Λεβέντες

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Είναι πολύ συνηθισμένο, στις μέρες της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (1973), να ακούς συζητήσεις για τους… μπαχαλάκηδες.

‘Οχι, αλήθεια.


Η επέτειος του Πολυτεχνείου σε κάποιους δεν ξυπνάει ιστορικές μνήμες, αλλά τους δίνει την ευκαιρία να καταδικάσουν τα έκτροπα και τη βία -φυσικά, όχι την κρατική.
Φαντάζει λίγο υποκριτικό και ηλίθιο.


Να αγανακτείς για εκείνους που σπάνε τα μαγαζιά -απαιτώντας με λύσσα την τιμωρία τους- αλλά, όταν κάποιοι άλλοι φοράνε λουκέτο στα ίδια μαγαζιά, εκεί δεν τρέχει τίποτα.
Δεν μας πειράζουν οι άδειες βιτρίνες, παρά μόνο αν κάποιος τις σπάσει με πέτρα.
Δεν μας πειράζουν οι ξενέρωτοι και απάνθρωποι δρόμοι, παρά μόνο αν κάποιος τους πετάξει μολότοφ.


Δεν μας πειράζουν οι κενές μας ζωές, παρά μόνο όταν κάποιος φωνάζει «ζωή θέλω, όχι μόνο επιβίωση».


Δεν ήμουν ποτέ της γνώμης ότι το σημερινό αναρχικό κίνημα ξέρει τι κάνει, αλλά δεν θα δώσω και εύσημα στους ανύπαρκτους νοικοκυραίους που περιμένουν να πέσει το σύστημα με ευχέλαια και προσευχές.


Αν και ομολογώ, πως εδώ που είμαστε, δεν μου κάνει πια τίποτα εντύπωση.


Εξάλλου, είναι ξεκάθαρο πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να ζήσουν ελεύθεροι.
Ελευθερία είναι να ζεις με τους δικούς σου όρους.


‘Οχι με τους όρους των αγορών.


Ελευθερία δεν είναι να περιμένεις να σκίσει τα μνημόνια ο Αλέξης ή ο Κούλης.
Αυτό κάτι άλλο είναι.


Οπότε, το μήνυμα της εξέγερσης παραμένει επίκαιρο και στις μέρες μας, απλά αντηχεί πλέον σε τοίχους και ντουβάρια.

Γιώργος Κυρήκου , ο άγνωστος Ηρωας που κάηκε το 1993 στη φωτιά της Ικαρίας

Ανθρωποι που, όπως έδωσαν το παρών τον Νοέμβριο του '73 στο Πολυτεχνείο, έτσι διακριτικά αποχώρησαν. Για πάντα! Εχοντας μόνο την αίσθηση ότι έπραξαν το καθήκον τους. Γι' αυτούς, για τη δική τους δημοκρατία, για κανένα αντάλλαγμα, για καμιά ίσως καπηλεία.

Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973, πολλοί εκ των συμμετεχόντων στην εξέγερση έσπευσαν να διεκδικήσουν τις δάφνες για την παρουσία τους, να ζητήσουν στον πολιτικό και κοινωνικό στίβο το «αντίτιμο» για τον ρόλο που είχαν στη σύγκρουση με τις δυνάμεις του δικτατορικού καθεστώτος.

Υπήρξε όμως και ένα πλήθος πρωταγωνιστών των δραματικών γεγονότων ­ κυρίως εκτός του φοιτητικού χώρου ­ που συνειδητά έμειναν στην αφάνεια, που δεν επεδίωξαν να καταγραφούν σε καμιά λίστα «ηρώων του Πολυτεχνείου». Αποφεύγοντας την αποπληρωμή της δημοσιότητας και την απαίτηση «αναγνώρισης» της προσφοράς τους.

Ανθρωποι που, όπως έδωσαν το παρών τον Νοέμβριο του '73 στο Πολυτεχνείο, έτσι διακριτικά αποχώρησαν. Για πάντα! Εχοντας μόνο την αίσθηση ότι έπραξαν το καθήκον τους. Γι' αυτούς, για τη δική τους δημοκρατία, για κανένα αντάλλαγμα, για καμιά ίσως καπηλεία.

Η περίπτωση που παρουσιάζει «Το Βήμα», του Γιώργου Κηρύκου, ενός ανθρώπου που πρωτοστάτησε στην εξέγερση, βασανίστηκε στα κρατητήρια της ΕΣΑ και ύστερα φρόντισε να μην «πουλήσει» τίποτε από τις «ημέρες της επανάστασης», είναι συμβολική. Και η ζωή του, η κατοπινή θυσία του, δείγμα της αντίληψής του.
Της γενιάς των «αντιηρώων» του Πολυτεχνείου...

Ο προβολέας του τεθωρακισμένου που στεκόταν μπροστά στην πύλη του Πολυτεχνείου εκείνο το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου 1973 ήταν ο μόνος που φώτισε το πρόσωπό του. Εκείνη τη νύχτα, μα και τα επόμενα χρόνια...

Η στεντόρεια κραυγή «όχι αδέλφια, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό» τη στιγμή που ανέμιζε την ελληνική σημαία σκαρφαλωμένος στην κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου το μοναδικό άκουσμα της ύπαρξής του. Η πρώτη και η τελευταία «δήλωση» ως το απροσδόκητο τέλος...

Το καρέ στο περιώνυμο φιλμ της εισβολής του τεθωρακισμένου στο Πολυτεχνείο, όπου διακρίνεται να καταρρέει και να χάνεται δίπλα από τις ερπύστριες του τανκ, ήταν το τελευταίο που ήθελε να αποτυπώνεται η παρουσία του, ο αγώνας, η προσφορά του. Οπως αυτός τουλάχιστον τη θεωρούσε και τη μετρούσε...

Δημήτρης Παπαχρήστος: Το Πολυτεχνείο ενοχλεί. Είναι επικίνδυνο

Η φωνή του Πολυτεχνείου, γράφει για το ιστορικό πλαίσιο της εξέγερσης αλλά και για τη σημασία του στο σήμερα. Η προσπάθεια αποδόμησης και οι ρίζες του που φτάνουν μέχρι την Επανάσταση του '21

Του Δημήτρη Παπαχρήστου

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έχει ξεπεράσει την ιστορικότητα του, έγινε σύμβολο, έγινε μύθος, έγινε σταθμός ανεφοδιασμού για τους νέους που θέλουν να συνεχίσουν τον αγώνα από εκεί που δεν μπορέσαμε να φτάσουμε εμείς. Ως ιστορικό γεγονός έμεινε ανολοκλήρωτο γι' αυτό, ως ζώσα μνήμη, μπορεί να λειτουργεί καταλυτικά στο σήμερα και να φωνάζουν οι νέοι "το Πολυτεχνείο δεν τελείωσε το '73, Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία".

ADVERTISEMENT

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου μπορεί να προέκυψε αυθόρμητα, αυτό δε σημαίνει πως δεν υπήρξε προεργασία, των φοιτητών αρκετά χρόνια πριν. Οι φοιτητικές παρέες, στις διάφορες σχολές, μέσα από το σκοτάδι, αναζητούσαν το φως της Ελευθερίας.

Η Δικτατορία μας βοήθησε να καταλάβουμε πως η Δημοκρατία, η Ελευθερία, η πίστη μας πως μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο που να χωράει πολλούς κόσμους και ελεύθερους σκεπτόμενους ανθρώπους, είναι εφικτά. Η δικτατορία, με τη βία, τα βασανιστήρια, τις εξορίες, μα βοήθησε να συνειδητοποιήσουμε πως η Ελευθερία είναι κάτι πιο πολύ από το ψωμί.

 

Ένας Χανιώτης οικοδόμος απαντά στην Παπαγγελή για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου

Τη δική του απάντηση έδωσε ένας Χανιώτης οικοδόμος, που είχε λάβει μέρος στην εξέγερση του Πολυτεχνείου,  στην Έλλη Παπαγγελή, μοντέλο και μέλος της ΟΝΝΕΔ , που προκάλεσε σάλο με τα όσα έγραψε για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου.

“Μας είπαν για ομαδικούς τάφους και εκατοντάδες νεκρούς, χωρίς ποτέ τίποτα να αποδειχθεί… Μας είπαν για δολοφονημένους εντός του χώρου του Πολυτεχνείου, όπου όμως κανείς δεν έχασε τη ζωή του”, εγραψε η υποψήφια περιφερειακή σύμβουλος με τη ΝΔ στην Αττική στον λογαριασμό της στο Facebook και αν και μέσα στις επόμενες ημέρες και μετά την γενικευμένη κατακραυγή κατέβασε το επιμαχο κείμενο, μυαλά δεν άλλαξε.

Ο Ανδρέας Μαλεφάκης είναι ένας λιγοτερο “λαμπερός” άνθρωπος.

Μια ζωή οικοδόμος, “στη βιοπάλη”, όπως λέει, έζησε τα γεγονότα του Πολυτεχνείου μέσα από το Πολυτεχνείο. Κυνηγήθηκε και βασανισθηκε αλλά δεν πρόδωσε τους σύντροφούς του. Δεν άνηκε σε κάποιο κόμμα αλλά πίστευε στην ελευθερία. Δεν καρπώθηκε οφέλη από τη συμμετοχή του στα γεγονότα. Θυμάται και μιλά στη “ματαιοδοξη” κοπελιά που αμφισβήτησε τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Κατακεραυνωνει όσους πουλήσανε τους αγώνες και τα οράματα των αγωνιστών. Για να καταλήξει, ότι η “χούντα δεν τελείωσε το ’73”.

Διαβάστε τη συγκλονιστική μαρτυρία και απάντησή του στην Ελλη Παπαγγελή:

“Δεσποινίς Έλλη Παπαγγελή.

Διαβάζοντας αυτά που γράψατε για τους αγωνιστές του πολυτεχνείου σηκώθηκε η τρίχα μου κάγκελο που λέμε στην Κρήτη.

Λοιπόν κοπελιά,το ονομα μου είναι Ανδρέας Μαλεφάκης και τα παιδιά μου είναι στην ηλικία σου.

Επομένως, αυτά που έγραψες από κάπου τα διάβασες η κάποιοι σου τα υπαγόρευσαν.

Εγώ δεν ξέρω τα γράμματα που ξέρεις αλλά κρίμας αυτά που έμαθες γιατί πήγανε χαμένα.

Έχω να σου πω τούτο, ότι είσαι και απολίτικη ,ανιστόρητη, αγράμματη: Επιπόλαια.

Λοιπόν, άκου για να μαθαίνεις γιατί είσαι πολύ μικρή ακόμη και έχεις πολλά να μάθεις.

Ήμουν εργάτης στην οικοδομή στην Αθήνα, σε ηλικία δέκα επτά χρόνων, διότι κοπελιά μου έπρεπε να δουλέψω για να βοηθήσω την οικογένεια μου και τον εαυτό μου να επιβιώσουμε.

Για σχολειό δεν υπήρχε χρόνος .Το σχολειό μας ήταν το πεζοδρόμιο και η καθημερινή βιοπάλη. Δεν τα βρήκα όλα έτοιμα σαν και την πάρτη σου.

Οι οικοδόμοι ήταν ένας από τους πρώτους κλάδους εργαζομένων που βρεθήκαμε διπλά στους φοιτητές.

Από εκείνη τη μέρα έχουν περάσει σαράντα ένα χρόνια, ποτέ άλλοτε στην ζωή μου δεν τα έχω διηγηθεί η παινευτεί.

Αν τα λέω τώρα, κοπελιά, είναι γιατί αυτοί που υπηρετείς είναι οι καινούργιοι Δικτάτορες της Ελλάδος. Ξανά χούντα.

Οι περισσότεροι που ήμασταν μέσα στο πολυτεχνείο, ήμασταν χωρίς κομματικές ταυτότητες. Πιστεύαμε, μόνο στην ιδεα της ελευθερίας και τίποτα άλλο. Για ένα καλύτερο αύριο.

Εγώ, μαζί άλλους μπήκαμε μέσα στο Πολυτεχνείο την Τετάρτη.

Μέσα και έξω ήταν γεμάτο από φοιτητές, οικοδόμους, απλούς πολίτες που όλοι είχαμε ένα στόχο.

Την ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΜΑΣ. ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Ο κόσμος απ’ εξω ήταν αλληλέγγυος προς εμάς.

Τα βράδυ μας έφερναν τρόφιμα και φάρμακα. Οι αστυνομικοί που ήταν ακροβολισμένοι στα γύρω τετράγωνα τους πυροβολούσαν στο ψαχνό.

Προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να εμποδίσουν τον κόσμο να έλθει..

Έξω γινόταν μάχες, άκουγες πυροβολισμούς συνέχεια μα ειδικά τοις απογευματινές ώρες όπου ανέβαινε πολύς κόσμος.

Παρόλα αυτά ο κόσμος όλο και αυξανόταν.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω την Πέμπτη ο βραδύ ένα άτομο να πεφτει από πυροβολισμούς στο απέναντι τετράγωνο, έξω από την είσοδο του πολυτεχνείου.

Ποτέ δεν μάθαμε αν επέζησε η πέθανε.

Εικόνες φρίκης, αλλά και αγώνα όπου δεν περιγράφονται…

Σαράντα ένα χρόνια, τα κράτησα σαν ιερό κειμήλιο,μεσα μου.

Έρευνα: Αυτοί είναι οι 24 νεκροί του Πολυτεχνείου

Διαβάστε τα στοιχεία της έρευνας του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών για τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στο Πολυτεχνείο. Δείτε σχεδιάγραμμα με το σημείο όπου έπεσαν νεκροί ή τραυματίστηκαν

Το ζήτημα του ακριβούς αριθμού των νεκρών κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και την επιχείρηση καταστολής της, παραμένει ακόμη και σήμερα ένα δισεπίλυτο πρόβλημα, προκαλώντας συζητήσεις και ισχυρισμούς, ακόμη κι ότι δεν υπήρξε ούτε ένας νεκρός. Αναδημοσιεύεται η έρευνα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, με τίτλο "Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973".

Όπως αναφέρει ο κ. Καλλιβρετάκης, Λεωνίδας, συγγραφέας και δημιουργός της έρευνας "Πολυτεχνείο '73: Το ζήτημα των θυμάτων: Νεκροί και τραυματίες" , "η χαώδης και ατεκμηρίωτη πληροφόρηση που υπάρχει γύρω από αυτό το ζήτημα, δεν είναι δυνατόν να απολαμβάνει εσαεί αυτή την ιδιότυπη 'ασυλία', στο όνομα της δήθεν προστασίας της φήμης του Πολυτεχνείου".
Από τα μέσα του 2002 έχει ξεκινήσει μια ιστορική έρευνα στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών με τίτλο "Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973". Στο πλαίσιο αυτής της έρευνας επιχειρείται η συγκέντρωση και επεξεργασία με επιστημονικές μεθόδους τεκμηρίων που αφορούν σε πολλές παραμέτρους των γεγονότων, όπως το χρονικό της εξέγερσης, το επιχειρησιακό σχέδιο για την καταστολή της, η εξέλιξη των γεγονότων έξω από το Πολυτεχνείο κ.ο.κ.

Ένα από τα ζητούμενα είναι, φυσικά, ο αριθμός και η ταυτότητα των θυμάτων. Αν και η έρευνα βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, επιχειρείται στο σημείο αυτό μια συνοπτική παρουσίαση των πρώτων διαπιστώσεων, με έμφαση στη "γενεαλογία" του ζητήματος.

ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΕΡΕΥΝΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

• Αποτελέσματα της έρευνας του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Η συγκέντρωση όλων των δεδομένων αποτέλεσε το πρώτο στάδιο της έρευνας στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Κάθε στοιχείο που είδε το φως της δημοσιότητας όλα αυτά τα χρόνια, οι επίσημες ανακοινώσεις του καθεστώτος, οι πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν στον παράνομο τύπο της εποχής, οι αγγελίες κηδειών στις εφημερίδες, οι κάθε προέλευσης λίστες που έκαναν την εμφάνιση τους μετά τη μεταπολίτευση, οι προανακριτικές και ανακριτικές έρευνες, οι συνεντεύξεις συγγενών, οι καταθέσεις μαρτύρων στη δίκη του 1975, συγκεντρώνονται, αποδελτιώνονται, συσχετίζονται κριτικά, αναζητείται η γενεαλογία τους, εντοπίζονται οι αλληλοεπικαλύψεις, οι παρανοήσεις, τα λάθη στην αντιγραφή και οι μεταξύ τους παρεκκλίσεις.

17 Νοεμβρίου 1973

 

Το πρωί της 17ης Νοεμβρίου του 1973, η μητέρα μου με πήγε στο 70ό δημοτικό σχολείο. Στου Μπούρα, όπως το ξέρουν οι παλαιότεροι. Στη σάκα μου, η μητέρα μου, όπως κάθε μέρα, είχε βάλει μερικά γεμιστά μπισκότα Παπαδοπούλου, που είχε αγοράσει από την κυρία Αιμιλία και τον μπάρμπα-Γιάννη, οι οποίοι δεν ζουν πια.

Υπήρχε μια ένταση τις προηγούμενες ημέρες στη γειτονιά μας αλλά δεν ήταν εύκολο να γίνει κατανοητό τι ακριβώς συνέβαινε από παιδιά που πάνε στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού.
Είχα ακούσει τους γονείς μου να λένε πως ο πατέρας ενός μεγαλύτερου παιδιού, ο οποίος ήταν μανάβης και έμενε στον από πάνω δρόμο, είχε φορτώσει το φορτηγάκι του και πήγε φρούτα στους φοιτητές του Πολυτεχνείου.

Επίσης, είχα ακούσει τους γονείς μου να λένε με χαρά και περηφάνια πως ο Νίκος Ξυλούρης -τον οποίο γνώριζαν προσωπικά- πήγε στο Πολυτεχνείο και τραγούδησε στα κάγκελα.

Αυτές οι δυο πληροφορίες -μαζί με το ότι η χούντα ήταν κάτι πάρα πολύ κακό επειδή το έλεγαν οι γονείς μου- ήταν τα μόνα πράγματα που ήξερα για την κατάσταση, όταν πήγαινα το πρωί της 17ης Νοεμβρίου 1973 στο δημοτικό σχολείο.

Όταν στην διάρκεια των μαθημάτων άρχισαν να ακούγονται οι πρώτοι πυροβολισμοί, αναστατωμένοι γονείς έφταναν από παντού για να πάρουν τα παιδιά τους, ενώ οι δάσκαλοι τηλεφωνούσαν σε όσους γονείς δεν είχαν εμφανιστεί, για να πάρουν τα παιδιά τους στο σπίτι.
Η μητέρα της Αλίκης δεν είχε έρθει στο σχολείο γιατί ήταν κάπου μακριά εκείνη την ώρα, οπότε η μητέρα μου πήρε την Αλίκη στο σπίτι μας, μέχρι να επιστρέψει η μητέρα της.

Α ρε Πολυτεχνείο που σας χρειάζεται…

Του Παναγιώτη Σπυρόπουλου*

Μία από τις χιλιο – πιπιλισμένες καραμέλες των τελευταίων δεκαετιών από ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης (αυτής της «κοινής», της πόρνης, όπως λέει και πολύ εύστοχα ο Τζιμάκος) είναι ότι η λεγόμενη «Γενιά του Πολυτεχνείου» φταίει για τη σημερινή μας κατάντια.

Ποια γενιά του Πολυτεχνείου ανέβηκε στα πράγματα τις δεκαετίες μετά τη Χούντα και οδήγησε την Ελλάδα στην πολιτική παρακμή και αποχαύνωση, τη βαθύτατη οικονομική ύφεση, τον κοινωνικό μαρασμό και την πνευματική ένδεια;

- Μην είναι οι αυτοεξόριστοι στα Παρίσια και στα Λονδίνα σοσια – ληστές του ΠαΣοκ (Παπανδρέου, Κουλούρης κ.α.) που κυβέρνησαν περίπου καμιά 30αριά χρόνια και έβαλαν στο πλάι τους και κάποιες «προσωπικότητες» του Πολυτεχνείου (Δαμανάκη, Λαλιώτης) για να έχουν το αλλοθί τους;

- Μην είναι το δοσίλογο Μητσοτακέικο και οι Καραμάν – Αλήδες με τους σωτήρες εθνάρχες τους και τους μπουλούκους με τα playstation, οι οποίοι εξέθρεψαν και γιγάντωσαν, αντάμα με τους σοσια-ληστές του ΠαΣοκ: Λάτσηδες, Βαρδινογιάννηδες και Αγγελοπουλέους;

- Μην είναι οι νεοέλληνες και κωλοέλληνες της καθημερινότητας μας, που στήριξαν τα 2 μεγάλα κόμματα, ανέπτυξαν πελατειακές σχέσεις μαζί τους (εδραιώνοντας παράλληλα τα οικονομικά συμφέροντα και την οικογενειοκρατεία), όπου αργότερα κάποιοι από αυτούς ψήφισαν τα Χρυσά Αυγά για να τους σώσουν και ανέδειξαν Καρατζαφέρηδες, Γεωργιάδηδες, ακτιβιστές Βορίδηδες και μονολογόντας συχνά πυκνά έλεγαν: «Α ρε Χούντα που σας χρειάζεται…»;

Όχι, η γενιά του Πολυτεχνείου δεν απαρτίζεται από αυτούς. Η πραγματική γενιά του Πολυτεχνείου βρίσκεται διάσπαρτη εδώ κι εκεί, δίπλα μας και παντού. Είναι:

- Ο πατέρας και η μάνα που δουλεψαν σκληρά και με αξιοπρέπεια όλες αυτές τις δεκαετίες για να μορφώσουν, να κάνουν τα παιδιά τους «ανθρώπους» (παιδιά των οποίων είμαστε εμείς οι σημερινοί 30άρηδες και 40άρηδες),

- Οι καθαρίστριες, οι εκπαιδευτικοί, οι εργάτες, οι υπάλληλοι που απέργησαν, λιδορήθηκαν, απολύθηκαν και συνεχίζουν να μάχονται ακόμα σε πλατείες, σε χώρους εργασίας, σε «Σκουριές» και Κερατέα,

- Όλοι αυτοί που με τα άρθρα τους και το λόγο τους μας μεταφέρουν το κλίμα της τότε εξέγερσης, τις μνήμες των πατεράδων και των θείων τους από τις εξορίες, που μας διδάσκουν τι σημαίνει φασισμός και τι ανθρωπισμός με τον τρόπο τους.

Είναι όλοι αυτοί που αποτέλεσαν την κρίσιμη μάζα ανθρώπων που συγκεντρώθηκε στο Πολυτεχνείο και αγωνίστηκε με κάθε μέσο κατά της Χούντας των συνταγματαρχών κι αργότερα μετατράπηκε σε ένα σκορποχώρι που είτε παραγκωνίστηκε (και διαγράφηκε) από τους επίσημους φορείς έκφρασής του, είτε προδώθηκε από το σκυλολόι των κεντρώων – «δήθεν» αριστερών. Ναι είναι πολλοί ακόμα και «ζουν ανάμεσά μας».

Ο Ταξιδιώτης

Στο παλιό μου (νοικιασμένο) σπίτι είχα κήπο. Συχνά τις νύχτες του θέρους και του χειμώνα στις σκιές των δένδρων, τραγούδια ανέβαζαν παραστάσεις και ζωγραφιές έλεγαν ιστορίες. Στο σημερινό (νοικιασμένο) σπίτι μου δεν έχω κήπο, έχω πιλοτή. Ορισμένες βραδιές, όμως, έρχονται επίσκεψη τα δένδρα και οι σκιές τους. Κάνουν τους στύλους της πιλοτής κίονες παιγνιώδεις και τ’ αραγμένα αυτοκίνητα ιστορίες απ’ όσα έχουν δει τα μάτια τους στους δρόμους του κόσμου.
Προ ημερών την ώρα που έβαζα το κλειδί στην πόρτα -ήταν και σκοτεινά διότι συνήθως η λάμπα που φωτίζει την είσοδο είναι καμένη- ήρθε να με βρει ένας παλιός Νοέμβρης. Πέρασαν τα χρόνια μου είπε περιπαικτικά, ο ίδιος παρέμενε λεπτός με τα γένια της γενιάς του, μαύρα κι αραιά σαν χνούδι σε εφηβικό εφήβαιο. Βάλαμε τα γέλια, εγώ με το αμερικάνικο στρατιωτικό τζάκετ που φορούσε, εκείνος απλώς από αγάπη. Ανάψαμε τσιγάρο κι αράξαμε ανάμεσα στα δένδρα και στις σκιές τους, οι αναμνήσεις είναι σχετικές ως προς τον χρόνο και συχνά ένα-δύο λεπτά κρατούν μια-δυο ώρες, τρεις μέρες, σαράντα χρόνια – δεν έχει φεγγάρι απόψε, ούτε πυροβολισμούς και σκοτωμούς στο Πεδίον του Αρεως, ήσυχο το Μαρούσι
ανασαίνει τον καπνό απ’ τα ξύλα και τα παλιόξυλα που θερμαίνουν πολλά απ’ τα σπίτια, τον καπνό των τσιγάρων μας ανασαίνουμε κι εμείς. Τότε η Ελλάδα είχε μέλανα ουρανό και τις μέρες και τις νύχτες. Η χούντα μαγάριζε με αίμα και ξύλο, με εξορίες και παρακολουθήσεις την επικράτεια. Χόρευε τσάμικο με καρφωμένα σημαιάκια στη μύτη της, ξεφτιλίζοντας αρχαία τραγούδια, μίλαγε ελληνικά σαν πολυβόλο που τραυλίζει κορακίστικα κι έπνιγε τις γενναίες λέξεις, την Ιστορία και τους βίους των ανθρώπων σε μια γούρνα αμορφωσιάς και επωφελούς (πολύ το χρυσίον) βλακείας. Δεν
ήταν φασίστες της προκοπής οι χουντικοί, ήταν οι καρικατούρες του τέρατος. Εθνικιστές της οκάς, επίγονοι των δωσιλόγων της Κατοχής, δούλοι και πράκτορες των Αμερικανών, τσόκαρα με περικεφαλαίες, τζουτζέδες. Ούτε πραιτωριανοί ήταν, ούτε μελανοχίτωνες, ούτε γενίτσαροι, μια μπόχα ήταν, μια βδέλλα κι ένα εξαμβλωτικό κατάλοιπο μιας χώρας που 150 χρόνια προσπαθούσε να ολοκληρώσει την Επανάσταση του 1821. Οι χουντικοί ήταν ένας κρίκος (κι όχι ο τελευταίος) στη μακρά αλυσίδα των προδοτών που ανέκαθεν δολοφονούσαν σ’ αυτήν τη μαρτυρική χώρα τους ήρωες και τους αγίους της, τα φυλαχτά της και τα όνειρά της.
Ηταν ωραίο το οδόφραγμα εκείνες τις τρεις ημέρες και τις τρεις νύχτες που συγκλόνισαν τις ψυχές μας. Απ’ τη μια μεριά ήταν η Τιτίκα και ο Γαβριάς, όλα τα ωραία μας βιβλία, τα τραγούδια του Μίκη και οι άγγελοι του Χατζιδάκι απ’ την Πύλη του Αδριανού ορμώμενοι, ήταν μια μεραρχία ευχές από μανάδες, οι κονσέρβες, τα φάρμακα και τα τσιγάρα που έφερναν οι Αθηναίοι, ήταν η γαλανόλευκη που μάτωσε και στα επόμενα χρόνια φούντωσε στις καρδιές μας κόκκινη, ήταν