Στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων και των δημοσιευμάτων περνάνε πάντα οι σοβαρές ειδήσεις. Διαβάζουμε: «Α’ τρίμηνο 2021: μείωση της απασχόλησης έως 11,4%, μείωση ωρών εργασίας έως 65,2%, πτώση των μισθών έως 58,3%». Τα στοιχεία είναι της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας.
Όμως καλύτερη «στατιστική» από αυτή που μέτρα το ανθρώπινο μάτι και
το ένστικτο αυτοσυντήρησης μάλλον δεν έχει εφευρεθεί. Τα πράγματα δεν
πάνε τόσο καλά όσο υποδεικνύουν οι φιέστες του Ταμείου Ανάκαμψης
(εταιρικών κερδών και όχι εισοδημάτων: ας είμαστε ειλικρινείς).
Σύγκριση ΑΕΠ Ελλάδας Τουρκίας 1980-2017. Σε τρέχουσες τιμές εκπεφρασμένες σε USDΠηγή
Η τουρκική οικονομία που ήταν σε κρίση το 2020 αναπτύχθηκε με
1,8% ενώ η ελληνική συρρικνώθηκε κατά 10%. Τι θα γίνει αν η γείτονα δεν
είναι σε κρίση και ποιες θα είναι οι συνέπειες για τα εθνικά θέματα.
Ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν δεν θα μπορούσε να θέσει
σε εφαρμογή το σχέδιό του για τη Μεγάλη Τουρκία, αν η τουρκική οικονομία
δεν αναπτυσσόταν με υψηλούς ρυθμούς από τις αρχές της πρώτης δεκαετίας
του 21ου αιώνα που ανέλαβε τη διακυβέρνησή της.
Επί των ημερών του, η Τουρκία έγινε μέλος του G20, του κλαμπ των 20 μεγαλύτερων οικονομιών του κόσμου.
Μετά την πανδημία θα είναι αδύνατη η ομαλή συνέχεια του παλιού αναπτυξιακού μοντέλου
Του Νίκου Ντάσιου από την Ρήξη φ. 165
Το πλέον κρίσιμο κοινωνικό πρόβλημα την επομένη της πανδημίας –όποτε
και όπως έρθει– θα είναι αυτό της ανεργίας. Το πλήγμα που θα υποστούν
χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις στο λιανεμπόριο λόγω συσσωρευμένων χρεών
και ιδιαιτέρως στους κλάδους της εστίασης, του τουρισμού και του
πολιτισμού, θα επηρεάσει τον εργασιακό βίο μεγάλου αριθμού εργαζομένων.
Μόνο στην εστίαση, ο κίνδυνος κλεισίματος περί των μισών από τις 80
χιλιάδες επιχειρήσεις του κλάδου, θα οδηγήσει σε ανεργία ένα μεγάλο
ποσοστό από τους περίπου 200 χιλιάδες εργαζόμενους, ενώ θα επηρεάσει
έμμεσα εργαζόμενους και σε άλλους τομείς, όπως για παράδειγμα στον
πρωτογενή και στον τριτογενή τομέα, με τις εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για
πάνω από ένα εκατ. θέσεις εργασίας.
Λόγω ξεπουλήματος έκλεισαν, φως, νερό, τρένα και δρόμοι
Του Λεωνίδα Βατικιώτη
Από
τη Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου, όταν ξεκίνησαν οι πρώτες διακοπές ηλεκτρικού
ρεύματος, η Ελλάδα περνάει από το …ταμείο. Όχι για να πληρώσει την
κακοκαιρία• και σιγά την κακοκαιρία άλλωστε, χιονόπτωση διάρκειας μίας
ημέρας αναμενόμενη εδώ και δύο εβδομάδες. Η Ελλάδα περνάει από το ταμείο
για να πληρώσει το κόστος των ιδιωτικοποιήσεων που έχουν διαβρώσει, σε βαθμό ακυρώσεως για εξαιρετικές περιπτώσεις όπως μια κακοκαιρία, τη λειτουργία όλων των πάλαι ποτέ δημόσιων οργανισμών!
Υποχώρηση των εισοδημάτων και της κατανάλωσης. Αύξηση των οφειλών. Κρίσιμο το 2021 για την οικονομία.
Η ετήσια έρευνα του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ για το εισόδημα και τις δαπάνες
διαβίωσης των νοικοκυριών (9η κατά σειρά) διεξήχθη στις πρωτόγνωρες
συνθήκες που έχει δημιουργήσει η εκδήλωση της πανδημικής κρίσης του
Covid-19. Η υγειονομική κρίση που στην οικονομία εκδηλώθηκε με την μορφή
της βαθιάς και απότομης ύφεσης, όπως είναι επόμενο, έχει επηρεάσει
αρνητικά τους δείκτες που αναδεικνύουν την κατάσταση των ελληνικών
νοικοκυριών. Μολονότι η συνολική εικόνα που σχηματίζεται από αυτούς τους
δείκτες δεν ισοδυναμεί με εκείνη μιας ολοκληρωτικής καθήλωσης,
εντούτοις μια προσεκτική ανάγνωση αυτών των δεικτών φέρνει στην
επιφάνεια μια σειρά χαρακτηριστικών που διαφοροποιούν την
Σταδιακά η χώρα μετακινείται από την υιοθέτηση μέτρων αντιμετώπισηςτης
πανδημίας (λοκντάουν, ενίσχυση του Ε.Σ.Υ, μαζικοί εμβολιασμοί) στην
προώθηση πολιτικών ανάκαμψης της καθημαγμένης οικονομίας της. Η
προσπάθεια αυτή πραγματοποιείται σε ένα περιβάλλον γεωπολιτικών
ανακατατάξεων και συνεχιζόμενης απειλής εξ ανατολών (παρά τις
διερευνητικές επαφές).
Πως μπορεί να αποφευχθείη
κατασπατάληση των κολοσσιαίων για τα ελληνικά δεδομένα πόρων του
ταμείου ανάκαμψης και του νέου ΕΣΠΑ; Για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό
θα μπορούσαμε να μελετήσουμε ιστορικά προηγούμενα επιτυχημένης
ανόρθωσης της οικονομίας μετά από σοβαρή και μακροχρόνια ύφεση. Το πιο
γνωστόπαράδειγμα τέτοιας φύσεως είναι το λεγόμενο νιού ντιλ, οι πολιτικές δηλαδή που προωθήθηκαν στην Αμερική από το 1933 έως το 1939
Α. Το νιού ντιλ και οι διαφορές του από τον κεϋνσιανισμό.
Η
Ελλάδα αναμένεται να παρουσιάσει για το 2020 ύφεση περί το 10% η οποία
θα είναι η μεγαλύτερη εδώ και αρκετά χρόνια, ενώ το πρωτογενές έλλειμμα
θα θυμίζει τις εποχές της χρεοκοπίας που έφεραν τη “Χρυσή Αυγή” στη
Βουλή και έκαναν τον κ. Τσίπρα πρωθυπουργό και τους κ.κ. Λαφαζάνη και
Χαϊκάλη υπουργούς…
Η
Ελλάδα κατά τη δεκαετία της κρίσης υπέστη σωρευτικά μια μείωση του ΑΕΠ
της τάξης του 25%. Το 10% της ύφεσης του 2020 προστίθεται σε αυτήν τη
χαμένη δεκαετία.
Το
2020 το ελληνικό ΑΕΠ αναμένεται να διαμορφωθεί περί τα 162-165 δισ.
ευρώ. Το 2000 το ελληνικό ΑΕΠ ήταν περί τα 140 δισ. ευρώ, το 2008
είχε ξεπεράσει τα 240 δισ. και το 2021 ξεκινάμε από τη βάση των
160-165 δισ. ευρώ…
Προκειμένου να αντιληφθούμε τι μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά πρέπει να κάνουμε πρώτα κάποιες συγκρίσεις.
Μόλις
μία εβδομάδα μπόρεσε να συγκρατηθεί ο «Κέρβερος της λιτότητας» στην
Ευρώπη, Γιενς Βάιντμαν, για να εξαπολύσει σφοδρή επίθεση στην Κριστίν
Λαγκάρντ και στην πλειοψηφία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής
Τράπεζας . «Η απόφαση της ΕΚΤ να αυξήσει τις αγορές ομολόγων από τα
κράτη μέλη της ΕΕ κινδυνεύει να υπονομεύσει τη δημοσιονομική πειθαρχία
στις χώρες της ευρωζώνης» κραύγασε ζητώντας σάρκα και αίμα ως άλλος
Σάιλοκ , στον «Εμπορο της Βενετίας» ,ο πρόεδρος της Γερμανικής
Bundesbank, σχολιάζοντας την απόφαση που έλαβε η πλειοψηφία του
Συμβουλίου της ΕΚΤ στις 10 Δεκεμβρίου. Μέλος
και ο ίδιος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΚΤ ο Βάιντμαν ,παραδέχτηκε
μεν ότι η κρίση του κορονοϊού δικαιολογούσε την αυξημένη υποστήριξη από
την ΕΚΤ προς τα κράτη μέλη, αλλά απαίτησε να σταματήσει το πρόγραμμα
όταν τελειώσει η κρίση.
«Κάθε ευρώ που δαπανούμε είναι μελλοντικοί φόροι, δεν υπάρχει κανένας καλός πατερούλης…»
Θ. Σκυλακάκης
Με τη φράση αυτή, η κυβέρνηση δια του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών
της Θεόδωρου Σκυλακάκη προϊδεάζει, με τον πιο κυνικό τρόπο, για τα
επερχόμενα.
Πολλοί στο διαδίκτυο έσπευσαν να συμφωνήσουν, αφού -κατά την κρατούσα
άποψη- το κράτος δεν έχει χρήματα και μόνον διαχειρίζεται τα χρήματα
των φορολογουμένων. Το κράτος μάλιστα δεν μπορεί να έχει δικά του
χρήματα διότι απλά δεν παράγει. Κατά μια έννοια, σύμφωνα με το τρέχον
«αφήγημα» το χρήμα δεν είναι απλά ένα συναλλακτικό μέσο, το οποίο μια
Αρχή το δημιουργεί και το θέτει προς χρήση στην κυκλοφορία, αλλά είναι
προϊόν αποκλειστικά της παραγωγής και ταυτόχρονα «έπαθλό» της.
Το
2010, το γαλλικό περιοδικό Marianne είχε δημοσιεύσει ένα αφιέρωμα στους
οικονομικούς κλυδωνισμούς της Ε.Ε., με τίτλο “Τα επτά καθάρματα της
κρίσης”. Από τότε ζούμε σε μια διαρκή κρίση, η οποία βαίνει σταθερά
επιδεινούμενη, ενώ τα καθάρματά της πολλαπλασιάζονται.
Η
οικονομική κρίση ως τέτοια, παρεμπιπτόντως (και έως ότου κάποιος
μετεωρίτης καταστρέψει τον πλανήτη, οπότε η γη θα γίνει κόκκινη κατά
κάποιο τρόπο), είναι πάντα ανθρωπογενής, ακόμα και αν η πρωταρχική αιτία
είναι μη ανθρωπογενής. Ο ιός δεν είναι ανθρωπογενής, εκτός και αν
πιστέψουμε την ακροδεξιά των ΗΠΑ.
Η
διαχείριση της πανδημίας, ωστόσο, και η ειδική εκδοχή οικονομικής
κρίσης που προκαλείται είναι ανθρωπογενής, δηλαδή αποτέλεσμα ταξικών
επιλογών. Απλώς, οι τάξεις που την πληρώνουν είναι για μια ακόμα φορά,
κατά βάση, οι εργαζόμενοι και οι “μεσαίοι” – μικροί ή και μεγαλύτεροι.
H κοινωνία είναι πολύ πιθανό να αναπτύξει το σύνδρομο του
αυτοεγκλεισμού (locked-in) ως συνέπεια των περιοριστικών μέτρων και του
lockdown.
Οι περισσότεροι θα βρεθούν σε μια κατάσταση α-τοπικού και
α-προσδιόριστου χωροχρονικού γίγνεσθαι, με αβεβαιότητα για τα οικονομικά
μελλούμενα, χωρίς να μπορούν να παράγουν και ταυτόχρονα να
ικανοποιήσουν επιθυμίες.
Είναι αυτονόητο, και έχει αναλυθεί επαρκώς, το ότι αλλάζει η σχέση
μας με το χρήμα, την αποταμίευση, την κατανάλωση, την εργασία και την
επιχειρηματικότητα. Θα ζήσουμε την απόλυτη προσομοίωση των συμβολικών
νόμων της οικονομίας: προσωρινή αναστολή δαπανών (με πιθανότητα
μονιμοποίησης κάποιων περικοπών) επειδή όσο επίδομα/αποζημίωση και αν
μας δοθεί από τις κυβερνήσεις, η αβεβαιότητα μελλοντικών
εισοδημάτων/μισθών/κερδών θα φέρει -υποτίθεται- στην ίδια μοίρα τον
επιχειρηματία και τον εργαζόμενο.
Όλες οι ενδείξεις που υπάρχουν μέχρι στιγμής συνηγορούν ότι το 2020
θα είναι μια χρονιά απογείωσης της φτώχειας. Η άλλη όψη της αναπάντεχης
οριακής μείωσης της ανεργίας, όπως καταγράφτηκε στην πρόσφατη ανακοίνωση της
Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την Έρευνα εργατικού Δυναμικού, τον
μήνα Ιούλιο τόσο σε σχέση με τον Ιούλιο του 2019 όσο και τον Ιούνιο του
2020, θα είναι η συντριβή των πραγματικών μισθών και εισοδημάτων. Η
πρωτοφανής συρρίκνωση των αποδοχών των εργαζομένων είναι πλήρως
προβλέψιμη ως αποτέλεσμα του μέτρου με την επωνυμία «Συνεργασία» που
εφάρμοσε η κυβέρνηση και σε γενικές γραμμές επιδίωκε τη διατήρηση των
θέσεων εργασίας έναντι της μείωσης των αμοιβών.
Με το δεύτερο κύμα του κορονοϊού να σαρώνει ήδη όλη την Ευρώπη, η
Γηραιά ήπειρος βρίσκεται αντιμέτωπη με τη χειρότερη ύφεση εδώ και
δεκαετίες. Οι πλέον σοβαροί οικονομολόγοι προειδοποιούν ότι τα δημόσια
οικονομικά των περισσότερων χωρών μελών της ΕΕ θα χρειαστούν αρκετά
χρόνια για να ανακάμψουν. Σε όλο τον κόσμο, η παραγωγή έχει βυθιστεί σε
βαθμό που δεν είχε καταγραφεί ποτέ σε περίοδο ειρήνης. Η φτώχεια ,η
ανέχεια, η ανεργία πλήττουν όλο και περισσότερους ανθρώπους. Και όμως!
Αυτό που παρατηρούμε είναι το κράτος να περιορίζει τις παρεμβάσεις του
στον τομέα της κοινωνικής προστασίας.
Το Buzzfeed News παρουσίασε το
περιεχόμενο χιλιάδων εγγράφων που προέρχονται από την FinCEN, την αρχή
δίωξης των οικονομικών εγκλημάτων που υπάγεται στο υπουργείο Οικονομικών
των ΗΠΑ. Μέσα από 2.657 ντοκουμέντα αποκαλύπτεται ένας πολύ μεγάλος
αριθμός, για την ακρίβεια 2.121 υποθέσεων μεταφοράς σε τραπεζικούς
λογαριασμούς τεράστιων ποσών δολαρίων που φαίνεται ότι προέρχονται από
παράνομες δραστηριότητες, δηλαδή από εμπόριο ναρκωτικών και όπλων,
δωροδοκίες και μίζες αξιωματούχων, τοκογλυφία, εκβιασμούς, λαθρεμπόριο
τσιγάρων και πολύτιμων λίθων και, βέβαια, φοροδιαφυγή μεγάλης κλίμακας.
Οι ογκώδεις φάκελοι του αμερικανικού «Δικτύου Αντιμετώπισης
Οικονομικού Εγκλήματος» (FinCEN), που όλως περιέργως δημοσιεύτηκαν λίγο
πριν από τις αμερικανικές εκλογές, προκαλούν όντως «σοκ και δέος» για το
διαρκές έγκλημα (χωρίς τιμωρία) που διαπράττει το παγκόσμιο
χρηματοπιστωτικό και τραπεζικό σύστημα των οικονομικών ελίτ, σε
συνεργασία και διαπλοκή με πολιτικούς, «ολιγάρχες» και λοιπούς απατεώνες
ανά την υφήλιο. Συνολικά, από το 2000 έως το 2017 ο «υπεράνω υποψίας»
παγκοσμιοποιημένος, χρηματοπιστωτικός κόσμος με τους Γκόλντεν Μπόις
προχώρησε σε «λεύκανση» δύο τρισεκατομμυρίων δολαρίων μαύρου χρήματος!
Οι μεγαλύτερες τράπεζες στον κόσμο αλλά και ένα ακόμα μεγαλύτερο
δίκτυο αυτών συστηματικά επί δεκαετίες ξέπλεναν και διακινούσαν αμύθητα
ποσά για απατεώνες, καθεστώτα, ολιγάρχες και τρομοκρατικές οργανώσεις.
Μέσα στα χρήματα αυτά είναι και όσα χρησιμοποιήθηκαν από ρωσικό
παράγοντα για την προεκλογική καμπάνια του Τραμπ.
Οι τράπεζες που πρωτοστατούν στο ξέπλυμα χρημάτων είναι η JP
Morgan, η HSBC, η Standard Chartered Bank, η Deutsche Bank και η Bank of
New York Mellon. Από τα 2 τρισ. δολάρια που ξεπλύθηκαν από παράνομες
συναλλαγές τα 514 δισ. τα διακίνησε η αμερικάνικη JP Morgan και
-κρατηθείτε- το 1,3 τρισ. η Deutsche Bank.
Τα στοιχεία που ήρθαν στο φως αποτελούν αρχεία συναλλαγών μεταξύ
1999-2017 και αποτελούν, όπως ισχυρίζεται το ανεξάρτητο όργανο
δημοσιογράφων, παρωνυχίδα μπρος στον πακτωλό βρόμικων συναλλαγών του
παγκόσμιου Τραπεζικού συστήματος.
Χρησιμοποιώντας την βασική αρχή της παγκοσμιοποίησης περί
ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων, το παγκόσμιο Τραπεζικό Σύστημα συνέστησε
μια οικονομική ομερτά ξεπλένοντας αμύθητα ποσά βρώμικου χρήματος,
κάνοντας συναλλαγές με διεφθαρμένα καθεστώτα, πολιτικούς, τρομοκρατικές
οργανώσεις.
Γράφει ο Δημήτριος Ντόικος Πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι στην Ευρώπη παραξενεύτηκαν με την
επιλογή των Αμερικανών να ψηφίσουν τον Τζωρτζ Μπους τζούνιορ ως Πρόεδρο
των Ηνωμένων Πολιτειών, ακόμη πιο πολύ παραξενεύτηκαν με τις επιλογές
του, αλλά η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ ήταν η αφορμή για να αρχίσουν να
σκέφτονται για τον δρόμο που ακολουθεί η αμερικανική κοινωνία, και αν
μπορούνε να εμπιστευτούνε τις τύχες τους σε μία χώρα που καθορίζεται από
τις αποφάσεις αυτής της κοινωνίας λίγο πολύ. Η αλήθεια είναι όμως ότι
είναι ελλάχιστοι οι Ευρωπαίοι που προσπάθησαν να αναλύσουν αντικειμενικά
και έξω από τις ευρωπαικές διόπτρες τους την χώρα αυτή. Συνήθως υπήρχαν
στις αναλύσεις δύο διαμετρικά αντίθετες απόψεις, μία θετική και μία
απόλυτα αρνητική.
Της Μαίρης Βενέτη από το liberal.gr Δέκα σχεδόν δισεκατομμύρια δολάρια επενδύσεις και επτάμισι χιλιάδες
επιχειρήσεις γερμανικών συμφερόντων στην τουρκική επικράτεια. Ογδόντια
χιλιάδες γερμανοτουρκικές επιχειρήσεις στην Γερμανία με ετήσιο τζίρο 52
δισ. ευρώ. Εξαγωγές όπλων κοντά στα 400 εκατομμύρια δολάρια μόνο το
2019. Γερμανικές τράπεζες έχουν χρηματοδοτήσει πάνω από 7.400 γερμανικές
και τουρκικές επιχειρήσεις στην Τουρκία. Η εξάρτηση των δύο χωρών είναι κάτι παραπάνω από προφανής. Η Γερμανία
είναι μια από τις χώρες που θα “πονούσε” περισσότερο από τυχόν
κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας, καθώς αποτελεί τον πρώτο εμπορικό
εταίρο της γείτονος. Εκθεση που εξηγεί ως ένα βαθμό και την ήπια στάση
της γερμανικής διπλωματίας απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα στην
Αν. Μεσόγειο.
Του Κώστα Ράπτη από το capital.gr Παρότι
φαινομενικώς αδιάφορη, η Λευκορωσία των μόλις 10 εκατομμυρίων κατοίκων
αποτελεί μία χώρα κρίσιμη για τη διαμόρφωση των διεθνών ισορροπιών. H
γεωγραφική της θέση την καθιστά αναντικατάστατη για την υλοποίηση του
χερσαίου σκέλους των κινεζικών “νέων δρόμων του μεταξιού”: ενδεχόμενος
έλεγχος της Λευκορωσίας από τους ανταγωνιστές των ευρώ-ασιατικών
δυνάμεων ακυρώνει τη δυνατότητα επικοινωνίας τους με την ευρωπαϊκή
αγορά. Επιπλέον, η Λευκορωσία λειτουργεί μέχρι σήμερα ως buffer zone ανάμεσα στη Ρωσία και το προς ανατολάς διευρυμένο ΝΑΤΟ. Τυχόν ανατροπή αυτή της κατάστασης συνιστά για τη Μόσχα πραγματικό εφιάλτη από την άποψη της ασφάλειας.
του Λεωνίδα Βατικιώτη Η ενδιάμεση έκθεση Πισσαρίδη διαλύει
έγκαιρα τις αυταπάτες για την πιθανότητα τα κονδύλια του Κεφαλαίου
Ανάκαμψης ύψους έως 32 δισ. ευρώ να βελτιώσουν τη θέση εργαζομένων και
συνταξιούχων, ακόμη και να πυροδοτήσουν μια οικονομική ανάπτυξη με
κοινωνικό μέρισμα. Πρόκειται για ένα νεοφιλελεύθερο μανιφέστο που
αναπαράγει ιδεολογικές κοινοτοπίες προηγούμενων δεκαετιών, όπως δείχνει η
εμμονή του να θεωρεί το δημόσιο τομέα και την έλλειψη ανταγωνισμού ως
αιτίες της οικονομικής στασιμότητας της Ελλάδας. Αν αυτές οι αιτιάσεις
ήταν ορθές τα μνημόνια θα είχαν απογειώσει την ελληνική οικονομία… Οι
νέες χρηματοδοτήσεις θα λειτουργήσουν σαν φιλί ζωής για το μεγάλο
κεφάλαιο στην Ελλάδα. Από την άλλη, για το «99%» η ενδιάμεση έκθεση Πισσαρίδη επιφυλάσσει: