«Κατ’ εξοχήν τρόπο και τόπο πρωτογενούς μόρφωσης και μεταμόρφωσης του ανθρώπου συνιστά για την Εκκλησία η λατρεία. Με τη μετοχή τους σ’ αυτή οι πιστοί μαθαίνουν να ζουν όπως ο Χριστός : να προσφέρουν ό,τι έχουν, μα προπάντων ό,τι είναι στους άλλους.»
Πρωτοπρεσβυτέρου Αλεξάνδρου Σμέμαν, «Λειτουργία και Ζωή», εκδ. Αρμός, σ. 9
Η λατρεία της εκκλησίας μας είναι ο βασικός τρόπος έκφρασης της και επικοινωνίας με τον άνθρωπο του σήμερα! Μέσω της λατρείας της η εκκλησία του Χριστού έγινε ένα δημόσιο γεγονός…έγινε γεγονός που αφορά τον άνθρωπο και αφορά και στην πνευματική του ζωή και πρόοδο.
Δυστυχώς στον πλούτο αυτό της λατρείας της Εκκλησίας πολλοί μένουμε αμέτοχοι και είμαστε άσχετοι και άκαπνοι αυτού του καπνού της αγιότητος…κανείς δεν ξέρει τίποτα, κανείς δεν μπορεί να πει ότι έτσι που είναι διαμορφωμένη η λατρεία της Εκκλησίας μετέχει ολοκληρωτικά και καθολικά σε αυτήν.
Πρώτος παράγοντας ο οποίος απομακρύνει το λατρεύων σώμα από την λατρευτική διαδικασία είναι η μη καθολική συμμετοχή του, δηλαδή όταν πρωτολατρεύθηκε ο Κύριος μας, λατρεύθηκε από όλους μαζί και με κέντρο την συχνή τους εύρεση σε ένα τόπο κοινό για όλους τους πιστούς! Άρα δεν υπήρχαν αυτοί οι οποίοι δρούσαν ως τελεστές και αυτοί που παρακολουθούσαν ως τελούμενοι…άρα όλοι λάτρευαν τον Θεό χωρίς να είναι κάποιος πρώτος και κάποιος δεύτερος…άρα όλοι ίσοι και αγαπώντες τον Χριστό μας!
Δυστυχώς για εμάς σήμερα έτσι όπως είναι διαρθρωμένη η θεία λατρεία ελάχιστα μπορούν να μετέχουν οι πιστοί δηλαδή να απαγγέλουν ή να ψάλλουν στο ναό!
Μήπως πρέπει να προχωρήσουμε σε τομές, σε επανάσταση μετοχής, να είμαστε εκείνοι οι οποίοι θα μετέχουμε στη λατρεία και όχι να αφήνουμε τους κληρικούς ή τους ψάλτες να μας αφήνουν εκτός…ας ζητήσουμε το αυτονόητο η λατρεία να γίνει λατρεία όλων μας!
Δεύτερος βασικός παράγοντας ο οποίος μας απομακρύνει από την κατάληψη του πλήρους νοήματος της θείας λατρείας είναι η γλώσσα της λατρείας! Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αφού η εκκλησία του τότε οικειοποιήθηκε την γλώσσα της εποχής της και έκανε την λατρεία της να είναι φτιαγμένη και δομημένη στην καθημερινή γλώσσα και γραφή του τότε, γιατί μας δένει εμάς στο καράβι της παραδοσιακότητας να μένουμε και να διατηρούμε στην Ελλάδα του σήμερα μια λατρεία σε γλώσσα που δυστυχώς ελάχιστοι την κατανοούμε…
Μήπως πρέπει και τον βαθμό μετοχή μας και την γλώσσα έκφρασης της λατρείας να τον δούμε και να αποφασίσουμε τομές…να αποφασίσουμε τα αυτονόητα ότι εμείς πρέπει να μετέχουμε και λατρεύουμε όλοι μαζί και να δούμε ότι η γλώσσα της λατρείας πρέπει να είναι η καθημερινή μας γλώσσα…για να πηγαίνουμε στο γάμο και στη βάπτιση, στη θεία λειτουργία και στις κηδείες και να κατανοούμε πλήρως τι λέμε εμείς στο Θεό μας μέσω της λατρείας μας και τι μας λέγει εμάς ο Κύριος μας μέσω της αγίας Γραφής!
Οι απόψεις σας είναι χρήσιμες και ενδιαφέρουσες και τα ερωτήματα είναι δύο:
Α. μήπως πρέπει όλοι μας να είμαστε μέτοχοι στη λατρεία μας? Να παρακάμψουμε τους ψάλτες και να ψέλνουμε και να μετέχουμε όλοι μας στη θεία Λατρεία?
Β. μήπως πρέπει να αφήσουμε πίσω μας τη θεία λατρεία σε μια ακατανόητη ή δύσκολη και δύστροπη γλώσσα? Και να εισάγουμε την δημοτική στη θεία λατρεία για να κατανοούμε πλήρως το θείο μήνυμα της θείας λατρείας?
Μήπως με τη δύσκολη γλώσσα και τους μελωδικούς μας ψάλτες θα γίνει μουσείο η λατρεία μας???
Εμείς θα αποφασίσουμε για το μέλλον του εκκλησιαστικού σώματος και κανείς δεν θα μας στερήσει το μέλλον προφασιζόμενος παραδοσιακότατα και προσήλωση σ’ αυτά που μάθαμε από τους πατέρες μας, οι οποίοι τι έκαναν ζούσαν και ποιμαντικά επενέβαιναν στην εποχή τους και για την εποχή τους!
Πρωτοπρεσβυτέρου Αλεξάνδρου Σμέμαν, «Λειτουργία και Ζωή», εκδ. Αρμός, σ. 9
Η λατρεία της εκκλησίας μας είναι ο βασικός τρόπος έκφρασης της και επικοινωνίας με τον άνθρωπο του σήμερα! Μέσω της λατρείας της η εκκλησία του Χριστού έγινε ένα δημόσιο γεγονός…έγινε γεγονός που αφορά τον άνθρωπο και αφορά και στην πνευματική του ζωή και πρόοδο.
Δυστυχώς στον πλούτο αυτό της λατρείας της Εκκλησίας πολλοί μένουμε αμέτοχοι και είμαστε άσχετοι και άκαπνοι αυτού του καπνού της αγιότητος…κανείς δεν ξέρει τίποτα, κανείς δεν μπορεί να πει ότι έτσι που είναι διαμορφωμένη η λατρεία της Εκκλησίας μετέχει ολοκληρωτικά και καθολικά σε αυτήν.
Πρώτος παράγοντας ο οποίος απομακρύνει το λατρεύων σώμα από την λατρευτική διαδικασία είναι η μη καθολική συμμετοχή του, δηλαδή όταν πρωτολατρεύθηκε ο Κύριος μας, λατρεύθηκε από όλους μαζί και με κέντρο την συχνή τους εύρεση σε ένα τόπο κοινό για όλους τους πιστούς! Άρα δεν υπήρχαν αυτοί οι οποίοι δρούσαν ως τελεστές και αυτοί που παρακολουθούσαν ως τελούμενοι…άρα όλοι λάτρευαν τον Θεό χωρίς να είναι κάποιος πρώτος και κάποιος δεύτερος…άρα όλοι ίσοι και αγαπώντες τον Χριστό μας!
Δυστυχώς για εμάς σήμερα έτσι όπως είναι διαρθρωμένη η θεία λατρεία ελάχιστα μπορούν να μετέχουν οι πιστοί δηλαδή να απαγγέλουν ή να ψάλλουν στο ναό!
Μήπως πρέπει να προχωρήσουμε σε τομές, σε επανάσταση μετοχής, να είμαστε εκείνοι οι οποίοι θα μετέχουμε στη λατρεία και όχι να αφήνουμε τους κληρικούς ή τους ψάλτες να μας αφήνουν εκτός…ας ζητήσουμε το αυτονόητο η λατρεία να γίνει λατρεία όλων μας!
Δεύτερος βασικός παράγοντας ο οποίος μας απομακρύνει από την κατάληψη του πλήρους νοήματος της θείας λατρείας είναι η γλώσσα της λατρείας! Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αφού η εκκλησία του τότε οικειοποιήθηκε την γλώσσα της εποχής της και έκανε την λατρεία της να είναι φτιαγμένη και δομημένη στην καθημερινή γλώσσα και γραφή του τότε, γιατί μας δένει εμάς στο καράβι της παραδοσιακότητας να μένουμε και να διατηρούμε στην Ελλάδα του σήμερα μια λατρεία σε γλώσσα που δυστυχώς ελάχιστοι την κατανοούμε…
Μήπως πρέπει και τον βαθμό μετοχή μας και την γλώσσα έκφρασης της λατρείας να τον δούμε και να αποφασίσουμε τομές…να αποφασίσουμε τα αυτονόητα ότι εμείς πρέπει να μετέχουμε και λατρεύουμε όλοι μαζί και να δούμε ότι η γλώσσα της λατρείας πρέπει να είναι η καθημερινή μας γλώσσα…για να πηγαίνουμε στο γάμο και στη βάπτιση, στη θεία λειτουργία και στις κηδείες και να κατανοούμε πλήρως τι λέμε εμείς στο Θεό μας μέσω της λατρείας μας και τι μας λέγει εμάς ο Κύριος μας μέσω της αγίας Γραφής!
Οι απόψεις σας είναι χρήσιμες και ενδιαφέρουσες και τα ερωτήματα είναι δύο:
Α. μήπως πρέπει όλοι μας να είμαστε μέτοχοι στη λατρεία μας? Να παρακάμψουμε τους ψάλτες και να ψέλνουμε και να μετέχουμε όλοι μας στη θεία Λατρεία?
Β. μήπως πρέπει να αφήσουμε πίσω μας τη θεία λατρεία σε μια ακατανόητη ή δύσκολη και δύστροπη γλώσσα? Και να εισάγουμε την δημοτική στη θεία λατρεία για να κατανοούμε πλήρως το θείο μήνυμα της θείας λατρείας?
Μήπως με τη δύσκολη γλώσσα και τους μελωδικούς μας ψάλτες θα γίνει μουσείο η λατρεία μας???
Εμείς θα αποφασίσουμε για το μέλλον του εκκλησιαστικού σώματος και κανείς δεν θα μας στερήσει το μέλλον προφασιζόμενος παραδοσιακότατα και προσήλωση σ’ αυτά που μάθαμε από τους πατέρες μας, οι οποίοι τι έκαναν ζούσαν και ποιμαντικά επενέβαιναν στην εποχή τους και για την εποχή τους!
Modern Father
