Η Κανέλλη «εμπλουτίζει» το «κομμουνιστικό» λεξιλόγιο…

Η Λιάνα Κανέλλη, η «κομμουνίστρια» των τηλεοπτικών σώου, ξανακτύπησε: «Εμπλουτίζει» το «κομμουνιστικό» λεξιλόγιο με φράσεις της παρακμασμένης, κοσμοπολίτικης αστικής μποεμαρίας…

Πριν από λίγες μέρες είχαμε το playstation!!!

Η βασίλισσα των παιχνιδομηχανών (playstation) κατηγόρησε το ΣΥΡΙΖΑ στο σπορ που αυτή αριστεύει…

Διαβάστε αναλυτικά εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=8447

Τώρα, στην εκπομπή του Πρετεντέρη (στον καταλληλότερο...

Οι παιχνιδομηχανές της Κανέλλη…

Τα «αισθήματά» μας για το ΣΥΡΙΖΑ είναι γνωστά και πολύ σκληρά διατυπωμένα…

Πάει, όμως πολύ η Λιάνα Κανέλλη, η βασίλισσα των παιχνιδομηχανών (playstation) να κατηγορεί το ΣΥΡΙΖΑ στο σπορ που αυτή αριστεύει…

Πάει πολύ η «κομμουνίστρια» των τηλεοπτικών σώου και ο σημαιοφόρους της «αριστερής» αμετροέπειας να επιχειρεί να «ξεπλυθεί» με τη ΣΥΡΙΖΑΙκη αμετροέπεια…

Αναφερόμαστε στο πρόσφατο άρθρο της Κανέλλη στο «Ρ»:
http://rizospastis.gr/story.do?id=7843170&publDate=23/2/2014

Πάει πολύ το παραληρηματικό μελόδραμα της αστικής παρακμής που κλείνει σε όλες τις πτώσεις το «κομμουνιστικό» της «εγώ» και το προβάλλει σαν «μοντέλο» να παραδίδει μαθήματα ακόμα και στο ΣΥΡΙΖΑ…
Διαβάστε σχετικά ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=8397

«Ξεχειλώνεται» ακόμα το νευρικό μας σύστημα όταν η εν λόγω κυρία παρελαύνει στα τσοντοκάναλα των παιχνιδομηχανών να ωρύεται για τα playstation των άλλων:
http://www.youtube.com/watch?v=aNsXY0XMh78

Και όταν χασκογελάει με τη Ρεπούση, επικροτώντας έτσι, το μειωτικό χλευασμό του Πρετεντέρη περί «λαουτζίκου»!!!
http://www.youtube.com/watch?v=IE078iomnpU

Αυτή η «κομμουνίστρια» της Εκάλης ας κοιτάξει τον ιστορικό της καθρέφτη (τη θητεία της και τη γαλούχησή της στα διαφθορεία των «νταβάδων») και ας σταματήσει να προκαλεί τις αντοχές του νευρικού συστήματος του ελληνικού λαού («λαουτζίκου»)!!!

Η υπομονή μας έχει και αυτή τα όριά της. Υπάρχει κίνδυνος να παρεκτραπούμε και εμείς: Γνωρίζει η «κομμουνίστρια» τι εννοούμε…

 http://resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=8447

Τα παραληρήματα της Κανέλλη: πριμοδοτούν τη Χρυσή Αυγή

Τελικά ο καλύτερος διαφημιστής της Χρυσής Αυγής είναι τα αποστεωμένα, «κομμουνιστικά» μορμολύκεια…

Όπως με τα «αντικαπιταλιστικά» παραληρήματα στηρίζουν το κατοχικό καθεστώς (το φασισμό του 4ου Ράιχ), το ίδιο με τα παραληρήματα της πολιτικής τύφλας εναντίον της Χρυσής Αυγής πριμοδοτούν πολιτικά το παρακρατικό γρανάζι του καθεστώτος…

Βεβαίως, το σύνολο των κατοχικών ανδρεικέλων, με τις δικτατορικές πρακτικές τους και τον δήθεν πόλεμο εναντίον της Χρυσής Αυγής, καθώς και με τις εκλογικές τους επιλογές και υστερίες, διατηρούν στη ζωή τη Χρυσή Αυγή και την πριμοδοτούν.

Όταν ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ που βιώνουμε σπαρακτικά και καθημερινά υποκαθιστά τη ΦΡΙΚΗ του με τα ιδεολογικά και πολιτικά του περιττώματα (Χρυσή Αυγή), όταν τα εμπορεύεται (αυτά τα περιττώματα), επί της ουσίας, τα προβάλει...

Η παραληρηματική γλώσσα της «κομμουνιστικής» (σταλινικής) αποστέωσης, αυτό το έργο το υλοποιεί πιο δραματικά.

Η Λιάνα Κανέλλη σ’ αυτή την παραληρηματική δραματουργία αριστεύει. Γίνεται έτσι ο καλύτερος διαφημιστής της Χρυσής Αυγής.

Διαφημίζεις και μάλιστα υστερικά τη Χρυσή Αυγή όταν ξεστομίζεις τέτοιες βλακώδεις στριγκλιές:

«Ο αγώνας γίνεται για να μην υπάρχει η Χρυσή Αυγή όχι για να την αποφύγουμε. Είναι μούρη με μούρη ο αγώνας. Είναι μετωπικός με τη Χρυσή Αυγή, με τους φασίστες και με τον φασιστάκο».

Απολαύστε εδώ:
http://www.youtube.com/watch?v=-7NJBCtFG84

Ο Αγώνας, λοιπόν, δεν γίνεται ενάντια στο ΦΑΣΙΣΜΟ που βιώνουμε, ενάντια στην κτηνωδία του 4ου ράιχ και των κατοχικών ανδρεικέλων τους, ενάντια στην αποικιοκρατική κακουργία, αλλά για να ΜΗΝ υπάρχει η Χρυσή Αυγή: Το παρακρατικό γρανάζι του καθεστώτος που την ίδια την ύπαρξή του και την ανάπτυξή του την οφείλει ΠΡΩΤΑ απ’ όλα στην «αριστερά».

Χωρίς αυτήν την «αριστερά» δεν θα υπήρχε Χρυσή Αυγή: Αυτό διαφεύγει από τα «αριστερά» και «κομμουνιστικά» δεκανίκια του συστήματος…

Η δική τους πολιτική έθρεψε και γιγάντωσε τη Χρυσή Αυγή, το ίδιο όπως στήριξε και νομιμοποίησε το καθεστώς του 4ου Ράιχ και τώρα, όλοι αυτοί σκούζουν, δημαγωγικά, εναντίον της Χρυσής Αυγής και καταναλώνουν «αντικαπιταλιστικές» κορώνες εναντίον του καθεστώτος!!!

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το παραληρηματικό άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου:
«Αυτούς θα ψηφίσεις;»
http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/213467,Aytoys_8a_yhfiseis;_.html

Οι υστερικές αυτές πένες (εδώ Μπογιόπουλος και Κανέλλη ταυτίζονται πλήρως) δεν αναρωτιούνται καν τούτο το απλό: Πώς γίνεται και η Χρυσή Αυγή έχει, σχεδόν, διπλάσια εκλογικά ποσοστά, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, από το Κόμμα της Εργατικής τάξης και του Λαού με τέτοια ιστορία και οργάνωση;

Πώς γίνεται, μέσα σε μια κρίση κατάρρευσης του καπιταλισμού, σε μια εποχή που επελαύνει ο ΦΑΣΙΜΟΣ των πλανητικών χρηματιστηριακών ελίτ, να αφανίζεται το κόμμα της εργατικής τάξης (σε τόσο ευνοϊκές συνθήκες και για Επανάσταση) και να εκτοξεύονται τα εκλογικά ποσοστά των «ομάδων κρούσης» του σάπιου καθεστώτος: Είτε παλιότερα με τη μορφή του ΛΑ.Ο.Σ.. είτε σήμερα με τη μορφή της Χρυσής Αυγής;

Αντί, αυτά τα απλά ερωτήματα να απασχολήσουν τους προπαγανδιστές του καταρρέοντος ΚΚΕ, γαυγίζουν παραληρηματικά εναντίον της Χρυσής Αυγής, δίχως οι άμοιροι να αντιλαμβάνονται ότι αυτά τα γαυγίσματα αποτελούν την καλύτερη διαφήμιση της Χρυσής Αυγής.

Όταν ένα κόμμα που ο λαός το σιχαίνεται και ετοιμάζεται να το στείλει στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας παραληρεί εναντίον της Χρυσής Αυγής, τότε στέλνει πολλούς προς τα εκεί…

Την ίδια λειτουργία έχει και το άλλο παραλήρημα της Κανέλλη:

«Αν είναι να κερδίσει δήμο κομμουνιστής, ο Σύριζα θα πάει και με τον Κασιδιάρη»;;!!!

Εδώ η υστερική τύφλωση αυτής της «κομμουνίστριας» (Θεός φυλάξοι) πριμοδοτεί και το ΣΥΡΙΖΑ και τον Κασιδιάρη…

Ήρθε ο καιρός να σβήσουν από τον πολιτικό χάρτη: Αυτό είναι ιστορική επιταγή και επαναστατικό καθήκον…

 http://resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=8423

Λιάνα Κανέλλη: Ο ναρκισσισμός της λεξιλαγνείας…

Γράφαμε τον Ιούνιο του 2009, για τη Λιάνα Κανέλλη:

«Αν ήταν, απλώς μια προσωπική περίπτωση, δεν θα μας απασχολούσε καθόλου. Τέτοια εξαμβλώματα ναρκισσιστικής αυθάδειας, αυτοϊκανοποιημένου αισθητισμού και νοσηρού θεατρινισμού θα τα αφήναμε στην ψυχανάλυση.
Εδώ όμως πρόκειται για μια βουλευτίνα ενός κομμουνιστικού κόμματος που εξευτελίζει και γελοιοποιεί κάθε έννοια κομμουνιστικής θεωρίας και πράξης, κάθε έννοια αγωνιστικής συμπεριφοράς και ηθικής.
Εδώ πρόκειται για ένα πολιτικό πρόσωπο που μιλάει στο όνομα του κομμουνισμού και περιφέρεται σαν ο χειρότερος αστός πολιτικάντης από τη Σκύλλα της μικρολογίας στη Χάρυβδη του γελοίου…
…Είναι το «πρόσωπο» που αποτυπώνει την πολιτική τραγωδία και παρακμή του ΚΚΕ. Όπως ο ήχος είναι η ακουστική συνοδεία της έννοιας, έτσι και η Κανέλλη είναι ο ήχος της έννοιας του σημερινού ΚΚΕ...».

Ολόκληρο το κείμενο, ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=3510

Διαβάστε και ένα παλιότερο κείμενο (Οκτώβριος 2008): «Λιάνα Κανέλλη: Φτάνουν πιο τα σώου…».
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=2716

Μας απασχολεί πάλι σήμερα διότι δεν άντεξε το νευρικό μας σύστημα διαβάζοντας το σημερινό της κείμενο στο «Ρ»: «Καρκινική γραφή».
http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=7725644&publDate=1/12/2013

Ο παρακμασμένος αστικός ατομικισμός και η ναρκισσιστική έξαψη σε παραληρηματικές μορφές: Ένα λεκτικό ναρκισσιστικό σώου στο οποίο «κάνει επίδειξη των γυμνασμάτων της, όλων των κουρελιών και των σπάγκων του παζαριού της».

Αν είναι ποτέ δυνατόν ένας βουλευτής του ΚΚΕ να γράφει στο κομματικό έντυπο (που υποτίθεται ότι απευθύνεται στην εργατική τάξη και στα λαϊκά στρώματα των πληβείων) με αυτόν τον ακατανόητο τρόπο της αφόρητης επιδειξιμανούς λεξιλαγνείας και σύγχυσης…

Φυσικά η Κανέλλη ουδόλως ενδιαφέρεται για τη μέθοδο και τη φόρμα κατανόησης των κειμένων της από το λαό. Αυτή δεν απευθύνεται στο λαό, αλλά στους εστέτ της μπουρδολογίας: Ηδονίζεται να ακούει μόνο τον εαυτό της και να πουλάει στα παρακμιακά «διανοούμενα» μορμολύκεια «τα κουρέλια και τους σπάγκους του παζαριού της»…

Βεβαίως, αυτός ο εξεζητημένος τρόπος της γραφής εκτός από τον φρενοβλαβή ναρκισσισμό της, αναδείχνει και την κομμουνιστική της (θεωρητική, ιδεολογική και πολιτική) ανεπάρκεια: Την ανικανότητά της να επεξεργαστεί ένα ζήτημα από τη πλευρά της Κομμουνιστικής Θεωρίας και Πράξης, την ανικανότητά της να μιλήσει στη γλώσσα της ΑΛΗΘΕΙΑΣ.

Γι αυτό περιπλέκει στα κείμενά της, σ’ ένα αξεδιάλυτο κουβάρι, τα πάντα και τα επενδύει με λεκτικά σώου (σαν τα σώου που παίζει στο γυαλί), ακριβώς για να επικαλύψει τις τερατώδεις συγχύσεις της, τις καραμπινάτες αστικές ιδεούλες της, την αντικομουνιστική της ψυχολογία και την ακατάσχετη μπουρδολογία…

Δεν χρειάζεται να αναδείξουμε όλα αυτά και στο σημερινό της κείμενο: Απαστράπτουν…

Και μόνο η Μορφή των κειμένων της είναι αρκετή για να δείξει ότι είναι ξένο σώμα μέσα στην αγωνιστική διαλεκτική της Θεωρίας με την Πράξη.

Περιεχόμενο και Μορφή είναι αξεχώριστα και αλληλοκαθοριζόμενα…

 http://www.resaltomag.gr/

Τοις ποίων ρήμασι πειθόμενοι μωρέ;

Της Λιάνας Κανέλλη

Δεν σε αναγνωρίζω ρε φίλε. Δεν σε αναγνωρίζω ρε άνθρωπε Ελληνα του διαβόητου 21ου αιώνα. Ούτε συμπολίτη θέλω να σε πω, ποτέ σύντροφος άλλωστε δεν ήσουν, εκείνο δε το συνάνθρωπε, εκείνο το ρε πατριώτη, κάπου κάπου σου κόλλαγε και δεν μετάνιωνα την καλημέρα που αντάλλασσα μαζί σου. Ησουνα περήφανος για την προσφυγική καταγωγή σου.

Κι ο διπλανός μας ακόμη περισσότερο, εκείνος που ανδρώθηκε στις γερμανικές αλυσίδες παραγωγής αλλά έμεινε λεύτερος, έλεγε, στο πνεύμα. Αμ εκείνη την άλλη τη φιλενάδα μας, την κοσμοπολίτισσα, που της άρεσε η έθνικ μουσική κι έκλαιγε με τα παιδάκια στα φανάρια και για τη δυστυχισμένη καντηλανάφτισσα, τη Ρουμάνα χήρα που δεν είχε στον ήλιο μοίρα, όχι μόνο δεν την αναγνωρίζω, αλλά δεν θέλω να την ξέρω.

Σας κοιτάω και βλέπω φάτσες τραβηγμένες απ΄ το μίσος. Μια φανατίλα, καλά κρυμμένη πίσω απ΄ το μικροαστισμό σας, έχει ποτίσει ακόμα και τις ρυτίδες των βλεφάρων σας. Το μάτι σας γέμισε απ΄ εκείνους τους κόκκους σκιάς που σπάνε το φως της καλοσύνης, και το δείχνουν όπως είναι, μάτι θεριού πεινασμένου και ματαιόδοξου, μάτι απαίδευτο στο κάλλος. Μόλις δείτε ή ακούσετε πως κάποιος άθλιος ψωροκασίδης, ντυμένος στα μαύρα Ελληναράς, χτύπησε, έσφαξε, έλιωσε έναν όποιον αλλοεθνή, αλλόθρησκο, αλλόδοξο, αλλόχρωμο, μετανάστη, που όμως να μην είναι ματσωμένος τουρίστας που αφήνει γερό πουρμπουάρ, λάμπετε.
Γυαλίζει εκείνο το φοβισμένο σκατόψυχο, που έλεγε κι η γιαγιά μου, εγώ σας. Θεριεύει σα μουσολίνικο λοφίο φτιαγμένο από χιτλερικό μουστάκι και στολίζει το καθαρό σας κούτελο σαν κέρατο βερνικωμένο. Θυμώνετε με κάθε ψίθυρο ότι το θύμα ήταν άνθρωπος και δη απόκληρος και δυστυχισμένος, ξωπεταμένος από θεούς κι ανθρώπους, κι είχε κι αυτός κάπου μια μάνα ή ένα παιδί που τον κλαίνε. Στ΄ αρχ... σας, μολογάτε. Να μην ερχότανε. Να μην περιέφερε το σκούρο δέρμα του, ο λιγδιάρης, ο διαφορετικός, ο οπωσδήποτε γι' αυτό το λόγο κλέφτης, φονιάς, απατεώνας.
 
Σας ξεσκάτισε τη μάνα. Σας μάζεψε τον κήπο. Εφτυνε το γυαλισμένο αυτοκίνητο να μην σας το ματιάσουνε έτσι που το είχε γλείψει κι άστραφτε το χρήμα σας. Κράτησε τα χωράφια και την επιδότησή σας ζωντανά. Χρόνια τώρα, πάνω από δυο δεκαετίες. Εκανε πόρτα στο μαγαζί. Επλυνε γονατιστός και σκάλες και βρωμιές. Σας έβαψε το σπίτι. Κάθε μπουκιά λαδιού και κάθε κόκκος φράουλας έχει μια σταγόνα απ΄ τον ιδρώτα του. Τον ιδρώτα του μετανάστη. Το ακαθάριστο εθνικό σας προϊόν έχει ένα μεγάλο ποσοστό τοις εκατό απ΄ το αίμα του. Εσείς οι Νεοέλληνες, οι φωναχτεροί. Οχι όλοι. Οι μπουρδελοκάφτες, τα πρωταθλητάκια του πισώπλατου μαχαιρώματος, οι κουραδόμαγκες του μόχθου του άλλου, τα φασισταριά της διπλανής πόρτας, εσείς δεν ήσασταν που γινόσασταν έξαλλοι όταν σας έλεγαν τον πατέρα τουρκόσπορο και τη μάνα παστρικιά;
 

Εχει και αλήτες και φονιάδες ανάμεσό τους, λέτε. Σίγουρα έχει. Οπως έχει κι ανάμεσό μας. Παιδεραστές, λαμόγια, βιαστές, φονιάδες. Ράτσα καθαρή από έγκλημα πού θα την βρείτε ωρέ ρατσιστές, φυλή ανώτερη της τάξης των τιμολογημένων ηλιθίων από επιλογή; Εσείς που δεν μπορείτε να καταλάβετε μήτε γράμμα απ΄ την προτροπή του ποιητή: «Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις...νά τη πετιέται από 'ξαρχής. Αντριεύει και θεριεύει. Και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου...».

Καβαλάτε μια μηχανή, με μαύρο μπλουζί φτιαγμένο από παιδιά δούλους στο Μπαγκλαντές, ένα λοστάρι, μια κάμα μαχαιριού δουλεμένη από μετανάστες πάλι, κάπου στην κεντρική Ευρώπη των δανειστών και κυνηγάτε ως δράκους κάτι αφύλαχτα αδύναμα ανθρωπάκια του θεού χωρίς στον ήλιο μοίρα. Κι ύστερα πάτε στη μάνα ή την γκόμενα να σας πλύνει τη ρατσιστική αδρεναλίνη απ΄ τα σώβρακα που βρέχονται γιατί δεν βρήκατε αντίσταση κι ήταν εύκολο το φονικό...
Σιγά ρε πατριδοκάπηλοι και πατριδοκλέφτες. Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, λέει ο εθνικός Σολωμός, που δεν ήξερε και καλά τα ελληνικά, είναι η ελευθερία. Οχι από τα σπαρμένα πτώματα Ιρακινών, Πακιστανών, Πολωνών, Αλβανών, των εξαθλιωμένων θυμάτων των καπιταλιστών χορηγών σας... Μάσκες Ελλήνων γεμίσαμε κι η χώρα αιματηρός καρνάβαλος κατάντησε. Τοις ποίων ρήμασι πειθόμενοι μωρέ;
Ριζοσπάστης

Αστυνομικοί μηνύουν την Λιάνα Κανέλλη επειδή τους είπε «φασιστοτσόγλανα»

Μήνυση για εξύβριση κατά της βουλευτού του ΚΚΕ, θα καταθέσει την Δευτέρα, ο πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης Αθανάσιος Γκλαβίνας.

Η κατάθεση της μήνυσης, όπως δημοσιεύει το enikos.gr, πάρθηκε μετά από ομόφωνη απόφαση του Διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης και σύμφωνη γνώμη (μετά από ενημέρωση) και της Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων (Π.Ο.ΑΣ.Υ.).
Αφορμή για την απόφαση αυτή ήταν όπως υποστηρίζουν οι αστυνομικοί, η λέξη «φασιστοτσόγλανα» που χρησιμοποίησε η Λιάνα Κανέλλη την ώρα που βρισκόταν στην εκπομπή της Ελεονώρας Μελέτη, στον τηλεοπτικό σταθμό STAR, για να περιγράψει ορισμένους αστυνομικούς.
Η εκπομπή έγινε μερικές ημέρες μετά το περιστατικό χειροδικίας του βουλευτή της Χρυσής Αυγής, Ηλίας Κασιδιάρη προς την κυρία Κανέλλη.

Κανέλλη: «Οι Χρυσαυγίτες έχουν το DNA του τρόμου στο αίμα τους»

Σκληρή γλώσσα κατά της Χρυσής Αυγής χρησιμοποίησε η Λιάνα Κανέλλη, η οποία αναφέρθηκε στην δολοφονική επίθεση εναντίον μεταναστών στο Πέραμα και τις απειλές του Ηλία Παναγιώταρου.
«Έχω πολύ μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον ελληνικό λαό από ότι σε αυτά τα ανθρωπόμορφα κτήνη. Έχουμε κουλτούρα που θα αφεθεί σε αυτούς που θέλουν να την διαλύσουν» σημείωσε η Λιάνα Κανέλλη αναφερόμενη στις απειλές Παναγιώταρου, σύμφωνα με τις οποίες οι ναζιστικές και βίαιες επιθέσεις θα μεταφερθούν και εντός Βουλής, «αν δε συνετιστούν και αρχίσουν τις αρλούμπες».
«Έπρεπε να τα έχουμε δει πολύ νωρίτερα όλα αυτά που συμβαίνουν», πρόσθεσε η υποψήφια βουλευτής του ΚΚΕ, αναφερόμενη στη δολοφονική επίθεση εναντίον οικογένειας μεταναστών από την Αίγυπτο στο Πέραμα.
«Δε φαντάστηκα ότι θα παιζόταν το προεκλογικό σποτ της Χρυσής Αυγής μετά από όλα αυτά που βλέπουμε. Φέρουν απόλυτη ευθύνη οι εποπτικές αρχές» πρόσθεσε καταλήγοντας η κυρία Κανέλλη, τονίζοντας ότι τα μέλη της Χρυσής Αυγής «έχουν το dna του τρόμου στο αίμα τους»

http://www.iefimerida.gr/

Γροθιά στο στομάχι των ανώμαλων παιδόφιλων από την Λιάνα Καννέλη!

Ξέσπασε η Λιάνα Κανέλη, η οποία κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής εκπομπής δάκρυσε όταν αναφέρθηκε στην πρωτοφανή απόφαση του δικαστηρίου της Χάγης να νομιμοποιήσει το Κόμμα Παιδόφιλων της... Ολλανδίας (PNVD). Η βουλευτής του ΚΚΕ ξέσπασε, λέγοντας πως νομιμοποιείται ο σεξουαλικός τουρισμός στο βωμό της ανάπτυξης. Μάλιστα είπε χαρακτηριστικά «Για να ζήσουμε θα πρέπει να πιάσουμε τον κώλο των παιδιών; τι θα γίνει θα πρέπει να βγάλουμε τα κορίτσια στο πεζοδρόμιο από τα 12». Στη συνέχεια της συζήτησης, η Λιάνα Κανέλλη επανήλθε τονίζοντας ότι μια τέτοια Ευρώπη δεν τη θέλει: «Αι σιχτίρ με αυτήν την Ευρώπη, για να το πω και τούρκικα», είπε χαρακτηριστικά η βουλευτής του ΚΚΕ.  Υπενθυμίζεται πως τα είναι οι δυο βασικοί στόχοι του συγκεκριμένου κόμματος της Ολλανδίας είναι η νομιμοποίηση της σεξουαλικής επαφής μεταξύ ενηλίκων και ανηλίκων από 12 ετών, η νομιμοποίηση της κατοχής παιδικού πορνογραφικού υλικού για προσωπική χρήση. Στη συνέχεια η κ.Κανέλλη αναφερόμενη στην εκλογική αναμέτρηση του Ιουνίου επιτέθηκε σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας «οι εργαζόμενοι υποφέρουν, πλέον ζούνε σε ευρωκωσταλέξη». Παράλληλα υποστήριξε πως την ώρα που όλος ο πολιτικός κόσμος στην Ελλάδα προσπάθησε να σταυρώσει το Γιώργο Παπανδρέου όταν εκείνος είχε πει ότι η χώρα πρέπει να πάει σε δημοψήφισμα, τώρα όλοι προσπαθούν να τον κάνουν άγιο, μετατρέποντας τις εκλογές σε δίλημμα ευρώ ή δράχμη.

Το θανατόσημον...

Της Λιάνας Κανέλλη

Από καταβολής ανθρώπινης σκέψης, ο θάνατος παραμένει συνειδητά και καθαρά επιβιωτικά «μυστήριον» ή «παράλογον». Ολοι γνωρίζουμε ότι θα πεθάνουμε αλλά δεν ζούμε ανακαλώντας ανά πάσα στιγμή αυτή τη γνώση. Ακριβέστερα, διαχειριζόμαστε ως ζωή το χρόνο του ταξιδιού ως την οριστική Ιθάκη. Το... μετά, είναι εσχατολογική και θρησκειολογική, ενίοτε απολύτως υποκειμενική, ενασχόληση και αγωνία που έχει αναθρέψει γενεές επί γενεών και πολιτισμούς επί πολιτισμών με διαφοροποιήσεις και κοινωνικές προβολές του εκάστοτε ιστορικού χωρόχρονου.

Ο θάνατος που γίνεται αποδεκτός ως λογικός και φυσικός (τέτοιες βαριές κι επικίνδυνες λέξεις για τέτοια ζητήματα τις αφήνω στη δυνατότητα να μπαίνουν σε όσα και όποια εισαγωγικά θέλει ο αναγνώστης) είναι εκείνος που συνοδεύεται από το γεμάτο νόημα σχόλιο της είδησης, «πλήρης ημερών». Κι αυτό το «πλήρης ημερών» με τη σειρά του εκφράζει πληθώρα ατομικών και συλλογικών εμπειριών. Το γήρας, η φυσική φθορά, ο πόνος ή η απουσία του, η οδυνηρή ή μη πορεία προς το θάνατο, το μήκος του βίου, η ποιότητα της ζωής που προηγήθηκε, η στάση του θανόντος απέναντι στη ζωή και το θάνατο, οι σχέσεις αυτών που λένε «πλήρης ημερών» με τον άνθρωπο που φεύγει και προσμετράται στη ζωή τους η απώλειά του. Ο θάνατος που πονάει λιγότερο τους ζώντες είναι, όσο κι αν ακούγεται παράλογο, ο ώριμος, ο στην ώρα του δηλαδή, κατά τη γενική συλλογική αντίληψη που εκφράζεται εξαιρετικά στην εξόδιο ακολουθία της υπέροχης γλώσσας μας, είναι ο θάνατος που επέρχεται «ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά». Και είναι ακούσιος κατά κανόνα.

Νοηματοδοσία θανάτου υπάρχει τόση και εξίσου ισχυρή με της ζωής, όταν ο θάνατος γίνεται τίμημα, θυσία, προσφορά κ.λπ., και αναγνωρίζεται ως τέτοια από το συλλογικό υποσυνείδητο και συνάμα τη συλλογική εμπειρία που διαμορφώνει κριτήρια για τους ήρωες, τα πρότυπα, την καθοδηγητική μνήμη, την ανάγκη να έχει και η κοινωνική κι όχι μόνο η βιολογική ζωή, συνέχεια αξιών και κινήτρων. Αυτός ο θάνατος είναι η υπέρ τρίτων υποκειμενική επιλογή, και δίνει αξία στη ζωή των άλλων γιατί δεν ενέχει τον εγωισμό του «επιβιώνω επί πτωμάτων». Υπάρχουν, λοιπόν, «αυτοκτονικές» επιλογές με, τουλάχιστον ερμηνευτικά, καθόλου υποκειμενικό χαρακτήρα που δεν αντέχουν σε ψυχανάλυση χωρίς αυτή να θεωρηθεί ύβρις. Ο νοηματοδοτημένος θάνατος, που εκφεύγει του «μυστηρίου», είναι κατ' εξαίρεση εκούσιος σε καιρούς ακόμη και εμπόλεμους. Η κουλτούρα του θανάτου είναι τεράστιο πολιτισμικό κεφάλαιο, που δε χωράει σ' ένα ταπεινό πατριδογνωμόνιο. Το ιαπωνικό χαρακίρι. Το Ζάλογγο. Η Τιεναμέν. Η Καισαριανή. Οι Παλαιστίνιοι. Το Κούγκι...

Η εξουσία όταν σκοτώνει αυτοπροσδιορίζεται ως εκτός ουσίας, εκτός ζωής. Και ο εκούσιος θάνατος, μαρτυρικός ή μη, ηρωικός ή μη, ατομικός ή συλλογικός, όταν είναι αντιμέτωπος με την εξουσία, παύει να είναι αυτοκτονικός και λογίζεται ως ιδανικός αφού εμπεριέχει την έννοια της ελευθερίας επιλογής.

Το θανατόσημον είναι, δυστυχώς ή ευτυχώς, μέγεθος συλλογικό, συμβολικό και ατιμολόγητο... Το σήμα δηλαδή ενός θανάτου που μετράει ως αποτέλεσμα γιατί επελέγη να ερμηνεύεται ως κίνητρο για τους ζώντες, έχει πάντα μεγαλύτερη αξία από αυτήν που του προσδίδει ο ίδιος ο αυτόχειρας. Είναι συνάμα σήμα οριστικό και ανοιχτό σε κάθε παραλήπτη κατά το δοκούν. Απ' τα λόγια του ώριμου σηματοδότη της πλατείας Συντάγματος, επιλέγω να κρατήσω τη λέξη αξιοπρέπεια ως ομολογημένο κίνητρό του. Η ύβρις της φαντασμαγορίας στήνει εύκολα καραούλι και βαραίνει το χώμα που τον σκεπάζει. Ο σοφός λαός περιφρονεί τις κηδείες που γίνονται με ξένα κόλλυβα...

Πηγή:www.rizospastis.gr

Το Χάσμα Χασμάτων είναι το έπος της καταστροφής της εργασίας

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

 

Να το το χάσμα. Ανοιξε βαθύ και καθόλου ευωδιαστό, αν δεν έχει πάθει τελικώς αδράνεια η πολιτική και κοινωνική μας όσφρηση, μεταξύ τρέχουσας κυρίαρχης πολιτικής και λαού. Σκοτεινές δυνάμεις, μαύρες συμμαχίες, προσωπικές ιδιοτέλειες, κρίσεις πανικού, διαχειριστικού περιεχομένου απηυδισμένες καλές προθέσεις, μια αφόρητη σωτηριολογία πάνω σε καράβι που δεν έχει περιέργως βουλιάξει - πώς άλλωστε να κυριολεκτεί η προσομοίωση της χώρας με καράβι φάντασμα χωρίς να έχει εξοντωθεί το σύνολο του πληρώματος - σέρνεται στην αγορά της ανέξοδης γνώμης και της άκοπης δράσης.

Να το, το Χάσμα των Χασμάτων, το πραγματικό και καθόλου δημοσκοπικά, μήτε καν στατιστικά, καταγεγραμμένο, που ανοίγεται και πονάει σα φριχτή αδερφική μαχαιριά, σαν εμφύλιος μέσα σ' ό,τι απομένει ζωντανό κι οργανωμένο ως κοινωνία. Είναι η αποκοπή του ανθρώπου απ' τη δουλειά του. Αυτή που επέλεξε, που μπόρεσε, που αναγκάστηκε, που κόπιασε, που ονειρεύτηκε, που διδάχτηκε ανά τους αιώνες να βρει για να υπάρχει ως έλλογο πολιτικό ζώο. Η δουλειά έγινε κόστος εργασιακό, έγινε περιτομή για να μην αρρωστήσει το καπιταλιστικό μόριο κερδών, έγινε συλλογικά και ατομικά απαξιωμένη μάρκα σ' ένα παράνομο καζίνο συσσωρευμένου πλούτου. Η εργασία, η δουλειά, και η χειρωνακτική και η πνευματική, τόσο ως απλή φυσική επιβιωτική επιλογή του ανθρώπινου είδους, όσο και ως σύνθετη σύλληψη και έργο του εξελιγμένου ανθρώπου έχει απονοηματοποιηθεί. Αυτό, κατά τη γνώμη μου είναι, σύντροφοι και αναγνώστες, το μείζον έγκλημα του σύγχρονου καπιταλισμού, με παγκόσμιες συνέπειες που δεν μπορεί να αντέξει ο πλανήτης χωρίς να μετατραπεί σε πυρακτωμένη κι ύστερα παγωμένη σφαίρα απολιτική κι επομένως απολίτιστη.

Είναι ζήτημα τεράστιο, απίστευτα σύνθετο, απαιτεί τιτάνια συστράτευση σκέψης, επιστημονικής εμπειρίας και δράσης, καταρρακτώδους λαϊκής απαίτησης, ηρωικής αυτοθυσίας μιας, ίσως κι δύο γενεών, μια οργιώδη φαντασία για να εξευρεθούν εκείνα τα κατάλληλα επικοινωνιακά εργαλεία διάλυσης των δαιμονοποιημένων και σχεδόν παρανοϊκών ψευδαισθήσεων ότι οι πολιτικές και οικονομικές, οι φιλοσοφικές και επιστημονικές «καινοτομίες» είναι παρθενογενέσεις στον εξελιγμένο τεχνολογικώς, κόσμο μας.

Το θεόρατο νυστέρι που άνοιξε το χάσμα αυτό των χασμάτων, είναι η συνωμοτική αντιεπιστημονική παραδοχή του καπιταλιστικού συστήματος ότι μπορεί να αυτοδιαχειριστεί τα κέρδη και την κρίση του, πείθοντας εκβιαστικά έστω τους πολίτες του 21ου αιώνα, ότι η πολιτική είναι άλλο πράγμα από την οικονομία. Και διεθνώς αλλά και εδώ, στην πειραματικού πεδίου Ελλάδα, αυτό το νοητικό, πολιτισμικό, εμπειρικό και εν τέλει μαζικά αυτοκτονικό «εργαλείο» σκέψης παράγει εκτός από πραγματική βία και εντελώς πραγματική α-νοησία. Κάποιες προβεβλημένες, ελέω ΜΜΕ και του θαύματος της τεχνολογικής επικοινωνιακής εξέλιξης, σχολές κατασκευής άυλου πλούτου (όρια χρηματοπιστωτικά κι άλλα τέτοια προϊόντα «τίτλων»), βάφτισαν οικονομία τα μεγέθη των κιταπιών τους και εξαΰλωσαν την εργασία απονέμοντάς της τον τίτλο της αντίπαλης πολιτικής.

Το Χάσμα Χασμάτων είναι το έπος της καταστροφής της εργασίας ως πόλου και θεμελίου της κοινωνικής συνύπαρξης. Ο άνθρωπος μπορεί, λένε, να επιβιώσει σήμερα μόνον αν δεχτεί να υποδυθεί το ανθρωποειδές που θα προγραμματίζεται και θα τιμολογείται από τους υπεράνω πολιτικής οικονομικούς τεχνοκράτες, με την οιηματική αντίληψη ότι σώζουν τη μάζα που τους υπηρετεί ως αναλώσιμη. Το παίγνιο αυτό, πριν βυθιστεί στην άβυσσο της πραγματικότητας, γιατί θα βυθιστεί και μάλιστα με λαϊκή εξέγερση άλλης ποιότητας απ' αυτήν που μας δίδαξαν οι προαιώνιες αιματοχυσίες, θα πάρει πολύν κόσμο στο λαιμό του. Οι βόμβες νετρονίου, που εξαφανίζουν κάθε οργανική ύλη, κάθε τι ζωντανό, αλλά αφήνουν άθικτο το ανόργανο, κτήρια, μέταλλα, τσιμέντα κλπ., ωχριούν σε συνέπειες μπροστά στο πολιτικά διεστραμμένο όπλο άσκησης εξουσίας διά της οικονομίας, πάνω σε ανθρώπους που διά της εργασίας είναι η οικονομία κι επομένως η πολιτική, αυτοί καθ' εαυτούς. Θα το δούμε να κυριαρχεί ως σλόγκαν στις επικείμενες εκλογές. Σημαία πολλών κομμάτων και σχημάτων, με τους απ' έξω, πιστωτές και χορηγούς του πειράματος, να λογιστικοποιούν την αποτελεσματικότητά του. Δε θα πετύχει και πάντως δε θα κυριαρχήσει.

Το Χάσμα Χασμάτων συγγράφεται αλλά δεν τραγουδιέται. Το τέλος της εργασίας είναι και το τέλος της ζωής. Οπότε ας μη φοβόμαστε τίποτα ως φορείς του Ασματος Ασμάτων. Κύριοι και κυρίες ΧΧ καλώς ήλθατε στην ...κόλαση.

ΠΗΓΗ- ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

«Μπορούμε να αλλάξουμε ρότα και ζωή και κόσμο…»

Γράφει η Λιάνα Κανέλλη

Στην προεκλογική φρεσκοκουρεμένη πατρίδα μας, δύο γραμμές παραγωγής έχουμε σε κυριολεκτικά τρομακτικούς ρυθμούς να λειτουργούν. Η μία βγάζει στην αγορά το ένα κόμμα και το άλλο κίνημα με τη σέσουλα και διαδικασίες του κατεπείγοντος. Ωσάν όλα, σε συνθήκες δημοκρατικότατης εξαθλίωσης του πληθυσμού, να πρέπει να συμμετάσχουν, να προλάβουν δηλαδή, όχι στο γολγοθά αλλά στην πολυδιαφημισμένη ανάσταση των κουρεμένων. Η άλλη γραμμή παραγωγής βγάζει σε πολύχρωμη ιδεολογική συσκευασία μια αλυσίδα φιλάνθρωπων κι ένα στρατό αφυπνισθέντων αστών που είδαν ξαφνικά ότι περικυκλώθηκαν από στίφη πεινασμένων άνεργων κι οργισμένων κοινών θνητών και αυτομαστιγώνονται ή κορδώνονται δημοσίως ότι τώρα ξέρουν και μπορούν να συνεισφέρουν στην απάλυνση του γενικευμένου πόνου. Ξερατό. Η υποκρισία σε πληθωριστικό τύπωμα άκρως χρήσιμων νομισμάτων «ίματζ» με την αφεντομουτσουνάρα του καθενός στη θέση της κορόνας και αντίτιμο την ανάγκη των μαζών που την ποιούν φιλοτιμία…
Στην ποιητική των δρόμων οι πιο πεπειραμένοι, αυτοί που πέρασαν μια ζωή με πολέμους, κατοχή πραγματική, εμφύλιο και χούντα, μεταπολιτευτική φούσκα προσωρινής καταναλωτικής ευημερίας και προκάτ δημοκρατία, άνθρωποι με εγγόνια, μικρές συντάξεις και μεγάλα βάσανα, συνταξιοδοτημένοι με την υποκειμενική και αντικειμενική ανάγκη να ζήσουν με ό,τι υπολείμματα αξιοπρέπειας και περηφάνιας τους έχουν απομείνει, είναι αμείλικτοι όταν θυμούνται. Αμείλικτοι. Ο ένας θα σου πει, με κείνο το γερασμένο χαμόγελο της καυστικής, σαρκαστικής κι επεξεργασμένης εμπειρίας, μέσα σε πέντε λέξεις την πολιτική των ημερών, εξοντώνοντας και τον τελευταίο καθηγητή κι αναλυτή απ’ αυτούς που κατέκλυσαν ως νέες «περσόνες» τα μάτια και τ’ αυτιά των μυριάδων έγκλειστων στον ξεφτιλισμένο καπιταλιστικό παράδεισο του 21ου αιώνα. «Αμα δουν κάποιον να λυπάται τον πεινασμένο τον λένε φιλάνθρωπο. Αμα κάποιος ρωτήσει γιατί πεινάει ο άνθρωπος, τον λένε κομμουνιστή…».
Ο άλλος, δημόσιος υπάλληλος, στα 89 του, με μυαλό ξουράφι, χειριστής και υπολογιστών, που σημαίνει με όραση και ακοή και μνήμη (χωρίς αλτσχάιμερ ή πάρκινσον ή τέλος πάντων τις «φυσικές» ατέλειες της ηλικίας) και πάντως οπωσδήποτε χωρίς την εξοντωτική αλλοτρίωση που φέρνει τους ανθρώπους στη θέση να διαφημίζουν τη νομοτέλεια «δεν αλλάζει τίποτα», καλμάροντας έτσι τις δικές τους τύψεις, αδυναμίες και καταθλίψεις, είναι κυνικά προειδοποιητικός. «Με ένα βόλι μπορείς να σκοτώσεις έναν εχθρό. Με μια ψήφο μπορείς να σκοτώσεις το παιδί σου»!!! Μ’ αυτές τις… οδηγίες της ζωής έχει καθείς και καθεμιά τη ρεαλιστικότερη κι αντικειμενικότερη ανάλυση της πραγματικότητας. Δεν είναι ανάγκη να ξέρεις οικονομικά της σχολής του Σικάγου, της Φρανκφούρτης ή του Λονδίνου για να συνειδητοποιείς γιατί πεινάς. Και δεν τολμάς να πας στην κάλπη, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, χωρίς τη συναίσθηση ότι η ψήφος σου είναι εν τέλει βόλι, που σήμερα τη ρίχνεις κι αύριο σου τρώει το παιδί και δεν μπορείς να το πενθείς ανάμεσα σε αυτουργούς του φόνου που θα σε παρηγορούνε για την …ατυχία σου.
Μπήκαμε χρόνια τώρα στο Κολοσσαίο τους. Μας τάισαν τόνους εκπομπών μαγειρικής και σεφ και γκουρμέδικες συνταγές. Τώρα μας περιλούσανε με τόνους πατάτας στ’ αζήτητα, με ξοφλημένους και πεινασμένους τους αγρότες, με κόλπο τον ιδεολογικό πουρέ που εκτοξεύεται με κανονάκια πάνω στα πλήθη. Χορταίνει κι ο φτωχός άμα έχει πρόσβαση στο σημείο διανομής, αισθάνεται και φιλάνθρωπη επαναστάτρια η μαντάμ που έστειλε τη Φιλιππινέζα να πάρει 200 κιλά, κάνει διατροφή, αλλά ξέρει ότι και να φυτρώσουν σε δέκα μέρες δε χάθηκε ο κόσμος, ήταν φθηνές. Πουρές κι οι αντικομμουνιστικές προσπάθειες για αυτοοργάνωση, πατατοσυνείδηση κι ό,τι άλλο, φτάνει να μην είναι ταξική.
Σ’ αυτές τις επόμενες βδομάδες και μέρες, πράγματι ιστορικές, ακόμη περισσότερο αν είναι προεκλογικές, δεν παίζονται απλώς τα κέρδη τους κι η φτώχεια μας. Παίζεται το μέλλον των παιδιών, η ζωή και η υγεία ολωνών, η ποιότητα ζωής των γέρων, η κοινωνία στη λοταρία των επιλογών. Παίζεται όμως και το τέλος των απαλλαγών από τις ενοχές. Και ξέρουμε και ζούμε και μπορούμε να αλλάξουμε ρότα και ζωή και κόσμο. Σήμερα η αρχή, αύριο η συγκομιδή.

Πηγή: Εφημερίδα «Ριζοσπάστης»

Ο κανείς είναι κανίς...Απ' όλους τους πολέμους ο πιο πικρός είναι ο εμφύλιος...

Της Λιάνα Κανέλλη

Απ' όλους τους πολέμους ο πιο πικρός είναι ο εμφύλιος. Στιφιάζει το αίμα στην ιστορία και χάνεται η πηγή του μαζί με τα πρόσωπα σε τάφους που δε γνώρισαν ανθρωπιά.

Απ' όλες τις επιθέσεις του κεφαλαίου κατά μέτωπο στην εργατική τάξη, η πιο δολοφονική σε βάθος χρόνου, η πιο βάρβαρη και ανήθικη είναι αυτή που ξετινάζει σωματικά και ψυχικά και πνευματικά τα παιδιά, τα νιάτα.

Δεν έχω πού να βρω τις λέξεις για να βρίσω και να οργιστώ δημόσια για τη φρικώδη πρόθεση της κυβέρνησης να συρρικνώσει τμήματα ή και να τα κλείσει, στα έτσι κι αλλιώς λιγοστά νοσοκομεία Παίδων. Πού ν' αντλήσω εκείνο το φραστικό οπλοστάσιο της οργής για την ανασκολόπιση του ενιαίου σχολείου.

Λιγότερα σχολεία, λιγότεροι κακοπληρωμένοι δάσκαλοι, εμπόδια στη μόρφωση και την ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού τιμολογημένα και πανάκριβα στο ξεπέρασμά τους.

Οταν η μόρφωση γίνεται από δικαίωμα εμπόρευμα, τότε μόνο στον Ομηρο μπορώ να γυρίσω. Ραψωδία Ι, στίχοι 367 - 368 απ' τη σχολική μετάφραση Σιδέρη.

...«Κανείς εγώ ονομάζομαι κι όλοι Κανεί με λένε, η μάνα κι ο πατέρας μου κι όλοι λοιποί μου οι φίλοι...». Ετσι ξεφεύγει ο Οδυσσέας και σώζει τους συντρόφους του απ' τον Πολύφημο τον Κύκλωπα που όπως λέει και τ' όνομά του μάλλον τον ήξεραν όλοι.

Τώρα, μ' αυτές τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα, η ραψωδία πρέπει ν' αλλάξει. Σ' αυτόν τον στίχο όλη η πρόθεση, το σχέδιο, το έγκλημα του κεφαλαίου. Οι νέοι Οδυσσείς θα πρέπει να μάθουν να λένε «το όνομά μου είναι κανίς, είμαι σκυλί του καναπέ σας...».

Το πνευματικό λουράκι θα μπει στο λαιμό των παιδιών ανάλογα με τις δυνατότητες της τσέπης της οικογένειάς τους. Κανίς. Ντόπερμαν. Λυκόσκυλα. Πεκινουά. Ράτσα, κάστα, χρήμα, κέρδος. Με την «ωραία» ρητορική «το παιδί σου και το σκυλί σου όπως το μάθεις». Υπερπαραγωγή χαμηλού κόστους και γιγαντωμένης μεγαλοστομίας ώστε μάζες παιδιών των λαϊκών οικογενειών να θαφτούν για την επιβίωση στη χωματερή του ευέλικτου εργατικού δυναμικού που βαφτίστηκε διά βίου μάθηση...

Αλλο κανείς κι άλλο κανίς. Αλλο η πρόσβαση στην ιντερνετική τεχνολογία με γνώση και υπόβαθρο κι άλλο να πετάς τα παιδιά στο ίντερνετ για να βγάλεις λεφτά, σα φρέσκια σάρκα στο Κολοσσαίο της πολυμαθούς αμάθειας και της αφελούς ανεκπαίδευτης καλής νεανικής πίστης.

Οταν το... πρόγραμμα ανάκαμψης των κερδών εκτείνεται σε μια 30ετία ξέρεις πώς να ξεφορτωθείς τους γέρους, τους άρρωστους, τους αδύναμους. Φόνος είναι. Μαζικός και καλά κρυμμένος. Αλλά με τις νέες γενιές που επελαύνουν πρέπει να προλάβεις να λοβοτομήσεις, να ταξινομήσεις, να υποδουλώσεις. Τι κανείς απ' την Οδύσσεια, τι κανίς απ' τον καναπέ. Το ίδιο ακούγονται. Οπότε «σώπα όπου να 'ναι θα σημάνουν οι καμπάνες»....

Πηγή:www.rizospastis.gr

Το παρακράτος των αγορών και η μαϊμού...

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Αναρωτιέμαι πόσοι ξέρουν ότι η FED, η λεγόμενη ομοσπονδιακή τράπεζα των ΗΠΑ, είναι ιδιωτική τράπεζα και δανείζει το αμερικάνικο Δημόσιο με τόκο!.. Απλά, αναρωτιέμαι κι απ' όλους αυτούς τους αναλυτάδες των οικονομικών εξελίξεων, πόσοι το ξέρουν και το καταπίνουν, αποφεύγουν να το θυμίσουν. Για να μην καταλάβει κι ο λαός, που βομβαρδίζεται από το ...παρακράτος με το ψευδώνυμο «αγορές», τη φύση του καπιταλιστικού παιχνιδιού στην πλάτη του.

Ξυπνάνε και κοιμούνται σ' όλη τη Γη οι αφεντάδες - σαπιοκοιλιάδες, που κι αυτούς τους λέμε ανθρώπους κατ' οικονομίαν, εξοντώνοντας πληθυσμούς, αξιολογώντας το μόχθο τους ανάλογα με το βαθμό της εκμετάλλευσής του που επιτυγχάνουν. Αυτό το εφιαλτικό παιχνίδι της κόλασης, αυτή η αέναη σύγκρουση κεφαλαίου - εργασίας θα κατατρύχει τις τωρινές και μελλούμενες γενιές και στις δυο πραγματικότητες. Δηλαδή, και στη ζωή, και στην εικονική πραγματικότητα που αναπαράγουν με το αζημίωτο τα ΜΜΕ, ελεγμένα σε συντριπτικό ποσοστό εμβέλειάς τους από εκείνες τις πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις που επανεκκινούν τη δουλεία ως σωτηρία των μαζών. Εκείνο το ναζιστικό σύνθημα στην είσοδο του Αουσβιτς «η εργασία - καταναγκαστική - απελευθερώνει» αναπαράγεται στις μέρες μας με ένα τεχνητό αποπλανευτικό λεξιλόγιο για να κερνάει τους δούλους ψευδαίσθηση ότι ζουν κατ' επιλογήν τους, δύσκολα μεν, απλά γλιτώνουν το θάνατο που επιβάλλει με συνοπτικές διαδικασίες το κεφάλαιο.

Μέσα σ' αυτήν την αήθη παγκοσμιοποιημένη προπαγάνδα της ύφεσης και της φτωχοποίησης, που θα βαρέσει εκατομμύρια πολιτών όπου Γης κι εκτοξεύεται ως απειλή από αθώους κεφαλαιοκράτες προς ενόχους εργαζόμενους, υπάρχει κι ένα δεύτερο επίπεδο πλύσης εγκεφάλου. Είναι η χαοτική υπερπροβολή «ελαφρών» ειδήσεων, ενίοτε παρουσιασμένων και ως επιστημονικές καινοτομίες, που υποσκάπτουν τη λογική λειτουργία των παραληπτών. Τόσο, όσο απαιτείται για να εμφυτεύονται ιδέες και αισθήματα αυτοαπαξίωσης, υποτέλειας, ηττοπάθειας, αποδοχής μιας ανύπαρκτης αδυναμίας όλων των ορατών απέναντι στο αόρατο, απρόσωπο παντοδύναμον των αγορών.

Ετσι, μέρες Δεκαπενταύγουστου, φιγουράρει η μαϊμού Αϊνστάιν!.. Που κέρδισε το πείραμα να εργάζεται (;) καλύτερα και αποτελεσματικότερα από τις άλλες μαϊμούδες για να εξασφαλίσει την τροφή της. Το υπερπροβεβλημένο ανθρωποειδές, έτοιμο να εκτοξευθεί ως «απειλή» και μάλιστα ευφυής. Ως και οι μαϊμούδες είναι έξυπνες και αποφασίζουν να κάνουν ό,τι τους πουν για να εξασφαλίσουν την τροφή τους.

Αθώο το κίνητρο. Ενοχη η εκμετάλλευση της είδησης. Γεμίζει με μειδίαμα τους τρομοκρατημένους, που αισθάνονται κομμάτι ανώτεροι απ' τη μαϊμού - εργάτη για την τροφή της.

Τη μέρα που η μαϊμού θα ξυπνήσει, θα δαγκώσει αυτόν που της κρύβει τα καρύδια. Δε θα γίνει τόσο Αϊνστάιν, ώστε να καταβάλει ΦΠΑ! Προσοχή σε ό,τι λέγεται, ακόμα και το πιο ανώδυνο, τούτες τις μέρες. Συμβάλλει στην παράλυση της κριτικής ανάλυσης των αντικειμενικών συνθηκών. Γιατί αυτές μυρίζουν ανατροπή, εξέγερση, επανάσταση. Δεν κολακεύουν καμιά μαϊμού, όταν την αποκαλούν Αϊνστάιν...

ΠΗΓΗ-ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει...

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Δηλαδή, τώρα που ήρθε η αναγγελία της περιορισμένης - ελεγχόμενης χρεοκοπίας, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ - ΔΝΤ - ΕΕ - ΕΚΤ κ.λπ., χρωστάνε χάρη στο σεβασμιότατο Θεσσαλονίκης Ανθιμο, που έκαμε δέηση - λειτουργία να μειωθεί το δάνειο (μόλις είχε αναλάβει τη θέση του Παπακωνσταντίνου ο Βενιζέλος) ο ελληνικός λαός και ο πρωθυπουργός προσωπικώς!!!

Δηλαδή, έχει τρανό επιχείρημα ο Μόσιαλος όταν κορδώνεται και επιμένει ότι «θωράκισε» την Ελλάδα για πολλά χρόνια. Πιάστε τα παιδιά σας βρε ανόητοι κι αμετανόητοι διαφωνούντες με τους σωτήρες μας κι εξηγήστε τους. Να καταλάβουν επιτέλους ότι: Με 550 ευρώ το μήνα, φορολογίσιμα μάλιστα, μπορούν αν βρουν και δουλειά για να τα συναντήσουν, να αισθάνονται θωρακισμένοι. Θωρηκτά σκέτα. Να κάνουν όνειρα, οικογένεια, ταξίδια, να περνούν ζωή και κότα. Εξηγήστε τους ότι: για να εξασφαλίσετε αυτά τα 550 ευρώ το μήνα, υποθηκεύσατε το σπίτι που με αίμα χτίσατε. Προσημειώσατε τον τάφο της προγιαγιάς στο χωριό. Βάλατε συνεταίρο με ποσοστό 80 υπέρ του και 20 υπέρ των παιδιών σας ως option (ευκαιρία - προοπτική επιλογής) στον έμπορο που ληστεύει την παραγωγή σας.

Αν το παιδί σας προτιμάει τα χάμπουργκερ τις αμερικανιές απ' τις γαλλικές κρέπες και τα γερμανικά λουκάνικα, ιδίως αν σιχαίνεται τα σουβλάκια, παρηγορείστε το. Εχει τώρα πια μέλλον επιλεκτικώς χρεοκοπημένο για το καλό του. Οπως είχανε οι Αμερικάνοι έναν υπέροχο βοηθό αδυνάτων κρατών, τον Τζορτζ Μάρσαλ, έτσι τώρα κι εμείς οι Ευρωπαίοι διαθέτουμε έναν Ρομπάι, σκέτη ρομφαία της βοήθειας. Βρήκε τη χρυσή τομή στην επιλεκτικά και ταξικά, υποχρεωτική μας επιβίωση με αιώνια δανεικά και την υγιεινή εκδοχή της φτώχειας μας: Σε αναγνώριση του ευρωιστορικού ελληνικού σχεδίου υπόδουλης σωτηρίας θα μας επιτρέπεται να τρώμε σουβλάκια χωρίς κρέας ή κατ' επιλογήν τις σάρκες μας τυλιγμένες σε πίτα αλευρωμένων ομολόγων.

Είναι τόσο και τέτοιο το θαύμα της αγίας τριάδας ΕΚΤ, ΔΝΤ και τραπεζιτών που κλείνουν νοσοκομεία, καταργούνται κρεββάτια σε κλινικές, ακυρώνονται εντατικές, περικόπτονται ασθενοφόρα, γιατί οι ευτυχισμένοι και σωσμένοι Ελληνες θα πεθαίνουν στα σπίτια, στα εργοστάσια, στους δρόμους υγιείς ως ήρωες για τα επόμενα σαράντα χρόνια.

Σοβαρευτείτε. Η επανάσταση ήρθε σωτήρια αυτή τη φορά, χωρίς στολές και τανκς. Με παζάρια και γραβάτες και ταγιεράκια, οι φίλοι μας οι δανειστές, οι ταξικοί καταχραστές της εθνικής μας τύψης για τη σκέψη, το κάλλος και το μόχθο των Ελλήνων ημών των ιδίων, μας σώζουν υπό την αίρεση ότι θέλουμε ν' αρχίζει το αλφάβητο απ' το γράμμα Ε. Οχι ως Ελλάδα, ούτε ως ελευθερία. Αλλά ως ΕΕ, δηλαδή Ε² ή και επιλεκτική εξελιγμένη, εξ-αιρετική χρεοκοπία. Κυρίως όμως ευρωπαϊκή... Ετσι θα μάθουν τα παιδιά και το Χ, το δεύτερο γράμμα της νέας αλφαβήτου. Ως χρέος και χάος και χάρος, όχι αλαφράδες όπως χαρά και χαμόγελα.

Απ' το νηπιαγωγείο, απ' το μαιευτήριο καλύτερα, η νέα παιδεία ώσπου να σαρανταρήσουν τα νιογέννητα και να γεράσουν οι έφηβοι, το άσμα αυτής της επαναστατικής σωτηρίας οφείλει να το παιανίζει: Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και για χρέος καινούργιο τραβά, τραβά, τραβά, τραβά...

ΠΗΓΗ-ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Πατριδίλα! Αυτό είναι η κολόνια, το άρωμα, ο φερετζές του φασίστα.

Πατριδίλα! Αυτό είναι η κολόνια, το άρωμα, ο φερετζές του φασίστα. Που δεν σηκώνει, δε φέρει, δεν τιμά τη σημαία της πατρίδας. Την κραδαίνει ως ρόπαλο. Και σκούζει σαν πορτιέρης σε ύποπτο κέντρο συναλλαγών, που απλώς έχει τα χρώματά της σε θολό λογότυπο.
Πατριδίλα! Αυτό είναι το επικοινωνιακό κάδρο των κληρονόμων της εξουσιαστικής εταιρείας Ελλάδα ΑΕ, που τραβάει τάχα μου την προσοχή απ' το θέμα και το περιεχόμενο του έργου - πίνακα. Είναι η καλά μελετημένη από ειδικούς εικόνα για μάζα ηλιθίων, που θέλει το Καστελόριζο φόντο για την «πρόσκληση» του ΔΝΤ και τη «φιλοξενία» του με τα ...κλειδιά στο χέρι.

Πατριδίλα! Αυτό μυρίζει όταν οι νταβραντισμένοι από την καταπίεση, την πλύση εγκεφάλου, την απελπισία της έλλειψης πολιτικής και κοινωνικής παιδείας, φέρουν τη στολή ως κουκούλα στο όνομα ενός λαού που δεν τον αναγνωρίζουν για να του ανήκουν και να τον υπερασπιστούν.
Πατριδίλα! Αυτή είναι η μυρουδιά της υποκρισίας. Η αποφορά. Απ' όλες τις δημόσιες εικόνες, η θλιβερότερη είναι των υποκριτών εκείνων που υπερασπίζονται το τιμολόγιο με το λεξιλόγιο της τιμής. Είναι η μουντζούρα που αφήνει πίσω της η λογιστική του χαμαιλεοντισμού και ο πολιτισμός - χαρτοπετσέτα.
Πατριδίλα! Είναι η βοθρώδης αντίληψη ότι όλοι οι άλλοι είναι αναλώσιμοι εκτός απ' τ' αφεντικά. Και τότε τα ταυτίζεις με την πατρίδα για να 'χουν κι άλλοθι οι πραιτοριανοί, τα τσιράκια, οι σύγχρονοι δωσίλογοι.
Πατριδίλα! Είναι η σαπισμένη ανάσα των ιδιοτελών που επιζούν και κυβερνούν εις υγείαν των κορόιδων κλέβοντας στο ζύγι το φαΐ και επιτιμώντας τους πελάτες γιατί δεν κάνουν ακόμα υγιεινότερη δίαιτα.
Πατριδίλα! Δεν είναι μόνον οσμή σεσηπότων φίλων, φυλών της νομής της εξουσίας και φύλλων αγρίως υλοτομημένων δέντρων. Δεν είναι μόνον η εικόνα των νάρκισσων που νομίζουν ότι οι φτυσιές στα μούτρα τους είναι κόμποι ιδρώτα τίμιας αγωνίας για την τιμή των CDS.
Πατριδίλα είναι μια στάση ζωή και η ιδεολογία μιας τάξης που θεωρεί ότι φτιάχτηκε απ' άλλο υλικό απ' ό,τι η μάζα και η πλέμπα, η φτιαγμένη - όπως λένε - από κρέας και ξίγκι.
Είναι η σύγχρονη μορφή των κάπηλων που προσπαθούν να πείσουν ότι η πατρίδα μειωμένης εθνικής κυριαρχίας χωράφι, αν δεν βγει στον πλειστηριασμό της παραγωγής σύγχρονων δούλων εγκαίρως, δεν θα έχουν αυτοί λόγο ύπαρξης και υποτελή λαό να κάνουν την γκουβερνάντα.
Στα μοντέρνα ράφια των μιντιακών εντυπώσεων, η Πατριδίλα κυκλοφορεί σε πολλές συσκευασίες. Από ονόματα - σήματα να 'χουν να φάνε κι οι επόμενες γενιές. Ξέρετε. Αυτές οι εκπαιδευμένες να μαθαίνουν το λαό και τον τόπο τους μέσα από υπέροχα επιτραπέζια παιχνίδια σαν τη «μονόπολη».
Μην ανησυχείτε όμως. Η Πατριδίλα δεν είναι, ούτε και πρόκειται να γίνει ποτέ προϊόν ευρείας κατανάλωσης. Γιατί οι λαοί που έχουν πατρίδα, τη φέρουν εντός ψυχής και νοός, την πληρώνουν με αίμα και δεν την κάνουν τατουάζ για να μην την ξεχνάνε στην επιδερμίδα της ιδεοληψίας τους. Πουφ! Ξεβρωμίζουμε σιγά σιγά.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ