Μολώχ

Στάθης
Η παγκοσμιοποίηση απέτυχε σε όλα όσα διεκήρυσσε και πέτυχε σε όλα όσα επεδίωκε.

Διεκήρυσσε την κατάργηση των συνόρων. Την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, των εμπορευμάτων και της εργασίας. Διεκήρυσσε την ώσμωση των πολιτισμών (στο διεθνές περιβάλλον) και τον πολυπολιτισμό στο εσωτερικό των κοινωνιών. Διεκήρυσσε την άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων διά της ελεύθερης αγοράς (και της «αοράτου χειρός» που κανονιστικώς τη διέπει). Διεκήρυσσε την κατάργηση του προστατευτισμού και την ενθάρρυνση του ανταγωνισμού. Τέλος, διεκήρυσσε την άνθιση των ατομικών δικαιωμάτων, ενώ ευαγγελίσθηκε τη συρρίκνωση των πολέμων, ακόμα και την εξαφάνισή τους – με την εξαίρεση ίσως εκείνων που θα είχαν τη διεθνή νομιμοποίηση, ως έσχατου μέσου επίλυσης των διαφορών.

Εις όλα αυτά η παγκοσμιοποίηση απέτυχε παταγωδώς. Μάλιστα αποτυγχάνει θανάσιμα (κυριολεκτικώς, ως προς τα αποτελέσματα) εδώ και τριάντα χρόνια. Παρά ταύτα, η ανθρωπότητα σαν υπνωτισμένη ή αποχαυνωμένη –και ελλείψει ίσως άλλης εναλλακτικής πρότασης– παρακολουθεί την πορεία της παγκοσμιοποίησης, αδρανής.

Η παγκοσμιοποίηση σήμερα είναι νεκρή. Και η τραγωδία μας είναι ότι η ανθρωπότητα ακολουθεί εν πολλοίς αυτή τη νεκρή, ως ένα άβουλο ζόμπι η ίδια. Κατά μία μάλιστα έννοια η παγκοσμιοποίηση ήταν νεκρή εκ γενετής στον βαθμό που θα αποτύγχανε σε όσα επαγγελλόταν και θα επιτύγχανε σε όσα επεδίωκε.

Τ' ακούς τα τύμπανα του πολέμου;

Δεν υπάρχει χειρότερη στιγμή για την επίλυση του σκοπιανού. Όπως συνηθίζει, η κυβέρνηση Συριζανέλ πετάει τόνους προπαγανδιστικής αισιοδοξίας αποκρύβοντας τις προθέσεις της άλλης πλευράς.

«Πρώτα τ’ όνομα και για τον αλυτρωτισμό του σκοπιανού συντάγματος έχει ο θεός» είναι η διαπραγματευτική θέση μιας κυβέρνησης που έχοντας ξεπουλήσει την εμπιστοσύνη που της δόθηκε από τον ελληνικό λαό, προσπαθεί να βρει ακόμη περισσότερα ερείσματα από τον ξένο παράγοντα.

Η θέση της μετριοπαθούς σε σύγκριση με προηγούμενες σκοπιανής κυβέρνησης είναι «Μακεδονία στον όρο και το σύνταγμα απείραχτο».

Ενδεικτική η πρόσφατη δήλωση Ζάεφ για το εσωτερικό κοινό του: «Οι μακεδόνες έχουμε διαφορετικούς όρους και συνθήκες. Αλλάξαμε το σύνταγμα μια φορά το 1993 κι αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο βήμα."

Την ίδια στιγμή, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας με τον οποίο βρισκόμαστε ήδη σε διαπραγμάτευση για μια συμφωνία θαλασσίων συνόρων, επαναφέρει το ζήτημα διεκδικήσεων των Τζάμηδων.
Η Ελλάδα, συνεχίζει να πουλάει μαζί με τον εαυτό της και κάτι που δεν είναι δικό της: Την προοπτική ένταξης στην ΕΕ.

Δεδομένου του ρόλου της Ελλάδας εντός της ΕΕ ως μέλος φάντασμα, αυτή η παλαιάς κοπής διπλωματία είναι επικίνδυνη για την ίδια την Ελλάδα, δεδομένου ότι αποτελεί πλέον μια ανάμνηση πρόσφατων μεν αλλά ανεπιστρεπτί παρελθουσών συνθηκών.

 
Η κυβέρνηση Συριζανέλ δεν θέλει ή κάνει πως δεν βλέπει πως έχει διαμορφωθεί άξονας Τουρκίας-Αλβανίας-Σκοπίων και πως στις διαπραγματεύσεις πέρα από τις αμερικάνικες βλέψεις κεντρικό ρόλο παίζουν οι τουρκικές φιλοδοξίες.

Ενδεικτικά παραθέτουμε τις δηλώσεις Ερντογάν μία μέρα πριν τις δηλώσεις Ράμα στις 5 Φεβρουαρίου: «Οι Τούρκοι και οι Μακεδόνες είναι αδέλφια και η Τουρκία θα βρίσκεται πάντα πίσω από την πΓΔΜ. Αυτό που έχουμε ξεχάσει το 1912 μπορεί τώρα να διορθωθεί» ενώ ο Ζόραν Ζάεφ στη χθεσινή του επίσκεψη στην Τουρκία ανταπέδωσε, χαρακτηρίζοντας την Τουρκία ως τον μεγαλύτερο υποστηρικτή των Σκοπίων στο θέμα του ονόματος και κάλεσε για περισσότερες τουρκικές επενδύσεις υποσχόμενος μηδενικούς φόρους για την επόμενη δεκαετία, κάνοντας την χώρα του δούρειο ίππο για περαιτέρω οικονομική διείσδυση στα Βαλκάνια.

Η Διεθνής Θέση της Ελλάδος και η εξωτερική της πολιτική. (Άραγε Υπάρχει;)

Του Γιώργου Σιώζου

Το προηγούμενο κείμενό μου, με τίτλο:
Η απέχθεια της Μεταμοντέρνας και της «Επαναστατικής Αριστεράς», για τα Εθνικά Θέματα – προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις – αναμενόμενες άλλωστε – αλλά κυρίως η κριτική που ασκείτο, εστιαζόταν στο γεγονός, ότι δεν διατυπώνονταν συγκεκριμένες προτάσεις, που να σηματοδοτούν μιά άλλη πολιτική τελείως διαφορετική και εθνικά επωφελής, από αυτή που ασκεί η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Ασκούμενη εξωτερική πολιτική που τυγχάνει της αποδοχής και στήριξης των κομμάτων του λεγόμενου Ευρωπαϊκού τόξου, αλλά και κομμάτων και οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής και «Αντισυστημικής Αριστεράς».



Ιδιαίτερα στην αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος.


Πιστεύοντας πως θα διευκολυνθεί η κατανόηση των απόψεων που κατατίθενται στο παρόν κείμενο, αλλά και προς «Τέρψη» των αναγνωστών, παραθέτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο ενός «άσπονδου» φίλου της Ελλάδος.


Του Αχμέτ Νταβούντογλου:
«Το Στρατηγικό βάθος της Τουρκίας» και η Διεθνής Θέση της.
Πρόκειται, για την διδακτορική διατριβή του και αποτελεί τομή στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, θέτοντας το θεμέλιο του Νεο-Οθωμανικού Δόγματος.


Ως γνωστόν ο Α. Νταβούντογλου, χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών της γείτονος χώρας και σήμερα ασκεί, τα καθήκοντά του, Πρωθυπουργού.
Το απόσπασμα περιλαμβάνεται στις σελίδες 71, 72, 73.


Οι πολιτικοί ηγέτες των χωρών που διαθέτουν βάθος στο όραμά τους για το μέλλον δεν γίνονται δέσμιοι της προκαθορισμένης επικαιρότητας. Αντιθέτως, η επικαιρότητα διαμορφώνεται από τους ίδιους, γεγονός που καθιστά τη χώρα στοιχείο επιρροής ακόμη και στις σχέσεις μεταξύ τρίτων χωρών.

Εξωτερική πολιτική, ο λύκος φιλάει τα πρόβατα!

Το μόνο παράλληλο πρόγραμμα  στη μνημονιακή πολιτική, που με συνέπεια εφαρμόζει η κυβέρνηση, είναι αυτό της εξωτερικής πολιτικής.
 
Η ενσωμάτωση, από τον υπουργό εξωτερικών κ. Νίκο Κοτζιά, του συνόλου των χειρισμών του, στις ΝΑΤΟικές επιταγές, αναμένεται να οδηγήσουν τη χώρα σε εθνικά αδιέξοδα - πιθανά πιο επιβλαβή και από αυτά της οικονομικής πολιτικής!

 Με μια πρόσκληση, που  μοιάζει περισσότερο με παραγγελία που δίνει ο παραλήπτης, εγκαθίσταται στο Αιγαίο το ΝΑΤΟ, μια πολυεθνική στρατιωτική δύναμη που ηγεμονεύουν οι Αμερικανοί.
   Η ενέργεια αυτή επισφραγίζει το σύνολο των κινήσεων που έχουν προηγηθεί από το ΥΠΕΞ το προηγούμενο χρονικό διάστημα.


  Μετά την ανάληψη της κυβέρνησης από ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ο υπουργός Εξωτερικών, εφαρμόζει φιλοατλαντική πολιτική, που σέβεται απόλυτα και ενισχύει το συσχετισμό δυνάμεων, που επικρατεί στην περιοχή.
    Λίγες ημέρες, μετά τις εκλογές (Γενάρης 2015) ψηφίζει- διαφοροποιούμενος συριζαίικα- τις κυρώσεις της Ε.Ε κατά της Ρωσίας (για τη...δημοκρατία στην Ουκρανία), που βλάπτουν τα συμφέροντα της Ελληνικής αγροτικής παραγωγής.

    Ακολουθεί η... ενθουσιώδης συμμετοχή του κ. Ν. Κοτζιά στη γιορτή των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ στην Αττάλεια της Τουρκίας, με συμπεριφορά νεοφώτιστου επαρχιώτη συγγενή έτοιμου για όλα. Ασπάζεται και τραγουδά το ΝΑΤΟικό δόγμα.  We are the champion … «Είμαστε ο κόσμος, είμαστε τα παιδιά/ Είμαστε αυτοί που θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα»

Η Ελλάδα ήταν...υπεράνω και απείχε, ενώ ο ΟΗΕ ψήφιζε αρχές για αναδιάρθρωση χρέους

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε την Πέμπτη αυτό που περιέγραψε ως παγκόσμιες «βασικές αρχές» για διαδικασίες αναδιάρθρωσης δημοσίου χρέους, με στόχο τη βελτίωση του παγκοσμίου χρηματοοικονομικού συστήματος- πρωτοβουλία για την οποία έμπνευση ήταν η κρίση χρέους της Αργεντινής.

Όπως αναφέρεται σε σχετικό δημοσίευμα του Reuters, οι ψήφοι υπέρ ήταν 136 υπέρ, 6 κατά και 14 αποχές. Τη σχετική πρόταση υπέβαλε η Νότια Αφρική. Σημειώνεται ότι, εν αντιθέσει με τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας, τα ψηφίσματα της Γενικής Συνέλευσης δεν είναι δεσμευτικά, αν και διαθέτουν πολιτικό βάρος.

Το συγκεκριμένο ψήφισμα προτρέπει τους δανειστές να ενεργούν «καλή τη πίστει και σε πνεύμα συνεργασίας για την επίτευξη διευθέτησης κοινή συναινέσει. «Ένα κυρίαρχο κράτος έχει το δικαίωμα...να σχεδιάσει τη μακροοικονομική πολιτική του, περιλαμβάνοντας την αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους, που δεν θα έπρεπε να παρεμποδίζεται από καταχρηστικά μέτρα» σημειώνεται σχετικά.

Η Αργεντινή σχολίασε θετικά την υπερψήφιση, με τον υπουργό Εξωτερικών της, Χέκτορ Τίμερμαν, να κάνει λόγο για ένα ψήφισμα υπέρ της οικονομικής σταθερότητας, της κοινωνικής ειρήνης.
Σημειώνεται ότι εκπρόσωπος των ΗΠΑ χαρακτήρισε τη γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε προβληματική, υποστηρίζοντας ότι οι χώρες δεν έχουν «κυρίαρχο δικαίωμα» στην αναδιάρθρωση χρέους. οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι ένας μηχανισμός αναδιαρθρώσεων θα προκαλούσε αβεβαιότητα στις αγορές.
 

Θλιβερή επέτειος για την Παλαιστίνη με τους Παλαιστίνιους στο περιθώριο

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Με έναν χαρακτηριστικά δικό του τρόπο επέλεξε το εβραϊκό κράτος να τιμήσει την 67^η επέτειο της Νάκμπα, όπως λέγεται η καταστροφή της ιστορικής Παλαιστίνης που προκάλεσαν οι Σιωνιστές το 1947-1948, δημιουργώντας τους όρους για την μετέπειτα ίδρυση του Ισραήλ.

Εκείνες τις μέρες ορδές άρτια εξοπλισμένων, από τους Άγγλους, Σιωνιστών σκότωσαν πάνω από 15.000 Παλαιστίνιους, ισοπέδωσαν πάνω από 415 χωριά για να καταστραφεί κάθε έννοια ιστορικής συνέχειας και μνήμης και οδήγησαν σε βίαιο εκπατρισμό το 70% των Παλαιστινίων καταλαμβάνοντας έτσι παράνομα και με μεθόδους που χρησιμοποιούσαν κατά κόρον οι Ναζί λίγα χρόνια νωρίτερα το 78% της παλαιστινιακής γης. Η Νάκμπα σιωπηρά και χωρίς τυμπανοκρουσίες συνεχίζεται μέχρι σήμερα ωθώντας κάθε νέο Παλαιστίνιο να εγκαταλείψει την χώρα, αν δεν θέλει να ζήσει σαν πολίτης δεύτερης κατηγορίας. Κι έτσι, το Ισραήλ να κυριαρχήσει εθνικά ακυρώνοντας στην πράξη το αίτημα της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, στα σύνορα πριν τον πόλεμο του 1967 και με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ. Επειδή ωστόσο οι Παλαιστίνιοι συνεχίζουν να μένουν στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, την προσαρτημένη Ανατολική Ιερουσαλήμ και την πολιορκημένη Γάζα, το εβραϊκό κράτος επέλεξε να χρησιμοποιήσει πιο κλασσικά εργαλεία με τα οποία ξεχωρίζει η «ήρα» των Αράβων από το «στάρι» του …περιούσιου λαού. Όπως, η απαγόρευση επιβίβασης των Παλαιστινίων στα λεωφορεία που χρησιμοποιούν οι Εβραίοι! Το μέτρο τελικά αποσύρθηκε ως προς το παρόν, λόγω των ισχυρότατων αντιδράσεων που προκάλεσε. Ήρθε όμως να θυμίσει πως εδώ και χρόνια σε πολλά λεωφορεία που περνούν μέσα από εβραϊκούς εποικισμούς ή τα νυχτερινά δρομολόγια ούτως ή άλλως οι Παλαιστίνιοι δεν επιβιβάζονται από τον φόβο προπηλακισμού και επίθεσης που μπορούν να δεχθούν. Η πρόταση νόμου, με άλλα λόγια, ήρθε να επισημοποιήσει και να γενικεύσει, μια κατάσταση που έχει ήδη διαμορφωθεί…