Η σκληρή ιστορία του Τζόκοβιτς – 12 χρόνων έζησε τους νατοϊκους βομβαρδισμούς στη Σερβία

 

Ο Στέφανος Τσιτσιπάς θα βγει κερδισμένος αν παραδειγματιστεί από την στάση ζωής του αντιπάλου του. Όχι αν προσπαθήσει να βαδίσει στα αγωνιστικά χνάρια του, αυτό είναι σχετικά εύκολο. Το σημαντικό είναι να ακολουθήσει το παράδειγμα του, να εμπνευστεί από την κοινωνική προσφορά του. Τότε θα μπορεί να υποστηρίξει πως τα κατάφερε. Θα έχει γίνει κάτι σημαντικότερο από σπουδαίος αθλητής, θα έχει εξελιχθεί σε σπουδαίο άνθρωπο.

Ο Τζόκοβιτς μεγάλωνε στη Σερβία την εποχή των βομβαρδισμών του Βελιγραδίου. Όπως έχει διηγηθεί ο ίδιος “Όταν οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ ισοπέδωσαν το Βελιγράδι, η οικογένειά του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την εστία της, και να κρυφτεί σ’ ένα καταφύγιο για να διαφυλάξει τη ζωή της. Έμειναν στο καταφύγιο, μαζί με άλλες 20 οικογένειες, επί 78 ημέρες, αντιμετωπίζοντας μεγάλες στερήσεις και δυσκολίες.

Το ένοχο μυστικό του αθλητισμού

 

Ακούγεται σαν τραγική ειρωνεία. Χθες ο ΟΗΕ τίμησε την Παγκόσμια Ημέρα Αθλητισμού για την Ανάπτυξη και την Ειρήνη. Χθες 22 αθλήτριες και αθλητές της ενόργανης γυμναστικής έκαναν συγκλονιστικές αποκαλύψεις για όσα συμβαίνουν πίσω από τα φώτα που λούζουν τους πρωταθλητές με το εθνόσημο πάνω στο βάθρο.

Ξυλοδαρμοί, εξευτελισμοί, ταπεινώσεις, υποσιτισμός, σεξουαλικές παρενοχλήσεις. Τα γεγονότα που περιγράφουν στην επιστολή που έστειλαν στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας και στον πρωθυπουργό δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, αλλά ένα «σύστημα».

Ομερτά σε τέχνες και αθλητισμό

Pagenews.gr

Ο Λάμπρος Καλαρρύτης  σχολιάζει τις καταγγελίες από τον χώρο του αθλητισμού και του θεάματος. 

Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι υπήρχε «μία ομερτά όπου θύματα αλλά και άνθρωποι που γνώριζαν τι γινόταν πίσω από τους προβολείς των θεάτρων και των γηπέδων, έκαναν – κυρίως οι δεύτεροι- τους "τρεις σοφούς πιθήκους", δεν είδαν, δεν άκουσαν, δεν μίλησαν».

Αφήστε τον Αντετοκούνμπο στην ησυχία του!

 

Ένα γράφημα της Επιτροπής για τα 200 χρόνια από το ’21 και ο συμπλεγματικός επαρχιωτισμός μας.

Του Νικόλα Δημητριάδη

Αρκετός ντόρος έγινε τελευταίως στο διαδίκτυο με ένα γράφημα που έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της Επιτροπής για τον εορτασμό των 200 ετών από την Επανάσταση του 1821. Πρόκειται για ένα κολλάζ εικόνων που αποτυπώνει τη διαδρομή του ελληνισμού από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα (με εξαίρεση, βέβαια, το Βυζάντιο που δεν χωράει ποτέ στην φιλελεύθερη αποδομητική «αφήγηση»). Το γράφημα παρουσιάζει την «κυματιστή φόρμα του λογοτύπου», πλαισιωμένη από διάφορα πρόσωπα και γεγονότα: τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, τον Περικλή, τον Κολοκοτρώνη, τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, τη Μπουμπουλίνα, τον Γεώργιο Παπανικολάου, τη Μαρία Κάλλας, τον Γιάννη Αντετοκούνμπο.

Ο Άγιος Νεκτάριος και η «Γυμναστική Άθλησις»

 Ιωάννης Μ. Μιχαλακόπουλος

«οσάκις το σώμα ευεκτεί και η ψυχή υγιαίνει»

Πιθανότατα, πολλοί από τους ανθρώπους των σπορ δεν γνωρίζουν ότι υπήρξε στο παρελθόν ένας σημαίνων εκπρόσωπος της Ορθοδόξου Πίστεως με βαθειά φίλαθλες πεποιθήσεις ενώ παράλληλα, στους κόλπους της Εκκλησίας λίγοι θα έχουν υπόψη τους ότι υφίσταται «επισήμως» άγιος Προστάτης της «Γυμναστικής Αθλήσεως και των Ολυμπιακών Αγώνων». Πρόκειται για τον άγιο Νεκτάριο και η όλη προσπάθεια ανάδειξης του θέματος ξεκίνησε στις αρχές της νέας χιλιετίας, λίγα χρόνια πριν από την «Ολυμπιάδα της Ελλάδας», ενώ η αντίστοιχη τελική ανακήρυξη έγινε το 2007 κατόπιν πρότασης που διατυπώθηκε από διδάσκοντες του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (βλ. εισήγηση κ. Διαμαντή Γεωργούλια, καθηγητή ΤΕΦΑΑ). Βέβαια, η ενδιαφέρουσα -και εν πολλοίς άγνωστη- ιστορία ξεκινάει πολύ παλιότερα…

Τρία χρόνια πριν από την Ολυμπιάδα του 1896, κατά τα εγκαίνια (21/08/1893) του Γυμναστικού Συλλόγου Κύμης, ο άγιος Νεκτάριος (τότε ιεροκήρυκας στην ευρύτερη περιοχή της Ευβοίας) εκφώνησε μια ομιλία «Περί Γυμναστικής», στην οποίαν ανέπτυξε τις θέσεις του για τη λελογισμένη «σωματική γυμνασία», που την θεωρούσε «αναπόσπαστο ακόλουθο και σύντροφο παντός ελευθέρου και ευ ηγμένου πολίτου».

Γεια σου, ρε Πρίντεζη!

"ΡΕΣΑΛΤΟ"

Του Γιάννη Τριάντη

Έχει παραγίνει το κακό με τους «επώνυμους» που μας έχουν ζαλίσει από τα ενδιαιτήματα της προσωπικής τους ευμάρειας.

Βγαίνουν, που λές, διάφοροι «επώνυμοι»-με φόντο το «υπέροχο σπίτι» τους- και μας λένε πόσο καλά περνάνε τις μέρες του εγκλεισμού. Ως υπεύθυνοι πολίτες δεν παραλείπουν, βέβαια, να μας πούν να κάνουμε το ίδιο ώσπου να περάσει η μπόρα. 

Να τα χαίρονται τα σπίτια τους οι άνθρωποι.

Αλλά αν είχαν λίγο μυαλό ή την στοιχειώδη ευαισθησία, θα απέφευγαν τέτοιου είδους αυτοπροβολή. Και επειδή όλοι διαθέτουμε κοινό νού, στην... περίπτωσή τους τίθεται μάλλον θέμα ευαισθησίας.

Ευαισθησία να σκεφτείς και να νιώσεις πως περνούν «οι άλλοι». Εκείνοι που ζούν στριμωγμένοι σε γκρίζα δυάρια, στο τσιμεντένιο δάσος των Αθηνών, πολλοί  εξ αυτών χωρίς δουλειά, με τον φόβο της ανεργίας και με τον τρόμο για το αύριο.

Η ΑΕΚ στα χρόνια της κατοχής και της αντίστασης

Του Νίκου Αγγελίδη (από aek-live.gr)
Η ιστορία της αντίστασης της ΑΕΚ στα χρόνια της κατοχής δεν είναι ευρέως γνωστή… Η ΑΕΚ, ομάδα της προσφυγιάς, αποτέλεσε μέσα από την φυσική εξέλιξη της ίδιας της ιστορίας της, σύμβολο αντίστασης κατά των κατακτητών…
Η Ένωση μεσουρανούσε πριν από τον πόλεμο, σάρωνε τα πάντα στο διάβα της, κατακτούσε τον ένα τίτλο μετά τον άλλον και είχε μπροστά της ένα ασυγκράτητο μέλλον στην κορυφή… δίχως αντιπάλους στους αγωνιστικούς χώρους!

Πως δυο ποδοσφαιριστές δραπέτευσαν από την Αλβανία του Χότζα

Στην εποχή του καθεστώτος Ενβέρ Χότζα, η διαφυγή από την Αλβανία έμοιαζε αδύνατη.
Τα σύνορα ήταν κλειστά και όσοι επιχειρούσαν την μεγάλη απόδραση στην Ελλάδα ανακηρύσσονταν εχθροί της πατρίδας και εκτελούνταν με συνοπτικές διαδικασίες.
Το κόστος των γενναίων αποφάσεων πλήρωναν και οι οικογένειες τους. Τους περίμεναν ποινές φυλάκισης ή στην καλύτερη περίπτωση εξορία.

Για σχεδόν μισό αιώνα, οι Αλβανοί αθλητές έπεσαν θύματα των αυστηρότατων περιορισμών που επέβαλε η δικτατορία του Χότζα. Το 1987, δύο χρόνια μετά τον θάνατο του ηγέτη της Αλβανίας, την σκυτάλη έχει παραλάβει ο Ραμίζ Αλία, ο οποίος συνέχισε το έργο του μέντορα του.

Εκείνη την εποχή, την Αλβανία στο πάλαι ποτέ Κύπελλο Κυπελλούχων εκπροσωπούσε η Βλάζνια από την πόλη Σκόδρα.

Να συγχαρείτε την Ορθόδοξη Εκκλησία για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο

Αυτό που έκανε Ελληνα τον Γιάννη Αντετοκούνμπο ήταν ο χριστιανισμός, ο οποίος αγκάλιασε την οικογένειά του και του έδωσε πλαίσιο αρχών

Εάν πετύχεις κάτι σπουδαίο και βγεις δημόσια και ευχαριστήσεις τον Θεό, την Ελλάδα και τους γονείς σου, δηλαδή το τρίπτυχο «Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια», θα σε πουν ακροδεξιό, φασίστα, γραφικό, θρησκόληπτο και άλλα πολλά. Θα πάρει και θα δώσει η ειρωνεία, στην καλύτερη περίπτωση. Θυμηθείτε τον Ομπάμα, όταν είπε στο τέλος της ομιλίας του στην Αθήνα «Ζήτω η Ελλάδα». Βούρκωσαν και οι συριζαίοι. Εάν Ελληνας πολιτικός έκλεινε τις ομιλίες του με το αυτονόητο «Ζήτω το Εθνος, ζήτω η Ελλάδα», θα του κρεμάγανε χρυσαυγίτικα κουδούνια. Αυτή είναι η σχιζοφρένεια των αριστερών και των νεοφιλελέδων διεθνιστών και οπαδών των πολιτικών του Σόρος, που τώρα έχει επισήμως εκφραστή, τον πολιτικό κλόουν που μας κόστισε 100 δισ. και θέλει να μοιραστούμε το Αιγαίο με τους Λύκους της Αγκυρας. Αποδέχονται και εκθειάζουν τις εκδηλώσεις πατριωτισμού μόνον όταν προέρχονται από ξένους στην καταγωγή, για να χρησιμοποιηθούν ως επιχείρημα κατά του «ρατσισμού» και υπέρ της φαντασιακής αφομοίωσης όλων των μεταναστών.

Παίξτε μπαλίτσα, ρεεε…

του Δημήτρη Μηλάκα
Η ιστορία του ποδοσφαίρου, διαπίστωνε στη «Monde Diplomatique» πριν από κάποια χρόνια ο Ιγνάθιο Ραμονέ, «είναι μια βία που το σύστημα την ανέχεται, είναι η έκφραση μιας ξεστρατισμένης εξέγερσης που περισσότερο ενισχύει παρά απειλεί την καθεστηκυία εξουσία». Αυτή η διαπίστωση, αν και αδικεί αυτό καθεαυτό το ποδοσφαιρικό παιχνίδι και την αθωότητα που κρύβει, περιγράφει εύστοχα το πώς η εξουσία το χρησιμοποιεί και το καπηλεύεται.
Η παρότρυνση («Παίξτε μπαλίτσα, ρεεε») που κρύβει ο τίτλος, λοιπόν, δεν απευθύνεται στους ποδοσφαιριστές που βγάζουν το ψωμί τους στα ελληνικά γήπεδα. Αυτοί παίζουν αυτό που μπορούν και όποιοι μπορούν κάτι περισσότερο (αν δηλαδή είναι εντός των προδιαγραφών που απαιτούν οι σύγχρονες ανάγκες του αθλήματος) φεύγουν τρέχοντας από την άθλια ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα.

Κορυφαίος Τενίστας: «Πάνω από αθλητής, είμαι Χριστιανός Ορθόδοξος»

Του Αντώνη Μακατούνη
 Είναι ο Σέρβος τενίστας Νόβακ Τζόκοβιτς που πριν από μερικές ημέρες κατέκτησε για έβδομη φορά στην καριέρα του το AustralianOpen, το τουρνουά τέννις στο οποίο συμμετείχε και ο Έλληνας αθλητής Στέφανος Τσιτσιπάς. Πραγματοποιώντας εντυπωσιακή εμφάνιση επιβλήθηκεστο μεγάλο φαβορί, Ραφαέλ Ναδάλ κι έγραψε ιστορία. Έκανε όμως τη διαφορά και λίγο αργότερα όταν ολοκλήρωσε τους πανηγυρισμούς για τη μεγάλη του νίκη, κάνοντας τον σταυρό του και προσκυνώντας, μπροστά σε εκατομμύρια τηλεθεατές απ’ όλον τον κόσμο, την εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Γιατί πάνω απ’ όλα, όπως λέει κι ο ίδιος, περισσότερο από αθλητής, είναι Χριστιανός Ορθόδοξος…

Ο Νόβακ Τζόκοβιτς δε διστάζει να εκφράσει δημοσίως την αγάπη του για την Ορθοδοξία σε κάθε ευκαιρία. Προσεύχεται και κάνει τον σταυρό του πριν από κάθε αγώνα, φορά σταυρό γύρω από το λαιμό του και όπως λέει απλά, η πίστη του στον Χριστό είναι πάνω από τους 70 τίτλους που έχει κερδίσει από την αρχή της καριέρας του.

Η ελληνική ιστορία εμπνέει! Οι αθλητικές ομάδες που έχουν ελληνικά ονόματα

Λίγοι το γνωρίζουν αλλά δεκάδες ονόματα ομάδων του εξωτερικού έχουν καταγωγή από την ελληνική ιστορία και μυθολογία.
Η πιο γνωστή τέτοια περίπτωση είναι ο Άγιαξ από την Ολλανδία. Το όνμα προέρχεται από τον μυθικό Αίαντα, τον ανίκητο πολεμιστή του Τρωικού Πολέμου, που είχε σώμα που δεν πληγωνόταν (όπως ο Αχιλλέας), παρά μόνο κάτω απ’ τη μασχάλη. Το σήμα του Άγιαξ είναι η κεφαλή του αρχαίου Έλληνα με περικεφαλαία.
Φυσική υπάρχουν κι άλλοι Άγιαξ στον πλανήτη όπως ο Ραμπάτ Άγιαξ (Μάλτα), ο Άγιαξ Κέηπ Τάουν (Ν. Αφρική) και ο Άγιαξ Λέσναμεε (Εσθονία).
Μια άλλη πηγή έμπνευσης είναι και η Σπάρτη. Η ιστορία της πόλεως, η πειθαρχεία και το μαχητικό τους πνεύμα είναι γνωστό και επηρέασε πολλούς δημιουργούς ομάδων. Σπάρτα Πράγας (Τσεχία), Σπάρτα Ρότερνταμ (Ολλανδία), Χάμρουν Σπάρτανς (Μάλτα), Μπλάιθ Σπάρτανς (Αγγλία), Σπάρτα Σάρπσμποργκ (Νορβηγία), είναι μερικές από τις ομάδες που επέλεξαν το όνομα της πόλης.

Σέρβος παίκτης της Γιουνάιτεντ αρνήθηκε να φορέσει σύμβολο για τους στρατιώτες του ΝΑΤΟ

Ο διεθνής Σέρβος ποδοσφαιριστής Νεμάνια Μάτιτς και παίκτης της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ φέρεται αρνήθηκε να τοποθετήσει στο πέτο του μία κόκκινη παπαρούνα αφότου έμαθε ότι πρόκειται για σύμβολο τιμής των πεσόντων Βρετανών στρατιωτών του ΝΑΤΟ.

Ο Σέρβος ποδοσφαιριστής Νεμάνια Μάτιτς φέρεται να είναι ο μόνος παίκτης της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που το Σάββατο στον αγώνα κόντρα στη Μπόρνμουθ, δεν έφερε μία παπαρούνα στο στήθος, παραδοσιακό σύμβολο στην Premier League εις μνήμην των πεσόντων του Α' Παγκοσμίου Πολέμου καθώς και των Βρετανών στρατιωτών του ΝΑΤΟ.

Β.Παπαχρήστου: «Θέλουν να με κρεμάσουν στο Σύνταγμα;- Ας με σταυρώσουν»

Η Βούλα Παπαχρήστου μετά το θρίαμβο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που ανέβασε την Ελλάδα στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, απαντάει σε εκείνους που εδώ και χρόνια επιμένουν να ασκούν πολιτική σε βάρος της και να τη χαρακτηρίζουν από ένα tweet .
Ο λόγος για μία ανάρτηση που είχε κάνει πριν από έξι χρόνια και της είχε κοστίσει τότε τη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου. Αν και η ίδια έχει απολογηθεί για το γεγονός εδώ και καιρό, κάποιοι στα social media το θυμήθηκαν τώρα, μετά τη νέα επιτυχία της.
Χαρακτηριστικό το σχόλιο του Γιώργου Κυρίτση, καθώς ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρισε «κακή επιλογή» τα συγχαρητήρια του πρωθυπουργού προς την Παπαχρήστου.

Ταυτοτικό ποδόσφαιρο ή παγκοσμιοποιημένο;

Του Τάσου Αναστασίου από την Ρήξη φ. 145
Ενα ακόμα παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου έφτασε τέλος του και παράλληλα με την ήδη συντελεσθείσα μετάλλαξη του ποδοσφαίρου, από «παιχνίδι» σε «αγώνισμα», συνεχίζεται η διαρκής αντιστοίχιση του αγωνίσματος με τις ευρύτερες παγκόσμιες οικονομικές και κοινωνικές διεργασίες και εξελίξεις.
Το no border του φιλελεύθερου καπιταλισμού μεταφράζεται για το άθλημα σε αέναη και ανεμπόδιστη κίνηση κεφαλαίων προς επένδυση, ποδοσφαιριστών, προπονητών, τακτικών και στρατηγικών. Μόνο οι πελάτες – φίλαθλοι μένουν αμετακίνητοι, τουλάχιστον μέχρι στιγμής. 

Άρβιντας Σαμπόνις: Το σοβιετικό θαύμα της φύσης που έγινε ορκισμένος αντικομμουνιστής

Έχοντας κατακτήσει τα Ευρωμπάσκετ του 1937 και του 1939, η Λιθουανία επιλέγεται να φιλοξενήσει τη διοργάνωση δύο χρόνια αργότερα.

Το Κάουνας ετοιμάζεται να φορέσει τα καλά του, αλλά το προλαβαίνει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Και όταν το βαρύ πέπλο του θανάτου επιτέλους φύγει, αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική Ευρώπη στην οποία το λιθουανικό μπάσκετ δεν έχει πια τη δική του θέση. Υπάρχει, μεν, αλλά ως κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία μετατρέπεται σε κυρίαρχο αντλώντας δύναμη από τις νέες της κτήσεις. Όταν η πτώση του Τείχους του Βερολίνου συμπαρασύρει ολόκληρο το κομμουνιστικό μπλοκ, βγαίνουν στην επιφάνεια οι ιστορίες των ανθρώπων που διέπρεψαν φορώντας τη φανέλα με

ΑΙΤΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΕΚ (!!!)

«Εδαφική διεκδίκηση η Αγιά Σοφιά χωρίς μιναρέδες. Το νέο ανέκδοτο των Τούρκων…»

Από τον Νάσο Τσαγκανέλη

Έτσι βλέπουν την Αγιά Σοφιά
χωρίς μιναρέδες
τα τσιράκια του Ερντογάν.
ΚΑΙ ΓΕΛΟΤΟΠΟΙΟΙ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ

Οι διεθνείς αναλυτάδες. Από κάποια τρελή φάρσα
του παιχνιδιάρη χρόνου. Έκαναν κάποιο όνομα…
Ζαλίζονται, και ζαλίζουν. Κόσμο κι εξελίξεις…
Θολώνουν γεγονότα και προβλέψεις.
Πέφτουν έξω. Συνεχώς. Κι επιμένουν…

Αποεθνικοποίηση και μεταποδόσφαιρο

Με αφορμή το Παγκόσμιο Κύπελλο στη Ρωσία…

του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου 
Το πρόσφατο Παγκόσμιο Κύπελλο μάλλον δεν θα μείνει στην ιστορία ως ένα από τα πιο θεαματικά ποδοσφαιρικά γεγονότα. Άχρωμο, άοσμο και ελαφρύ ποδοσφαιρικά ήταν, παρά την προσπάθεια των διαφημιστών να τονιστούν τα πλάνα των καλλίγραμμων γυναικών, η πληθωρική πρόεδρος της Κροατίας και ο Μακρόν, και το γεγονός των απρόβλεπτων αποτελεσμάτων.
Δύο σημεία θα άξιζαν παραπάνω σκέψη: Η διαφαινόμενη «αποεθνικοποίηση» των περισσότερων εθνικών ομάδων και η χρήση της τεχνολογίας ως βοήθεια στις

Για τους «βιαστικούς» που υιοθέτησαν την «επανάσταση» των ποδοσφαιριστών της Κροατίας…

Βιάστηκαν πάρα πολύ κάποιοι να υιοθετήσουν την «είδηση» για την «Επανάσταση» των παικτών της Κροατίας: Όλων των παικτών ταυτοχρόνως (!!!) και του προπονητή…
Μεταξύ αυτών και το ιστολόγιο του Μπογιόπουλου!!!
Αυτή η βιασύνη, πρώτα απ’ όλα, καταγράφει μια τραγική επιπολαιότητα και μια εξίσου τραγική έλλειψη κατανόησης το τι σημαίνει το Ποδόσφαιρο των πλανητικών μαφιόζικων μηχανισμών, το πώς αξιοποιείται από αυτούς και το σπουδαιότερο:
Το πώς διαμορφώνονται και «σφυρηλατούνται» οι αστέρες των πολλών εκατομμυρίων, σαν φορείς και κήρυκες των ιμπεριαλιστικών ιδεολογημάτων χειραγώγησης των λαών…

Οι παίκτες της Κροατίας καταγγέλλουν πως η χώρα τους διοικείται από μια εγκληματική οργάνωση

Με μια συγκλονιστική επιστολή ανακοίνωσαν πως θα δωρίσουν όλα τα έσοδα από το Μουντιάλ 2018 σε φιλανθρωπικά ιδρύματα για παιδιά.

Μπορεί να μην ανέβηκε στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου χάνοντας κάπως... άδοξα στον τελικό από τη Γαλλία, ωστόσο η εθνική Κροατίας κατάφερε να κερδίσει τις συμπάθειες όλων των ποδοσφαιρόφιλων με τις εμφανίσεις της στα γήπεδα της Ρωσίας.

Παρ’ όλα αυτά η Χρβάτσκα απέδειξε πως είναι μια τεράστια ομάδα τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδου.