θεολογία, κοινωνία και άνθρωπος στην εποχή μας!
Εκκλησία, σύναξη εν Χριστώ και πίστη στο Χριστό!
αγάπη, πόνος και σκέψη για σύγχρονα θέματα τα αφορόντα τον πολίτην!
δεν παύει όμως να θέλει και να τοποθετείται μακρυά απο φατριασμούς και ομαδοποιήσεις!
αναστάσιμοι αντίλαλοι σε ανθρώπινη κατάσταση, ο Χριστός δια του λόγου του αναμεσα μας, Φιλάνθρωπος Θεος και Άνθρωπος μαζι, ο Θεάνθρωπος Χριστός!
εκκλησιαστικές κοινότητες ή κοσμικής εκδηλώσεως αίθουσες με φερετζέ θρησκευτικότητος?
Δεν ξέρω τι να πω...δεν ξέρω πως να αποκριθώ, όταν άνθρωποι(πιστοί ή μη-πιστοί, κατα άλλους άπιστοι, το τελευταιο περι απίστων δεν θα το δεχθώ, ούτε θα το υιοθετήσω) μου λενε ότι κάνατε (σεις οι παπάδες και οι μανάζοντες) την "εκκλησία" α(νώνυμη).ε(ταιρεία).!!! Κάνατε το σώμα του Χριστού αμαρτωλή κατάσταση, επιχείρηση ιερά, αλλά επιχείρηση...αλλά αυτό είναι σύμπτωμα ούτως ει άλλως του πολιτισμού μας, ψάχνουμε πάντα τις αιτίες του κακού και των εκτροπών σε άλλους και όχι σε εμάς!
Δεν θα υπήρχαν εκτροπές, αδελφοί μου, σε κανένα μυστήριο αν γινόταν σε ενοριακή - κοινοτική βάση, αν δεν υπήρχαν προσκλήσεις και συναγωνισμός μωροφιλοδοξίας και ανθρωπίνων πραγμάτων, αν δεν εστόλιζαν γραφεία και άλλοι αλλά οι κουμπάροι των μυστηρίων (νονοί - ανάδοχοι των νεοεισαχθέντων δια του αγίου Βαπτίσματος και στεφανωτές - κουμπάροι στο ιερό μυστήριο του γάμου), στη δε κηδεία δεν θα υπήρχε τόση εκτροπή στο να πετάγονται τόσα χρήματα σε στέφανα και άχρηστα λουλούδια που πολλές φορές καταλήγουν σε επαρχιακές ή μεγάλες πίστες μπουζουκιών, όπως ακούμε ότι γίνεται.
Τώρα ο καθένας νομίζει ότι του ανήκει ο ναός (ενώ είναι του Θεού) και ο ιερεύς ειναι υπάλληλος του ανθρώπου που αιτεί το ιερό μυστήριον (ενω ο Πρεσβύτερος είναι διάκονος των μυστηρίων του Θεού), και όπου υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις ιερέων , οι οποίοι τους απαγορεύουν να κάνουν τον ναό του Θεού, τσαρλατάνικο θέατρο, εκει οι άνθρωποι μας λένε ότι διώχνετε, σεις -οι παπάδες- τον κόσμο απο την εκκλησία, ενω ουσιαστικά οι προσερχόμενοι έρχονται όχι για μυστήριο αλλά για αμαρτίες εντός του ναού.
και εξηγούμαι:
ομιλούν συνήθως ακατάπαυστα, άρα βλάπτουν την προσευχητική ατμόσφαιρα που σίγουρα ο κληρικός θέλει και μερικές φόρές απαιτεί.
εχουν ντυθεί ή γδυθεί με τόσα πολλά ευρώ πάνω τους που δείχνουν εν τοις πράγμασιν την ανθρώπινη αθεϊα τους και ας ισχυρίζονται μετα μανιώδους φωνασκίας ότι είναι πολύ πιστοί και όχι απλά πιστοί!!!
αν (δε) δεχθούν κάποια ιερατική παρατήρηση εξανίστανται και αντιδρούν, είτε εκείνη την ώρα, είτε υστερα νομίζοντας ότι θα συμπεριφέρονται εντος του αγίου οικου του Θεού αναιδώς και όπως εκεινοι θέλουν χωρις να έχει κανεις δικαίωμα να ψέξει την ακαταστασια τους.
πολλά δε και άλλα θα μπορούσα να επισημάνω αλλά νομίζω ότι όσοι εξ ημων το διαβασετε αυτο το άρθρίδιο κάτι τις πολύτιμο θα έχετε να προσθέσετε!
πολλούς θα συνέφερε ακόμη και μερικούς συναδέλφους μου να γίνονται μυστήρια κάθε είδους αδιακρίτως και χωρίς προϋποθέσεις γιατί υπάρχει ο ανθρώπινος παράγων (της φιλοκτημοσύνης το αμεγέθες τεράστιο μέγεθος) για να υπάρχει έσοδο ακόμη ακόμη και εις τον ναό...αλλα δεν νομίζω ότι μας χάρισε ο Χριστός μας τα ιερά μυστήρια για ανθρώπινη - κοινωνική συνεύρεση και συναλληλία αλλά για να ερχόμαστε σε επαφή ανθρώπινη και ζεστή -καρδιακή- με τον Θεό μας και να λαμβάνουμε πλούσια την χάρη Του!
Ο Χριστός βαπτίσθηκε υπό Ιωάννου εις τον Ιορδάνη, αυτό είναι ιστορικό γεγονός που μας κάνει να θυμηθούμε το βάπτισμα του Χριστού…αλλά το βάπτισμα γιατί πραγματοποιήθηκε, αφού ο Κύριος ήταν αναμάρτητος???
Αυτό είναι ένα αναπάντητο ερώτημα…για τον άνθρωπο που δεν βιώνει θεολογικά τα πράγματα, υπάρχει λόγος να καθαρισθεί από την έχθρα η ανθρώπινη φύση προς την θεϊκή πραγματικότητα!
Συμφιλιώνεται ο Θεός με τον άνθρωπο, αρχίζει ο πιστός με το βάπτισμα του τον αγώνα και τους άθλους να μετέχει στο γεγονός και άθλημα της αγάπης του Χριστού, μιάς αγάπης που δεν είναι ένα δεδομένο για τον άνθρωπο αλλά κερδίζεται και χάνεται!
Αλλά αυτή η αγάπη προς τον άνθρωπο εγγίζει την καθημερινότητα του, εξαγιάζει τις συνήθειες του και τους προσδίδει άλλο χαρακτήρα και νόημα…
Ένας άθεος θα μπορούσε να πει κάτι το εντελώς απόϊεροποιημενο και βλάσφημο ότι το βάπτισμα του Χριστού, αλλά και το δικό μας βάπτισμα είναι ένα απλό μπάνιο (πόσες φορές και εμείς οι ποιμένες - έχοντας ακεραία την ευθύνη - δεν ακούμε από γονείς και διαφορους παράξενους τύπους που συνάζονται - συνωστίζονται γύρω από την αγία κολυμβήθρα να μιλούν και να λένε στο παιδί {που δυστυχώς δεν επιλέγει και άλλοι το φέρνουν χωρίς να φέρουν την ευθύνη της επιλογής πίστεως και τρόπου ζωής παραβιάζοντας και εκβιάζοντας την ελευθερία του νεοφωτίστου} μην φοβάσαι παιδί μου ένα μ π λ ο ύ μ είναι!) αλλά τελικώς διαφέρει το μπάνιο με το βάπτισμα όχι στον τρόπο που γίνεται αλλά στο ότι μας βάζει να βυθιζόμαστε στο νερό στο οποίο αν υπό κανονικές συνθήκες μείνουμε αρκετοί ώρα χάνουμε τις αισθήσεις μας και πεθαίνουμε…αυτό μας κάνει οι Εκκλησία δια του Αγίου Βαπτίσματος συμμετόχους και κοινωνούς του θανάτου και της αναστάσεως του Χριστού!
Πάντα πρώτα θάνατος και πάντα ύστερα ανάσταση, δηλαδή πάντα πρώτα βύθιση στο νερό που εξαγιάζεται με την χάρη της απολυτρώσεως και την ευλογία του Ιορδάνου, που μας μεταφέρει στην μοναδική εμπειρία της καθόδου του αγίου Πνεύματος εν είδει περιστεράς και του αγίου Θεού Πατρός συνεπιμαρτυρούντος την θεότητα του Κυρίου Ιησού Χριστού…στον Ιορδάνη που το είδαν μόνον ο Χριστός και ο μέγας των Προφητών άγιος Ιωάννης, ο Πρόδρομος!
Αν ξέραμε που πάμε πολλοί δεν θέλαμε να είμαστε στην βάπτιση του παιδιού διότι ουσιαστικώς το μυούμε στο μυστήριο του Σταυρού και της Αναστάσεως του Χριστού , και ως μέλος της Εκκλησίας του Χριστού ο σταυρός γίνεται πολλαπλάσιος και δυσβάστακτος αλλά τον γλυκαίνει και τον σύρει βοηθώντας μας ο μεγάλος Θεός μας!
Αγιασμένα Θεοφάνεια, μακάρι να ήταν και να είναι ο Χριστός στην καρδιά μας!