Η (τριπλή) δολοφονία του Κατσίφα!

 

Ο Κωνσταντίνος Κατσίφας ήταν μέλος της ελληνικής μειονότητας της Βορείου Ηπείρου, όπως αυτή αναγνωρίστηκε από το καθεστώς του Ενβέρ Χότζα.

• Από τον Σάββα Καλεντερίδη

Είχε διπλή υποκοότητα, αλβανική και ελληνική, και τα τελευταία χρόνια κατοικούσε στο χωριό του, τους Βουλιαράτες, που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα ΒΑ της συνοριακής πύλης της Κακαβιάς.

Ο Κωνσταντίνος ήταν ένα νέος άνθρωπος, 35 χρόνων, που αγαπούσε την Ελλάδα και τον Ελληνισμό και, όπως αγωνιούσε για το μέλλον των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου, έτσι αγωνιούσε και για την πορεία όλων των εθνικών μας θεμάτων.

Ήταν ένα αγνός πατριώτης, προσεκτικός στις επιλογές του, χωρίς να εντάσσεται σε κάποιο κόμμα ή οργάνωση.

Ηταν ένας αγνός πατριώτης, όπως αυτούς που έχει ανάγκη η Ελλάδα, για να σταματήσει η συνεχιζόμενη συρρίκνωση του Ελληνισμού.

Ο Μητσοτάκης ως «Ελευθέριος» – Ο Τσίπρας ως «Οίκαδε»

Δεν αποκάλεσε τυχαία την Ελλάδα «μικρή» ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως

• Από τον Μανώλη Κοττάκη

Η προσέγγισή του ανατρέχει στη νεότερη Ιστορία της χώρας και την αντίληψη που είχαν για τον ρόλο της οι κατά καιρούς ηγεσίες της. Η φράση «μικρή πλην έντιμος Ελλάς» ήταν η απάντηση της συντηρητικής αντιπολίτευσης του Δημητρίου Γούναρη και των φιλοβασιλικών στο δόγμα του Ελευθερίου Βενιζέλου για την Ελλάδα των «δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών». Ο μεγάλος Κρητικός είχε την άποψη ότι η Ελλάς πρέπει να ρισκάρει, να εντάσσεται σε διεθνείς άξονες, να μπαίνει μπροστά, να αναμειγνύεται σε διεθνείς διενέξεις και, σε αντάλλαγμα, να κερδίζει εδάφη, επιρροή, κύρος στη διεθνή κοινότητα. Ο Βενιζέλος είχε ταχθεί υπέρ αποστολής εκστρατευτικού σώματος στην Ουκρανία, ενώ ηγήθηκε της μικρασιατικής εκστρατείας κατόπιν παράκλησης των Βρετανών. Όχι εξαιτίας δικής του, πρωτογενούς απόφασης.

Ο πανικός των Λούμπεν Συριζαίων για την επικείμενη συντριπτική τους ήττα

 

  Ηλία Παπαναστασίου 

Έχει κάποιο χρονικό διάστημα όπου ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να εμφανιστεί σαν «σοβαρή» και υπεύθυνη αντιπολίτευση. Παρεμβαίνει μάλιστα και σε θέματα καθημερινότητας, από την διασπορά του Κορωνοϊού στη Β. Ελλάδα μέχρι την στρατιωτική συμφωνία με την Γαλλία. Όταν,

Ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι λεγόμενοι αντιεξουσιαστές που κατέβαζαν τον κόσμο σε διαδηλώσεις υπέρ ου Δ. Κουφοντίνα και μάλιστα σε επαναλαμβανόμενα κύματα διαδηλωτών των δεκάδων χιλιάδων ανά την επικράτεια, διασπείροντας έτσι πολύ αποτελεσματικά τον Κορωνοϊό!

Ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που κατέβαζε τους νεολαίους εναντίον του Νόμου για τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και πάλι κατά χιλιάδες και πάλι διασπείροντας τον Κορωνοϊό!

Ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που υποστήριζε με υπέρμετρη ζέση τα Gay Pride Parades των απανταχού LGTB, ‘κατορθώνοντας’ ακριβώς την ίδια διασπορά όπως και προηγουμένως!

Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή …

 

Κάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές, σήμερα έχει δύο.

Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.

Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας.

Τώρα τα λέμε μέσω MSN και MAIL.

Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελαΐδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος.

Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.

Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο
στις αλάνες.

Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.

Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά. Σήμερα το λέμε και με SMS.

Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι. Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ …3000 κυβικών.

Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια. Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.

Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και … ήμασταν ευτυχισμένοι.

Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα …

Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό.

Σήμερα μας το λέει ο navigator.

Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά.

Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και …αρρωσταίνουμε.

Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας.

Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει.

Είτε είναι καλός, είτε κακός.

Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε.

Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα. Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι.

Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ …

Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό.

Σήμερα είναι ανοησία.

Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη.

Σήμερα παίρνουν από τον Καρβέλα.

Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη, σήμερα μας ξεκουφαίνει η …Μπεζαντάκου.

Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη. Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.
Κάποτε βλέπαμε στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα.

Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν …τους κακούς.

Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με την κοπέλα μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς.

Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψυθιρίζουμε ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά.

Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο Μεξικό. Και ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ.

Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος».

Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει» …

Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.

Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας. Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.

Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι!

Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.

Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό.

Σήμερα …μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια της Αθηνας.

Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος.

Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.

Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας. Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.

Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους.

Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.

Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε. Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε. Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας.

Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα …

Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή …

 www.exapsalmos.gr

 

Ο ΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙ «ΠΤΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ» ΤΗΣ ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑΣ ΤΟΥ…

ggrigoriadis.blogspot.com

Γρηγόρης Γρηγοριάδης

Ο Μίκης Θεοδωράκης, ανήκει πια στην Ιστορία. Η υποκρισία, όμως και η «πτωματεμπορία» που συνόδευσε το θάνατό του, είναι εδώ και, όπως φαίνεται, θα παραμείνει. Κάποια στιγμή, είναι ανάγκη να ειπωθούν μερικά πράγματα με το όνομά τους.

Για το καλλιτεχνικό «μέγεθος» του Μίκη, έχει αποφανθεί τελεσίδικα η ίδια η ζωή. Αλλά αυτό δε συνέβη τώρα, έχει συμβεί εδώ και δεκαετίες. Δεκαετίες, στις οποίες δε βλέπαμε ούτε με τα κιάλια το σημερινό «αριστεροδέξιο πανηγυράκι πένθους» για τον άνθρωπο που υπέγραψε με τη μουσική του τη νεότερη Ιστορία αυτής της χώρας. Κι ο Μίκης αυτό το ήξερε. Δεν ήταν αυτή η αναγνώριση, την οποία επιζητούσε. Αυτό που επιζητούσε κυρίως (γιατί είναι αλήθεια ότι το επιζητούσε και δεν είναι προσβλητικό να αναφέρει κανείς την αλήθεια) ήταν η αναγνώριση του «εθνικής εμβέλειας» ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ

Χτίζεται η νέα Οθωμανία στην Τουρκία

 

Βρείτε μας στο Google News! Κάντε κλικ εδώ!

Σάββας Καλεντερίδης

Όταν ο Ερντογάν ρωτήθηκε για την εθνική του καταγωγή, είπε επί λέξει: «Οταν ρώτησα τον πατέρα μου για την εθνική μας καταγωγή, μου είπε ότι κι εκείνος είχε απευθύνει στον πατέρα του το ίδιο ερώτημα και έλαβε την εξής απάντηση: Δεν έχει σημασία η καταγωγή μας, σημασία έχει ότι είμαστε μουσουλμάνοι».

Σ’ αυτή τη φράση κρύβεται η εθνοθρησκευτική ιδεολογία του Ερντογάν. Μπορεί να υπερασπίζεται εθνικιστικές θέσεις το τελευταίο διάστημα και να μιλά για ένα έθνος, μία θρησκεία, μία σημαία, όμως αυτό οφείλεται κυρίως σε δύο λόγους: Ο ένας είναι ότι συγκυβερνά με τους υπερεθνικιστές, τα «ένστικτα» των οποίων πρέπει να ικανοποιεί, και ο άλλος είναι η «απειλή» του Κουρδικού, που τινάζει στον αέρα την ιδεολογία του Ερντογάν, αφού για τους Κούρδους, για τη συντριπτική τους πλειονότητα, προέχει η εθνική καταγωγή και έπεται το θρήσκευμα. Και αυτό ξεπερνιέται μόνο με το «είμαστε όλοι Τούρκοι».

Ἡ Κούβα, ὁ Φιντέλ, ὁ Τσέ Γκεβάρα καί ὁ καπιταλισμός

Δημήτρης Καπράνος 

Γιά ὅσους ἔχουν ἐπισκεφθεῖ καί γνωρίσει τήν Κούβα…

… οἱ πρόσφατες διαδηλώσεις στούς δρόμους τῆς Ἁβάνας γιά τίς ἐλλείψεις φαρμάκων, δημοκρατίας καί λοιπῶν βασικῶν ἀγαθῶν, μᾶλλον ἄργησαν νά ἐκδηλωθοῦν στόν τελευταῖο παράδεισο τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ, στό ἀεροπλανοφόρο τῆς Καραϊβικῆς, στό ὁποῖο τά πράγματα κινοῦνται πολύ ἀργά.

Φυσικά, ἕνα σκληρό κομμουνιστικό καθεστώς, τό ὁποῖο ἐπέζησε γιά περισσότερα ἀπό ἑξήντα χρόνια, δέν θά μποροῦσε νά ἀποφύγει τήν φθορά, ὅπως συνέβη καί στά «σοσιαλιστικά κράτη» τῆς Εὐρώπης.

Ὅταν ἡ ΕΣΣΔ ἔχει ἤδη λησμονηθεῖ, ἡ «Ἐπανάσταση» στήν Κούβα διατηρεῖται ὡς μουσειακό εἶδος καί ἀπέρχεται, ἀλλά μέ τούς ἀργούς, κουβανικούς ρυθμούς, σάν ἕνα λάργκο τοῦ Κομπάι Σεγοῦντο…

Ὅσο καί ἄν οἱ λίγοι πλέον νοσταλγοί τοῦ σταλινισμοῦ ἐξακολουθοῦν νά μιλοῦν γιά τό κουβανικό

“Το ΕΛΙΑΜΕΠ και οι τουρκικές αξιώσεις”

Γράφει ο

Δρ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΕΜΦΙΕΤΖΟΓΛΟΥ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ Δ.Σ.

ΟΜΙΛΟΥ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ

από το www.militaire.gr

Το ΕΛΙΑΜΕΠ – Ελληνικό Ίδρυμα Αμυντικής και Εξωτερικής Πολιτικής – ιδρύθηκε το 1988 με σκοπό όπως υποδηλώνει ο τίτλος του την «μελέτη και τον διάλογο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας στην ευρύτερη γειτονιά της Ελλάδας».

Αργότερα, το 1993 μετονομάσθηκε σε Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής. Ήτοι μετετράπη από Ελληνικό Ίδρυμα σε Ίδρυμα κατά βάση Ευρωπαϊκό. Όλως περιέργως όμως, διατήρησε τον πρότερο τίτλο του!

Στα πρώτα του βήματα εθεώρησα θετική την δραστηριότητα του ΕΛΙΑΜΕΠ και  χρηματοδότησα μάλιστα μία εκδήλωσή του. Επαίνεσα επίσης τις θέσεις του για το Κοσσυφοπέδιο και σε συνάντηση με τον Αμερικάνο Πρέσβη και τον κο Βερέμη ετόνισα ότι συμφωνώ με τις απόψεις του και συνέστησα στον Πρέσβη να τις προσέξει ιδιαίτερα.

Με το εμβόλιο των άλλων- Οι τζαμπατζήδες της πανδημίας

 

Pagenews.gr

Ο Λάμπρος Καλαρρύτης  αναλύει το αντιεμβολιαστικό κίνημα εξηγώντας τις "συνιστώσες" του.

Η «αντιεμβολιαστική» πτέρυγα δεν είναι ομοιογενής και συμπαγής, απαρτίζεται τρόπον τινά από «συνιστώσες». Υπάρχουν οι δογματικοί αντιεμβολιαστές – πάντα υπήρχαν- οι οποίοι λόγω του σκεπτικισμού που εκδηλώνεται για τα εμβόλια κατά του Covid-19 ένεκα της fast track παρασκευής τους, ενίσχυσαν την επιχειρηματολογία τους και προσπαθούν, όχι με μικρή επιτυχία, να προσδώσουν χαρακτήρα κινήματος στην άρνησή τους.

Οι λόγοι της εξάρτησης της Ελλάδας σήμερα

 

του Νίκου Ιγγλέση

Η επέτειος των 200 χρόνων της νικηφόρας Επανάστασης τους 1821 βρίσκει τον Ελληνισμό σε αδυναμία, υποχώρηση και συρρίκνωση. Η παρακμή είναι εμφανής σ’ όλους τους τομείς, από την οικονομία, το δημογραφικό, την κοινωνική συνοχή, την ικανότητα αποτροπής της τουρκικής απειλής, μέχρι τη βούληση της πολιτικής ηγεσίας. Τα τελευταία χρόνια όλοι οι συντελεστές ισχύος της χώρας μας καταρρέουν με γεωμετρική πρόοδο.

Η Παλιγγενεσία του 1821, μέσα από έναν αδυσώπητο – αιματηρό αγώνα, κατάφερε να αποτινάξει τον οθωμανικό ζυγό και να  δημιουργήσει ένα ελεύθερο κράτος σ’ ένα μικρό τμήμα του ελλαδικού χώρου. Το κράτος αυτό, μη βιώσιμο στα περιορισμένα αρχικά σύνορά του και κατεστραμμένο από τον πόλεμο δεν μπορούσε να διαθέτει παρά ελάχιστο βαθμό ανεξαρτησίας. Γι’ αυτό μετά τη δολοφονία του πρώτου Κυβερνήτη του, του Καποδίστρια, ακολούθησε η Βαυαροκρατία.

«Αντιεμβολιαστές» και αντι-αντιεμβολιαστές

 

του Γεωργίου Νικολαΐδη*

Οι «αντιεμβολιαστές», οι αρνητές δηλαδή κάθε εμβολίου, εν γένει δεν υπάρχουν -ή τέλος πάντων αποτελούν μιαν απειροελάχιστη ομάδα του πληθυσμού. Πρόκειται για μια κατηγορία εν πολλοίς κατασκευασμένη, που δυστυχώς αναπαράγεται άκριτα από διαφόρους στις μέρες μας. Αντιθέτως, υπάρχουν πολλοί και πολλές που προβληματίζονται (δικαίως ή αδίκως) σχετικά με κάποια ιατροφαρμακευτικά προϊόντα που παρουσιάζονται ως «εμβόλια». Έτσι:

♦ αντιτιθέμενος στο τριπλό εμβόλιο για την ερυθρά, την ιλαρά και την παρωτίτιδα είναι κάποιος που ενδεχομένως τάσσεται υπέρ μια μεταφυσικής «επιστροφής στην φύση», που υιοθετεί θεωρίες για τις υποτιθέμενες παρενέργειες ενός επί δεκαετίες αποτελεσματικού και ασφαλούς εμβολίου που αφήνει δια βίου (ή αν μη τι άλλο για καμιά δεκαετία) ανοσοποίηση κ.τ.λ.

Αν δεν είχε δολοφονηθεί ο Καποδίστριας η Ελλάδα δεν θα είχε οδηγηθεί στην επιλογή της Μοναρχίας

 

Μιλώντας στο Επιστημονικό Συνέδριο του Δήμου Λευκάδας και του Πνευματικού Κέντρου Λευκάδας με θέμα: «Η ιστορική διαδρομή του Ιωάννη Καποδίστρια», ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Επίτιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Προκόπιος Παυλόπουλος τόνισε, μεταξύ άλλων, και τα εξής:

«Ο Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, υπήρξε όχι μόνον ένας από τους μεγαλύτερους πολιτικούς της Νεότερης Ελλάδας, αλλά και ένας κορυφαίος διπλωμάτης, ο οποίος, προτού αναλάβει τα ηνία της διακυβέρνησης της Πατρίδας μας και ενόσω υπηρετούσε στην Ρωσική αυλή, επηρέασε και διαμόρφωσε, όσο κανένας άλλος Έλληνας, την διεθνή πολιτική σκηνή της εποχής του. Η πλήρης αφοσίωσή του στην αγωνιώδη προσπάθειά του να οικοδομήσει Κράτος, μέσα στο χάος του μετεπαναστατικού τοπίου που παρέλαβε μετά την επιτυχία της Εθνεγερσίας του 1821, υπήρξε μοναδική και ανυπέρβλητη, πραγματική «Εθνική Παρακαταθήκη» προσήλωσης στο Εθνικό Χρέος και διαρκές παράδειγμα προς μίμηση, ιδίως για τους Έλληνες Πολιτικούς.

Οι Έλληνες οφείλουν να αντισταθούν, με όλες τους τις δυνάμεις, η Ελλάδα απειλείται με αφανισμό

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ 3oυ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣΤΟ 21 ΤΗΣ 2 ΚΑΙ 3 ΙΟΥΛΙΟΥ 2021

ΜΕ ΘΕΜΑ: “ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ ΣΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΜΑΣ  ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ”

Από Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη (για την ΤΙΜΗΣΤΟ 21)

1.          ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ (για τις οποίες υπήρξε συμφωνία των ομιλητών: Ζωή Γεωργαντά, Τζανέτος Γκούσκος, Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, Νίκος Ιγγλέσης, Ζωή Κωνσταντοπούλου, Αναστάσιος Κώνστας, Γιώργος Λεκάκης, Μελέτης Μελετόπουλος,Αριάδνη Νούκα, Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος ) :

*Ο βαθμός υποτέλειας   των μνημονιακών κυβερνήσεων έχει επικίνδυνα ενταθεί τα τελευταία χρόνια  και αναγνωρίζεται ως ο κύριος υπεύθυνος του οικονομικού αδιεξόδου, και όχι μόνο,  της πατρίδας μας.

Επιτρέπεται να μιλάμε για τον Ελληνισμό ή δεν αφήνει η Τουρκία;

 

του Θεοφάνη Μαλκίδη 

Μπορούμε να μιλήσουμε για τoν Ελληνισμό ή το δεν επιτρέπουν ο Ερντογάν και οι συνέταιροί του; 

Η έναρξη του αντιαποικιοκρατικού - απελευθερωτικού αγώνα του Ελληνισμού της Κύπρου την 1η Απριλίου 1955, θα αναδείξει για ακόμη μία φορά την Ελληνική αντιστασιακή ιστορία. Από την Αθήνα και τις διαδηλώσεις της νεολαίας και τα θύματα από τις σφαίρες της Χωροφυλακής (!), μέχρι με την Θράκη και τη Διασπορά, ο ελληνικός λαός ήταν ενωμένος για την υλοποίηση του αιτήματος της Ελευθερίας- Ένωσης. 

Είτε ο Τσίπρας θα εξαφανίσει τους κοτζαμπάσηδες, είτε οι κοτζαμπάσηδες θα αφανίσουν τον Τσίπρα

 

Του Διογένη Λόππα

Η επόμενη εκλογική αναμέτρηση θα γίνει κάτω από συνθήκες ιδιαίτερης αβεβαιότητας, όπως παραδέχονται όλοι οι σοβαροί κοινωνικοί επιστήμονες.  Ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό είναι πρώτα από όλα το πρωτόγνωρο σύστημα της απλής αναλογικής. 

Λόγω της απλής αναλογικής η συμπεριφορά των πολιτών και ιδιαίτερα των κανονικών ανθρώπων (η πάλαι ποτέ μεσαία τάξη που τώρα βρίσκεται παγιδευμένη στη μιζέρια) θα είναι καθολικά διαφορετική σε σχέση με παλαιότερες εκλογικές αναμετρήσεις.  Θα είναι ίσως η πρώτη φορά στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους όπου οι ψηφοφόροι θα επιλέξουν αυτό που πραγματικά επιθυμούν και όχι αυτό που η ανάγκη τους εκβιάζει.  Διλήμματα του τύπου »να φύγουν οι εθνομηδενιστές» ή »όχι άλλο Μητσοτάκη» δεν θα έχουν καμία βαρύτητα.

Στυγνή, αλλά «προοδευτική» απολυταρχία

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς - Καθημερινή

Την Κυριακή 20 Ιουνίου, στις 9 το βράδυ, η ΕΡΤ2, στα πλαίσια εορτασμού των διακοσίων χρόνων από την εξέγερση των Ελλήνων για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού, παρουσίασε μιαν εκπομπή με τίτλο: «Γιατί το 21; Δώδεκα ερωτήματα». Μετά την παρακολούθησή της, ο έστω και στοιχειωδώς μελετημένος τηλεθεατής θα την τιτλοφορούσε ακριβέστερα:

«1821 – ο θρίαμβος των ξένων πρεσβειών», ή «Σύγχρονη Ελλάδα – ένα τυπικό προϊόν της αποικιοκρατίας» ή «Πώς εξαγοράζεται στον Τρίτο Κόσμο ανεπαισθήτως η ιστοριογραφία».

Βέβαια, μια επιφυλλίδα δεν είναι ο χώρος όπου μπορεί να συμπυκνωθεί η αναίρεση μιας τόσο καλοστημένης, χρυσοπληρωμένης κιβδηλίας. Το μόνο που μπορεί να πετύχει η επιφυλλίδα (με ελάχιστες τις πιθανότητες ευστοχίας), είναι να ενθαρρύνει το ερευνητικό ενδιαφέρον των ολίγιστων που γρηγορούν και ακόμα οδυνώνται για το εμπόριο της εξαπάτησης.

Παρακμή: κυρίως και πρωτίστως δημογραφική

Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα χρωστούν τα μαλλιοκέφαλά τους σε δανεικά και αγύριστα που ευκαίρως-ακαίρως έχουν λάβει από το κράτος. Σε ποια ιλιγγιώδη ύψη ανέρχονται  δεν προλάβαμε να ενημερωθούμε, αλλά πού θα πάει, κάποια στιγμή θα σπάσει ο διάβολος το ποδάρι του και θα βγουν στη φόρα όλα. Το πότε θα κριθεί από την αποφασιστικότητα του Ελληνικού Λαού.
Έργα και ημέρες της Εξουσίας:
«Ο πρωθυπουργός την ώρα που ο εξοπλισμός των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως η επιλογή των νέων φρεγατών, καθυστερεί, εγκρίνει την απόκτηση ενός ακόμη VIP αεροσκάφους, το οποίο θα προστεθεί στα τρία που ήδη διαθέτουμε! Τι χρειάζεται όμως ακόμη ένα VIP αεροσκάφος, με τόσα πολλά έξοδα συντήρησης;»
Οι αναλυτές επιμένουν ότι:

Μισθός και «Διακυβέρνηση καινοτομίας»

του Ηλία Καραβόλια

Στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων και των δημοσιευμάτων περνάνε πάντα οι σοβαρές ειδήσεις. Διαβάζουμε: «Α’ τρίμηνο 2021: μείωση της απασχόλησης έως 11,4%, μείωση ωρών εργασίας έως 65,2%, πτώση των μισθών έως 58,3%». Τα στοιχεία είναι της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας.

Όμως καλύτερη «στατιστική» από αυτή που μέτρα το ανθρώπινο μάτι και το ένστικτο αυτοσυντήρησης μάλλον δεν έχει εφευρεθεί. Τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά όσο υποδεικνύουν οι φιέστες του Ταμείου Ανάκαμψης (εταιρικών κερδών και όχι εισοδημάτων: ας είμαστε ειλικρινείς).

Τι περιμένει η κοινωνία;

 

του Ρούντι Ρινάλντι

Το πιο δύσκολο ερώτημα αυτήν την εποχή είναι το τι περιμένει η κοινωνία, τι προσδοκά, πόσο το προσδοκά, και εν τέλει κατά πόσο παραμένει μια κοινή διάθεση, μια κοινωνία με κάποια συνοχή και κάποιες κόκκινες γραμμές.

Το ζήτημα της κοινωνικής διαθεσιμότητας, ο βαθμός συσπείρωσης της κοινωνίας γύρω από ιδέες, αξίες, νοήματα ή, αντίθετα, ο βαθμός αποσάθρωσής τους μέσα σε ένα ραγδαία εξελισσόμενο περιβάλλον, δεν είναι εύκολο να διαγνωστεί. Ή έστω να εξαχθούν ακόμη και προσωρινά συμπεράσματα.

Η θολότητα του τοπίου έχει δυναμώσει μέσα στην πανδημία, επειδή ο αγώνας για την επιβίωση και ο φόβος του θανάτου, μαζί με τον εγκλεισμό, την καραντίνα και όλες τις αλλαγές που επέφεραν, δημιούργησαν ένα βαρύτερο πέπλο και μια ακόμα μεγαλύτερη αδυναμία να ελέγξει κανείς τη ζωή του και το άμεσο μέλλον. Υπήρξαν στιγμές στη ζωή εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών που ήταν αδύνατος ένας προγραμματισμός, έστω και για τις επόμενες 15 μέρες. Όλα ήταν ρευστά και αβέβαια.

Γιάννης Πανούσης: Η Αριστερά σαν αστυνομικός ρεπόρτερ;

Σε κάθε περίπτωση η Αριστερά κυοφορούσε απελευθερωτικές Ιδέες και ηθικές στάσεις, καλούσε σε αγωνιστικές ανατροπές και προσωπικές θυσίες στο όνομα της Μεγάλης Αλλαγής.

Η ιδεολογία της Αριστεράς, ανεξάρτητα από τα τραγικά λάθη των ηγεσιών των εκάστοτε κομμάτων που την εκπροσωπούσαν, περιελάμβανε κι ένα Συνολικό Αφήγημα, μία Grand Theory που συγκινούσε και κινητοποιούσε τους λαούς.

Σε κάθε περίπτωση η Αριστερά κυοφορούσε απελευθερωτικές Ιδέες και ηθικές στάσεις, καλούσε σε αγωνιστικές ανατροπές και προσωπικές θυσίες στο όνομα της Μεγάλης Αλλαγής. 

Σήμερα αντίθετα ένα μέρος της Αριστεράς, όχι μόνο πελαγοδρομεί ανάμεσα στη Σοσιαλδημοκρατία, την Κεντροαριστερά και πρόσφατα στον Ριζοσπαστικό Μεταρρυθμισμό [sic],αλλά το χειρότερο, αναλίσκει τις δυνάμεις της στον εντοπισμό επουσιωδών ολισθημάτων της Κυβέρνησης [ή και σοβαρών αλλά μεμονωμένων], προκειμένου να συγκροτήσει-μέσω τω επιμέρους κομματιών του παζλ-μία νέα πολιτική. Με fake news, με αστοχίες