Αν δεν είχε δολοφονηθεί ο Καποδίστριας η Ελλάδα δεν θα είχε οδηγηθεί στην επιλογή της Μοναρχίας

 

Μιλώντας στο Επιστημονικό Συνέδριο του Δήμου Λευκάδας και του Πνευματικού Κέντρου Λευκάδας με θέμα: «Η ιστορική διαδρομή του Ιωάννη Καποδίστρια», ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Επίτιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Προκόπιος Παυλόπουλος τόνισε, μεταξύ άλλων, και τα εξής:

«Ο Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, υπήρξε όχι μόνον ένας από τους μεγαλύτερους πολιτικούς της Νεότερης Ελλάδας, αλλά και ένας κορυφαίος διπλωμάτης, ο οποίος, προτού αναλάβει τα ηνία της διακυβέρνησης της Πατρίδας μας και ενόσω υπηρετούσε στην Ρωσική αυλή, επηρέασε και διαμόρφωσε, όσο κανένας άλλος Έλληνας, την διεθνή πολιτική σκηνή της εποχής του. Η πλήρης αφοσίωσή του στην αγωνιώδη προσπάθειά του να οικοδομήσει Κράτος, μέσα στο χάος του μετεπαναστατικού τοπίου που παρέλαβε μετά την επιτυχία της Εθνεγερσίας του 1821, υπήρξε μοναδική και ανυπέρβλητη, πραγματική «Εθνική Παρακαταθήκη» προσήλωσης στο Εθνικό Χρέος και διαρκές παράδειγμα προς μίμηση, ιδίως για τους Έλληνες Πολιτικούς.

Ιωάννης Καποδίστριας: Η γεωπολιτική της νίκης

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 δολοφονήθηκε στο Ναύπλιο ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος Κυβερνήτης της ελεύθερης Ελλάδας. Η επέτειος του δραματικού αυτού γεγονότος μάς δίνει την ευκαιρία να θυμηθούμε το σπουδαίο έργο και τα ιδανικά του Καποδίστρια.

Από τον Ιανουάριο του 1828 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1831, δηλαδή μέσα σε τριάμισυ χρόνια, ο Κερκυραίος διπλωμάτης κατόρθωσε να ανα-γεννήσει κυριολεκτικά την Ελλάδα. Ίδρυσε κράτος εκ του μηδενός, δημιούργησε στρατό, οριστικοποίησε τα σύνορα, ίδρυσε σχολεία και δικαστήρια.

Την πολιτική και τις αξίες που ακολούθησε μπορούμε κάλλιστα να χαρακτηρίσουμε ως τη «Γεωπολιτική της Νίκης».

Η Επιτροπή για το 1821 και ο «νεοραγιαδισμός»

Του Γεωργίου Παπασίμου
Εν μέσω των δραματικών επιπτώσεων του κορωνοϊού η ορισθείσα επιτροπή για τα 200 χρόνια από το 1821 ξαναχτύπησε! Το μέλος της, καθηγητής ιστορίας του ΕΚΠΑ Αριστείδης Χατζής, αποκάλεσε τον πρώτο κυβερνήτη της χώρας Ι. Καποδίστριας ως «εκσυγχρονιστή δικτάτορα». Ο ισχυρισμός αυτός που αναρτήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της Επιτροπής για το 1821, χωρίς να έχει αποκηρυχθεί,  φωτογραφίζει την προσπάθεια της πλειοψηφίας των συμμετεχόντων στην επιτροπή αυτή να αποδομήσουν με έντεχνο τρόπο το εθνικοαπελευθερωτικό νόημα της επανάστασης αυτής, που παραμένει βασικός πυρήνας νοηματοδότησης του παρόντος και του μέλλοντος του Ελληνισμού.
Η προσπάθεια υπονόμευσης του υψηλού κύρους του Ι. Καποδίστρια στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού (έστω και διαισθητικά), φωτογραφίζει τις προσπάθειες της επιτροπής αυτής να μεταλλάξει και να διαστρέψει το πραγματικό νόημα της επανάστασης του 1821, εντάσσοντας την στο σημερινό κυρίαρχο εθνομηδενιστικό ιδεολογικό μοτίβο, υποβαθμίζοντας τον εθνικοαπελευθερωτικό και λαϊκό χαρακτήρα της.

Ο Καποδίστριας και η μεγάλη Ρωσοφοβία

To φθινόπωρο του 2008 ζήτησα από τον αγαπημένο φίλο πρώην υπουργό Εσωτερικών Αλέκο Παπαδόπουλο, γνώριμό μου από τον καιρό που ως απλός ρεπόρτερ είχα το «χαρτοφυλάκιο» της Δημόσιας Διοίκησης, στην «Απογευματινή», να ταξιδέψουμε αυθημερόν στην Αίγινα.

Από τον Μανώλη Κοττάκη

Παρουσίαζα τότε μια εβδομαδιαία εκπομπή συνεντεύξεων με προσωπικότητες στην ΕΡΤ, την «Άλλη Όψη», και στο πλαίσιο της περιπατητικής συζήτησης που είχα καθιερώσει παρακάλεσα τον Αλέκο να κάνουμε στο νησί μια συνέντευξη για τον Καποδίστρια. Το άξιζε δικαιωματικώς. Ήταν αρχιτέκτων του νόμου για τις συνενώσεις που έφερε το όνομα του πρώτου μας κυβερνήτη. Όλα κύλησαν υπέροχα. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και το γύρισμα με steadycam (φορητή κάμερα) σούπερ.

Ἀπάντηση στήν «Ἐπιτροπή 2021» καί στόν κ. Χατζή

Γράφει ὁ Νικόλαος Καρζῆς
Μετά ἀπό πάρα πολλά χρόνια ἐπανέρχεται στό προσκήνιο ἡ προπαγάνδα τοῦ γερμανοῦ πράκτορα Φρειδερίκου Θείρσιου ὁ ὁποῖος εἶχε χαρακτηρίσει ὡς δικτάτορα τόν Καποδίστρια. Ἡ προπαγάνδα τουτότε εἶχε νόημα, διότι ὁ συγκεκριμένος ἤθελε νά προλειάνει τό ἔδαφος γιά τήν θετική ὑποδοχή τοῦ Ὄθωνα στήν Ἑλλάδα. Γιά νά τό πετύχει αὐτό ἔπρεπε συκοφαντῶντας τήν προσωπικότητα τοῦ Καποδίστρια νά ἀποδομήσει τό ἔργο του.
Ἐνῶ ὁ Φρειδερίκος Θείρσιος εἶχε αὐτή τή δικαιολογία, δέν μποροῦμε νά καταλάβουμε σύγχρονοι «πνευματικοί» ἄνθρωποι ποιά δικαιολογία ἔχουν ὥστε νά ἀναμασοῦν ἐπιχειρήματα πού ἡ ἱστορική ἐπιστήμη ἐδῶ καί χρόνια ἔχει καταρρίψει. Διερωτώμεθα τί θέλει ὁ κύριος Χατζῆς καί ἡ κυρία Ἀγγελοπούλου νά πετύχουν μέσω τῆς ἐπιτροπῆς 2021 υἱοθετῶντας ἀστήριχτες ἐπιστημονικά ἀπόψεις;

Καποδίστριας: O μεγάλος αναμορφωτής και οι εχθροί του

Η πρόσφατη, πρόχειρη αλλά από θεσμικό περιβάλλον, επιχείρηση προσβολής του Ιωάννη Καποδίστρια, επανέφερε στη δημόσια συζήτηση τον προβληματισμό για τις βαθιές ρίζες της νεοελληνικής καθυστέρησης. Το έργο του πρώτου Κυβερνήτη είναι βέβαια γνωστό και αναμφισβήτητο, και γι’ αυτό, η «πονηρή» κριτική εστιάζει στις μεθόδους και στον τρόπο διακυβέρνησης. Ας δούμε λοιπόν αυτόν τον τρόπο, έστω συνοπτικά.
Στις 3 Απριλίου 1827, η Γ΄ Εθνοσυνέλευση με το Στ΄ Ψήφισμά της εξέλεγε ως Κυβερνήτη της Ελλάδας, με επταετή θητεία, τον Ιωάννη Καποδίστρια, γνωστό για τη λαμπρή του σταδιοδρομία στη ρωσική αυτοκρατορία. Η Επανάσταση περνούσε τραγικές στιγμές, ο Κιουταχής κυριαρχούσε στη Στερεά Ελλάδα και ο Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο. Η φιλαρχία, η ιδιοτέλεια και ο φθόνος, μετά από δύο εμφυλίους πολέμους, οδηγούσαν με βεβαιότητα στην καταστροφή. Συγχρόνως όμως εμπέδωναν στον λαό τη συνείδηση για το αδιέξοδο του πολυαρχικού συστήματος και την ανάγκη για μια ισχυρή αρχή που θα ήταν αξιόπιστη για διεθνή διαπραγμάτευση, ειδικά σε μια φάση που η Αγγλία φαινόταν για πρώτη φορά διατεθειμένη να μεσολαβήσει για κατάπαυση των εχθροπραξιών και αναγνώριση ενός έστω αυτόνομου κράτους. Έτσι ο λαός υποδέχθηκε ως σωτήρα τον Κυβερνήτη που έφθασε τελικά στην Ελλάδα τον

Η κατάντια της Επιτροπής για το 21: Ο Χατζής η Αγγελοπούλου… και ο δικτάτορας Καποδίστριας

Του Γιώργου Καραμπελιά
Έχουμε αναφερθεί και εμείς αλλά και πολλοί άλλοι στο σκάνδαλο που συνιστά μια Επιτροπή για το 21 που έχει ως ομολογημένο στόχο της να θάψει το εθνικοαπελευθερωτικό νόημα της Επανάστασης. Γεγονός το οποίο τεκμαίρεται τόσο από τις δηλώσεις της Επικεφαλής της όσο και από τη σύνθεση των μελών της. Ανάμεσά τους, παρότι άγνωστος μέχρι χθες ο κύριος Αριστείδης Χατζής, χρησιμοποιεί συστηματικά την πρόκληση για να προβάλλει τις εθνομηδενιστικές αντιλήψεις του περί ελληνικής ιστορίας. Και αυτό το κάνει ακόμα και αν «τραβάει» ή ακόμα και αν παραχαράσσει τα ιστορικά στοιχεία . Μάλιστα τον τελευταίο καιρό ασχολείται συστηματικά με τον… Καποδίστρια, τον οποίο σε πρόσφατο κείμενό του χαρακτήρισε «δικτάτορα», με ανάρτηση στον επίσημο λογαριασμό στο twitter της «Επιτροπής για τον εορτασμό της επετείου των 200 χρόνων της Επανάστασης του 1821». Κείμενο που προκάλεσε πραγματική θύελλα. Ας διαβάσουμε αυτό το παράθεμα:

Η πρώτη σοβαρή βρετανική προσπάθεια εξουδετέρωσης του Καποδίστρια

Σαν σήμερα πριν 190 χρόνια ο Καποδίστριας απευθύνεται στον ορισμένο από τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις βασιλιά της Ελλάδος Λεοπόλδο. Τον όρισαν δια του Πρωτοκόλλου που υπέγραψαν στο Λονδίνο στις 3 Φεβρουαρίου 1830. Του λέει ότι η συμφωνία που επιβάλλεται στην Ελλάδα χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της είναι ακατάλληλη για τα συμφέροντα του τόπου και τα δικά του. Του λέει ότι, παρότι δεν διευκρινίζεται στη συμφωνία, ο ίδιος κατανοεί ότι πρόκειται για πολίτευμα συνταγματικής και όχι απόλυτης μοναρχίας, άρα θα πρέπει να στηριχθεί στο Β΄ Ψήφισμα της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης. Ως γνώριμοι από το παρελθόν έχει το θάρρος (για το οποίο παλιότερα τον είχε επαινέσει) να του πει ότι αν εκ των προτέρων δεν ασπαστεί το Ορθόδοξο Ανατολικό δόγμα και αν δεν αποδεχθεί όλα τα Ψηφίσματα της Εθνοσυνέλευσης του Άργους, τότε δεν εγγυάται για την καλή υποδοχή του. Τέλος, του υπενθυμίζει ότι απαιτούνται πολλά χρήματα, κάτι για το οποίο μπορεί να τον ενημερώσει ο Εϋνάρδος.

Ο Καποδίστριας όταν χρειάστηκε έκλεισε τις εκκλησίες

Ο Καποδίστριας όταν χρειάστηκε έκλεισε τις εκκλησίες

Όχι στη μεταβολή της ορθοδοξίας σε πολιτική ιδεολογία και πολιτικό κόμμα

του Γιώργου Καραμπελιά
Αν η σημερινή ελληνική κοινωνία μοιάζει να έχει μείνει κυριολεκτικώς αποσβολωμένη μπροστά σε μία κρίση όπως η πανδημία του κορωνοϊού, που ξεπερνάει την ίδια την αντιληπτική της δυνατότητα, εν τούτοις οι πρόγονοί μας, στο παρελθόν, έζησαν στενά δεμένοι με την επιδημία, την καραντίνα και τον θάνατο κυρίως με την πανώλη (πανούκλα ή θανατικό), την χολέρα, τον τύφο κ.λπ.
Η πρώτη ελληνική αναφορά στην πανούκλα ήταν αυτή της Τραπεζούντας, το 1346 και ακολούθησαν αναρίθμητες επιδημίες στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Έτσι το 1751, ξέσπασε μια τρομακτική επιδημία στην Κωνσταντινούπολη με 150.000 νεκρούς, ενώ λίγο πριν την Επανάσταση, η πανούκλα του 1812-1819 υπήρξε η πλέον θανατηφόρα και ίσως να αποτελεί μια από τις αιτίες που έσπρωξαν τους Έλληνες να επαναστατήσουν. Σύμφωνα με τον Πουκεβίλ, «οι επιδημίες πανώλους στα 1814-1819 έπληξαν το ένα έκτο του πληθυσμού της Ευρώπης και το ένα πέμπτο των άλλων περιοχών».

Ιωάννου Καποδίστρια: «Υπόμνημα περί της τύχης της Ελλάδος» (17 Ιουλίου 1821)

H  θέσις της Ρωσίας δεν είναι πλέον άγνωστος, ούτε εις την Πόρταν, ούτε εις τας Ευρωπαϊκάς δυνάμεις. Ή οι Τούρκοι έχουν την θέλησιν και την δύναμιν του να παύσουν να είναι Τούρκοι και επομένως θέλουν δεχθή και βάλει εις πράξιν ειλικρινώς τας προτάσεις μας, και τότε αι με αυτούς σχέσεις μας θέλουν είναι ευσυμβίβαστοι με τα προς τους Χριστιανούς καθήκοντα χρέη μας, και θέλουν δυνηθή να στερεωθούν καλύτερα, παρά ότι εστερεώθησαν διά της συνθήκης του Βουκουρεστίου, ή το πραγμα είναι διαφορετικόν· και τότε δεν ημπορούμεν, αλλ’ ούτε χρεωστούμεν να έχωμεν καμμίαν σχέσιν φιλίας με την Πόρταν. Αν υποτεθή το δεύτερον, αι συμμαχικαί δυνάμεις έχουν να ιδούν αν ταις συμφέρη ν’ αφήσουν εις μόνην την Ρωσίαν την φροντίδα να ειρηνεύση την Ανατολήν, ή να συναγωνισθούν με αυτήν, διά να επιτύχουν τον αυτόν σκοπόν και να ελευθερώσουν, ίσως διά πάντα, την Ευρώπην από την μουσουλμανικήν θεοβλάβειαν και βαρβαρότητα.

Γεώργιος Σκλαβούνος, ιστορικός ερευνητής: Μύθος και αλήθειες για τον Καποδίστρια

Πολλά έχουν γραφτεί, θετικά και αρνητικά, για μία από τις σημαντικότερες μορφές της νεοελληνικής ιστορίας: τον Ιωάννη Καποδίστρια. Η ζωή και η δράση του στις δεκαετίες που προηγήθηκαν της εκλογής του ως πρώτου Κυβερνήτη του νεοελληνικού κράτους, και φυσικά ο ρόλος του ως Κυβερνήτη της Ελλάδας από τις αρχές του 1828 ως τη δολοφονία του το 1831, «διαβάζονται» μέχρι σήμερα με ιδιαίτερα αποκλίνουσες εκτιμήσεις. Για όλα αυτά ζητήσαμε τη γνώμη του Γεώργιου Σκλαβούνου*, ο οποίος έχει αφιερώσει πάνω από 30 χρόνια της ζωής του στην ιστορική μελέτη του Καποδίστρια. 
Ελπίζουμε ότι η αναγκαστική περικοπή της για λόγους χώρου δεν στέρησε τη ζωντάνια της ειλικρινούς και χειμαρρώδους συζήτησης που είχαμε, η οποία φώτισε σημαντικές πτυχές της δράσης του Καποδίστρια, άγνωστες σε πολλούς από εμάς – ανατρέποντας ταυτόχρονα μια σειρά μάλλον αρνητικές αποτιμήσεις, που για δεκαετίες κυριαρχούσαν και στην Αριστερά.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας και η πρώτη τράπεζα στην Ελλάδα

Αν και η εισαγωγή του Φοίνικα γενικώς απέτυχε, ο Καποδίστριας επιχείρησε να εγκαινιάσει νέο φορολογικό σύστημα, καθορίζοντας την καταβολή του φόρου σε χρήμα (από 10 έως 25%), ανάλογα με την ποιότητα και την ποσότητα των προϊόντων. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι Έλληνες χωρικοί αντιτάχθηκαν στο συνετό και χρήσιμο αυτό μέτρο, καθώς ήταν αδύνατο να βρουν μετρητά χωρίς να καταφύγουν σε τοκογλύφους. Το νέο σύστημα χρεοκόπησε οικτρά, με άμεσο αποτέλεσμα την επάνοδο στο παλιό.
Ο φέρελπις κυβερνήτης, θέλοντας να αυξήσει τους κρατικούς πόρους καθιέρωσε τους έμμεσους φόρους και ανέβασε τα τελωνειακά τέλη σε 6% στις εξαγωγές και 10% στις εισαγωγές. Το γεγονός δυσαρέστησε τους Άγγλους βιομήχανους, που είχαν κακοσυνηθίσει στο μόλις 3% των Τούρκων.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο φοίνικας και η νομισματική πολιτική του νεοελληνικού κράτους

 

γράφει ο Δημήτρης Τζήκας

Πλησιάζοντας προς το τέλος του εθνικού επαναστατικού πολέμου, η εικόνα και η πραγματικότητα στην Ελλάδα είναι τραγική. Το άνθος των Ελλήνων έχει χαθεί στη διάρκεια του Αγώνα (σε 140.000 περίπου υπολογίζονται οι απώλειες) και όσοι επέζησαν παλεύουν όπως όπως για να επιβιώσουν. Η τακτική της καμένης γης που εφάρμοσαν οι Οθωμανοί, οι ανάγκες διατροφής των μαχόμενων επαναστατικών στρατευμάτων, το εκτεταμένο πλιάτσικο των παλικαριών, η απληστία των αρχόντων, η ωμή βία των στρατιωτικών, η πληγή των ληστών και η απελπισία των πεινασμένων χωρικών διαμόρφωναν μια κατάσταση εκτεταμένης ένδειας και ανασφάλειας για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια της Επανάστασης, ανυπολόγιστες καταστροφές προκλήθηκαν από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ Πασά στην Πελοπόννησο και του Κιουταχή στη Ρούμελη. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι μόνο μέσα σε δυο μέρες, τον Σεπτέμβρη του 1827,  οι άνδρες του Κεχαγιάμπεη – οπλισμένοι με τσεκούρια και πριόνια – έκοψαν πάνω από 60.000 συκιές και 25.000 ελαιόδεντρα. 

Ιωάννης Καποδίστριας, κορυφαίος Ευρωπαίος διπλωμάτης της εποχής του και μέγας Έλλην πολιτικός

Του Αλέξανδρου Ι. Δεσποτόπουλου

Ο Ιωάννης Καποδίστριας (1776- 1831), διάσημος Υπουργός των Εξωτερικών της Ρωσίας, κορυφαίος Ευρωπαίος διπλωμάτης της εποχής του και μέγας Έλλην πολιτικός, κατέχει περιφανή θέση και στην Ιστορία της Ρωσίας και στην Ιστορία της Ευρώπης και στην Ιστορία της Ελλάδος.
Για τη Ρωσία, ο Καποδίστριας ήταν ο ένδοξος Υπουργός της των Εξωτερικών, που, στα σκοτεινά χρόνια της Παλινορθώσεως στην Ευρώπη, εξέφρασε με ευστροφία και αποτελεσματικότητα τις αόριστες φιλελεύθερες τάσεις του Αυτοκράτορος Αλεξάνδρου Α’, προχωρώντας συχνά και πολύ πέραν από αυτές.
Ήταν ο εξαιρετικά ευφυής και καλλιεργημένος πνευματικά διπλωμάτης, που είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη και την εύνοια του Ρώσου Αυτοκράτορος, ύστερα Ιδίως από την εντυπωσιακή επιτυχία της αποστολής του στην Ελβετία (1813-1814), και ακόμη περισσότερο, ύστερα από την εξαιρετική απόδοσή του κατά τις εργώδεις και δυσχερείς διαπραγματεύσεις στη Βιέννη (1814-1815) και στο Παρίσι (1815), όπου διέπρεψε ιδιαίτερα, και οπότε διορίστηκε Υπουργός των Εξωτερικών.

27/9/1831… Η δολοφονία Καποδίστρια, δολοφονία της Ελλάδας

Ιωάννης Καποδίστριας -Έλληνας πολιτικός και διπλωμάτης. Διετέλεσε Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας και πρώτος Κυβερνήτης του ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους, το οποίο ίδρυσε εκ θεμελίων και με την προσωπική του περιουσία.
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 11 Φεβρουαρίου 1776 την περίοδο της Ενετοκρατίας. Ο πατέρας του Αντώνιος – Μαρία καταγόταν από οικογένεια ευγενών, καθώς ένας από τους πρόγονούς του είχε λάβει τον τίτλο του Κόμη από τον Δούκα της Σαβοΐας Κάρολο Εμμανουήλ τον Β’. Ο τίτλος εισήχθη στη «Χρυσή Βίβλο» (Libro d’ Oro) των ευγενών της Κέρκυρας το 1679 και έλκει την καταγωγή του από το ακρωτήριο Ίστρια της Αδριατικής, το σημερινό Κόπερ της Σλοβενίας. Η οικογένεια της μητέρας του Διαμαντίνας (Αδαμαντίας) Γονέμη, ήταν επίσης εγγεγραμμένη στη «Χρυσή Βίβλο» από το 1606.
Ο νεαρός Ιωάννης σπούδασε ιατρική, φιλοσοφία και νομικά στο Πανεπιστήμιο της Παταβίας (Πάντοβα) της Ιταλίας. Το 1797 εγκαταστάθηκε στη γενέτειρά του Κέρκυρα και άσκησε το επάγγελμα του ιατρού – χειρούργου. Δύο χρόνια αργότερα, όταν η Ρωσία και η Τουρκία κατέλαβαν για λίγο τα Επτάνησα, του ανατέθηκε η διοίκηση του στρατιωτικού νοσοκομείου.

Ο Καποδίστριας και οι Έλληνες πριν το 1821

Πορτραίτο του Ιωάννη Καποδίστρια, έργο του Τόμας Λώρενς

Του Τ. Γ. Κρώλυ* από το Άρδην τ. 111 με αφιέρωμα στον Ιωάννη Καποδίστρια 
Η καριέρα του Ιωάννη Καποδίστρια (1776-1831) περιγράφεται εν συντομία, και η προσωπικότητά του συζητείται, σε κάθε έργο που αφορά τη διπλωματική ιστορία της Ευρώπης και της Ρωσίας κατά το δεύτερο μισό της βασιλείας του τσάρου Αλέξανδρου Α΄. Μπήκε στο ρωσικό διπλωματικό σώμα το 1809, αναδείχτηκε πέντε χρόνια αργότερα σε μια ηγετική θέση σε αυτό και αποσύρθηκε, απογοητευμένος, στην Ελβετία το 1822. Ως Κυβερνήτης της Ελλάδας από το Μάρτιο 1827 ως το θάνατό του τον Οκτώβρη 1831, αναδείχτηκε σε κεντρική, και ακόμη πιο αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στην ιστορία της χώρας· η περίοδος αυτή ασκεί ακόμη μια ιδιαίτερη γοητεία σε Έλληνες συγγραφείς και πολλά έργα έχουν προστεθεί τα τελευταία χρόνια στα ήδη υπάρχοντα, συμπεριλαμβανομένων παραπάνω της μιας βιογραφίες, αρκετές μελέτες μιας περιόδου ή μιας πτυχής της καριέρας του και μια πλειάδα βιβλίων, τα οποία, αμέσως ή εμμέσως, ρίχνουν φως σε αυτή. Αλλά η σύγχρονη ελληνική γλώσσα αποτελεί εμπόδιο για πολλούς αναγνώστες εκτός Ελλάδας, ενώ δεν έχει υπάρξει μια βιογραφική έρευνα σε κάποια πιο «προσβάσιμη» γλώσσα από το

Ιωάννης Καποδίστριας: Η συγκλονιστική ομιλία για τον "Μέγιστο των Ελλήνων"

Μια Τολμηρά αποκαλυπτική εισήγηση και ιστορικά εμπεριστατωμένη ομιλία, στηριγμένη σε μαρτυρίες και ιστορικές πηγές που έκαναν γνωστό τον αυθεντικό Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια από τον Δρ. Δημήτριο Μεταλληνό στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης. 
Στις 6/2/2017 οι φίλοι της Σχολής Γονέων – Ανοικτού Πανεπιστημίου Κατερίνης απόλαυσαν μία εξαιρετική ομιλία, άγνωστα στους Νεοέλληνες- για τον Ιωάννη Καποδίστρια, τον Μέγιστο των Ελλήνων. Εισηγητής και εξαίρετος ομιλητής ήταν ο κ. Δημήτριος Μεταλληνός, διδάκτωρ Ιστορίας του τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου.

Όταν ο Καποδίστριας απέτρεψε τη χρεωκοπία και τη διάλυση της Γαλλίας

Η Συνθήκη της Βιέννης (26 Ιουνίου 1815), όπως και η συνθήκη των Παρισίων (20 Νοεμβρίου 1815), αποτέλεσαν σταθμό στην Ιστορία της Ευρώπης και υπήρξαν σε ένα μεγάλο τους κομμάτι, έργο του Ιωάννη Καποδίστρια.

Αυτός είναι ο πραγματικός αρχιτέκτονας, του εξασφαλισθέντος συστήματος της Ευρωπαϊκής ισορροπίας και ειρήνης, μεταξύ των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, κατά τους ταραχώδεις εκείνους καιρούς, όπως αναφέρει ο Αλεξ. Δεσποτόπουλος.

Το 1815, μετά την καταστροφή των Γάλλων του Ναπολέοντα στο Βατερλό, οι Αυτοκρατορίες της Ιερής Συμμαχίας, πραγματοποίησαν συνέδριο στη Βιέννη, προκειμένου εκτός των άλλων, να αποφασίσουν το διαμελισμό της Γαλλίας, η οποία για πολλά χρόνια με το Ναπολέοντα, τους είχε δημιουργήσει πάμπολλα προβλήματα.

Την εποχή εκείνη, δυο μεγάλες φυσιογνωμίες επηρέαζαν τις πολιτικές των μεγάλων δυνάμεων. Ο Μέτερνιχ και ο Καποδίστριας. Ο τσάρος Αλέξανδρος εκείνη την εποχή, επηρεαζόταν από τον Καποδίστρια και τον είχε έμπιστό του.

Ο βασιλιάς της Γαλλίας, αναγνωρίζοντας, όπως όλοι εξάλλου, τη διπλωματική ευστροφία του Καποδίστρια και βλέποντας πως δεν είχε άλλη ελπίδα για να σώσει τη Γαλλία, προσέτρεξε ζητώντας τη βοήθειά του.

Ο Καποδίστριας Για το μέλλον της Ελλάδος: 1826 - Παρίσι

Γεώργιος Σκλαβούνος

Ένα πολύ σημαντικό κείμενο του Καποδίστρια

Αποκαλυπτικό για την στάση του απέναντι σε ΟΛΕΣ τις δυνάμεις της εποχής αλλά και για την στάση των Δυνάμεων απέναντι στον Ελληνισμό.Χρησιμότατο για την διασύνδεση του χθες με το σήμερα και την κατανόηση των σχέσεων μας με την Ευρώπη...

«Μετέβη τότε εις το Παρίσι,...., και προέβη αφανώς εις την έκδοσιν φυλλαδίου υπό τον τίτλον “Περί του μέλλοντος της Ελλάδος”». Το φυλλάδιον τούτο αποτελούσε μελέτην διαφωτιστικήν επί του ελληνικού ζητήματος, επισκόπησιν και κριτικήν πολιτικήν επί των γενομένων έως τότε, και ανάπτυξιν της ανάγκης που επέβαλεν εις τας Δυνάμεις την δημιουργίαν ανεξάρτητου Ελλάδος. Ως υπογραφήν έφερε το αρχικόν του επωνύμου του Καποδίστρια: Κ. Το άρθρο αυτό γραμμένον γαλλιστί μετεφράσθη και εδημοσιεύθη εις την Γενικήν Εφημερίδα («Γενική Εφημερίς της Ελλάδος», Ναύπλιο, 1825-1826), κατά τα κύρια σημεία του έχοντα ως εξής:

Ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας και οι αγώνες του για την προστασία του περιβάλλοντος

• ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΘ. ΧΩΡΑΣ δ.Θ.
  τ. Δ/ντὴς Yπ. Παιδείας
  Η ΠΡΟΝΟΙΑ ΠΡΟΑΣΤΕΙΟ ΤΟΥ ΝΑΥΠΛΙΟΥ
  Εἰσαγωγικά. Ἡ Πρόνοια, προάστειο τοῦ Ναυπλίου, εἶναι ἔργο τῆς δημογραφικῆς – οἰκιστικῆς πολιτικῆς τοῦ Ἰω. Καποδίστρια καὶ τῆς ἰδιαίτερης μέριμνας του γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῶν προσφύγων. Εἶναι ὅμως γνωστὴ ἡ Πρόνοια, ὄχι βέβαια ὡς τοπωνύμιο ἀλλὰ ὡς κατοικημένος τόπος, ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους χρόνους. Στὸ σύντομο χρονικό, ποῦ ἀκολουθεῖ, παραθέτουμε ἱστορικὰ στοιχεῖα ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους καὶ τοὺς νεώτερους χρόνους. Λεπτομερέστερα ὅμως ἐνδιατρίβουμε σὲ θέματα οἰκιστικά, σχολικὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ τῆς Προνοίας, ὅπως προκύπτουν ἀπὸ ἔγγραφα τῶν Γενικῶν Ἀρχείων τοῦ Κράτους (Γ.Α.Κ.) μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1825-1832. Τὰ δεδομένα αὐτὰ παρουσιάζουμε σὲ συσχετισμὸ μὲ εἰδήσεις ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματα περιηγητῶν καὶ μὲ ὅσα γράφονται γιὰ τὸ Ναύπλιον καὶ τὴν γειτονικὴ Πρόνοια ἀπὸ νεωτέρους ἱστορικούς.

• Ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας και οι αγώνες του για την προστασία του περιβάλλοντος

  
  
  Μια ακόμη, από τις σπουδαιότερες και ουσιαστικότερες άμεσες ενέργειες