διαμορφώνονται τόσο από την εφαρμογή διεθνών συνθηκών  και τις τοπικές νομικές και άλλες ρυθμίσεις,  όσο και από τις κοινωνικές και τις  πολιτικές   συνθήκες. Ιδιαίτερα όμως θα πρέπει να γίνει σεβαστή η παρουσία των Ελλήνων ως αυτόχθονης εθνικής ομάδας με τα αντίστοιχα δικαιώματα, τα οποία παραβιάζονται συνεχώς από το αλβανικό κράτος (ιδιοκτησίες, γλώσσα, εκπαίδευση, θρησκεία, συμμετοχή στον πολιτικό βίο, κλπ), κράτος το οποίο εισάγει στις ελληνοαλβανικές σχέσεις   το ζήτημα των Τσάμηδων, των συνεργατών των Ναζί, απαιτώντας  απίστευτα και ανύπαρκτα δικαιώματα! 

Δείτε την  εκπομπή για το Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό και τη συζήτηση του  προέδρου της Δημοκρατικής Ένωσης της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας «ΟΜΟΝΟΙΑ» Λεωνίδα Παππά με τον 
Θεοφάνη Μαλκίδη .

Βόρειος Ήπειρος

Απαιτείται άμεση συσπείρωση για μία νέα αρχή στην παιδεία του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού

Γκοτζιάς Γιώργος

Τελειόφοιτος Π.Τ.Δ.Ε Ιωαννίνων 2012

 Η πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Αλβανία και η μετανάστευση ενός μεγάλου μέρους των Ελλήνων του τόπου μας σε πόλεις της Ελλαδικής επικράτειας, συντέλεσαν ώστε η γη μας να ερημώσει και οι προσαρμογή των Βορειοηπειρωτών στην Ελλάδα, να είναι αρκετά δύσκολη.

Μολαταύτα σιγά – σιγά άρχισαν και αυτοί να εφαρμόζουν το ρητό των αρχαίων προγόνων μας, «Όπου γης και πατρίς» και να αφομοιώνονται στον τρόπο ζωής των υπόλοιπων Ελλαδιτών.

Απ’ την άλλη τα παιδιά τους, τα οποία μέχρι πρότινος είχαν φοιτήσει ελάχιστα ή καθόλου στα τοπικά Ελληνικά σχολεία, δεν είχαν σχεδόν κανένα πρόβλημα ώστε να προσαρμοστούν στο Ελλαδικό μοντέλο εκπαίδευσης, το οποίο και αυτό με τη σειρά του έχει αρκετά προβλήματα (τα οποία δεν θα αναφέρω γιατί θα μακρηγορήσω) που περιορίζουν την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας τους.

Μολονότι έφυγε τόσος πολύς κόσμος, τα σχολεία της Ε.Ε.Μ δεν σταμάτησαν να λειτουργούν. Αρχικά επικράτησε κάποια ζωντάνια στον αριθμό των μαθητών, αλλά και στην ανταπόκριση των εκπαιδευτικών στις ανάγκες τους. Βέβαια τότε το λεγόμενο «Βορειοηπειρωτικό Ζήτημα» ήταν της «μόδας». Δόθηκε μεγάλη βαρύτητα από Ελλαδικής πλευράς σε θέματα ενίσχυσης των σχολείων μας, αλλά και σε πιέσεις που ασκήθηκαν προς την τότε αλβανική κυβέρνηση (1994).

Επίσης πολύ σύλλογοι απ’ τον Ελλαδικό χώρο ενίσχυσαν τα σχολεία μας με διάφορα βοηθήματα και άλλα εγχειρίδια. Πράγμα που για κάποια χρόνια τόνωσε το ηθικό των εκπαιδευτικών, ώστε να είναι συνεπέστατη στα καθήκοντά τους. Εκείνη την περίοδο αρκετά παιδιά απ’ τους εναπομείναντες Έλληνες στη Βόρεια Ήπειρο, κατάφεραν να εισαχθούν στα Ελληνικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και να διαπρέψουν ο καθένας στον τομέα του. Ωστόσο στα τέλη της δεκαετίας του ’90 αλλά και στις αρχές του 21^ου αιώνα, ένα νέο μεταναστευτικό ρεύμα θα χτυπήσει ξανά στην «καρδιά» τον τόπο μας.

Ξαφνικά άρχισαν να συγχωνεύονται τα σχολειά πολλών χωριών, με αποτέλεσμα να περιορίζεται άμεσα ο αριθμός των εκπαιδευτικών οι οποίοι απασχολούνταν. Όπως αναφέρει και ο  Θεοφάνης Μαλκίδης στο βιβλίο του «Η Εθνική Ελληνική Μειονότητα της Αλβανίας», η εκπαίδευση νέων δασκάλων για την οποία η Αλβανία έχει υπογράψει μια σειρά διεθνών συμβάσεων ότι θα εφαρμόσει, δεν έγινε σχεδόν πότε ή τουλάχιστον δεν πραγματοποιήθηκε με το κύρος το οποίο πράττουν άλλες χώρες παγκοσμίως.

Συγκεκριμένα στο Δημοτικό Σχολείο της Ε. Ε.Μ, τα μαθήματα τα οποία διδάσκονται, είναι σε ποσοστό 70 – 80 % στην Ελληνική γλώσσα. Πράγμα που αυτόματα γεννά το ερώτημα κατά πόσο οι εκπαιδευτικοί μας είναι καταρτισμένη να διδάξουν σωστά στην μητρική γλώσσα των μαθητών. Το μοναδικό Πανεπιστημιακό Ίδρυμα στην περιοχή μας το οποίο προετοιμάζει εκπαιδευτικούς για την Ε.Ε.Μ, είναι το «Ελληνικό Τμήμα Γλώσσας Ιστορίας και Ελληνικού Πολιτισμού»στο Πανεπιστήμιο Αργυροκάστρου.

Πριν τη μεταβατική περίοδο στην Αλβανία, λειτουργούσε και η «Μέση Παιδαγωγική Σχολή Αργυροκάστρου», η οποία σχετίζονταν άμεσα με τις λεγόμενες Παιδαγωγικές Ακαδημίες που λειτούργησαν στην Ελλάδα πριν το 1980 και αργότερα αναβαθμίστηκαν σε Πανεπιστημιακές Παιδαγωγικές Σχολές με τη νομοθεσία του Ανδρέα Γ. Παπανδρέου (1989).Το πρόβλημα όμως είναι πως η συγκεκριμένη Πανεπιστημιακή σχολή δεν παρέχει σχεδόν καμία παιδαγωγική κατάρτιση στους σπουδαστές της, παρά μόνον γνώσεις σε θέματα που σχετίζονται με την Ελληνική Φιλολογία.

Οι μαθητές ενός Δημοτικού Σχολείου, θα πρέπει εκτός της Ελληνικής μητρικής τους Γλώσσας, να μάθουν Μαθηματικά, Φυσική, Μελέτη Περιβάλλοντος και ένα σωρό άλλα μαθήματα τα οποία αφορούν τις Φυσικές και Κοινωνικές Επιστήμες. Απ’ την άλλη ο μαθητής αυτής της ηλικίας είναι μια εν δυνάμει κοινωνική προσωπικότητα, η οποία σε αυτό το στάδιο της ανάπτυξής της, χρήζει ψυχολογικής υποστήριξης. Άρα ο εκπαιδευτικός πέραν των υπόλοιπων ακαδημαϊκών γνώσεων θα πρέπει να ‘χει γνώσεις Ψυχολογίας και Κοινωνιολογίας. (Λόγω της πολυπολιτισμικής εποχής στην οποία ζούμε, ο μαθητής θα πρέπει να ενταχθεί ομαλά στη σύγχρονη κοινωνία).

Ως εκ τούτου τα παιδιά τα οποία διαμένουν μόνιμα στο τόπο μας έχουν δεχθεί μια βάναυση προχειρότητα στην εκπαίδευσή τους, σε σημείο να κάνουν τεράστια λάθη σε επίπεδο σύνταξης και ορθογραφίας της μητρικής τους γλώσσας. Δυστυχώς υπάρχουν και κρούσματα περιθωριοποίησης και αυταρχισμού κατά την επικοινωνία τους με το δάσκαλο. Πράγμα που συνεπάγεται με την απομόνωση τους απ’ το υπόλοιπο σχολικό «σώμα». Πότε όμως δεν είναι αργά.

Είναι άμεση ανάγκη και υποχρέωση από όλους όσους σχετιζόμαστε με τα θέματα της εκπαίδευσης και καταγόμαστε απ’ τα αιματοβαμμένα χώματα της Βόρειας Ηπείρου, να συσπειρωθούμε ώστε να συμβάλλουμε ο καθένας ανάλογα με τις γνώσεις και τις δυνάμεις που διαθέτει, με σκοπό να κλείσει άμεσα το «κεφάλαιο» της κοροϊδίας, η οποία παίζεται τόσα χρόνια εις βάρος της μόρφωσης των Ελλήνων της Διεθνώς αναγνωρισμένης Βορείου Ηπείρου.

Ας βρεθούμε απέναντί τους και ας πούμε «ΣΤΟΠ» σε όλη αυτή την κτηνωδία και την απανθρωπιά κάποιων γνωστικών ηγετών. Είμαστε υπόλογοι απέναντι στη νέα γενιά, η οποία θα πρέπει να ζήσει στη γη την οποία «όρισε» γι αυτήν ο Πύρρος.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ και ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ τα αυτονόητα.

Όσα στέρησαν απ’ τους γονείς μας, δε θα τα στερήσουν και από ‘μας.

 

 

Η ελληνική μειονότητα στην Αλβανία

 

Φάνης Μαλκίδης

Το θεσμικό πλαίσιο δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία. Από το πρωτόκολλο της Κέρκυρας μέχρι σήμερα και οι πολιτικές επιλογές

Μέρος της ομιλίας στην ημερίδα για την επέτειο ανακήρυξης της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου

1. Εισαγωγή
Εδώ και πολλά χρόνια, ουσιαστικά αιώνες σε πολλές περιοχές στον Ευρωπαϊκά χώρο, τα προβλήματα των μειονοτήτων, είναι αναμφισβήτητα υπαρκτά και έντονα. Οι περισσότερες χώρες, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, όπου αναπτύσσεται μια έντονη δραστηριότητα για τα μειονοτικά ζητήματα με διεπιστημονικές προσεγγίσεις που αποκαθιστούν το μειονοτικό ως ένα από τα κεντρικά σημεία αναφοράς της κοινωνικής, πολιτικής και πολιτισμικής ιστορίας του τόπου, αν και δείχνουν θέληση και πρόθεση για την αντιμετώπισή τους, δεν προχωρούν σε ουσιαστική επίλυση των προβλημάτων τους.
Στη χρονική φάση που διανύουμε, παρατηρείται μία συνεχώς αυξανόμενη ένταση στον τομέα των μειονοτικών διεκδικήσεων.

Οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις, στην περιοχή της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, καθώς και στο χώρο της Χερσονήσου του Αίμου, έφεραν (ξανά) στο προσκήνιο ένα πρόβλημα, το οποίο στην πραγματικότητα δεν είχε ποτέ διευθετηθεί και επιλυθεί: το ζήτημα της προστασίας της ταυτότητας, αλλά και της ίδιας της ύπαρξης των μειονοτικών πληθυσμών.

Εξάλλου, στον Ευρωπαϊκό χώρο, και ιδιαίτερα στη Βαλκανική χερσόνησο, όπου οι εδαφικές και πληθυσμιακές ανακατατάξεις αποτελούν πολιτική και πρακτική αιώνων, είναι αναμενόμενο το φαινόμενο αυτό να παρουσιάζεται πολύ πιο έντονο και διαρκές.

2. Το πλαίσιο για την ελληνική μειονότητα
Από το πρωτόκολλο της Κέρκυρας που προβλέπει την αυτονομία- αυτή ήδη υπάρχει σε ευρωπαϊκές χώρες (Ισπανία, κ.ά), μέχρι σήμερα, η προβληματική της διεθνούς κοινότητας, όσον αφορά στην αντιμετώπιση των προβλημάτων των μειονοτικών ομάδων, έχει περάσει από διάφορα στάδια. Από την ίδρυση της Κοινωνίας των Εθνών (ΚτΕ), όπου και οι συμβάσεις «περί μειονοτήτων» μέχρι την αρχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είχε δοθεί έμφαση στο θέμα της ομαλής ενσωμάτωσης των διαφόρων ομάδων. Με το τέλος του πολέμου και την ίδρυση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (Ο.Η.Ε), και έχοντας υπόψη, τα ζητήματα που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας σύγκρουσης σχετικά με τις μειονότητες, η διεθνής κοινότητα θα προβεί σε ενέργειες προς τη δημιουργία ενός θεσμικού πλαισίου, το οποίο θα μπορούσε να διασφαλίσει το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθιερώνοντας την αρχή της μη-διάκρισης λόγω φυλής, φύλου, θρησκείας ή γλώσσας.

Στο σημείο αυτό γίνεται ένα σημαντικό βήμα, το οποίο δεν είναι, ωστόσο, αρκετό για να εξασφαλίσει την ουσιαστική προστασία των μειονοτήτων και να διαφυλάξει τη διαφορετικότητά τους. Το βασικό μειονέκτημα της προσέγγισης αυτής, εκτός από το γεγονός ότι τα μειονοτικά δικαιώματα εντάχθηκαν ως ιδιότυπη προστασία στο σώμα των δικαιωμάτων του ανθρώπου χωρίς να κρατήσουν την αυτοτέλειά τους, ήταν ότι θεωρούσε πως η εφαρμογή της αρχής της μη-διάκρισης αποτελεί επαρκή εγγύηση για την προστασία των μειονοτήτων, άποψη η οποία επέφερε μια ταύτιση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων με τα ατομικά δικαιώματα.

Ειδικότερα η Αλβανία, μεταπολεμικά παρουσιάστηκε απρόθυμη στην επικύρωση βασικών διεθνών συμβάσεων, όπως το Διεθνές Σύμφωνο Οικονομικών, Κοινωνικών και Πολιτιστικών Δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε, το οποίο καταχύρωνε και εκπαιδευτικές πληροφορίες, ενώ επικύρωσε άλλες, όπως η Συμφωνία για τα Πολιτικά Δικαιώματα της Γυναίκας (1952) και τη Συμφωνία για την Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας (1948).

Το ζήτημα της προστασίας των μειονοτήτων, αντιμετωπίζεται πιο συγκροτημένα και ολοκληρωμένα -το ψυχροπολεμικό ωστόσο πλαίσιο υπάρχει ακόμη- από τη Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (Δ.Α.Σ.Ε), σήμερα Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη ( Ο.Α.Σ.Ε.), καθώς στην Τελική Πράξη του Ελσίνκι (1975) γίνεται κάποια αναφορά, στην πολιτιστική συνεισφορά των μειονοτικών πληθυσμών και στην ανάγκη διευκόλυνσής τους από τα κράτη διαβίωσή τους. Οι εξαγγελίες και η ύπαρξη αναφορών περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συμπεριλαμβάνονταν στην Τελική Πράξη, αν και δημιουργούσαν την εντύπωση ότι δεν είχαν σημαντικές διαφορές από τα αντίστοιχα κείμενα του Ο.Η.Ε., εντούτοις εμφάνιζαν κάποιου είδους παραχωρήσεις από την κρατική πλευρά και αναφέρονταν, για πρώτη φορά, όχι μόνο στην ανάγκη για σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και για «προαγωγή και ενθάρρυνσή τους».

3. Οι αλλαγές στον Ευρωπαϊκό χώρο μετά το 1991
Η πτώση των καθεστώτων που κυριαρχούσαν στην ανατολική και κεντρική Ευρώπη καθώς και στη Χερσόνησου του Αίμου- ορισμένα είχαν κάποιας μορφής μειονοτική πολιτική- ανέδειξε το θέμα της παραχώρησης ειδικών δικαιωμάτων, τα οποία αποσκοπούν πλέον στη διάσωση της ελεύθερης έκφρασης της διαφορετικότητας αλλά και της ίδιας της ύπαρξης των μειονοτικών ομάδων.

Τον Ιούνιο του 1990 υιοθετείται το κείμενο της Διακήρυξης της Κοπεγχάγης, στο οποίο για πρώτη φορά τα συμβαλλόμενα κράτη αναλαμβάνουν τη δέσμευση να προστατεύσουν την εθνική, πολιτιστική, γλωσσική και θρησκευτική ταυτότητα των μειονοτικών ομάδων και να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες για την προώθησή της.
Η Αλβανία προσήλθε ως παρατηρητής στην Κοπενχάγη, υιοθετώντας μια σειρά από ζητήματα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Την 21η Νοεμβρίου του 1990 θα υπογραφεί «ο Χάρτης του Παρισιού για μια νέα Ευρώπη», ο οποίος εξέταζε το μειονοτικό ζήτημα από θετική οπτική γωνία, αποτελώντας ταυτόχρονα πραγματική διακήρυξη των πιστεύω της Ευρώπης, καθώς τόνιζε την άμεση σύνδεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με τους δημοκρατικούς θεσμούς και το κράτος δικαίου.

Η στάση της διεθνούς κοινότητας στον τομέα του σεβασμού της ταυτότητας των μειονοτήτων, ήταν για μεγάλη χρονική περίοδο αμφιλεγόμενη, καθώς από τη μια πλευρά εκδήλωνε την επιθυμία της να προστατεύσει τους μειονοτικούς πληθυσμούς και να συμβάλλει ενεργά στο σεβασμό της διαφορετικότητάς τους και από την άλλη απέφευγε να προβεί σε δεσμεύσεις και κυρίως επίσημες αναγνωρίσεις της οντότητας των μειονοτικών πληθυσμών.

Η περίπτωση του Ευρωπαϊκού Χάρτη για τις Περιφερειακές ή Μειονοτικής Γλώσσες, και πολύ έντονα της Σύμβασης Πλαίσιο για τις Εθνικές Μειονότητες του Συμβουλίου της Ευρώπης, είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα, αφού η διεθνής κοινότητα υιοθέτησε ένα εξαιρετικά εύκαμπτο σχήμα, το οποίο θα μπορούσε να ανταποκρίνεται στις κατά τόπους ειδικές περιστάσεις στις οποίες χρησιμοποιείται η μειονοτική- ελληνική γλώσσα, ενώ την ταυτόχρονα απέφευγε να συγκεκριμενοποιήσει και να αναλύσει το νομικό πλαίσιο σε δικαιώματα υπέρ των μειονοτήτων.

4. Συμπεράσματα
Η ελληνική μειονότητα αποτελεί ένα βασικό συστατικό στοιχείο της Αλβανίας και κανένας μηχανισμός, προπαγανδιστικός και κατασταλτικός, δεν μπορεί να την εξαφανίσει. Οι Έλληνες βορειοηπειρώτες γνωρίζουν πολύ καλά τι να πράξουν, έχουν μαζί τους, το δίκαιο, θεωρητικό και ουσιαστικό και την ιστορία. Οι επιλογές που πρέπει να γίνουν οφείλουν να γίνουν γρήγορα. Ο πολιτικός χρόνος τρέχει και είναι αμείλικτος.

Αποστολή αλληλεγγύης από την Αλεξ/πολη προς την Βόρειο Ήπειρο

Αποστολή αλληλεγγύης από την Αλεξ/πολη προς την Βόρειο Ήπειρο

(από το ιστολόγιο http://kinisialexandroupolis.blogspot.com/2012/03/blog-post_02.html)

Στις 24 Μαρτίου του 1998 απλοί πολίτες, φορείς και Σύλλογοι με την συνεπικουρία του Δήμου Αλεξ/πόλεως πραγματοποίησαν αποστολή αλληλεγγύης προς τον δοκιμαζόμενο Βορειο-Ηπειρωτικό ελληνισμό προσφέροντας κυρίως φαρμακευτικό-εκπαιδευτικό-εκκλησιαστικό υλικό. Επίσης παραδόθηκε και ένα συμβολικό χρηματικό ποσό προς τους κατοίκους του χωριού Βόδιστρα (περιοχή Αργυροκάστρου) οι οποίοι και φιλοξένησαν την ελληνική αποστολή. Να θυμίσουμε πως το 1997 είχε καταρρεύσει κυριολεκτικά η Αλβανία κάτω από το βάρος του σκανδάλου των "πυραμίδων", εξεγέρθηκε ο λαός, έπεσε η κυβέρνηση , σχεδόν διαλύθηκε το κράτος και οι αποθήκες οπλισμού του αλβανικού στρατού λεηλατήθηκαν γεμίζοντας με καλάζνικοφ και άλλα όπλα όλην την Αλβανία (κι όχι μόνο). Εκείνην την περίοδο ο ελληνισμός της Β.Ηπείρου δοκιμάστηκε, για ακόμη μιά φορά, πολύ σκληρά. Εκφοβισμοί, τρομοκράτηση, καταπάτηση περιουσιών, ανασφάλεια, εγκληματικότητα, έλλειψη βασικών ειδών διαβίωσης κλπ είχαν κάνει αφόρητη την ζωή στην Αλβανία και ιδιαίτερα την εγκαταλελειμμένη ελληνική μειονότητα της Β.Ηπείρου.

Έτσι λοιπόν με πρωτοβουλία της Δημοτικής Νεολαίας του Δήμου Αλεξ/πόλεως , των Κυπρίων μοτοσυκλετιστών και του Δήμου Καλύμνου διοργανώθηκε αποστολή στα χωριά της Δρόπολης, περιοχής Αργυροκάστρου. Καταστηματάρχες (και ιδίως φαρμακοποιοί), φορείς αλλά και απλοί πολίτες της Αλεξ/πολης μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα μάζεψαν υλικό και γέμισαν ένα φορτηγό το οποίο και συμμετείχε στην αποστολή.

Βορειοηπειρώτες, Ελλαδίτες και Κύπριοι φωτογραφίζονται έξω από το χωριό που διανυκτέρευσε η αποστολή, Πάνω δεξιά διακρίνεται ο πρόεδρος της Κυπριακής Ομοσπονδίας Μοτοσυκλετιστών , Γιώργος Χατζηκώστας (γνωστός στο πανελλήνιο για την αντικατοχική πορεία των Κύπριων μοτοσυκλετιστών προς την κατεχόμενη Κύπρο κατά την διάρκεια της οποίας δολοφονήθηκε βάναυσα ο Τάσος Ισσαάκ)

Άποψη του Αργυροκάστρου. Η δουλεμένη πέτρα δένει απόλυτα με το γύρω φυσικό τοπίο.

Τα παιδάκια του σχολείου της Βόδιστρας τρέχουν χαρούμενα να υποδεχθούν την αποστολή.

Στην αποστολή συμμετείχαν εθελοντικά από Αλεξ/πολη ο Ανέστης Μαυροκέφαλος, ο Φάνης Μαλκίδης, ο Γιώργος Σιμσίρης κι ο φωτογράφος Βασίλης Καραφυλλίδης (όλες οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο του)

Στο αμφιθέατρο της Δερβιτσάνης πραγματοποιήθηκε η γιορτή της 25ης Μαρτίου με παραδοσιακούς Ηπειρώτικους χορούς, ποιήματα και ατόφια καταπληκτική Ηπειρώτικη μουσική. Παιδιά με παραδοσιακές στολές προσέφεραν στους παρευρισκόμενους συγκινητικές στιγμές αποδεικνύοντας πως ο εκεί ελληνισμός αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ευρύτερου ελληνισμού.

Οι κάτοικοι του χωριού υποδέχθηκαν με περίσσιο ενθουσιασμό την ελληνική αποστολή. Επί δεκαετίες ήταν ξεκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο και για πολλούς φάνταζε σαν όνειρο το να τους επισκεφτούν Έλληνες.

Οι παραδοσιακές γυναικείες στολές της Β.Ηπείρου. Οι περισσότερες εκ των ηλικιωμένων γυναικών προσέφεραν φαγητό και περίθαλψη στους Έλληνες στρατιώτες κατά την διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου το 1940.

Ελληνόπουλο κρατά την γαλανόλευκη εντός της εκκλησίας της Δερβιτσάνης κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας την 25η Μαρτίου του 1998.

Ο Μητροπολίτης Αργυροκάστρου Δημήτριος κοινωνεί τα παιδάκια.
Σε συζήτηση, με μέλη της αποστολής, ο Δεσπότης είχε εκμυστηρευτεί πως το μόνο που ζητά από την Ελλάδα είναι να αποστείλει μερικούς ιερείς για να μπορέσουν να ξαναλειτουργήσουν οι δεκάδες ελληνορθόδοξες εκκλησίες της ευρύτερης περιοχής. Το 1998 υπήρχαν στην Β.Ήπειρο μόνο 10 ιερείς(!) πράγμα που έκανε πολύ δύσκολη την πραγματοποίηση των Θείων Λειτουργιών (μετά από χρόνια σκληρού αθεϊστικού καθεστώτος στην Αλβανία οι Έλληνες αποζητούσαν την λειτουργία όλων των εκκλησιών τους τις οποίες είχαν στερηθεί για τόσα χρόνια. Σήμερα υπάρχουν αρκετοί ιερείς οι οποίοι λειτουργούν αλλά οι διώξεις του ελληνικού στοιχείου συνεχίζονται ποικιλοτρόπως και μεθοδευμένα).

Συμπερασματικά, η συγκεκριμένη αποστολή αλληλεγγύης αποδείχθηκε τονωτική για τους κατοίκους της περιοχής καθώς πήραν δύναμη και ελπίδα νιώθοντας πως υπάρχουν κάποιοι που τους σκέφτονται και τους στηρίζουν. Δεν είναι τόσο η υλική υποστήριξη όσο η ηθική που έδωσε κουράγιο στους δοκιμαζόμενους Βορειοηπειρώτες. Η αλληλεγγύη και η προσφορά αποτελούσε και αποτελεί υπέρτατη ελληνική αξία. Ευχόμαστε να ξανα-ανακαλύψουμε, σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, τις ξεχασμένες αξίες μας...

Η ελληνική μειονότητα στην Αλβανία μέσα από ένα ρεπορτάζ της ΕΡΤ (1984)

Αλβανία 1984

Κακαβιά 1984.
- Ρεπορτάζ της ΕΡΤ, στην πρώτη επίσκεψη Ελληνικής αποστολής στην Αλβανία.- Η πόρτα της Κακαβιάς άνοιξε μετά από 40 χρόνια- Τι λέει για την Ελληνική Μειονότητα
borioipirotis.blogspot.com

Ελλάδα και Αλβανία. Το ζήτημα των συνόρων

Πριν λίγο καιρό είχε συμφωνηθεί από τις κυβερνήσεις Ελλάδας και Αλβανίας το ζήτημα της υφλαοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ). Αυτό είχε γίνει λίγο πριν από τις εκλογές στην Αλβανία και χρησιμοποιήθηκε δεόντως από το Μπερίσα.
Αμέσως μετά τις εκλογές, για να μη φανεί ανακόλουθος ο εθνικιστής Μπερίσα «έβαλε» τον επίσης εθνικιστή πρόεδρο του Σοσιαλιστικού κόμματος Έντι Ράμα κάνει προσφυγή στο συνταγματικό δικαστήριο για τη Συμφωνία. Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν με ψήφους 9-0 (!) υπέρ της ακύρωσης της συμφωνίας και το παρασκήνιο μιλά για δάκτυλο της Τουρκίας- το δικαστήριο χρησιμοποίησε ορολογία τουρκικής αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο – και για χρηματισμό.
Η δημοσίευση ενός άρθρου σε μία εθνικιστική εφημερίδα των Τιράνων (Gazetta Shqip), της οποίας ιδιοκτήτης είναι Τσάμικης καταγωγής- αυτοί που ζητούν αποζημιώσεις, ιθαγένεια, κ.ά. από την Ελλάδα- επανέφερε το ζήτημα των συνόρων βάζοντας και μία άλλη παράμετρο. Εκτός από τα θαλάσσια σύνορα σύμφωνα με το δημοσίευμα θα πρέπει να γίνει και συζήτηση και για άλλα σχετικά θέματα, για παράδειγμα τα χερσαία σύνορα (ή ακόμη και για το εμπόλεμο). Θυμίζουμε ότι το θέμα αυτό διευθετήθηκε το 1923, όταν έγινε, με ιταλική συνδρομή, μία μεγάλη αλβανική προβοκάτσια. Το μέλος της επιτροπής περί των συνόρων Ιταλός στρατιωτικός Τελίνι δολοφονήθηκε, κατηγορήθηκαν οι Έλληνες, βομβαρδίστηκε (!) η Κέρκυρα και ζητήθηκε με απαξιωτικό τρόπο η ικανοποίηση της Ιταλικής πλευράς. Στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι τον Τελίνι τον δολοφόνησαν οι Αλβανοί, ωστόσο το ζητούμενο, η Βόρειος Ήπειρος δηλαδή είχε καταχωρηθεί στην Αλβανία.
Δεν είναι η πρώτη φορά που μπαίνει το ζήτημα των συνόρων από την αλβανική πλευρά, μάλιστα αν τώρα συνδυασθεί με τα κέντρα στο αλβανικό εσωτερικό που συμφωνούν στον εθνικισμό, με το όραμα της «φυσικής»- μεγάλης- Αλβανίας και την πίεση της ελληνικής πλευράς και άλλα θέματα (Τσάμηδες), μπορεί να εξαχθεί το γενικό συμπέρασμα.
Ότι η Αλβανία θα συνεχίσει να δημιουργεί προβλήματα στις σχέσεις της με την Ελλάδα και παρά την πορεία της προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί τον εθνικισμό, επικουρούμενη από δυνάμεις, όπως η Τουρκία.

Φάνης Μαλκίδης

Βιβλιοπαρουσίαση. «Η Εθνική Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία»

«Η Εθνική Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία» είναι ο τίτλος του βιβλίου του Θεοφάνη Μαλκίδη, το οποίο εκδόθηκε από την Πανηπειρωτική Ομοσπονδία Αμερικής . Το βιβλίο, το οποίο κυκλοφορεί στην ελληνική, αγγλική και αλβανική γλώσσα, αποτελεί μια γενική αναφορά στο Βορειοηπειρωτικό ζήτημα, στο ζήτημα της Εθνικής ελληνικής μειονότητας που ζει στην Αλβανία και στοχεύει στην εισαγωγή του θέματος τόσο στο ελληνικό, όσο και κυρίως στο διεθνές περιβάλλον.

Όπως εξήγησε ο κ. Μαλκίδης, η τρίγλωσση αυτή έκδοση θα χρησιμεύσει τόσο για τους Έλληνες, όσο και στους αγγλόφωνους «ώστε να γίνει κτήμα πολλών ανθρώπων στις Ηνωμένες Πολιτείες και γενικότερα σ’ όλο τον κόσμο μια και η αγγλική είναι μια διεθνής γλώσσα, να πάει σε πολλές βιβλιοθήκες, όπως και σε ανθρώπους, οι οποίοι επηρεάζουν την πολιτική, γενικότερα τις επιστήμες στις Ηνωμένες Πολιτείες», καθώς και για τους ανθρώπους στην Αλβανία «προκειμένου να γίνει κτήμα και πάρα πολλών ανθρώπων, οι οποίοι γνωρίζουν την αλβανική γλώσσα, έχουν ενασχόληση με τα ζητήματα αυτά». Η συμβολή του βιβλίου είναι η προάσπιση των δικαιωμάτων της Ελληνικής μειονότητας που ζει στην Αλβανία. «Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια συμβολή στη γενικότερη ενασχόληση με την ελληνική μειονότητα στην Αλβανία, η οποία μετά το 1913-14, όταν δημιουργήθηκε το Αλβανικό κράτος, έμεινε στα όρια του Αλβανικού κράτους παρότι συμπαγής ελληνικός πληθυσμός και τοπικά πλειοψηφία σε πολλές περιοχές της Βορείου Ηπείρου, της Νότιας Αλβανίας, μεταξύ των οποίων το Αργυρόκαστρο, η Κορυτσά, η Χιμάρα, οι Άγιοι Σαράντα, το Δέλφινο». Μιλώντας για το ζήτημα της εθνικής Ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία, ο κ. Μαλκίδης τόνισε ότι αποτελεί ένα ζήτημα, το οποίο για πάρα πολλά χρόνια έμεινε στο περιθώριο της πολιτικής ενασχόλησης και επιστημονικής έρευνας, γιατί «περιορίστηκε σ’ ένα εσωτερικό πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα και δεν αντιμετωπίστηκε ως ένα ζήτημα και ως θέμα αξιοπρέπειας ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων και κυρίως ως ένα ζήτημα, με το οποίο θα ασχοληθεί η ελληνική διπλωματία και η εξωτερική πολιτική». Αποτελέσματα αυτού διαπιστώνονται και σήμερα, κυρίως, όμως το 1990-91 όταν ερχόταν οι Ομογενείς Βορειοηπειρώτες από την Αλβανία και οι Αλβανοί, προκειμένου να εγκατασταθούν στην Ελλάδα. Αυτό οδήγησε και στη δημιουργία πλήθους προβλημάτων, πολλά από τα οποία εξιστορούνται στο βιβλίο, όπως για παράδειγμά η μαζική φυγή μετά το 1991 των Ελλήνων από την Αλβανία, η εκπαίδευση των μελών της Ελληνικής μειονότητας, η θρησκευτική της ελευθερία, η απόδοση στους δικαιούχους των ιδιωτικών, κοινοτικών και εκκλησιαστικών περιουσιών, η μη υλοποίηση από την αλβανική πλευρά των δεσμεύσεων για τα ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα. «Το βιβλίο αυτό μπορεί να αγγίξει όχι μόνο τα ιστορικά δεδομένα, αλλά και τα σύγχρονα πολιτικά, μια και στο παράρτημα του βιβλίου υπάρχουν οι διάφορες διεθνείς συνθήκες, οι οποίες έχουν υπογραφεί και αφορούν όχι μόνο την εθνική ελληνική μειονότητα ειδικότερα, αλλά και τον σεβασμό των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων, γενικότερα, που άπτονται με μια αυτόχθονη εθνική ομάδα, έναν αυτόχθονο πληθυσμό ο οποίος βρίσκεται για χιλιάδες χρόνια στα εδάφη της Αλβανίας».

Εφημερίδα Παρατηρητής

Μαρία Παπαδοπούλου

Το βιβλίο , ένα σημαντικό βοήθημα για την εθνική ελληνική μειονότητα βρίσκεται στην παρακάτω ιστοσελίδα:
http://www.hellenes.com/NorthernEpirusBook.html

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Το Αλβανικό Εθνικό Ζήτημα

Θεοφάνης Μαλκίδης

Το αλβανικό εθνικό ζήτημα

Εκδόσεις Ιδρύματος Βορειοηπειρωτικών Ερευνών Ιωάννινα 2006

Σήμερα που γίνεται και ολοένα και μεγαλύτερη συζήτηση για το αλβανικό εθνικό ζήτημα είναι επίκαιρο το βιβλίο όπου παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα, η πλατφόρμα επίλυσης του αλβανικού εθνικού ζητήματος.

Η ανάδειξη του αλβανικού εθνικού ζητήματος στη χρονική φάση μετά τη δημιουργία ενός ακόμη βαλκανικού κράτους, μπορεί να κατανεμηθεί σε τρεις περιόδους:

Η πρώτη ξεκινά από το 1913, έτος δημιουργίας του αλβανικού κράτους, και φτάνει μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, συμπυκνώνοντας αναζητήσεις, διεκδικήσεις, οράματα και εκπλήρωση εθνικών πόθων.

Η δημιουργία του αλβανικού κράτους προέκυψε από την αδυναμία της καταρρέουσας οθωμανικής κρατικής δομής, η οποία βλέποντας την αδυναμία της να διατηρήσει τις βαλκανικές κτήσεις της και προκειμένου να εμποδίσει την διανομή τους μεταξύ των ορθοδόξων βαλκανικών κρατών σύμφωνα με τις προβλέψεις της Συνθήκης του Αγ. Στεφάνου (Μάρτιος 1878), επιδίωξε την δημιουργία αλβανικού κράτους δίνοντας για πρώτη φορά εθνική υπόσταση στον αλβανικό παράγοντα. Τις παραμονές του Συνεδρίου του Βερολίνου με την ενθάρρυνση και ανοχή των Οθωμανών αλλά και την βοήθεια της Ιταλίας συστάθηκε στο Κοσσυφοπέδιο η «Αλβανική Ένωση για τα Δικαιώματα του Αλβανικού Έθνους» («Λίγκα του Πρίζρεν) με επικεφαλής την οικογένεια Φράσερι και έδρα την Κωνσταντινούπολη, η οποία βαθμιαία επέκτεινε τις δραστηριότητές της μέχρι τα Ιωάννινα και την Πρέβεζα. Μέσα στα πλαίσια της παραπάνω πολιτικής, η Λίγκα ζήτησε από το οθωμανικό κράτος την ένωση όλων των «αλβανικών εδαφών» που μέχρι τότε ήταν διηρημένα στα βιλαέτια Σκόδρας, Κοσσυφοπεδίου, Μοναστηρίου και Ιωαννίνων σ΄ ένα «αυτόνομο» βιλαέτι υπό την επικυριαρχία της Υψηλής Πύλης.

Η ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1912 από τον βαλκανικό συνασπισμό δημιούργησε τις προϋποθέσεις για να διανεμηθεί η σημερινή Αλβανία μεταξύ της Ελλάδας, της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Η αντίδραση της Ιταλίας και της Αυστροουγγαρίας καθώς και η υποστήριξή τους στα αλβανικά αιτήματα θα ωθήσει το 1912 στην Αυλώνα την υπό το βουλευτή του οθωμανικού κοινοβουλίου Ισμαήλ Κεμάλ «Εθνική Συνέλευση», να διακηρύξει την ανεξαρτησία της Αλβανίας. Κατά τις προκαταρκτικές διαβουλεύσεις στην πρεσβευτική Συνδιάσκεψη του Λονδίνου, όπου και αναγνωρίστηκε το νέο κράτος (17-30 Μαΐου), οι Αλβανοί αντιπρόσωποι της προσωρινής κυβερνήσεως προέβαλαν απαιτήσεις που περιελάμβαναν ολόκληρο το Κοσσυφοπέδιο και τις περιοχές των Σκοπίων και Μοναστηρίου, την περιοχή Βορειοδυτικά της Καστοριάς, ανατολικά του Μετσόβου μέχρι τον Αμβρακικό δηλαδή την περιοχή του «Βιλαετίου Ιωαννίνων». Τα σύνορα του νέου κράτους καθορίστηκαν με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας (17 Δεκεμβρίου 1913) και παρότι το αλβανικό κράτος μετρούσε ώρες από τη δημιουργία του, φρόντιζε να ταυτισθεί με τις διακηρύξεις της Λίγκας της πρώτης οργανωμένης προσπάθειας των Αλβανών για τη συγκεκριμενοποίηση των εθνικών αιτημάτων, προτάσσοντας τα ζητήματα των εδαφών και πληθυσμών. Η αναφορά για τους Τσάμηδες στην Κοινωνία των Εθνών, είναι ένα δείγμα όπως, δείγμα είναι και οι κινήσεις του, για ένα εξάμηνο, πρωθυπουργού Φαν Νόλη τόσο στην Αλβανία, όσο και στο εξωτερικό για το ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου. Ο κυρίαρχος μέχρι το 1939 Αχμέτ Ζώγου, παρότι αντιμετώπιζε πολλά εσωτερικά προβλήματα με τις μακροχρόνιες φυλετικές διενέξεις, τις οποίες κατόρθωσε να κατευνάσει χρησιμοποιώντας το χρηματισμό και τα προνόμια, προσπάθησε να λάβει με τη σειρά του θέση στο πάνθεον των υπερασπιστών του εθνικού ζητήματος.

Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η ιταλική και η γερμανική παρουσία και κατοχή στα Βαλκάνια, γέμισε προσδοκίες και εν μέρει υλοποίησε τα βασικά αιτήματα του αλβανικού εθνικού ζητήματος. Η συμμετοχή των αλβανικών πληθυσμών της περιοχής στα ιταλικά και γερμανικά στρατεύματα ήταν διακριτή και είχε συγκεκριμένους στόχους. Παρά τις ψυχροπολεμικές αναλύσεις του ηγέτη του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας (ΚΕΑ) Ενβέρ Χότζα και ορισμένων Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου, οι οποίοι προέτασσαν την συμμετοχή στον αντιφασιστικό αγώνα, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Το αλβανικό αίτημα για εθνική ολοκλήρωση βρήκε συμπαραστάτες στις δυνάμεις του Άξονα, κατέχοντας περιοχές με αλβανικούς ή αλβανόφωνους πληθυσμούς (Κοσσυφοπέδιο, πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας-πΓΔΜ, Σερβία- Μαυροβούνιο, Ήπειρος). Η μεραρχία των SS, η οποία έφερε το όνομα του πρίγκιπα που αντιστάθηκε στους Οθωμανούς Ι. Καστριώτη -Σκεντέρμπεη και αποτελούνταν από 11.000 Αλβανούς είχε ουσιαστική και συμβολική σημασία, αφού εκτός από τη συμμετοχή στις επιχειρήσεις στην πΓΔΜ και το Κοσσυφοπέδιο, συνεισέφερε και στην απελευθέρωση των Αλβανών της Βαλκανικής και στην ανύψωση του ηθικού.


Η νίκη των Συμμάχων και η έναρξη του Ψυχρού Πολέμου σηματοδοτούσαν και τη δεύτερη περίοδο του αλβανικού εθνικού ζητήματος. Η προσέγγιση Αλβανίας και Γιουγκοσλαβίας, η ρήξη τους και η μετέπειτα επανέναρξη των διπλωματικών σχέσεων, (1971) άνοιξαν τους νέους κύκλους του αλβανικού εθνικού ζητήματος. Όλ’ αυτά επηρεάστηκαν και από τη σχέση της Αλβανίας με την ΕΣΣΔ, (με την Κίνα λιγότερο) και με την πολιτική της διεθνούς απομόνωσης. Σε γενικές γραμμές η Αλβανία για δικούς της εσωτερικούς λόγους προσπάθησε να ενεργοποιήσει το ζήτημα των Αλβανών της πΓΔΜ και του Κοσσυφοπεδίου, χωρίς φτάσει σε ακρότητες, παρά την πίεση που δεχόταν από τις ριζοσπαστικές δυνάμεις αυτών των δημοκρατιών και επαρχιών της Γιουγκοσλαβίας.

Η μετά τον Ψυχρό Πόλεμο περίοδος, ανοίγει την τρίτη χρονική φάση του αλβανικού εθνικού ζητήματος. Η κατάρρευση του καθεστώτος του ΚΕΑ και η άνοδος του Μπερίσα στην προεδρία της χώρας, ανέδειξε το καταπιεσμένο, σύμφωνα με την ρητορεία, αίσθημα των βόρειων Αλβανών και των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου. Ο Μπερίσα, στηριζόμενος στα λόμπυ των Αλβανών μεταναστών του εξωτερικού και σε κάποιες ξένες δυνάμεις (ΗΠΑ, Γερμανία), επανέφερε το εθνικό ζήτημα στο προσκήνιο, είτε με την πολιτική του δράση, είτε με τη στελέχωση του μηχανισμού του με τους βόρειους Αλβανούς και τους συγγενείς τους από το Κοσσυφοπέδιο. Μάλιστα ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της χώρας το Μάρτιο του 1992 οργάνωσε διαδήλωση στα Τίρανα με στόχο τη δημόσια διαμαρτυρία για την κατάσταση των Αλβανών στο Κοσσυφοπέδιο. Στην πρωτεύουσα της «μητέρας πατρίδας», ο Μπερίσα δήλωσε ότι «δε θα πάψει ν’ αγωνίζεται για την πραγματοποίηση του μεγάλου ονείρου της συνένωσης του αλβανικού έθνους». Την ίδια περίοδο το αλβανικό κίνημα στο Κοσσυφοπέδιο και στην πΓΔΜ κατευθύνθηκε προς τη ριζοσπαστικοποίηση της δράσης του με την εμφάνιση στρατιωτικών τμημάτων. Ωστόσο η συμφωνία του Νταίυτον άφησε εκτός «ρύθμισης» τα αλβανικά αιτήματα απογοητεύοντας τις δυνάμεις στην Αλβανία, στην πρώην Γιουγκοσλαβία και τη Διασπορά. 

Την αποχώρηση του Μπερίσα από την προεδρία μετά την κατάρρευση των παρατραπεζών («πυραμίδες»), ο οποίες είχαν άμεση σχέση με όλο το φάσμα του οργανωμένου εγκλήματος, το οποίο με τη σειρά του είχε σχέση με τη χρηματοδότηση των πολυποίκιλων ένοπλων αλβανικών ομάδων στις γειτονικές χώρες, ακολούθησε μία μικρή παρένθεση ήπιας διαχείρισης των εθνικών οραμάτων. Η συνάντηση Φατός Νάνο - Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς το 1997 στην Κρήτη, ήταν η έκφραση αυτής της πολιτικής, πολιτική η οποία όμως έτυχε δριμείας κριτικής από τους αλβανικούς πληθυσμούς της Βαλκανικής, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει το επόμενο έτος και να επανέλθουν οι ριζοσπάστες στο προσκήνιο. Η εντεινόμενη δράση των αλβανικών στρατιωτικών σωμάτων στο Κοσσυφοπέδιο συνέπεσε με τη θεωρητική τεκμηρίωση του εθνικού ζητήματος από τη δημοσίευση-πρωτοβουλία της Ακαδημίας Επιστημών των Τιράνων- του κειμένου για το εθνικό ζήτημα. ενός εξαιρετικής σημασίας βιβλίου με τίτλο «Πλατφόρμα για την επίλυση του Αλβανικού Εθνικού ζητήματος» και κατέγραφε την αλβανική οπτική για τη χερσόνησο του Αίμου και τους αλβανικούς πληθυσμούς του χώρου, σκοπεύοντας να το μετατρέψει σε πρόγραμμα δράσης όλων των Αλβανών.

Η Νατοϊκή επέμβαση στο Κοσσυφοπέδιο και οι συγκρούσεις στην πΓΔΜ, έδωσαν τη δυνατότητα στον αλβανικό παράγοντα να εδραιώσει και να υλοποιήσει εν μέρει ξανά, , τις εθνικές του διεκδικήσεις . στο μεν Κοσσυφοπέδιο με την de facto κυριαρχία των Αλβανών, στη δε πΓΔΜ με την αλλαγή της κατάστασης και την ουσιαστική συγκυβέρνηση με το σλαβικό πληθυσμό. Ακολούθησαν τα αιτήματα για παραχώρηση περισσότερων δικαιωμάτων στους Αλβανούς του Μαυροβουνίου και της Ελλάδας, που συμπληρώνουν μαζί με τη νέα αναβαθμισμένη αλβανική θέση στη νότια Σερβία ( Πρέσεβο) τη νέα ολοκληρωμένη προσέγγιση του εθνικού ζητήματος.

Η ενασχόληση με τη χερσόνησο του Αίμου και ιδιαίτερα με τους αλβανικούς πληθυσμούς και το εθνικό τους ζήτημα (θα έπρεπε να) αποτελεί μείζον ερευνητικό πεδίο για την ελληνική επιστημονική κοινότητα και κυρίως για το πολιτικό προσωπικό. Για λόγους που σχετίζονται με τη ψυχροπολεμική αντιπαράθεση, απoκόπηκε από τους Έλληνες η γνώση και η πολιτική, ενώ η έρευνα για τους αλβανικούς πληθυσμούς δεν υπήρξε αντάξια της σημασίας που έχουν για την περιοχή. Η ανάδειξη, συνοπτικώς, ορισμένων πτυχών του αλβανικού εθνικού ζητήματος, θεωρούμε ότι αποτελεί σημαντική συνεισφορά τόσο σε επιστημονικούς κλάδους (διεθνείς σχέσεις, πολιτική και οικονομική επιστήμη, κοινωνιολογία, διπλωματική ιστορία), που σχετίζονται με τη χερσόνησο του Αίμου, όσο και ειδικότερα στην ελληνική κοινωνία και πολιτική. 

Μάλιστα η προσθήκη, στο παράρτημα του βιβλίου, της μετάφρασης -για πρώτη φορά- στην ελληνική γλώσσα του κειμένου της Αλβανικής Ακαδημίας Επιστημών αναφορικά με την «πλατφόρμα για την επίλυση του αλβανικού εθνικού ζητήματος», συμπληρώνει την παρουσίαση του θέματος, δίνοντας ταυτόχρονα την πιο επίσημη άποψη γι΄ αυτό.