Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου ΛΟΓΟΙ Β' σελ. 78-80
Είπα σε κάποιον μια φορά: «Τι είσαι εσύ; Μαχητής του Χριστού ή μαχητής του πειρασμού; Ξέρεις πως υπάρχουν και μαχητές του πειρασμού;».
Ο Χριστιανός δεν πρέπει να είναι φανατικός, αλλά να έχη αγάπη για όλους τους ανθρώπους. Όποιος πετάει λόγια αδιάκριτα, και σωστά να είναι, κάνει κακό. Γνώρισα έναν συγγραφέα που είχε ευλάβεια πολλή, άλλα μιλούσε στους κοσμικούς με μια γλώσσα ωμή, που προχωρούσε όμως σε βάθος, και τους τράνταζε. Μια φορά μου λέει: «Σε μια συγκέντρωση είπα αυτό και αυτό σε μια κυρία». Αλλά με τον τρόπο που της το είπε, την είχε σακατέψει. Την πρόσβαλε μπροστά σε όλους. «Κοίταξε, του λέω, εσύ πετάς στους άλλους χρυσά στεφάνια με διαμαντόπετρες, έτσι όμως που τα πετάς, σακατεύεις κεφάλια, όχι μόνον ευαίσθητα άλλα και γερά».
Ας μην πετροβολάμε τους ανθρώπους... χριστιανικά. Όποιος ελέγχει μπροστά σε άλλους κάποιον που αμάρτησε ή μιλάει με εμπάθεια για κάποιο πρόσωπο, αυτός δεν κινείται από το Πνεύμα του Θεού· κινείται από άλλο πνεύμα.
Ο τρόπος της Εκκλησίας είναι η αγάπη· διαφέρει από τον τρόπο των νομικών.
Η Εκκλησία βλέπει τα πάντα με μακροθυμία και κοιτάζει να βοηθήση τον καθέναν, ό,τι και αν έχη κάνει, όσο αμαρτωλός και αν είναι.
Βλέπω σε μερικούς ευλαβείς ένα είδος παράξενης λογικής. Καλή είναι η ευλάβεια που έχουν, καλή και η διάθεση για το καλό, άλλα χρειάζεται και η πνευματική διάκριση και ευρύτητα, για να μη συνοδεύη την ευλάβεια η στενοκεφαλιά, η γεροκεφαλιά (το γερό δηλαδή αρβανίτικο κεφάλι). Όλη η βάση είναι να έχη κανείς πνευματική κατάσταση, για να έχη την πνευματική διάκριση, γιατί αλλιώς μένει στο «γράμμα του νόμου», και το «γράμμα του νόμου αποχτείνει». Αυτός που έχει ταπείνωση, δεν κάνει ποτέ τον δάσκαλο· ακούει και, όταν του ζητηθή η γνώμη του, μιλάει ταπεινά. Ποτέ δεν λέει «εγώ», αλλά «ο λογισμός μου λέει» ή «οι Πατέρες είπαν». Μιλάει δηλαδή σαν μαθητής. Όποιος νομίζει ότι είναι Ικανός να διορθώνη τους άλλους έχει πολύ εγωισμό.
- Όταν, Γέροντα, ξεκινάη κανείς από καλή διάθεση να κάνη κάτι και φθάνη στα άκρα, λείπει η διάκριση;
- Είναι ο εγωισμός μέσα στην ενέργειά του αυτή και δεν το καταλαβαίνει, γιατί δεν γνωρίζει τον εαυτό του, γι' αυτό πιάνει τα άκρα. Πολλές φορές από ευλάβεια ξεκινούν μερικοί, αλλά που φθάνουν! Όπως οι εικονολάτρες και οι εικονομάχοι. Άκρη το ένα, άκρη το άλλο! Οι μεν έφθασαν στο σημείο να ξύνουν την εικόνα του Χριστού και να ρίχνουν την σκόνη μέσα στο Άγιο Ποτήριο, για να γίνη καλύτερη η Θεία Κοινωνία· οι άλλοι πάλι έκαιγαν τις εικόνες, τις πετούσαν... Γι' αυτό η Εκκλησία αναγκάσθηκε να βάλη ψηλά τις εικόνες και, όταν πέρασε η διαμάχη, τις κατέβασε χαμηλά, για να τις προσκυνούμε και να απονέμουμε τιμή στα εικονιζόμενα πρόσωπα.
http://www.oodegr.com/oode/pateres1/paisios/gramma_nomou1.htm
Εμπειρία του δε είναι ότι άλλο αγάπη και άλλο νόμος, άλλο αγαπητικη διάθεση και άλλο νομική σκέψη!αυτό βγαίνει από την καρδιά του που ζούσε και ζει εν Χριστώ!
Καταλήγει δε και λεει ότι όποιος νομίζει ότι μπορεί να διορθώσει τον αλλον πλανάται και μπορεί να πλανήσει ακόμη και εκλεκτά μέλη του εκκλησιαστικού σώματος…αυτό σημαίνει ότι καθένας σκάπτει και ανακαλύπτει τις πληγές του και όταν δει πληγωμένους τους αδελφούς του ο κληρικός σαν θεραπευτής και ο πιστός σαν συν-θεραπευόμενος και συν-ασθενής σκεπάζει το τραύμα και δίνει το κατάλληλο φάρμακο προς θεραπείαν!
Ας κατανοήσουμε ότι ο τρόπος του χριστιανού είναι τρόπος θεραπευτικής προσέγγισης του αδελφού και θεραπεία σημαίνει να χυθεί το φάρμακα της α γ ά π η ς μας προς την πληγή του αδελφού μας…ο δε εγωισμός το μόνο που κάνει είναι να σκεπάζει την πληγή όχι με φάρμακο αλλά με ένα κάλυμμα που δεν βγαίνει και δεν αφήνει να καθρεφτισθεί στου Χριστού το πρόσωπο η δική μας πληγή και Εκείνος να την ιατρεύσει αλλά με τον εγωισμό στέλνουμε τον Χριστό στο περιθώριο και παίρνουμε εμείς την θέσιν του και αντί να αγαπούμε, κρίνουμε τους αδελφούς μας.
Καλή και άγια νέα χρονιά με θεμέλιο την αγάπη που εκδιώκει τον πειρασμό της αυτοδικαιωτικής (ετερο) κατακρίσεως και εξοβελίζει τον Χριστό στη σφαίρα ενός κόσμου αποξενωμένου από την δική μας παρουσία, μαρτυρία και καθημερινότητα!
modern father
