Η πανδημία του Κορωνοιού ως αφορμή αστικής Αποκέντρωσης και πληθυσμιακής Ανακατανομής της Ελλάδος

Καραβίας Ζαφείριος

H πανδημία του κορονοϊού παρά τις αρνητικές επιπτώσεις που αναμφίβολα έχει επιφέρει στην οικονομία, στην καθημερινή ζωή των πολιτών, αλλά και στην λειτουργιά των κρατικών υπηρεσιών, συνιστά παράλληλα μια καλή ευκαιρία για να προσεγγίσουμε εκ νέου τα ζητήματα της αστυφιλίας και της στρεβλής πληθυσμιακής κατανομής της χώρας. Η πανδημία μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για την δημιουργία μιας νέας πολιτικής αποκέντρωσης και ανακατανομής πληθυσμού με σκοπό τον εξορθολογισμό της σημερινής κατάστασης της χώρας όπου η συντριπτική πλειοψηφία

Πως θα πολεμήσει η Τουρκία – Ο Ερντογάν περιγράφει τις επόμενες κινήσεις του

του Θέμη Τζήμα
Σε αντίθεση με την εξοργιστική ιδιόλεκτο του ελληνικού κατεστημένου και των εγχώριων ΜΜΕ όποτε αναφέρονται σε δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων και του προέδρου της Τουρκίας, ο Ερντογάν ούτε παραληρεί, ούτε απειλεί με «θερμό επεισόδιο». Aντιθέτως, περιγράφει με σαφήνεια υπό ποιους όρους και πώς θα επιτεθεί στην Ελλάδα.
Ο Ερντογάν, ο οποίος παρά τα ενδεχομένως ακόμα και στρατηγικά λάθη του αποτελεί έναν από τους ικανότερους ηγέτες της εποχή μας, ακολουθεί στις εξωτερικές του επεμβάσεις ένα (νέο)οθωμανικό, πραγματιστικό πρότυπο: αφού εξασφαλίσει τη μη παρέμβαση ούτε των ΗΠΑ, ούτε και της Ρωσίας, δίνει για ένα διάστημα στον εχθρό του τη δυνατότητα οικειοθελούς παραχώρησης σε όσα η Τουρκία ζητάει και μετά επιτίθεται (νεοοθωμανισμός).

Εγκλωβισμένοι στην απάτη του Κυριάκου Μητσοτάκη

Του Λιψ

Στην Ελλάδα υπάρχει πρόβλημα με τη δημοκρατική συντηρητική σκέψη, είτε μιλάμε για κλασικούς συντηρητικούς (παλαιοσυντηρητικούς), είτε για συντηρητικούς φιλελεύθερους, είτε για συντηρητικούς ελευθεριστές (libertarians). Υπάρχει αυτή η σκέψη στο διαδίκτυο, σε επιλεγμένα σάιτ, αλλά ΔΕΝ εκπροσωπείται στον δημόσιο λόγο. Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων της ΝΔ, και όλοι σχεδόν οι συντηρητικοί που δεν ψηφίζουν ΝΔ, ανήκουν σε μία από τις τάσεις του παραπάνω χώρου, ή συνδυάζουν και τις τρεις τάσεις, αλλά, πλην ελαχίστων, δεν γνωρίζουν γιατί το κάνουν. Δεν έχουν ιδεολογική συγκρότηση.

Η πληθυσμιακή μηχανική του Ερντογάν – Από τι μας γλύτωσε η έφοδος στον Έβρο

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ
Μέχρι την οργανωμένη από το τουρκικό κράτος και ανακοινωμένη μαζική έφοδο μεταναστών στον Έβρο, η Ελλάδα διολίσθαινε σ’ ένα υπαρξιακό εθνικό αδιέξοδο. Για την ακρίβεια, είχε αφεθεί να εγκλωβισθεί σε μία πληθυσμιακή μηχανική, η οποία αργά αλλά σταθερά διάβρωνε τα θεμέλια του εθνικού κράτους.
Η διόγκωση των μεταναστευτικών ροών στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου αφενός επιδείνωνε δραματικά τις ήδη πολύ δύσκολες συνθήκες στα εκεί κέντρα φιλοξενίας, αφετέρου πυροδοτούσε ολοένα και πιο έντονες αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών που έβλεπαν την καθημερινότητά τους να ανατρέπεται και μάλιστα κατά τρόπο που με την πάροδο του χρόνου θα γινόταν μη αντιστρέψιμος..

Η Ελλάδα στο μεταίχμιο

Γράφει ο Ιωάννης Αμπατζόγλου*

Μνημόνιο, φυγή των Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό, Συμφωνία των Πρεσπών, παράνομη μετανάστευση, αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας από την Τουρκία και φυσικά η υπογεννητικότητα των Ελλήνων και το δημογραφικό πρόβλημα συνθέτουν μία κατάσταση η οποία είναι ικανή να μας διαλύσει ως ελληνική κοινωνία αλλά και ως έθνος εάν δεν λάβουμε άμεσα δραστικά μέτρα.

Μέσα σε μία γενιά η ελληνική κοινωνία αλλοιώθηκε τόσο πολύ, ώστε να συζητούμε πλέον για τον κίνδυνο συνολικής κατάρρευσής της. Έχουν προκύψει αδιέξοδα οικονομικά, πολιτικά, ιδεολογικά, πολιτιστικά, σε έναν λαό με βάθος, σε έναν λαό ο οποίος άντεξε πολλά δεινά και κατάφερε να επιβιώσει. Ο λαός αυτός βέβαια πάντα είχε από κάπου να πιαστεί. Είχε να πιαστεί από την παράδοσή του, από την συνείδηση της συνέχειάς του, από την πίστη ότι δεν θα χαθεί, γιατί δεν είναι δυνατόν να χαθεί ο κύριος φορέας του ελληνικού πολιτισμού ο ελληνικός λαός ή αν προτιμάτε γιατί δεν θέλει ο Θεός να χαθεί.

Γιατί ο Μπόρις Τζόνσον προτιμά το σκληρότερο Brexit – του Κώστα Ράπτη

Μια χαρακτηριστική ασυμμετρία αποτυπώθηκε, ήδη από την 1η Φεβρουαρίου, στον τρόπο με τον οποίο θιασώτες και πολέμιοι του Brexit υποδέχθηκαν την έξοδο της Βρετανίας από την Ε.Ε.
Μια ασυμμετρία βαθύτερη από το ότι οι Brexiteers πανηγύριζαν, ενώ η άλλη πλευρά, σε Βρετανία και Ευρώπη, διακατεχόταν από την αναμενόμενη περίσκεψη. Το κρίσιμο μέγεθος είναι ότι οι μεν άρθρωναν έναν κάποιο πολιτικό λόγο (περί ανάκτησης κυριαρχίας, κ.ο.κ.) και οι δε επέμεναν σε έναν λόγο συναισθηματολογικό και ηθικολογικό.
Δεν έχει σημασία αυτή την ώρα να εκτιμηθεί αν οι βρετανικές φιλοδοξίες είναι ρεαλιστικές. Γεγονός παραμένει ότι η Βρετανία, μέσα από μια διαδικασία ομολογουμένως τραυματική, γυρνά σελίδα και βλέπει το μέλλον της ακριβώς στην αλλαγή, τη μετατόπιση και το ρίσκο.

Ο μύθος της Γιάλτας

Του Γιάννη Στεφανίδη
Έναν από τους πλέον ανθεκτικούς μύθους στον δημόσιο περί Ιστορίας λόγο αποτελεί η περίπτωση της Γιάλτας, όπου σαν σήμερα, πριν από 75 χρόνια, ο Στάλιν υποδεχόταν τους Ρούζβελτ και Τσώρτσιλ για να συζητήσουν τις πάμπολλες εκκρεμότητες που άφηνε η διαφαινόμενη ήττα του ναζισμού.
Έκτοτε, πάμπολλοι έχουν αναφερθεί στη «Συμφωνία» (κατ’ άλλους «Συνθήκη») της Γιάλτας, με βάση την οποία η Ευρώπη (αν μη και ο κόσμος) χωρίστηκαν τότε σε δύο σφαίρες επιρροής. Ο χωρισμός αυτός, υποτίθεται, σημάδεψε την γηραιά ήπειρο καθ’ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και ο απόηχός του φθάνει μέχρι της μέρες μας.
Τι πραγματικά, όμως, συνέβη τους τελευταίους μήνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου; Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

ΗΠΑ: Το αίμα των φτωχών είναι πλέον μαζικά εξαγώγιμο προϊόν

Οι ΗΠΑ είναι μια από τις μόνες χώρες του αναπτυγμένου κόσμου που πληρώνει τους ανθρώπους που δίνουν αίμα, το περισσότερο από το οποίο πωλείται στο εξωτερικό — το 70% του πλάσματος σε ολόκληρο τον κόσμο πηγάζει από την Αμερική. Καθώς οι εμπορευματοποιημένες αιμοδοσίες έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, το αίμα αποτελεί πλέον το 2% των εξαγωγών της χώρας, περισσότερο από όσο το καλαμπόκι ή η σόγια.
Αναμένεται περισσότερη ανάπτυξη στα «προϊόντα αίματος», σύμφωνα με έναν αναλυτή ο οποίος πανηγύριζε για την αύξηση της τάξης του 13% μεταξύ 2016-2017.
Σύμφωνα με μία έρευνα, ο μέσος «πωλητής αίματος» βγάζει περίπου το ένα τρίτο του εισοδήματός του από το αίμα. Η Κάθριν Έντιν του πανεπιστημίου Πρίνστον έχει αποκαλέσει την εμπορική βιομηχανία αίματος ως «η πηγή που κρατά ζωντανούς τους φτωχούς των 2 δολαρίων την ημέρα».

Οι μετακεϋνσιανοί και ο νεοφιλελευθερισμός

Θεωρητικές Ιδέες και Πολιτική Πρακτική

του Σπύρου Στάλια*
Πρόλογος
Το άρθρο αυτό χωρίζεται σε πέντε μέρη.
Στο πρώτο μέρος υπάρχει μια ενδιαφέρουσα και θλιβερή ιστορία συνάμα. Μια ιστορία που με ευθύνη της αριστεράς, της δεξιάς και των καθηγητών των πανεπιστημίων δεν έχει λεχθεί ξεκάθαρα στη χώρα μας. Πως από το 1933 που άρχισαν να εφαρμόζονται οι μετακεϋνσιανές πολιτικές και ακόμα πιο έντονα από το 1945 και μετά, ο νεοφιλελευθερισμός δεν πέθανε, αλλά από το 1980 και μετά, ξαναγύρισε θριαμβευτικά στη ζωή μας, ως το κυρίαρχο υπόδειγμα που αποτελεί και την βάση συνύπαρξης μας στην ευρωζώνη.

Στον αστερισμό του ιδρυτισμού;

Κιβωτιστές, Ρηγματικοί, Ιδρυτιστές και Εγκλωβισμένοι – Η σάρωση του πολιτικού τοπίου μετά τις εκλογές της 7ης Ιουλίου με βάση την θεωρία του καιρού

του Ηλία Φιλιππίδη*
1. Η θεωρία του καιρού
Πρόκειται για την αρχαιότερη πολιτική, γεωπολιτική και ιστορική θεωρία του δυτικού κόσμου, η οποία γεννήθηκε στην Ανατολική Μεσόγειο πριν από το 1.000 π.Χ. Μινωίτες, Μυκηναίοι και Φοίνικες ναυτικοί έπρεπε να μπορούν να διαβάζουν τρείς «χάρτες»: την γεωγραφία του δρομολογίου τους, τον έναστρο ουρανό και «τα σημεία των καιρών».
Ο τρίτος «χάρτης» ήταν ο δυσκολότερος. Απαιτούσε τα μεγαλύτερα αποθέματα πείρας, μνήμης και αντιλήψεως, όχι απλώς στο επίπεδο της γνώσεως αλλά πολύ περισσότερο στο επίπεδο της προβλέψεως.
Στον Όμηρο, στους Στωικούς φιλοσόφους και στον Ιησού Χριστό οφείλουμε, το ότι ο πανάρχαιος αυτός τρόπος συλλογικής σκέψεως έφθασε μέχρι τις ημέρες μας. Ο Γερμανός θεολόγος Paul Tillich καθιέρωσε αυτόν τον τρόπο σκέψεως στην θεολογία ως «θεωρία του καιρού». Το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών διέδωσε διεθνώς την καιρική σκέψη στην δεκαετία του ‘80 ως σφαιρική αξιολόγηση του δυτικού πολιτισμού και κριτική της σχέσεώς του με τον Τρίτο Κόσμο. Αιχμή του δόρατος ήταν τα ρατσιστικά και αποικιοκρατικά καθεστώτα στην Αφρική. Η καιρική σκέψη (καιρικότητα) πέρασε και στην πολιτική-γεωπολιτική ανάλυση π.χ. Κ. Καστοριάδης.

Η αμυντική πολιτική Ελλάδας-Κύπρου σήμερα

Γιαννάκης Ομήρου    
Ενώ πλησιάζουμε να διανύσουμε το ένα πέμπτο του 21ου αιώνα, η Κύπρος βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Αγωνίζεται για εθνική και φυσική επιβίωση, λειτουργεί μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, επιδιώκει, σε συνεργασία με την Ελλάδα, έναν ρόλο σταθεροποιητικού παράγοντα ειρήνης και ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Κοινός παρονομαστής αυτών των στόχων είναι η διασφάλιση της κυριαρχίας και διεθνούς προσωπικότητας της Κύπρου και η επίτευξη μιας μόνιμης λύσης που θα την απαλλάσσει από την κατοχή και θα αποκαθιστά την ενότητα του κράτους.
Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Κύπρος διαμορφώνονται σε ένα διεθνές κλίμα που εξακολουθεί να το χαρακτηρίζει η ρευστότητα. Η λεγόμενη

Ασπόνδυλοι δημοσιογράφοι, πολτοποιημένοι βουλευτές

Πέτρος Πιζάνιας

Ποιος πάει να οργανωθεί σε πολιτικό κόμμα τα τελευταία χρόνια; Και συμπληρωματικά ποιοι γίνονται δεκτοί ως δημοσιογράφοι από τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ; Θα απαντήσω πρώτα μεταφορικά, άρα συνοπτικά: και στις δύο περιπτώσεις η μεγάλη πλειονότητα προέρχεται από τα πολιτιστικά έγκατα της ελληνικής κοινωνίας.

Όσοι και όσες δεν διαθέτουν αυτό το πολιτιστικό προφίλ, όσοι διαθέτουν έστω στοιχειώδη αυτοσεβασμό και καλλιέργεια, απλώς σπανίζουν εντός των ΜΜΕ και των πολιτικών κομμάτων, ή είναι περιθωριοποιημένοι κάπου, ανεξαρτήτως της πολιτικής τους ιδεολογίας. Πρόκειται όμως για μια απάντηση που δείχνει το αποτέλεσμα, την κατάληξη του εν λόγω προσωπικού σήμερα. Ας ξεκινήσω, λοιπόν, από την αρχή.

Πουλάω ρήξη, επανάσταση, ηθική αλλά φροντίζω να καλοπερνάει όλο μου το σόι με τους φόρους σας!

Κάποτε, επί παντοδυναμίας ΠΑΣΟΚ, στη γωνία Β. Σοφίας και Πανεπιστημίου, στο κτήριο που είναι σκοτεινό εδώ και χρόνια, λειτουργούσε το εμβληματικό ξενοδοχείο Astir Palace. Μια από τις αιτίες της χρεωκοπίας του ήταν ότι εκεί γίνονταν αδιάκοπα εκδηλώσεις του κόμματος, για τις οποίες δεν πληρωνόταν φράγκο. Το θυμήθηκα με τις διαρκείς εκδηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ στο, επίσης κρατικό, Μέγαρο Μουσικής.

Και το θυμήθηκα συνειρμικά, γιατί τίποτε στην ελεύθερη αγορά που ζούμε δεν είναι δωρεάν. Και, στην ελεύθερη αγορά που ζούμε, στα δημόσια αγαθά, μεταξύ των οποίων και σε όσα αγγίζουν τα δημόσια θεάματα, όπως το Μέγαρο, πρέπει να είναι ίση η πρόσβαση σε όλους. Και με ίσους όρους.

Το Μέγαρο Μουσικής γέμισε χτες τον έναν από τους χώρους του με κυβερνητικά στελέχη και οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ, που κάποτε το χλεύαζαν ως έμβλημα της μπουρζουαζίας. Όταν παρήλαυναν εκεί τα μεγαλύτερα ονόματα της διεθνούς μουσικής, του θεάτρου και της λογοτεχνίας, που μπόλιαζαν την κουλτούρα της πόλης, αλλά και της χώρας.

Η Χριστιανική Αγάπη και ο Ελληνικός Έρωτας

του Σπύρου Στάλια*
Ας αφήσουμε τα οικονομικά και τις αγορές και ας θεολογήσουμε για λίγο, μέρες που είναι πηγαίνοντας προς τι ρίζες μας, γιατί πολύ φοβάμαι ότι ότι μας συμβαίνει, έχει να κάνει με την αποκοπή μας από αυτές.
Για την καλύτερη κατανόηση των πνευματικών βάσεων του πολιτισμού μας απαιτείται μια σύγκριση της Χριστιανικής Αγάπης με τον Ελληνικό Έρωτα. Αυτό θα ξεκαθάριζε πολλά επίσης για την φύση του Χριστιανισμού και του Ελληνισμού. Οι δυο αυτές έννοιες, της αγάπης και του έρωτα, επίκαιρες όσο ποτέ, θα μας βοηθήσουν προς αυτό τον σκοπό.
Ο Ελληνισμός αποκορυφώνεται μέσω του Έρωτα και ο Χριστιανισμός μέσω της Αγάπης. Βλέποντας λοιπόν τους δρόμους του Έρωτα και της Αγάπης ουσιαστικά θα κατανοήσουμε το πώς σηματοδοτούνται δυο πορείες σωτηρίας του ανθρωπινού γένους.

Απ' τους εθνικούς ευεργέτες του παρελθόντος στους κατεδαφιστές των συμβόλων του σήμερα...

Της Κρινιώς Καλογερίδου​​

Ένα από τα πολλά αρνητικά φαινόμενα που στιγματίζουν το παρόν της πατρίδας μας είναι η διαπίστωση ότι η εθνική συνείδηση των Ελλήνων βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο που ήταν ποτέ. Και δεδομένου ότι αυτή φρονηματίζεται και παραδειγματίζεται από την ίδια την εθνική ιστορία, αντιλαμβανόμαστε όλοι συνειρμικά την αιτία που κινούνται παράλληλα η αποκαθήλωση της μιας και της άλλης στο πνευματικό επίπεδο των Ελλήνων και κυρίαρχα στα στάδια της εκπαιδευτικής διαδικασίας των νεοτέρων.
Κι αυτό είναι άκρως ανησυχητικό και επικίνδυνο. Ας μην ξεχνάμε πως χρειάστηκε να περάσουν 2420 χρόνια από το σάλπισμα του Μαραθωνομάχου Αισχύλου, δια του ''νυν υπέρ πάντων αγώνα'' του, για να αφυπνιστεί ο λαός μας και να πει το

Περί νεποτισμού και υποκρισίας

της Τζίνας Μοσχολιού
Η συζήτηση περί νεποτισμού στην πολιτική στην Ελλάδα είναι περίπου μόνιμη. Όπως μόνιμη είναι κι η υποκρισία μας.
Ας πάρουμε τις δυο πρόσφατες αφορμές που την έφεραν πάλι στην συζήτηση της καθημερινής πολιτικής επικαιρότητας.
Πριν από μερικές μέρες, η περιφερειάρχης Αττικής, Ρένα Δούρου, απαντώντας στην πρόεδρο του Κινήματος Αλλαγής, Φώφη Γεννηματά, η οποία την κάλεσε να παραιτηθεί μετά την άσκηση δίωξης εναντίον της για τη διαχείριση της πυρκαγιάς στην Ανατολική Αττική, είπε το εξής: «αν μου επιτρέψετε, ως γυναίκα προς γυναίκα, ως μια γυναίκα που βρίσκεται στον πολιτικό στίβο κόρη αστυνομικού και νοικοκυράς, ας σιωπήσει μια γυναίκα που βρίσκεται στον πολιτικό στίβο λόγω του βαριού ονόματος του πατέρα της».

Οι δύο «διπολισμοί»

του Λαοκράτη Βάσση
Παρ’ ότι, κυρίως υπό το πρίσμα της Χρεοκοπίας, θα έπρεπε να είναι απολύτως φωτισμένος ο «βυθός» της Μεταπολίτευσης και η στρατηγική διάσταση του μεταπολιτευτικού «διπολισμού» (δικομματισμού), οπότε και η καθοριστικά αιτιώδης σχέση του με τη Χρεοκοπία, ακριβώς επειδή δεν είναι (όπως δείχνουν και οι… ενδεικτικής πολιτικής σημασίας Συριζικές «αναγνώσεις» της Μεταπολίτευσης: άρθρα των Αλέξη Τσίπρα στο Documento, 3/9/2017, και Χρ. Βερναρδάκη στη Νέα Σελίδα, 26/9/2017, με τις ρητές και υπόρρητες «σηματοδοτήσεις» τους!), θα προσπαθήσω να φωτίσω, τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών, τη μείζονα παραπλανητική διάσταση τόσο του μεταπολιτευτικού «διπολισμού» όσο και του προκύπτοντος εν τοις πράγμασι… νεο-διπολισμού.

Μεταπολιτευτικός «διπολισμός»

Ο λαϊκισμός στην καθαρή του μορφή. Του Alain de Benoist

Συνέντευξη στον Nicolas Gauthier

Boulevard Voltaire: Για περίπου δέκα μέρες τώρα, η Γαλλία ζει την εποχή των κίτρινων γιλέκων και οι απόψεις γι’ αυτήν ήδη πολλαπλασιάζονται. Πρόκειται για μια φωτοβολίδα ή είναι κάτι βαθύτερο; 

Έχουμε μια νέα Fronde [μια σειρά εμφυλίων πολέμων στη Γαλλία μεταξύ 1648 και 1653]; Ή μια νέα Jacquerie [μια εξέγερση των αγροτών στη βόρεια Γαλλία το 1358]; Ποιο είναι η άποψή σας;

Η εθνική ταυτότητα της παιδείας στον 21ο αιώνα

Θεόδωρος Ζιάκας

Με βάση την αντίληψη, που κυριαρχεί στα εκπαιδευτικά μας πράγματα, ο τίτλος της εισήγησής μου θα μπορούσε να κριθεί επιεικώς απαράδεκτος, γιατί:

α) Τι σχέση μπορεί να έχει η εθνική ταυτότητα με την παιδεία; Δεν πρέπει η παιδεία να είναι «υπεράνω εθνικών διαχωρισμών»; β) Πώς μπορούμε να μιλάμε για εθνική ταυτότητα στον αιώνα της παγκοσμιοποίησης, όπου οι εθνικές ταυτότητες «καταργούνται»; Η αντίδραση αυτή είναι κατανοητή. Εκφράζει τις αντιλήψεις της νεωτερικής παράδοσης στη σημερινή μεταμοντέρνα φάση της εξέλιξής της.

Δεν υπάρχει όμως μόνο η νεωτερική παράδοση στον κόσμο. Υπάρχει στην περίπτωσή μας και η ελληνική προσωποκεντρική παράδοση, η οποία βλέπει τα πράγματα αυτά εντελώς διαφορετικά.

1. ΠΑΙΔΕΙΑ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗ – ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ: ΑΛΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ

Τι είναι «παιδεία»; Έχουμε δύο διαμετρικά αντίθετες απαντήσεις: Τη σύγχρονη νεωτερική. για την οποία παιδεία = εκπαίδευση. Και την προνεωτερική ελληνική, για την οποία η παιδεία έχει άλλο περιεχόμενο.

Α) Η ΝΕΩΤΕΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

Η ατελείωτη τραγωδία

από Βασίλης Βιλιάρδος

.

Επόμενα στάδια θα είναι η αλλαγή ιδιοκτησίας της Ελλάδας, ο διαμελισμός της μέσω της Μακεδονίας, η αλλοίωση του πληθυσμού, η κατάργηση της θρησκείας και η μεταφορά της εκκλησιαστικής περιουσίας στο Υπερταμείο, για την πληρωμή των χρεών του δημοσίου – με τελικό αποτέλεσμα τον αφανισμό του Έθνους.  

«Μας σκοτώνουν με μικρές δόσεις. Πολύ ταχτικά, πολύ σιωπηλά, πολύ σοφά» (Σεφέρης)

Για να είμαστε σαφείς, δεν έχουμε απολύτως τίποτα εναντίον της Γερμανίας – ενώ όταν αναφερόμαστε στις απάτες, στο ξέπλυμα μαύρου χρήματος, στη φοροδιαφυγή και στη διαφθορά που επικρατεί στη χώρα, με κορυφαία τη Deutsche Bank, απλά παραθέτουμε τα γεγονότα, χωρίς καμία διάθεση να αιτιολογήσουμε αντίστοιχες καταστάσεις, πολύ μικρότερου μεγέθους βέβαια, στην Ελλάδα. Εκτός αυτού, ασφαλώς δεν ενοχοποιούμε τους ξένους για το κατάντημα μας, αφού μας επέβαλλαν μεν την καταστροφική πολιτική των μνημονίων, αλλά οι δικοί μας βουλευτές τα υπέγραψαν – χωρίς καν να τα διαβάσουν όπως έχουν οι ίδιοι παραδεχθεί.