Ιερουργία του Θείου Λόγου 2018 νο 58 κήρυγμα Κυριακής Προ της Υψωσεως του Τιμίου Σταυρού

Ιερουργια του Θείου Λόγου νο 72 περι του τι κρίνεις αλλοτριον ικετη.

Ημέρα μεγάλη, αδελφοί μου, σήμερα η Εκκλησία μας τιμά το γενέθλιο του Βαπτιστού του Χριστού, του Προφήτου Ιωάννου, του Προδρόμου. Ο Τίμιος Πρόδρομος είναι μία εξέχουσα μορφή στην εκκλησιαστική ιστορία και πραγματικότητα, είναι εκείνος που οδοποιεί, λυαίνει τον δρόμο για να βαδίσει ο Χριστός και είναι προάγγελος του κηρύγματος του Χριστού.
  Το τελευταίο κήρυγμα του Ιωάννου, πριν αφαιρέσουν τη ζωή του είναι "Μετανοείτε ήγγικεν η Βασιλεία των Ουρανών", μετανοήστε γιατί έφθασε ο χρόνος να πραγματοποιηθεί η Βασιλεία των Ουρανών. Απο εκεί ξεκινά ο Ιησούς Χριστός το κήρυγμα του, ακριβώς εκεί που το άφησε η "Φωνή του Λόγου", που έτσι τον λέει η εκκλησία μας, τον άγιο Ιωάννη και η αρχή του κηρύγματος του Χριστού είναι μετανοήστε γιατί έφθασε ο καιρός της Βασιλείας (ενν. του Θεού), που είναι η Βασιλεία; το ίδιο το ιερό λέει ότι η
"Βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί", μέσα μας είναι η Βασιλεία του Θεού κι αν δεν βρούμε τον Θεό μέσα μας, δεν θα τον βρούμε ούτε σε τούτη τη ζωή ούτε στην άλλη. Μόνον όσοι ψάξουν εντός τους θα βρουν τον Κύριο της δόξης και θα δώσουμε τον λόγο στον Απόστολο Παύλο, που τον ακούσαμε να μας λέει: "εκείνον που είναι ασθενής κατά την πίστη, να τον δέχεσθε αλλά όχι δια συζητήσεις γνωμών."
  Ο ασθενής στην πίστη δηλαδή έρχεται στην Εκκλησία. Η Εκκλησία του Θεού, δηλαδή η σύναξις των πιστών χριστιανών τον αγκαλιάζει, όχι όμως για να ζητήσει την γνώμη του αλλά για να συνταχθεί αυτός που προσέρχεται στην εκκλησιαστική κοινότητα, με την γνώμη ολοκλήρου της κοινότητος. Δεν ζητάει δηλαδή η εκκλησία τη γνώμη μας, αλλά εμείς συντασσόμασθε με την γνώμην της Εκκλησίας! Διότι η γνώμη της Εκκλησίας είναι το θέλημα του Θεού όπως έχει εκφρασθεί στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη δια γραπτού λόγου και όπως εκφράζεται στην εμπειρία όλων των αγίων της Εκκλησίας μας.
  Από την αρχή των αγίων της εκκλησίας μας, που ουσιαστικά πρωτομάρτυς είναι ο άγιος Στέφανος, απο τους ανθρώπους μέχρι και τον τελευταίο άγιο που τούτη την ώρα που μιλάμε ζεί και που υπάρχει αναμέσα μας στην Εκκλησία έχουν την ίδια βεβαία και αταλάντευτη πίστη οι άγιοι μας.
  Αυτών την πίστη μιμούμεθα, δεν κοιτάμε τους ασθενείς στην πίστη ούτε τα λάθη δεσποτάδων και ιερέων, αλλά κοιτάμε αυτό που οι άγιοι ζουν. Οι άγιοι ζούσαν, ζούνε και θα ζούνε τον Χριστό για πάντα!
  Όμως εδώ ο Απόστολος Παύλος μας δίνει συνταγές ούτως ώστε και η πίστη μας να μεγαλώνει αλλά και η συνύπαρξη μας στο εκκλησιαστικό σώμα να μην παρεμποδίζει του ενός την ύπαρξη, η ύπαρξις του άλλου.
  Ο ένας που πιστεύει ότι επιτρέπεται να φάγει απο όλα, αλλά ο ασθενής τρώγει λάχανα. Εκείνος που τρώγει, ας μην περιφρονεί εκείνον που δεν τρώγει και εκείνος που δεν τρώγει, ας μην κρίνει εκείνον που δεν τρώγει, διότι ο Θεός τον έχει δεχθεί. Ποιός είσαι εσύ που κρίνεις ξένον υπηρέτη;
  Δεν έχεις δικαίωμα μας λέγει ο Απόστολος Παύλος να κρίνεις εσύ αδελφε μου και να κρίνουμε εμείς αδελφοί μου ουδένα. Για να κρίνουμε τον άνθρωπο δεν πρέπει να ξέρουμε μόνο τα εξωτερικά στοιχεία του πως πράττει αλλά και τι γίνεται στην καρδιά του και τι σκέπτεται ο νους, μη όντες Παντοδύναμοι εμείς οι άνθρωποι, δεν ξέρουμε ούτε την καρδιά του κάθε ανθρώπου και πως επεξεργάζεται τα πράγματα, ούτε πως εκείνη την ώρα ο νους του ανθρώπου σκέπτεται γι' αυτό μας λέει ο μέγας Παύλος μην κουράζεται ο ένας τον άλλον, ο ένας έμαθε να τρώει από όλα τα πράγματα του Θεού είναι ευλογημένος για αυτό. Ξέρετε εδώ λέει για την διαμάχη των καθαρών και ακαθάρτων ζώων, οι εβραίοι κατα τις διατάξεις της Παλαιάς Διαθήκης θεωρούσαν ακάθαρτα ζώα το χοιρινό και κάποια άλλα και δεν τα έτρωγαν, όπως δεν τα τρώνε μέχρι σήμερα και οι εβραίοι και οι μουσουλμάνοι αλλά υπήρχαν άνθρωποι που προσέρχονταν στον Χριστό (δια του βαπτίσματος) που ήσαν απο τους εθνικούς, απο τους ειδωλολάτρες έτρωγαν τα πάντα απο τα ανθρώπινα πράγματα (εννοεί τις τροφές όλων των κρεάτων) και αυτά που απαγόρευε ο νόμος.
  Τους λέει ουσιαστικά ο μέγας Παύλος ότι εμείς δεν ήρθαμε να συνεχίσουμε έναν εβραϊσμό, μία ιουδαϊκή θρησκευτικότητα αλλά ήρθε η Εκκλησία να ελευθερώσει τον άνθρωπο (ακούστε το αυτό προσεκτικά) από την σκλαβιά της θρησκείας.
  Καμμιά φορά ακούω που λένε έχουμε ωραία θρησκεία είναι ένα καλοφτιαγμένο ψέμα. ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία, δεν είναι θρησκευτικότητα αλλά τι είναι; είναι Εκκλησία, είναι ελεύθερη προσέλευση των χριστιανών στα ιερά μυστήρια του Θεού, είναι ελεύθερη προσέλευση των ανθρώπων του Θεού μέσα στη θεία Λειτουργία.
  Η πίστη μας είναι ελευθερία απο τις συνθήκες αυτές, δεν χρειάζονται ούτε τριάντα μετάνοιες, ούτε εκατό, ούτε εκατόν είκοσι, ούτε εκατόν πενήντα, είναι τυπικό. Χρειάζεται η καρδιά μας να έρθει πιο κοντά στον Χριστό, να εγγίσει τον Κύριο και όταν τον εγγίσει και ακουμπήσει στην πίστη της Αναστάσεως του Χριστού τότε θα έχει αναμορφωθεί η εσωτερική ύπαρξη του ανθρώπου και ο άνθρωπος θα έχει αυτή την πίστη των Αποστόλων και θα έχει την ελευθερία απο κάθε ανάγκη και συνθήκη ανθρώπινη.
  Δεν μπορεί ε γ ώ, ο χριστιανός, να κρίνω τον άλλον. Τι μου είπε ο απόστολος Παύλος; "συ τι κρίνεις αλλότροιον ικέτην;" διαβάσαμε προ ολίγου, ποιός είσαι εσύ που κρίνεις αυτόν τον οποίον δεν μπορείς να του παράσχεις τίποτα γιατί άλλον ικετεύει! Τον Θεό ικετεύει ο άνθρωπος, τον Θεό παρακαλεί, τον ίδιο τον Θεό ζητάει να κατέβει στη γη και κατεβαίνει στη θεία Ευχαριστία, απόλυτα η χάρις Του και ιδιατέρα τη στιγμή που το ψωμί και το κρασί, που όλοι εμείς προσφέρουμε και το φέρνουμε στον ιερέα, με την χάρη της ιερωσύνης το κάνει σώμα και αίμα Χριστού και ερχόμαστε ελεύθεροι όπως σας είπα την ανάγκη αυτής της θρησκευτικότητος και προσερχόμαστε στα μυστήρια του Θεού και ιδιαίτερα στη θεία Ευχαριστία ετοιμασμένοι, προετοιμασμένοι πνευματικά για να ανοίξουμε το στόμα μας και να ανοιχθεί η ύπαρξη μας και εκεί να έρθει και να θρονιαστεί ο Χριστός.
  Αν αυτό δεν το έχουμε καταλάβει, αν έτσι δεν είναι η χριστιανική πίστη μας, ή δεν είναι χριστιανική η πίστη μας και είναι μία δεισιδαίμων κατάσταση ή δεν είναι πίστη όπως την θέλει ο Χριστός και όπως την περιγράφει στην αγία του Γραφή- στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη.
  Δεν έχουμε δικαίωμα να κρίνουμε κανέναν. Μόνον ο πνευματικός άνθρωπος μπορεί να κρίνει, δηλαδή ο άγιος και ξέρετε οι άγιοι έχουν κριτήριο πολύ ανοικτό μέσα στην ανοικτοσύνη της ορθοδόξου πίστεως αγκαλιάζουν τον καθένα γιατί ο Κύριος τους έχει πει το εξής το λέει στους προηγούμενους στίχους αυτής της περικοπής: "να αγαπήσεις τον πλησίον σου ως (σαν) τον εαυτόν σου".
  Δεν φροντίζουμε το σώμα μας; Δεν το καθαρίζουμε; Δεν το περιποιούμεθα; Δεν το ενδύουμε; Δεν το θρέφουμε; Δεν κοιτάμε την υγεία του; Έτσι και ο πνευματικός άνθρωπος θέλει και το ένυμα του το πνευματικό που είναι το ένδυμα της βαπτίσεως, θέλει και την τροφή την πνευματική: το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. θέλει και το ξέπλυμα του το πνευματικό που είναι η μετάνοια και η εξομολόγηση. Θέλει και τα παπούτσια του τα πνευματικά που είναι τα έργα αρετής. Θέλει και τα χέρια γεμάτα αγάπη και ελεημοσύνη.
  Αδελφοί μου, σας είπα ότι στην Εκκλησία ερχόμαστε για να ελευθερωθούμε απο την αναγκαιότητα της θρησκευτικότητος και όντως αυτό είναι πραγματικό που και πως θα ελευθερωθούμε; Ανοίγοντας την καρδιά μας στην ανοικτοσύνη του πελάγους του ελέους του Θεού που υπάρχει μέσα στην Εκκλησία Του και την βοηθεί να πορεύεται εις αιώνας αιώνων.Αμήν.

αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Λουμουσιώτης,
Ιεροκήρυξ Ι.Μητρ.Υδρας
Ι.Ν.Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κοιλάδος
24η Ιουνίου 2017, εορτή Γενεθλίου του Τιμίου Προδρόμου.             

Ιερουργια του Θείου Λόγου νο 71 δεν υπαρχει προσωποληψια παρα τω Θεω

απομαγνητοφώνηση:
 
Ακούσαμε, αγαπητοί μου αδελφοί, το αποστολικό ανάγνωσμα, που είναι πάντα το ίδιο ιερό όσο είναι και το ευαγγελικό ανάγνωσμα. Ευαγγέλιο ειναι και ο απόστολος(που διαβάζει ο αναγνώστης ή ο ιεροψάλτης), το κοινό περιεχόμενο της πίστεως στον Ιησού Χριστό περιγράφει, την θεολογική αγωνία και μαρτυρία του αποστόλου Παύλου ή των άλλων Τριών Αποστόλων που έχουν γράψει αποστολικά αναγνώσματα μας μεταφέρει.

  Τί λέει στους πρώτους στίχους; ακούστε το και ακούστε επίσης και τον στίχο που προηγείται συνάμα απο τον στίχο που ακούσαμε για να καταλάβουμε το περιεχόμενο."Θλίψις και στενοχωρία για κάθε κακοποιό για τον Ιουδαίο πρώτα και επίσης για τον Έλληνα, δόξα δε τιμή και ειρήνη για τον καθένα που κάνει το καλό. για τον ιουδαίο πρώτα και επίσης για τον Έλληνα, διότι ο Θεός δεν μεροληπτεί."

  "ου γάρ εστί προσωποληψία παρά τω Θεώ." Δηλαδή ο Κύριος δεν βλέπει Έλληνα, Αφρικανό, Ασιάτη, δεν βλέπει την εθνική του καταγωγή, ούτε αυτά που κουβαλά. Ο Κύριος απογυμνώνει αυτές τις κατηγορίες απο τους ανθρώπους και βλέπει άνθρωπο, εκείνο το δημιούργημα Του, ο Ίδιος έκανε θεόπλαστο και θεοειδές. Το έφθασε τόσο υψηλά(ενν. το πλάσμα Του) για να το θεώσει στον παράδεισο και ο άνθρωπος επέλεξε να φύγει απο τον παράδεισο!
  Δεν βλέπει ο κύριος αξιώματα και θέσεις, δεν κρίνει κατα αυτές τις ανθρώπινες συνθήκες. Εμείς όταν δούμε βασιλιά ή δεσπότη ή κάποιον εξέχοντα άνθρωπο παραμερίζουμε για να περάσει, γιατί σκεπτόμαστε την εύνοια που πρέπει να αποκτήσουμε αυτού του ανθρώπου. Ενώ ο Κύριος βλέπει καρδιές, βλέπει αυτού που έχει ο καθένας μέσα του, βλέπει τον "έσω άνθρωπο" και θέλει αυτό τον "έσω άνθρωπο" καλλιεργημένο. Τον θέλει άνθρωπο, θέλει να κοιτάει εις τα άνω, να μην γίνεται χαμερπής και επίγειος μόνον, να μην τον ενδιαφέρουν τον άνθρωπο τα υλικά αγαθά και να εξαντλείται εκεί. Διότι τότε ο άνθρωπος χάνει τον προορισμό του και την αποστολή του, αν γίνει πρώτη προτεραιότητα το κέρδος και η ανθρώπινη επιφάνεια και τα ανθρώπινα αξιώματα, τότε ο άνθρωπος έχει χάσει τον προορισμό του και ξέχασε -ο άνθρωπος- ότι ο Θεός τον έφτιαξε για να απολαύσει την δόξα Του.
 Πόσοι απο εμάς, αδελφοί μου ευχαριστούμε τον Θεό διότι γινόμαστε συμμέτοχοι αυτής της δόξης;
 Πόσοι απο εμάς ευχαριστούμε τον Θεό που μας επέτρεψε και γίναμε συνδημιουργοί Του, όταν κάναμε τα παιδιά μας;
   Πόσοι απο εμάς τον ευχαριστήσαμε που έχουμε τα παιδιά μας εν ζωή και είναι όπως αυτά επιλέγουν και όχι όπως εμείς τα θέλουμε;
  Εμείς είμαστε παραπονιάρηδες απο το πρωί μέχρι το βράδυ, όλα μας φταίνε! Για όλα κάποιος άλλος έχει την ευθύνη, μεταθέτουμε αυτή την ευθύνη, πολλές φορές ζητούμε και απο τον Θεό την ευθύνη` ενώ Εκείνος μας έπλασε ελεύθερους, να επιλέγουμε.
  Ενώ, όμως, πρέπει να καθίσουμε στο σκαμνί τον εαυτό μας, καθίζουμε και δικάζουμε τους άλλους ανθρώπους, γινόμαστε ακριβοί κριτές για εκείνους ενώ είμαστε πολύ ελαστικοί στον εαυτό μας.
  Είμαστε δεινοί προσωπολήπτες πολλές φορές αλλιώς αντιμετωπίζουμε τον επιφανή και αλλιώς τον αφανή, αλλιώς τον άρχοντα και αλλιώς τον απλό ζητιάνο.
  Ενώ για τον Θεό είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Όχι, γιατί είναι ισοπεδωτής, όχι, γιατί τους εξισώνει όλους! Καθένας έχει το χάρισμα του και πάνω σε αυτό το χάρισμα καρπίζει τους καρπούς των χαρισμάτων και του ιδιαιτέρου χαρίσματος που του χάρισε ο Θεός και ο κύριος ποτέ δεν θα ζητήσει καρπούς απο άλλο χάρισμα, θα ζητήσει καρούς απο το χάρισμα που έδωσε στον καθένα μας.
  Κάποιος άνθρωπος έχει χέρι καλό και του πιάνουν όπως λέμε απλά τα χέρια του, αυτός έχει ευθύνη για ανθρώπινα πράγματα, για υλικά.
   Ο άλλος μπορεί να γράφει καλά, θα έχει την ευθύνη των γραπτών του.
   Ο άλλος μιλάει καλά.
 Ο άλλος δεν μπορεί να μιλήσει και το καταλαβαίνει, το αναγνωρίζει.
  Ο άλλος βοηθά τον άνθρωπο που πονά και διψά.
 Ο άλλος δεν μπορεί να το κάνει αυτό, να παράσχει βοήθεια, να γίνει παρηγορητικός στον αδελφό του, διότι έχει μάθει να συγκεντρώνει αγαθά και τι μας λέει ο Κύριος; Μη στέκεσθε στα εξωτερικά, μη στέκεσθε σε αυτά που βλέπετε και τι ζητά απο εμάς;
  "Υιέ, (παιδί μου,) δος μοι σην καρδίαν." Δώσε μου την καρδιά σου, θέλω να γίνω το περιεχόμενο της ζωής σου, λέει ο Κύριος. Θέλω να μπω μέσα στη ζωή σου. Θέλω νε με βάλεις εσύ κέντρο στη ζωή σου. Δεν μπαίνει ο Κύριος με το ζόρυ! Ελεύθερα έρχεται στον καθένα απο εμάς. εμείς καλούμε το Πνεύμα (Του) το Άγιο σ' εμάς. Να μας χαριτώσει, να μας κάνει καινούργιους πνευματικά. Να μας ανανεώσει.
  Δεν βλέπει άνθρωπο, Ιουδαίου και Έλληνα μας είπε αλλά βλέπει εκείνον που έχει δόξα και τιμή και ειρήνη και εκείνον που κάνει το καλό, αυτόν που η καρδιά του έχει περιεχόμενο πνευματικό.
  Λέει ένας Ρώσος Φιλόσοφος που έχει φύγει απο την ζωή, ο Νικολάι Μπερδιάγιεφ, "το ψωμί το δικό μου όταν λείπει απο το τραπέζι μου είναι υλικό πρόβλημα" και τέτοιες δυσκολίες πλέον συναντούμε όλοι μας, πολλές φορές στερούμεθα αγαθά~ εύχομαι όχι το ψωμί, αλλά μπορεί και αυτό κάποια στιγμή να το στερηθούμε και συνεχίζει ο φιλόσοφος νους και λέει "αλλά το ψωμί που λείπει απο το τραπέζι του αδελφού μου είναι πνευματικό πρόβλημα" είναι κοινωνικό πρόβλημα!
  Αν μιά κοινωνία, αδελφοί μου, που λέγεται κατ' επίφασιν χριστιανική, έχει φθάσει σε τέτοια αίσχη να έχει ό ένας χρυσά κουτάλια και να τρώει και ο άλλος αδελφός να μην έχει ούτε ψωμί να το διαμελίσει με τα χέρια του, τότε έχουμε πνευματικό πρόβλημα και το πνευματικό πρόβλημα είναι ημών των χριστιανών της γης. Χριστιανοί είμαστε περίπου 2,5 δισεκατομμύρια σε όλον τον κόσμον ετούτο. Ουσιαστικά το εν/τρίτον του πλανήτου επιρεάζεται απο τον ευαγγελικό λόγο κι όμως ελάχιστοι απο μας κατανοούμε "ποίου πνέυματος μαθηταί εσμέν"` ποιό πνεύμα μαθητεύουμε. Δεν μαθητεύουμε το κοσμικό πνεύμα, δεν είμαστε προσωπολήπτες, δεν μεροληπτούμε αλλα προσπαθούμε να γίνουμε δίκαιοι όπως ο Θεός, δεν θα το καταφέρουμε ποτέ αυτό γιατί εμείς έχουμε ανθρώπινες συνθήκες ή συγκυρίες, κρίνουμε απο αυτά που βλέπουμε απο τα εξωτερικά. Μα ο άνθρωπος την ώρα που θυμώνει, την ώρα που εξίσταται, δεν είναι ο εαυτός του, είναι ο κακός εαυτός του. Είναι το λάθος κριτήριο, το οποίο διαλέγει εκείνη τη στιγμή ενώ μόλις οριν, που ήταν ήρεμος ήταν ο εαυτός του. Ήταν πιο κοντά εις τον Θεό. ενώ Εκείνος (εννοείται ο Θεός) που είναι δίκαιος κρίνει κοιτάζοντας το περιεχόμενο της καρδιάς μας.
  Όμως έχουμε ευκαιρία αυτό το περιεχόμενο να το επανακαθορίζουμε, να το κάνουμε καινούργιο κάθε φορά, να το κάνουμε αλλαγμένο πνευματικά και για αυτό ερχόμαστε στην Εκκλησία, για να αλλάξει η εσωτερική διάθεση μας, να αλλάξει η προαίρεση μας, να αλλάξει περιεχόμενο η καρδιά μας. Απο εκεί που περιεχόμενο της καρδιάς μας, βουλητική δύναμη για την προαίρεση μας είναι κάποιο άλλο πράγμα, να τοποθετηθεί μέσα εκεί ο Χριστός. Έτσι όπως ωραία τον κρατά στην αγκαλιά του η Παναγία και τον δίνει στο Συμεών.
  Έτσι θα ευχηθώ και εμάς να μας υποδεχθεί σαν μικρά άωρα βρέφη ο Κύριος στην αγκάλη Του, να μας περικλείσει σε Αυτήν, να ζεσταθούμε στην αγκαλιά της Εκκλησίας. Να έρθουμε στη θεία Λειτουργία για να κοινωνούμε το σώμα και το αίμα του Χριστού, όχι για άλλο λόγο, με αυτήν την διάθεση, με αυτήν την πνευματική ζέση μέσα μας, για να έλθει ο Χριστός και να πεί: "δώσε μου παιδί μου την καρδιά σου" και εμείς να του πούμε αυτό που λέει στην ιερά Αποκάλυψη (του Ιωάννου): "Ναι, έλα Κύριε Ιησού", έλα μέσα στην ύπαρξη μου. Αμήν.

εκφωνηθέν εις τον Ι.Ν.Υπαπαντής του Κυρίου Ύδρας , Κυριακή 18η Ιουνίου 2017 τη προσκλήσει του Αρχιερατικου Επιτρόπου Ύδρας και εφημερίου-προϊσταμένου του ιερου Ναού, πανοσιολ.Αρχιμ.  π.Θεοδώρου Θεοδοσίου.

Ιερουργια του Θείου Λόγου νο 70 αγιοτητα με πιστη και ταπεινωση

Ιερουργια του Θειου Λογου νο 68 περι αγιογραφικων μαρτυριων περι Τριαδικοτητος του Θεου

Ιερουργια του Θειου Λογου νο 66 εορτη των Πατερων της Εκκλησιας