«Χωρίς να θεωρώ αξιοπίστους πηγάς πληροφόρησης τα λεγόμενα media, η όλη "παρουσία" και ο τρόπος εκδηλώσεως εν πάσι της συντριπτικής πλειονότητας του λεγόμενου "Ανώτερου Κλήρου", με προεξάρχοντας ασφαλώς τους εκασταχού Προκαθημένους, αλλά και ικανού ατυχώς αριθμού Μοναζόντων, κατά την τελευταίαν ιδιαιτέρως 20ετίαν, αποτελεί το μέγιστον σημείον αποκαρδιώσεως "των εκζητούντων τον Κύριον". Και βεβαίως ανάλογα ισχύουν διά τας Θεολογικάς Σχολάς, τα λοιπά Εκκλησιαστικά Εκπαιδευτήρια, τας Αδελφότητας και τα παρεμφερή Ιδρύματά των. Φρονώ ταπεινώς ότι όλοι οι άλλοι θεσμοί και αι διάφοροι τάξεις, ιδίως αι Κρατικαί ή μη Υπηρεσίαι, συγκρινόμεναι με τας τάξεις των διά φρικτών όρκων κατασταθέντων εις διαδοχήν των Αποστόλων και Κηρύκων του Ευαγγελίου, δύνανται ευχερώς να κριθούν απείρως επιεικέστερον (...). Εν εσχάτη άλλωστε ανάγκη, δύνανται πάντες οι λοιποί να ισχυρισθούν ακόμη και ότι δεν πιστεύουν πλέον εις το Βάπτισμα και οιουσδήποτε εις Χριστόν όρκους των, ενώ ημείς οι Ιερατεύοντες ή κηρύττοντες ελεγχόμεθα ανά πάσαν στιγμήν ως αθεόφοβοι υποκριταί, και τους πάντας κατασκανδαλίζοντες, εάν αι προσωπικαί μας αδυναμίαι και παρεκτροπαί υπερβαίνουν κατά τον κοινόν νουν παραπτώματα του εκκλησιαστικού λειτουργού. (...). Το πρόβλημα λοιπόν είναι ότι από πολλού έχει παύσει να λειτουργεί θεοφιλώς ο Θεοκατάστατος θεσμός της Συνόδου εις όλας τας Εκκλησίας μας, ενώ δεν έπαυσε να συγκαλείται, με τον εμπαιγμόν όμως ότι δήθεν τα πάντα αποφασίζονται και πράττονται "εν Αγίω Πνεύματι" οπότε βεβαίως βλασφημούμεν! Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, παραλλήλως προς την υποκρισίαν, την εξουσιολαγνείαν και την φιλοχρηματίαν εν συνδυασμώ μάλιστα με τον "Μακιαβελλισμόν" των ημερών μας, συνέβαλεν ατυχώς τα μέγιστα εις τον εξανδραποδισμόν μας και η αιφνιδία εκ της Ευρωπαϊκής Ενώσεως εξασφαλισθείσα οικονομική αρωγή των περίφημων "πακέτων στήριξης", τα οποία, αντί να επουλώσουν κοινωνικάς πληγάς προς επίλυσιν χρονιζόντων δεινών της πλειονότητος του ταλαιπωρηθέντος λαού μας, εγένοντο αφορμή να εκφυλισθεί το "φιλότιμον" του Ελληνος εις πλήρη εκμαυλισμόν. Χρειαζόμασθε συνεπώς πρωτίστως αυτοκριτικήν, διά να διαπιστώσουμε ότι στερούμεθα από μακρού αυτοσεβασμού και γενναιότητος, ώστε να πάμε κόντρα στο ρεύμα αρνούμενοι ωσαύτως να χειροκροτούμεν "απατεώνας" και "κιβδηλοποιούς"».
(Η ευθύνη του κλήρου , του κ. Γιάννη Μαρίνου, από το παρόν άρθρο αποκόψαμε το κείμενο του Σεβασμιωτάτου κυρίου Στυλιανού, Το ΒΗΜΑ, 26/10/2008, Σελ.: A57 http://www.tovima.gr/print_article.php?e=B&f=15495&m=A57&aa=1)
ΣΤΟ παραπάνω κείμενο του Αρχιεπισκόπου Αυστραλία κυρίου Στυλιανού πρέπει να προσέξουμε ιδιαιτέρως μερικά σημεία:
1. «το μέγιστον σημείον αποκαρδιώσεως "των εκζητούντων τον Κύριον”» είναι η παρουσία όπως χαρακτηριστικά λέγει…και αυτή η παρουσία μερικές φορές δεν θυμίζει εκκλησιαστικους ανθρωπους, ανθρώπους πμευματέμφορους αλλα είναι παρουσία μικρών ή μεγάλων σατραπίσκων, δεινών εξουσιαστών και στυγερων μνησικάκων προσώπων…που αντι να δείχνουν(ή σωστότερα να δείχνουμε, γιατι και εμεις ανήκουμε στη χορεία των κληρικών) το θέλημα του Θεού στη ζωή τους/μας, απλα ταλαιπωρούν και σκανδαλίζουν το Σώμα του Χριστού μας, την Εκκλησία μας!
2. η Εκκλησια δεν εχει αναγκη σωτήρων και προοδευτικών δυνάμεων, δεν εχει αναγκη υπερασπιστων και κηδεμόνων έχει ανάγκη γνησίων παιδιών του Ιησού Χριστού, έχει ανάγκη ανθρώπων που θα εχουν ωραιο λόγο και μοσχοβολιαστή με το άρωμα της αγιότητος ζωή, έχει ανάγκη πατέρων πνευματικών που να αγαπούν όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά του Θεού, τα εντός των τειχών και τα εκτός αυτών! Διοτι πρεπει να παραδεχτουμε πολλοι για τα δικα μας λάθη απομακρύνονται της ποίμνης του Μεγάλου Ποιμένος, Χριστού του Θεού μας!
3. «ημείς οι Ιερατεύοντες ή κηρύττοντες ελεγχόμεθα ανά πάσαν στιγμήν ως αθεόφοβοι υποκριταί, και τους πάντας κατασκανδαλίζοντες, εάν αι προσωπικαί μας αδυναμίαι και παρεκτροπαί υπερβαίνουν κατά τον κοινόν νουν παραπτώματα του εκκλησιαστικού λειτουργού. (...)» Έντονα αυτοκριτικός ο λόγος του Αρχιεπισκόπου, αναφέρεται σε όλους εμάς τους κληρικούς με μικρά ή μεγάλα συμπτώματα εγωπαθείας, με πολλή ή λίγη αλλαζονεία, με πάμπολλα ή ολιγιστά παραπτώματα φανερά και αφανή που όμως μας κάνουν σωλήνες που παρέχουμε νερό(πολίτιμο πλέον αγαθό για την επιβίωση μας) αλλα εμείς παραμένουμε άνυδροι…αρα μας αφήνει ανέγγιχτους η χάρις του Θεού που δια των χειρων και των λειτουργικων μας πράξεων ενεργεί τεράστια και θαυμάσια ενώπιον των ανθρώπων και εν τοις ανθρώποις! Αν εμεις δεν αγωνιζόμαστε πνευματικώς με φιλότιμο και φόβο Θεού, τότε τίποτα δεν θα μας βάλει στη θεση μας! Ουτε κοινωνική κατακραυγη, ούτε η διάδοση των ανόμων και εκτος νόμων πράξεων μας δεν θα μας κανει να μετανοησουμε και να αφησουμε τα εκκλησιαστικα - δημόσια μας καθήκοντα και να ενδιαφερθούμε για την ερημωθείσα από την χάρη του Θεού καρδιά μας!
4. Για τον Συνοδικό θεσμό η κρίσης του πολιού Αρχιερέως είναι αληθής και σκληρή αλλά “κοφτερη υπερ πάσαν μάχαιραν δίστομον” : «δήθεν τα πάντα αποφασίζονται και πράττονται "εν Αγίω Πνεύματι" οπότε βεβαίως βλασφημούμεν!». Ξεκαθαρα λέγει ότι είναι βλασφημία να λέμε ότι όλα γίνονται εν αγίω Πνεύματι και τελικώς να μην τη βλέπουμε την επίδραση του στους συνασομένους επισκόπους! Αρα χωρει το λάθος, ο ανθρώπινος παράγων και οι προσωπικές φιλοδοξίες στις συνοδικές συνάξεις…γιατι δεν έχουμε τον τρόπο ζωής των Αποστόλων αλλα μόνον τον θρόνο και την διαδοχή τους!
5. «Χρειαζόμασθε συνεπώς πρωτίστως αυτοκριτικήν». Πλεον ότι και να ξεκινούμε, ότι και να πράσσουμε, ότι και να λέμε πρέπει να ξεκινούμε με αυτοκριτικη διάθεση( και όχι ετερο-κρισια, κριση προς άλλους και για άλλους), πολλή ταπείνωση για τα δεινά που προκαλούμε με τις αφορμές που δίδουμε και με λιγότερα λόγια και πολλά έργα για να πιστοποιείται το γεγονός της πίστεως μας και να αγγίζει την εσωτάτη υπαρξιακή μας κατάσταση…για να υπάρχουν και στο μέλλον χρηστές ελπίδες στους κληρικούς μας…και δι’ αυτών στο Κύριο μας, του οποίου το όνομα βλασφημήται από τις λανθάνουσες και υπολανθάνουσες συμπεριφορές και παραλήψεις μας!
(Η ευθύνη του κλήρου , του κ. Γιάννη Μαρίνου, από το παρόν άρθρο αποκόψαμε το κείμενο του Σεβασμιωτάτου κυρίου Στυλιανού, Το ΒΗΜΑ, 26/10/2008, Σελ.: A57 http://www.tovima.gr/print_article.php?e=B&f=15495&m=A57&aa=1)
ΣΤΟ παραπάνω κείμενο του Αρχιεπισκόπου Αυστραλία κυρίου Στυλιανού πρέπει να προσέξουμε ιδιαιτέρως μερικά σημεία:
1. «το μέγιστον σημείον αποκαρδιώσεως "των εκζητούντων τον Κύριον”» είναι η παρουσία όπως χαρακτηριστικά λέγει…και αυτή η παρουσία μερικές φορές δεν θυμίζει εκκλησιαστικους ανθρωπους, ανθρώπους πμευματέμφορους αλλα είναι παρουσία μικρών ή μεγάλων σατραπίσκων, δεινών εξουσιαστών και στυγερων μνησικάκων προσώπων…που αντι να δείχνουν(ή σωστότερα να δείχνουμε, γιατι και εμεις ανήκουμε στη χορεία των κληρικών) το θέλημα του Θεού στη ζωή τους/μας, απλα ταλαιπωρούν και σκανδαλίζουν το Σώμα του Χριστού μας, την Εκκλησία μας!
2. η Εκκλησια δεν εχει αναγκη σωτήρων και προοδευτικών δυνάμεων, δεν εχει αναγκη υπερασπιστων και κηδεμόνων έχει ανάγκη γνησίων παιδιών του Ιησού Χριστού, έχει ανάγκη ανθρώπων που θα εχουν ωραιο λόγο και μοσχοβολιαστή με το άρωμα της αγιότητος ζωή, έχει ανάγκη πατέρων πνευματικών που να αγαπούν όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά του Θεού, τα εντός των τειχών και τα εκτός αυτών! Διοτι πρεπει να παραδεχτουμε πολλοι για τα δικα μας λάθη απομακρύνονται της ποίμνης του Μεγάλου Ποιμένος, Χριστού του Θεού μας!
3. «ημείς οι Ιερατεύοντες ή κηρύττοντες ελεγχόμεθα ανά πάσαν στιγμήν ως αθεόφοβοι υποκριταί, και τους πάντας κατασκανδαλίζοντες, εάν αι προσωπικαί μας αδυναμίαι και παρεκτροπαί υπερβαίνουν κατά τον κοινόν νουν παραπτώματα του εκκλησιαστικού λειτουργού. (...)» Έντονα αυτοκριτικός ο λόγος του Αρχιεπισκόπου, αναφέρεται σε όλους εμάς τους κληρικούς με μικρά ή μεγάλα συμπτώματα εγωπαθείας, με πολλή ή λίγη αλλαζονεία, με πάμπολλα ή ολιγιστά παραπτώματα φανερά και αφανή που όμως μας κάνουν σωλήνες που παρέχουμε νερό(πολίτιμο πλέον αγαθό για την επιβίωση μας) αλλα εμείς παραμένουμε άνυδροι…αρα μας αφήνει ανέγγιχτους η χάρις του Θεού που δια των χειρων και των λειτουργικων μας πράξεων ενεργεί τεράστια και θαυμάσια ενώπιον των ανθρώπων και εν τοις ανθρώποις! Αν εμεις δεν αγωνιζόμαστε πνευματικώς με φιλότιμο και φόβο Θεού, τότε τίποτα δεν θα μας βάλει στη θεση μας! Ουτε κοινωνική κατακραυγη, ούτε η διάδοση των ανόμων και εκτος νόμων πράξεων μας δεν θα μας κανει να μετανοησουμε και να αφησουμε τα εκκλησιαστικα - δημόσια μας καθήκοντα και να ενδιαφερθούμε για την ερημωθείσα από την χάρη του Θεού καρδιά μας!
4. Για τον Συνοδικό θεσμό η κρίσης του πολιού Αρχιερέως είναι αληθής και σκληρή αλλά “κοφτερη υπερ πάσαν μάχαιραν δίστομον” : «δήθεν τα πάντα αποφασίζονται και πράττονται "εν Αγίω Πνεύματι" οπότε βεβαίως βλασφημούμεν!». Ξεκαθαρα λέγει ότι είναι βλασφημία να λέμε ότι όλα γίνονται εν αγίω Πνεύματι και τελικώς να μην τη βλέπουμε την επίδραση του στους συνασομένους επισκόπους! Αρα χωρει το λάθος, ο ανθρώπινος παράγων και οι προσωπικές φιλοδοξίες στις συνοδικές συνάξεις…γιατι δεν έχουμε τον τρόπο ζωής των Αποστόλων αλλα μόνον τον θρόνο και την διαδοχή τους!
5. «Χρειαζόμασθε συνεπώς πρωτίστως αυτοκριτικήν». Πλεον ότι και να ξεκινούμε, ότι και να πράσσουμε, ότι και να λέμε πρέπει να ξεκινούμε με αυτοκριτικη διάθεση( και όχι ετερο-κρισια, κριση προς άλλους και για άλλους), πολλή ταπείνωση για τα δεινά που προκαλούμε με τις αφορμές που δίδουμε και με λιγότερα λόγια και πολλά έργα για να πιστοποιείται το γεγονός της πίστεως μας και να αγγίζει την εσωτάτη υπαρξιακή μας κατάσταση…για να υπάρχουν και στο μέλλον χρηστές ελπίδες στους κληρικούς μας…και δι’ αυτών στο Κύριο μας, του οποίου το όνομα βλασφημήται από τις λανθάνουσες και υπολανθάνουσες συμπεριφορές και παραλήψεις μας!
ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΔΕΟΥΣ
ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΕΙΡΗΚΟΣΙΝ ΤΟΝ ΝΟΜΟΝ ΚΥΡΙΟΥ!
Modern Father
