«Η Γερμανία μας χρωστάει περισσότερα»

 Η Ζωή Κωνσταντοπούλου (Nikos Libertas/SOOC)

Το χρέος της Γερμανίας είναι μεγαλύτερο από το δικό μας, τόνισε η πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου την Πέμπτη. Η Επιτροπή για τη Διεκδίκηση των Γερμανικών Οφειλών ενημερώνουν τα μέλη της Ειδικής Επιτροπής του υπουργείου Οικονομικών

Η πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου που προεδρεύει της Επιτροπής Διεκδίκησης, έκανε λόγο για μέγγενη των δανειστών κάτω από την οποία στενάζει η χώρα.

«Σύμφωνα με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς, οι απαιτήσεις της χώρας ανέρχονται στα 280 δισ. με 340 δισ. ευρώ. Την ίδια ώρα που η χώρα στενάζει κάτω από την μέγγενη των αξιώσεων των δανειστών για ένα χρέος που είναι υποδεέστερο, αντιλαμβάνεστε την αξία του», επισήμανε χαρακτηριστικά η πρόεδρος της Βουλής.  

Από την πλευρά του, ο επίτιμος γενικός διευθυντής του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους Παναγιώτης Καρακούσης ο οποίος συμμετείχε στην ειδική επιτροπή του υπουργείου Οικονομικών που συνέταξε την έκθεση για το χρέος, τόνισε ότι δεν προκύπτει από κανένα στοιχείο ότι η χώρα έχει απεμπολήσει ή αποσύρει απαίτησή της ούτε  από τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο ούτε από τον Β'  Παγκόσμιο Πόλεμο».

http://www.thepressproject.gr/article/77781/I-Germania-mas-xrostaei-perissotera

Διαβάστε περισσότερα ...

Η αλήθεια για το ελληνογερμανικό "Ταμείο για το Μέλλον"

Η Κρήτη αυτήν την εβδομάδα ετοιμάζεται να κορυφώσει τις εκδηλώσεις από το ένα άκρο του νησιού έως το άλλο για την 74η επέτειο της Μάχης της Κρήτης. Ήδη πολύ σπουδαίες εκδηλώσεις και επιστημονικές ημερίδες πραγματοποιούνται σε όλες τις πόλεις του νησιού, ενώ ειδικά φέτος ένα από τα αναβαπτισμένα αιτήματα είναι η υπόθεση των γερμανικών οφειλών, μετά τη διάσταση που έχει πάρει και πολιτικά η υπόθεση, με επίκεντρο την αναβαθμισμένη πλέον διακομματική επιτροπή της Βουλής, αλλά και τις δράσεις των υπουργείων Οικονομικών, Εξωτερικών και Άμυνας.

Υπό το βάρος αυτό, η πλευρά της Γερμανίας, πέραν της απόλυτης άρνησης επισήμως να ανοίξει επίσημα το όλο θέμα, φροντίζει ομοίως διαρκώς από την πλευρά της επικοινωνιακά να ψελλίζει διάφορα περί «έμπρακτης συγνώμης», τα οποία όμως σε καμία περίπτωση δεν παίρνουν επίσημο χαρακτήρα, είναι διαρροές και κυρίως βολιδοσκοπήσεις των αντιδράσεων στην Ελλάδα. Σε κάθε περίπτωση, θέμα συνολικά για γερμανικές οφειλές και επανορθώσεις αδιάσπαστο, για καταστροφή δημόσιου πλούτου και υποδομών, κλοπής και λεηλασίας αρχαιολογικών θησαυρών, αναγκαστικού κατοχικού δανείου και αποζημιώσεων θυμάτων θηριωδιών και ολοκαυτωμάτων από τους ναζί στην Ελλάδα δεν τίθεται ούτε για αστείο.

Στη λογική αυτή, την εβδομάδα που μας πέρασε είχαμε νέα ομοβροντία δημοσιευμάτων για τις προθέσεις της Γερμανίας, που ομοιάζουν με "καθρεπτάκια προς ιθαγενείς", με σκοπό πάντως να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις κάπως, τώρα που γίνεται αντιληπτό ότι η ελληνική πλευρά μπορεί να καταθέσει μέχρι και ρηματική διακοίνωση για το θέμα, που θα είναι το πρώτο αλλά αναγκαίο βήμα ώστε να γνωστοποιηθούν με τον πιο επίσημο και κατηγορηματικό τρόπο οι αξιώσεις μας έναντι της Γερμανίας.

Το περίεργο είναι ότι ο γερμανικός Τύπος, με διαρροές και δημοσιεύματα, μιλάει για θέματα που στην Ελλάδα δυστυχώς αναπαράγονται αβασάνιστα, χωρίς διασταύρωση και τελικά διαμορφώνουν μια εικόνα εντελώς διαφορετική από την πραγματικότητα.

4 εκατ. και όχι 4 δισ. ευρώ!

Οι διαρροές ανέφεραν ότι με την ίδρυση ενός ελληνογερμανικού "Ταμείου για το Μέλλον" εμφανίζεται να επιθυμεί η γερμανική κυβέρνηση να προωθήσει ένα μεγάλο κοινωνικό έργο στην Ελλάδα ως κίνηση συμφιλίωσης για τις αγριότητες που διέπραξαν οι ναζί κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όπως ανάφεραν το πρακτορείο Bloomberg και η γερμανική εφημερίδα "Die Welt". Μάλιστα, σε αυτά τα δημοσιεύματα φέρεται η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ να υποστηρίζει την ιδέα να προωθηθούν κοινά αναπτυξιακά έργα με γερμανική χρηματοδότηση μέσω «ενός Ταμείου για το Μέλλον», το οποίο θα έχει ετήσιο προϋπολογισμό 1 δισ. ευρώ για τα έτη 2014-2017, δηλαδή 4 δισ. ευρώ.

Η "Νέα Κρήτη" αποκαλύπτει σήμερα ότι το Ταμείο αυτό όχι μόνο ήδη υπάρχει εδώ και ένα χρόνο, αλλά και ότι ο προϋπολογισμός του για τα επόμενα 4 χρόνια δεν ξεπερνάει τα 4 εκατομμύρια ευρώ (!), με στοχευμένες δράσεις που όχι μόνο δεν αφορούν σε αποζημιώσεις και επανορθώσεις, αλλά σε δημόσιες σχέσεις με μαρτυρικούς δήμους της Ελλάδας και κυρίως με ποσά στα οποία θα μετέχουν και οι Έλληνες φορολογούμενοι (!).

Από το 2014 σε λειτουργία

Η Τριανταφυλλιά Κωστοπούλου, πρόεδρος του Συλλόγου Επιστημόνων Βερολίνου-Βρανδεμβούργου, μιλώντας στο Ράδιο 98,4 αποκάλυψε ότι το Ελληνογερμανικό Ταμείο για το Μέλλον λειτουργεί ήδη από τον Ιούνιο του 2014 «μονομερώς», με απόφαση του γερμανικού Κοινοβουλίου: «Η γερμανική Βουλή κύρωσε την ίδρυση και λειτουργία του "Ελληνογερμανικού Ταμείου για το Μέλλον" τον Ιούνιο του 2014, εγγράφοντας μάλιστα συγκεκριμένα κονδύλια προερχόμενα από τον κρατικό προϋπολογισμό για το ταμείο αυτό, συνολικού ύψους 4 εκατομμύρια ευρώ μέχρι και το 2018. Δηλαδή 1 εκατομμύριο ευρώ περίπου ανά έτος και όχι συνολικά 1 δισ. ευρώ ανά έτος και 4 δισ. ευρώ στην τετραετία, όπως αναληθώς έγραψε ο γερμανικός Τύπος και αβασάνιστα μετέδωσαν τα περισσότερα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης.

Μάλιστα, στη σχετική εγγραφή του γερμανικού προϋπολογισμού αναφέρεται ότι το 1 εκατομμύριο ανά έτος θα συμπληρωθεί με αντίστοιχη συνεισφορά του ελληνικού κράτους στα πλαίσια της πολιτικής συμφιλίωσης μεταξύ των δύο λαών (!)».

Αμιγώς γερμανικό

Η κ. Κωστοπούλου σημείωσε με νόημα ότι παρ' όλα αυτά η απόφαση της γερμανικής Βουλής είναι «μονομερής» ενέργεια, πουθενά δεν υπάρχει κυρωτική πράξη της ελληνικής πλευράς, ούτε καν ένα αντίστοιχο σύμφωνο συνεργασίας. Άρα, όπως είπε, «ηχεί παράδοξα να ονομάζεται ένα τέτοιο ταμείο, που δε θα... αλλά ήδη λειτουργεί, ως "Ελληνογερμανικό Ταμείο για το Μέλλον", όταν πρόκειται για αμιγώς γερμανικό ταμείο, το οποίο μάλιστα προκύπτει από τον προϋπολογισμό του, που ψηφίστηκε στη γερμανική Βουλή, καθορίζεται αποκλειστικά από τη Γερμανία για το ποιες δράσεις θα χρηματοδοτεί στην Ελλάδα κατά βάση στοχευμένα προς μαρτυρικούς δήμους της πατρίδας μας».

Μάλιστα, η κ. Κωστοπούλου, κάνοντας λόγο για κατευθυνόμενη πολιτική διάσπασης του ενιαίου αιτήματος για τις γερμανικές οφειλές και επανορθώσεις προς την Ελλάδα, υπενθύμισε ότι μόλις τον περασμένο Οκτώβριο, στις 23/10/2014, η περίφημη ελληνογερμανική συνέλευση σύναψε συνεργασία με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, μέσω του οποίου επιχειρεί να περάσει τις στοχευμένες δράσεις της Γερμανίας, ανάμεσά τους και το περίφημο αυτό ταμείο.

Η πρόεδρος του Συλλόγου Επιστημόνων Βερολίνου-Βρανδεμβούργου σημείωσε στη συνέντευξή της στον 98,4: «Στην ουσία δεν είναι ελληνογερμανικό ταμείο, το γερμανικό Κοινοβούλιο δημιούργησε το ταμείο αυτό πέρυσι, αναφέροντας ότι οι δύο χώρες πρέπει να αναπτύξουν μια κοινή "κουλτούρα μνήμης" και να προάγουν τη συμφιλίωση μέσω, μεταξύ άλλων, της ανταλλαγής νέων και της ιστορικής έρευνας. Κουβέντα για το πάγιο αίτημα ηθικά, για τις γερμανικές οφειλές και επανορθώσεις σε Ελλάδα, μαρτυρικά χωριά και δήμους, αρχαιολογική λεηλασία, καταστροφή υποδομών και φυσικά αποζημιώσεις θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας».

"Γαργάρα" οι επανορθώσεις - Δημόσιες σχέσεις χωρίς ουσία

Οι δράσεις του ταμείου αποδεικνύουν ήδη ότι πρόκειται για συνέδρια χαμηλής έντασης και όχι βαθιάς ιστορικής ανάλυσης, εκδρομές και επισκέψεις νέων και παραγόντων των μαρτυρικών δήμων σε περιοχές της Γερμανίας και όχι μόνο αυτών, και αντίστροφα επισκέψεις Γερμανών στην Ελλάδα, συνδρομή στη δημιουργία μουσείων μνήμης, αλλά ποτέ δράσεις που θα άνοιγαν θέμα νομικά και πολιτικά για γερμανικές επανορθώσεις, θέμα που η Γερμανία επισήμως δηλώνει ότι έχει κλείσει διά παντός.

Εξάλλου, όπως αναφέρει η "Welt", ο υφυπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Τόμας Στέφεν δήλωσε σχετικά την προηγούμενη εβδομάδα: «Έχουμε πολλές δυνατότητες να συνεργαστούμε με τους Έλληνες μέσω έργων για τους νέους και ενός "Ταμείου για το Μέλλον". Όμως το να μιλάμε για τις (πολεμικές) αποζημιώσεις είναι ο λάθος δρόμος».

Ο κατάλογος χρηματοδοτήσεων του Ταμείου - «Ενέργειες συμφιλίωσης»

Η "Νέα Κρήτη" αποκαλύπτει για πρώτη φορά σήμερα τον κατάλογο και τα ποσά που από το 2014 μέχρι τον Απρίλιο του 2015 έχει χρηματοδοτήσει το κατ' ευφημισμόν «Ελληνογερμανικό Ταμείο για το Μέλλον», από τον οποίο ο αναγνώστης μπορεί εύλογα να αντιληφθεί πώς οι Γερμανοί με δράσεις "όπως τα καθρεφτάκια προς ιθαγενείς" επιχειρούν να διασπάσουν το μέτωπο των μαρτυρικών χωριών και δήμων ανά την Ελλάδα, ώστε να μη θέτουν συνολικά θέμα γερμανικών επανορθώσεων.

Από τις δράσεις αυτές έχει ενδιαφέρον να πληροφορηθούμε άμεσα πώς τοποθετούνται οι εκπρόσωποι τέτοιων μαρτυρικών περιοχών της Κρήτης, κι αν στον πίνακα αυτών των ήδη εκτελούμενων δράσεων υπάρχει και συμμετοχή της Κρήτης, από κάποιους που μπορεί να είδαν το "τυρί", δεν είδαν όμως τη "φάκα".

Στον πίνακα που παραθέτουμε σήμερα είναι σαφές ότι οι δράσεις αυτές έχουν άλλο στόχο απ' ό,τι διαρρέεται, ενώ ενδιαφέρον έχει το γεγονός των ταξιδιών Ελλήνων δημοσιογράφων με "θεματικό περιεχόμενο" στη Γερμανία, έκδοση βιβλίων Γερμανών συγγραφέων, ημερίδες, αποκατάσταση μουσείων και συναγωγών, αλλά και εμφάνιση ερευνών για τους πρώτους Έλληνες οικονομικούς μετανάστες-εργάτες "Γκασταρμπάιτερ" το '50, με διάθεση να "ισοφαριστεί" η Γερμανία που έκανε τόσες καταστροφές στην Ελλάδα στην Κατοχή, με τη Γερμανία που δέχτηκε και έδωσε δουλειά σε Έλληνες αμέσως μετά τον πόλεμο.

Όλες οι δράσεις σχεδόν εμφανίζονται ως ενέργειες "συμφιλίωσης", λες και πρόκειται για ένα θέμα "καβγά" μεταξύ δύο χωρών και όχι για τις θηριωδίες σε βάρος της Ελλάδας στην Κατοχή:

Οι "γενναιοδωρίες" του γερμανικού κράτους είναι εμφανείς από τον πίνακα που δημοσιεύουμε, που στοχεύουν να κλείσει το "πικρό κεφάλαιο" της ιστορίας χωρίς δικαστικές διαμάχες. Μία από τις πλέον χαρακτηριστικές δράσεις του πίνακα ήταν το "Θεματικό ταξίδι για παράγοντες από τον πολιτιστικό χώρο", με ποσό 49.010 ευρώ.

Αθήνα, Χανιά, Ηράκλειο, Δίστομο, Δράκεια Βόλου, Φλώρινα, Χορτιάτης, Ιωάννινα, Καλάβρυτα, Ρόδος, Καστοριά, Κλεισούρα, Κομμένο, Κέρκυρα, Κρυονέρι, Λάρισα, Λέχοβο, Λιγκιάδες, Νέα Κερδύλλια, Πάτρα, Ράχη Άρτας, Θεσσαλονίκη, Τρίκαλα, Ξάνθη, Υπάτη.

Το ταξίδι στο Βερολίνο

Σε όλη την "καλή" κοινωνία των παραπάνω δήμων και χωριών επέλεξαν οι γερμανικές Αρχές στην Ελλάδα, πρεσβεία και προξενείο, να απευθύνουν πρόσκληση του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών για ένα ταξίδι στο Βερολίνο από τις 9 μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου του 2014, με άγνωστο το ποιοι τελικά ανταποκρίθηκαν. Την πρόσκληση έλαβαν βιβλιοθηκάριοι, γλύπτες, σκηνοθέτες, φωτογράφοι, δημοτικοί σύμβουλοί, τραγουδιστές, ιστορικοί, δημοσιογράφοι και δήθεν δημοσιογράφοι, υπεύθυνοι ομάδων νεολαίας, πρόεδροι πολιτιστικών συλλόγων, ζωγράφοι, υπάλληλοι μουσείων, μουσικοί, εκπαιδευτικοί, ιερείς, συντονιστές διαφόρων πρότζεκτ, ηθοποιοί, εκπρόσωποι των εβραϊκών κοινοτήτων και ομάδων νεολαίας.

Σαράντα εννέα από αυτούς ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών, συγκεκριμένα του υφυπουργού κυρίου Michael Roth, και μετείχαν σε εκδηλώσεις «συμφιλίωσης», «αλληλογνωριμίας» και «αλληλοκατανόησης» στο Βερολίνο.

Από τα Καλάβρυτα δε, και με απόφαση του δημάρχου Καλαβρύτων, μετείχαν παιδιά της Φιλαρμονικής στο πρόγραμμα. Πρόκειται για ακόμη μια χειρονομία του δημάρχου σε ένδειξη ευγνωμοσύνης προς το γερμανικό κράτος για τα 126.500 ευρώ για το χιονοδρομικό κέντρο από το λεγόμενο "Ταμείο για το Μέλλον" του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών.

Οι "σούπερ" εκδηλώσεις

Τοπικός σύμβουλος του μαρτυρικού Κομμένου με ανάρτησή του στο facebook δήλωνε τη χαρά και το πάθος του που θα συμμετέχει στις εκδηλώσεις του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών.

«ΣΟΥΠΕΡ ΔΩΡΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ ΜΟΥ!!!!! 7ΗΜΕΡΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΜΕΣΑ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ!!!!!!!!!! ΩΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΟΜΜΕΝΟΥ!!!!! ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΣΟΥ ΕΡΧΟΜΑΙ... ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΩ ΚΑΙ ΚΟΜΜΙΩΤΕΣ ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΥΣ ΕΚΕΙ, ΘΑ ΧΑΡΩ ΠΟΛΥ!!!!!!!!!!!».

Όλοι οι παραπάνω 49 "εκλεκτοί" ήταν ενήμεροι για τις προθέσεις της γερμανικής πλευράς και τους σκοπούς για τους οποίους χρηματοδοτούνται αυτά τα προγράμματα. Εξάλλου, οι Γερμανοί δεν το κρύβουν πως θέλουν, με τη βοήθεια Ελλήνων, να απαλλαγούν από το βάρος του παρελθόντος τους, να ξαναγράψουν την ιστορία, να εξιλεωθούν και προπάντων να μην πληρώσουν πολεμικές αποζημιώσεις.

Η γερμανική κυβέρνηση σε κάθε ευκαιρία ξεκαθαρίζει πως δε δέχεται και δεν επιτρέπει συζητήσεις για τις πολεμικές αποζημιώσεις.

Michael Roth: «Το δύσκολο θέμα των επανορθώσεων έχει για μας νομικά απαντηθεί. Είναι όμως αυτονόητο εκεί όπου υπάρχουν ανοιχτά ζητήματα να τα συζητήσουμε και να τα εξετάσουμε επιστημονικά».

Δε χωρά καμία αμφιβολία πως η Γερμανία θα αξιοποιήσει προπαγανδιστικά στο έπακρον όλες αυτές τις συναντήσεις, προβάλλοντας ότι οι πρωτοβουλίες της βρίσκουν υποστηρικτές στους μαρτυρικούς δήμους της Ελλάδας - πρωτοβουλίες που αποσκοπούν στο οριστικό θάψιμο της διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων και επανορθώσεων, ακριβώς τη στιγμή που το θέμα τίθεται πλέον πιεστικά και αποτελεί θέμα συζήτησης ακόμη και εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Ήδη η Deutsche Welle, μέσω του διευθυντή του ελληνικού προγράμματος Σπύρου Μοσκόβου, στα τέλη του 2014 υποστήριξε πως η διεκδίκηση πολεμικών αποζημιώσεων είναι απόδειξη καθυστερημένης πολιτικής κουλτούρας (!!!). Ας έχουμε υπόψη ότι ο υφυπουργός Εξωτερικών Michael Roth είναι και μέλος του ραδιοτηλεοπτικού συμβουλίου της Deutsche Welle.

Εκμετάλλευση των πάντων

Η γερμανική πρεσβεία είναι αυτή που επιλέγει τους συμμετέχοντες και καθορίζει το περιεχόμενο των συναντήσεων αυτών. Άρα όποιοι φορείς στην Ελλάδα μετέχουν σε αυτό το σκηνικό, στέλνοντας νέους ανθρώπους από τους μαρτυρικούς δήμους στα γερμανικά προγράμματα, θα πρέπει να ξέρουν ότι, ανεξαρτήτως προθέσεων, τα παιδιά χρησιμοποιούνται από το επίσημο γερμανικό κράτος ουσιαστικά κόντρα στο ενιαίο κίνημα διεκδίκησης των πολεμικών αποζημιώσεων. Συνεπώς, ευθύνονται όλοι όσοι δεν αντιστέκονται σε αυτές τις εξελίξεις. Όλοι όσοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι οι Γερμανοί δε διστάζουν να εκμεταλλευτούν τα πάντα για τα σχέδιά τους να αναθεωρήσουν την ιστορία, να γιατί και η περίπτωση του κ. Ρίχτερ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης δεν είναι απλά μια διχογνωμία περί του ποιος αναγορεύεται σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου.

Το τραγελαφικό της όλης υπόθεσης είναι πως ο Έλληνας φορολογούμενος πληρώνει για να ξαναγραφτεί από Γερμανούς και Έλληνες συνεργάτες τους η Ιστορία, για να ξεχαστεί τι του οφείλει ακόμη η Γερμανία. Με τρία εκατομμύρια ευρώ συμμετέχει η Ελλάδα στο γερμανοελληνικό ίδρυμα νεολαίας (!).

«Το γερμανοελληνικό ίδρυμα νεολαίας χρηματοδοτείται συνολικά με περίπου 6 εκατ. ευρώ, με ισόποση συμμετοχή των δύο χωρών».

Συνεργασία και συμφιλίωση των λαών μπορεί να χτιστεί μόνο πάνω σε βάση ειλικρίνειας, ισοτιμίας και αμοιβαιότητας. Οι γερμανικές πρωτοβουλίες δήθεν «συμφιλίωσης» δεν έχουν καμία σχέση με αυτές τις αξίες. Απλά καλλιεργούν το σύγχρονο αναθεωρητισμό της ιστορίας και γιγαντώνουν την αδιαλλαξία της Γερμανίας, που αδιαφορεί για τις απαράγραπτες οφειλές της απέναντι στην Ελλάδα.

Το "κόλπο" με Γερμανό δικαστή - Δηλώνει υπέρ της νομικής προσφυγής

Πριν δύο μέρες πολλοί αναγνώστες μας θα διάβασαν, υποθέτουμε, την είδηση που από τα γερμανικά Μέσα αναπαράχθηκε με "θριαμβευτικά σχόλια" και στον κεντρικό ελληνικό Τύπο: «Ανώτατος Γερμανός διοικητικός δικαστής διατύπωσε την πρόταση, σε πρόσφατο συνέδριο στο Βερολίνο, σύμφωνα με την οποία μια πιθανή διαδικασία για την επίλυση της ελληνογερμανικής αντιδικίας για το θέμα των πολεμικών επανορθώσεων θα ήταν η προσφυγή στη δικαιοδοσία του Court of Conciliation and Arbitration του OSCE, το οποίο εδρεύει στη Γενεύη!».

Πρόεδρος του εν λόγω Δικαστηρίου Συμβιβασμού και Διαιτησίας του ΟΑΣΕ μάθαμε όμως ποιος είναι; Είναι ο κ. Dr Christian Tomuschat, καθηγητής Δημοσίου, Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου. Ο εν λόγω δικαστής εκπροσώπησε τη Γερμανία στη δίκη ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης το Σεπτέμβριο 2011, στην προσφυγή κατά της Ιταλίας για επανορθώσεις, στην οποία η Ελλάδα μετείχε ως παρατηρητής με την υπόθεση του Διστόμου.

Σε επίπεδο θεωρίας είναι ο πιο σκληρός ενάντιος του θέματος της διεκδίκησης της Ελλάδας που έχει συναντήσει μέχρι σήμερα το κίνημα για τις γερμανικές οφειλές στην Ελλάδα. Για να είμαι ακριβής, είναι κάθετος στο θέμα της ετεροδικίας!

Ανέλαβε την προεδρία του Δικαστηρίου του ΟΑΣΕ το Σεπτέμβριο του 2013. Αντικατέστησε στη θέση του προέδρου τον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης της Γαλλίας, Robert Badinter. Σε αυτόν λοιπόν μας προτείνουν να καταφύγουμε Γερμανοί δικαστές και εμείς πανηγυρίζουμε;

Όταν οι "λύκοι" προτείνουν στα "πρόβατα" έναν από την "αγέλη" τους να αναλάβει και την απονομή δικαιοσύνης στην αποτρόπαια "σφαγή" τους, τότε δε θέλει και πολύ για να κατανοήσουμε τι παίζεται!!!

Γιώργος Σαχίνης

http://www.neakriti.gr/?page=newsdetail&DocID=1237070#.VVrYLnO68GU.twitter

Διαβάστε περισσότερα ...

Γενοκτονία Ποντίων: Η δεύτερη μεγάλη γενοκτονία του 20ου αώνα - ΒΙΝΤΕΟ

Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 - 1923 ) με 353.000 νεκρούς αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη γενοκτονία του αιώνα μας.

Το Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο την περίοδο 1916-1923. Η αναγνώριση αυτή, παρόλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση, δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη. Γιατί η ήττα του 1922, η "νέα τάξη πραγμάτων" που επικράτησε τότε, με την απόλυτη συνενοχή ολόκληρου του ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου, περιόρισαν ουσιαστικά όχι μόνο τα γεωγραφικά όρια του ελληνισμού αλλά και τα διανοητικά. 

Ο περιορισμός των πνευματικών νεοελληνικών οριζόντων είχε άμεση αντανάκλαση στη ελλειματική ιστορική μνήμη των σύγχρονων Ελλήνων.

Τι εννούμε με τον όρο "γενοκτονία" ; 


Η γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε κυρίως στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου. Συγκεκριμένα ο όρος σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. 
Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις. 
Ο γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι. Στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί. Πως και πότε διαπράχθηκε η γενοκτονία; 
Ο ποντιακός ελληνισμός, από την πτώση της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας ( 1461 ) γνώρισε συνεχείς διωγμούς, σφαγές, ξεριζωμούς και προσπάθειες για το βίαιο εξισλαμισμό και εκτουρκισμό του, με αποκορύφωμα τη συστηματική και μεθοδευμένη εξόντωση - γενοκτονία του αιώνα μας.
Επτά χρόνια μετά την άλωση της Πόλης, οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Τραπεζούντα. Η οθωμανική κατάκτηση του μικρασιατικού Πόντου μπορεί να διαριθεί σε τρεις περιόδους.

• Η πρώτη αρχίζει με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και λήγει στα μέσα του 17ου αιώνα. Την περίοδο αυτή οι Τούρκοι κρατούν μάλλον ουδέτερη στάση κατά των Ελλήνων του Πόντου.
• Η δεύτερη αρχίζει στα μέσα του 17ου αιώνα και λήγει με το τέλος του πρώτου ρωσοτουρκικού πολέμου. Χαρακτηρίζεται με τη θρησκευτική βία κατά των χριστιανικών πληθυσμών. Κατά την περίοδο αυτή πραγματοποιούνται οι ομαδικοί εξισλαμισμοί των ελληνικών πληθυσμών.
• Η τελευταία περίοδος, που τελειώνει το 1922 υποδιαιρείται σε δύο υποπεριόδους. Η πρώτη αρχίζει με τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, το 1774.

Χαρακτηρίζεται από τη συστηματική προσπάθεια των τοπικών αρχών να μην εφαρμόζουν προς όφελος των χριστιανώντους φιλελεύθερους νόμους. H δεύτερη υποπερίοδος αρχίζει το 1908 και χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη του τουρκικού εθνικισμού.
Από τους βαλκανικούς πολέμους και από τους επίσημους συμβούλους, των Γερμανών, οι Νεότουρκοι διδάχθηκαν ότι μονάχα με την εξαφάνιση των Ελλήνων και Αρμενίων θα έκαναν πατρίδα τους τη Μικρά Ασία. Οι διάφορες μορφές βίας δεν αρκούσαν για να φέρουν τον εκτουρκισμό.
Η απόφαση για την εξόντωσή τους πάρθηκε από τους Νεότουρκους το 1911, εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και ολοκληρώθηκε από το Μούσταφα Κεμάλ ( 1919 - 1923 ).

Το Νεοτουρκικό Κομιτάτο " Ένωση και Πρόοδος" ιδρύθηκε το 1889. Στο συνέδριο τους, που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1911 πάρθηκε η απόφαση, ότι η Μικρά Ασία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα. Η απόφαση αυτή καταδίκασε σε θάνατο διάφορες εθνότητες.

Οι Τούρκοι στον Πόντο άρχισαν με την επιστράτευση όλων από 15 έως 45 ετών και την αποστολή τους σε Τάγματα Εργασίας. Παράλληλα αμφισβήτησαν το δικαίωμα των Ελλήνων να ασκούν ελεύθερα τα επαγγέλματά τους και επί πλέον απαγόρευσαν τους μουσουλμάνους να εργάζονται επαγγελματικά με τους Έλληνες με την ποινή της τιμωρίας από τις στρατιωτικές Αρχές. 
Κατ΄ αρχάς οι άτακτες ορδές των Τούρκων επιτίθονταν στα απομονωμένα ελληνικά χωριά κλέβοντας, φονεύοντας, αρπάζοντας νέα κορίτσια, κακοποιώντας και καίγοντάς τα.

Οι διωγμοί των Ελλήνων του Πόντου. 
Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής ανάγκασε χιλιάδες Έλληνες των παραλίων της Μικρασίας να εγκαταλείψουν τις προαιώνιες εστίες τους και να μετοικήσουν με πολυήμερες εξοντωτικές πορείες.

Σύμφωνα με μια έκθεση της Ελληνικής Πρεσβείας, με ημερομηνία τον Ιούνιο του 1915 είναι γραμμένα τα εξής: "Οι εκτοπιζόμενοι από τα χωριά τους δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν μαζί τους ούτε τα απολύτως αναγκαία. Γυμνοί και ξυπόλητοι, χωρίς τροφή και νερό, δερόμενοι και υβριζόμενοι, όσοι δεν εφονεύοντο οδηγούντο στα όρη από τους δημίους τους. Οι περισσότεροι απ'; αυτούς πέθαιναν κατά την πορεία από τα βασανιστήρια. Το τέρμα του ταξιδιού δεν σήμαινε και τέρμα των δεινών τους, γιατί οι βάρβαροι κάτοικοι των χωριών, τους παρελάμβαναν για να τους καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα ... "

Σκοπός των Τούρκων ήταν, με τους εκτοπισμούς, τις πυρπολίσεις των χωριών, τις λεηλασίες, να επιτύχουν την αλλοίωση του εθνολογικού χαρακτήρα των ελληνικών περιοχών και να καταφέρουν ευκολότερα των εκτουρκισμό εκείνων που θα απέμεναν.
Το τελικό πλήγμα. 
Το 1919 αρχίζει νέος διωγμός κατά των Ελλήνων από το κεμαλικό καθεστώς, πολύ πιο άγριος κι απάνθρωπος από τους προηγούμενους. Εκείνος ο διωγμός υπήρξε η χαριστική βολή για τον ποντιακό ελληνισμό.




Στις 19 Μαϊου, με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, αρχίζει η δεύτερη και σκληρότερη φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας. 
Με τη βοήθεια μελών του Νεοτουρκικού Κομιτάτου συγκροτεί μυστική οργάνωση, τη Mutafai Milliye, κηρύσσει το μίσος εναντίον των Ελλήνων και σχεδιάζει την ολοκλήρωση της εξόντωσης του ποντιακού ελληνισμού. Αυτό που δεν πέτυχε το σουλτανικό καθεστώς στους πέντε αιώνες της τυραννικής διοίκησής του, το πέτυχε μέσα σε λίγα χρόνια ο Κεμάλ, εξόντωσε τον ελληνισμό του Πόντου και της Ιωνίας.

Η τρομοκρατία, τα εργατικά τάγματα, οι εξορίες, οι κρεμάλες, οι πυρπολήσεις των χωριών, οι βιασμοί, οι δολοφονίες ανάγκασαν τους Έλληνες του Πόντου να ανέβουν στα βουνά οργανώνοντας αντάρτικο για την προστασία του αμάχου πληθυσμού. Τα θύματα της γενοκτονίας θα ήταν πολύ περισσότερα, αν δεν υπήρχε το επικό και ακατάβλητο ποντιακό αντάρτικο.
Με την επικράτηση του Κεμάλ, οι διωγμοί συνεχίζονται με μεγαλύτερη ένταση. Στήνονται στις πόλεις του Πόντου τα διαβόητα έκτακτα δικαστήρια ανεξαρτησίας, που καταδικάζουν και εκτελούν την ηγεσία του ποντιακού ελληνισμού. Το τέλος του Πόντου πλησιάζει. Οι φωνές λιγοστεύουν.

Η γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο υπήρξε το αποτέλεσμα της απόφασης των Τούρκων εθνικιστών για επίλυση του εθνικού προβλήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη φυσική εξαφάνιση των γηγενών εθνοτήτων.
Η μοίρα αυτή απετράπη με ένα εξαιρετικά οδυνηρό τρόπο: με τις; γενοκτονίες των χριστιανικών λαών, Ελλήνων και Αρμενίων, με την υποχρεωτική έξοδο όσων επιβίωσαν και με τη βίαιη τουρκοποίηση των μουσουλμανικών εθνοτήτων, όπως οι Κούρδοι, που συνέχισαν να παραμένουν στην τουρκική, πλέον, επικράτεια.

Οι Έλληνες στον Πόντο ανέρχονταν σε 700.000 άτομα την παραμονή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι το τέλος του 1923 είχαν εξοντωθεί 353.000 άτομα. Ακολουθεί μαρτυρία ενός αυτόπτη μάρτυρα. Ενός ανθρώπου που έζησε τη μεγάλη ανθρωποσφαγή.
Ένα χωριό των Κοτυώρων

Ο Σάββας Κανταρτζής εξέδοσε σε βιβλίο τις φοβερές του εμπειρίες το 1975 στην Κατερίνη. Μια από τις συγκλονιστικές αφηγήσεις του αναφέρεται στην καταστροφή του χωριού Μπεϊαλαν, της περιφέρειας Κοτυώρων από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν. Το Μπεϊαλάν είναι ένα από τα εκατοντάδες ελληνικά χωριά που καταστράφηκαν από τις τουρκικές συμμορίες:

"Τα χαράματα, στις 16 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση, ότι οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν' αναστατωθούν. Οι άντρες, όσοι βρίσκονταν τη νύχτα στο χωριό, βιάστηκαν να φύγουν στο δάσος... Αλλοι άντρες που είχαν κρυψώνες σε σπίτια σε σπίτια και σε σταύλους, τρύπωσαν σ' αυτές και καμουφλαρίστηκαν έτσι που να μην τους υποπτευθεί κανείς. Τα γυναικόπαιδα και οι γέροι κλείστηκαν στα σπίτια και περίμεναν με καρδιοχτύπι να δούν τι θα γίνει... Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά κι' οι τσέτες , περισσότεροι από 150 έμπαιναν στο χωριό κραυγάζοντας και πυροβολώντας. Τους ακολουθούσαν τούρκοι χωρικοί από τα γειτονικά χωριά. Αυτούς τους είχαν μυήσει στο εγκληματικό σχέδιο τους και τους κάλεσαν για πλιάτσικο.

Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας πήρε τη μορφή θύελλας που ξεσπασε άγρια. Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκοπάνους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία- αλλοιώς απειλούσαν, θα δώσουν φωτιά στα σπίτια και θα τους κάψουν.

Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι, βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους. Οι συμμορίτες με κραυγές και απειλές υποπτεύθηκαν, από την πρώτη στιγμή, το μεγάλο κακό που περίμενε όλους και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό. Οι τσέτες, πρόβλεψαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ' όπου μπορούσε να φύγει κανείς. Ετσι, μόλις έφτασαν, τρέχοντας, οι κοπέλλες στα μπογάζια, δέχτηκαν, από τσέτες που παραμόνευαν, πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω.

Οι φόνοι αυτοί αποκάλυψαν για καλά τους εγκληματικούς σκοπούς των συμμοριτών κι' έγιναν το σύνθημα να ξεσπάσει, το τρομοκρατημένο πλήθος των γυναικόπεδων, που είχε ριχτεί στους δρόμους σε ένα βουβό κι' ασυγκράτητο κλάμα και σε σπαραξικάρδιες κραυγές απελπισίας. Τίποτα απ' όλα αυτά δεν στάθηκε ικανό να μαλάξει την σκληρότητα του τεράτων, που είχε διαλέξει ο Τοπάλ Οσμάν για την "πατριωτική" του εκστρατεία. Σκληροί σαν ύαινες, που διψούν για αίμα, και διεστραμμένοι σαδιστές, που γλεντούν με τον πόνο και τα βασανιστήρια των θυμάτων τους, χύμιξαν μανιασμένοι στα γυναικόπαιδα και τους γέρους, κραυγάζοντας, βρίζοντας, χτυπώντας, κλωτσώντας και σπρώχνοντάς τους να μαζευτούν στην πλατεία.

Η πυρπόληση

Οι μητέρες αναμαλλιασμένες, κατάχλωμες από το τσουχτερό κρύο και το φόβο, με τα βρέφη στην αγκαλιά και τα νήπια μπερδεμένα στα πόδια τους. Οι κοπέλλες άλλες με τους γέρους γονείς κι' άλλες με γριές ή άρρωστους αγκαλιασμένες, περιμαζεύτηκαν με τον χτηνώδη αυτόν τρόπο, στην πλατεία σαν πρόβατα για τη σφαγή, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από σπαραχτικές κραυγές και θρήνους και κοπετούς. Η πρώτη φάση της απερίγραπτης τραγωδίας του Μπεϊαλάν έκλεισε, έτσι, θριαμβευτικά για τους θλιβερούς ήρωες του νεοτουρκικού εγκλήματος γενοκτονίας.

Οταν πια όλα τα γυναικόπαιδα κ' οι γέροι μαζεύτηκαν στην πλατεία, οι τσέτες έβαλαν μπρός την δεύτερη φάση της σατανικής τους επιχείρησης. Διάταξαν να περάσουν όλοι στα δίπατα σπίτια, που βρίσκονταν στην πλατεία και τα είχαν διαλέξει για να ολοκληρώσουν τον εγκληματικό τους σκοπό. Η απροθυμία, που έδειξε το τραγικό αυτό κοπάδι των μελλοθανάτων να υπακούσει στην διαταγή, γιατί ήταν πια ολοφάνερο ότι όλους τους περίμενε ο θάνατος, εξαγρίωσε τους συμμορίτες που βιάζονταν να τελειώσουν γρήγορα την μακάβρια επιχείρηση. Και τότε, σαν λυσασμένα θεριά, ρίχτηκαν στις γυναίκες, τα μωρά και τους γέρους, και με γροθιές, με κοντακιές και κλωτσιές έχωσαν και στρίμωξαν στα δύο σπίτια τα αθώα και άκακα αυτά πλάσματα, που ο αριθμός τους πλησίαζε τις τρεις εκατοντάδες.

Κι' όταν, έτσι, ήταν σίγουροι πως δεν έμεινε έξω κανένας, σφάλισαν τις πόρτες, ενώ ο άγριος αλαλαγμός από τα παράθυρα, οι σπαραξικάρδιες κραυγές, το απελπισμένο κλάμα κι' οι βοερές ικεσίες για έλεος και βοήθεια, σχημάτιζαν μια άγριας τραγικότητας μουσική συναυλία, που ξέσκιζε τον ουρανό κι' αντιβούϊζε στα γύρω βουνά και δάση...

Και τώρα δεν έμενε παρά η τρίτη και τελική φάση της πατριωτικής... επιχείρησης των θλιβερών ηρώων-συμμοριτών του Τοπάλ Οσμάν. Δεν χρειάστηκαν παρά μια αγκαλιά ξερά χόρτα και μερικά σπασμένα πέταυρα (χαρτόματα) ν' ανάψει η φωτιά. Και σε λίγο τα δύο σπίτια, έγιναν πυροτέχνημα και ζώστηκαν, από μέσα κι' απ' έξω, από πύρινες γλώσσες και μαυροκόκκινο καπνό. Το τί ακολούθησε την ώρα εκείνη δεν περιγράφεται.
Οι μητέρες ξετρελλαμένες, έσφιγγαν, αλλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κράυγαζαν "μάνα, μανίτσα!". Οι κοπέλλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους, κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους κι' άρχισαν να γλύφουν το κορμί οι φλόγες. Κραυγές, που ξέσκιζαν το λαρύγγι και τ' αυτιά, φωνές μανιακές και κλάμματα βροντερά, άγρια ουρλιαχτά ανθρώπων, που έχασαν από τρόμο και πόνο τα μυαλά τους, χτυπήματα στα στήθη, στον πυρακτωμένο αέρα και στους τοίχους - χαλασμός κόσμου, ένα ζωντανό κομμάτι από την κόλαση στη γη! Αυτή την εφιαλτική εικόνα παρίσταναν, τα πρώτα λεπτά, τα δύο σπίτια που τα είχαν αγκαλιάσει οι φλόγες.

Μερικές γυναίκες και κοπέλλες στον πόνο, την φρίκη και την απελπισία τους, δοκίμασαν να ριχτούν από τα παράθυρα, προτιμώντας να σκοτωθούν πέφτοντας κάτω ή με σφαίρες από όπλο, παρά να υποστούν τον φριχτό θάνατο στην φωτιά. Οι τσέτες που απολάμβαναν με κέφι και χαχανητά το μακάβριο θέαμα, έκαναν το χατήρι τους - πυροβόλησαν και τις σκότωσαν.

Δεν κράτησε πολλά λεπτά, αυτή η σπαραξικάρδια οχλοβοή, από τους αλαλαγμούς, τις άγριες κραυγές, τα τσουχτερά ξεφωνητά και το ξέφρενο κλάμα. Στην αρχή ο τόνος της οχλοβοής ανέβηκε ψηλά, ως που μπορούν να φτάνουν κραυγές, ξεφωνητά και ξελαρυγγίσματα από τρεις περίπου εκατοντάδες ανθρώπινα στόματα. Γρήγορα όμως ο τόνος άρχισε να πέφτει, ως που μονομιάς κόπηκαν κι' έσβησαν οι φωνές και το κλάμα. Κι' ακούγονταν μονο τα ξύλα, που έτριζαν από τη φωτιά και οι καμμένοι τοίχοι και τα δοκάρια, που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο, στα δύο στοιχειωμένα σπίτια το Μπεϊαλάν".




Μαρτυρίες Σοβιετικών

Οι σοβιετικοί υπήρξαν οι βασικοί σύμμαχοι του κεμαλικού εθνικισμού τα πρώτα χρόνια της εμφάνισής του. Πιθανότατα, οι μπολσεβίκοι να αντάλλαξαν με τον τρόπο αυτό την υποστήριξη του παντουρκιστικού κινήματος που δρούσε στη Ρωσία στην Οκτωβριανή τους Επανάσταση.
Οι σοβιετικοί λοιπόν προμήθευσαν τους κεμαλικούς με όπλα, χρήματα, στρατιωτικούς συμβούλους. Η τουρκική αντεπίθεση στο μικρασιατικό μέτωπο κατά τωνελληνικών στρατευμάτων το 1921, οργανώθηκε από τον Μ. Φρούνζε, στρατιωτικό απεσταλμένο των σοβιετικών. Κατά συνέπεια, οι μαρτυρία των αποσταλμένων αυτών έχει ιδιαίτερη αποδεικτική σημασία.

O Φρούνζε, έδωσε μια από τις ελάχιστες μαρτυρίες για τους ηττημένους αντάρτες: "Συναντήσαμε μια μικρή ομάδα από 60-70 Έλληνες, οι οποίοι μόλις είχαν καταθέσει τα όπλα. Όλοι τους είχαν εξαντληθεί στο έπακρο... Άλλοι έμοιαζαν κυριολεκτικά με σκελετούς. Αντί για ρούχα κρέμονταν από τους ώμους τους κάτι απίθανα κουρέλια. Στο κέντρο της ομάδας βρίσκονταν ένας ψηλός κι' αδύνατος παπάς, φορώντας το καλυμαύχι του... Φυσούσε κρύος αέρας και όλη η ομάδα κάτω από τα σπρωξίματα των συνοδών-στρατιωτών, κατευθυνόταν με πηδηματάκια προς τη Χάβζα. Μερικοί όταν μας αντίκρυσαν, άρχισαν να κλαίνε δυνατά ή μάλλον να ουρλιάζουν, μια και ο ήχος που ξέφευγε από τα στήθη τους, έμοιαζε περισσότερο με ουρλιαχτό κυνηγημένου ζώου". Ο Φρούνζε περιέγραψε και άλλο ένα περιστατικό. Οταν περνούσαν δίπλα από μια ομάδα αιχμάλωτων Ελλήνων στη Μερζιφούντα, ένας από τους αιχμαλώτους φώναξε στη σοβιετική αντιπροσωπεία ότι ήταν και αυτοί ένοχοι γιατί ενίσχυαν τον Κεμάλ και τους Τούρκους. 

Το συναίσθημα αυτό των ανταρτών του δυτικού Πόντου ήταν εξαιρετικά έντονο. Ο οπλαρχηγός Κισά Μπατζάκ (Κοντοπόδης) διακύρησσε: "... oι Ρώσοι κομμουνιστές δώσανε όπλα στον Κεμάλ για να χτυπήσει εμάς, του έδωσαν υποστήριξη, απελευθέρωσαν όλους τους Τούρκους στρατιώτες που είχαν συλλάβει αιχμαλώτους όταν μπήκαν στην Τραπεζούντα". Υποστήριζε ότι οι κομμουνιστές κατέδιδαν τις προσπάθειες προμήθειας οπλισμού των ανταρτών από τη Ρωσία και παρέδιδαν Πόντιους στους Τούρκους.

Ο Φρούνζε έγραφε τα εξής για την πολιτική του Τοπάλ Οσμάν: "...όλη αυτή η πλούσια και πυκνοκατοικημένη περιοχή της Τουρκίας, ερημώθηκε σε απίστευτο βαθμό. Απ' όλο τον ελληνικό πληθυσμό των περιοχών της Σαμψούντας, της Σινώπης και της Αμάσειας απόμειναν μόνο μερικές ανταρτοομάδες που περιπλανιόντουσαν στα βουνά. Εκείνος που έγινε περισσότερο γνωστός για τις θηριωδίες του ήταν ο αρχηγός των Λαζών Οσμάν Αγάς, ο οποίος πέρασε δια πυρός και σιδήρου με την άγρια ορδή του όλη την περιοχή."

Ο Αράλοβ, σοβιετικός πρέσβης στην Άγκυρα, ενημερώθηκε στη Σαμψούντα από τον αρχιστράτηγο Φρούνζε. Ο Φρούνζε του είπε ότι είχε δει πλήθος Έλληνες που είχαν σφαγιαστεί, "βάρβαρα σκοτωμένους Έλληνες -γέρους, παιδιά, γυναίκες". Προειδοποίησε επίσης τον Αράλοβ για το τι επρόκειτο να συναντήσει πτώματα σφαγιασμένων Ελλήνων τους οποίους είχαν απαγάγει από τα σπίτια τους και είχαν σκοτώσει πάνω στους δρόμους.

Για το θέμα αυτό ο Αράλοβ είχε ιδιαίτερη συνομιλία με τον Κεμάλ. Αναφέρει ο ίδιος: "Του είπα (του Κεμάλ) για τις φρικτές σφαγές των Ελλήνων που είχε δει ο Φρούντζε και αργότερα εγώ ο ίδιος. Εχοντας υπ' όψη μου τη συμβουλή του Λένιν να μην θίξω την τουρκική εθνική φιλοτιμία, πρόσεχα πολύ τις λέξεις μου..." Ο Κεμάλ απάντησε ως εξής στις "επισημάνσεις" του Φρούνζε: "Ξέρω αυτές τις βαρβαρότητες. Είμαι κατά της βαρβαρότητας. Εχω δώσει διαταγές να μεταχειρίζονται τους Έλληνες αιχμαλώτους με καλό τρόπο... Πρέπει να καταλάβετε τον λαό μας. Είναι εξαγριωμένοι. Ποιοί πρέπει να κατηγορηθούν για αυτό; Εκείνοι που θέλουν να ιδρύσουν ένα "Ποντιακό κράτος" στην Τουρκία..."

Ο Φρούνζε στο βιβλίο του "Αναμνήσεις από την Τουρκία" γράφει: "Από τους 200.000 Έλληνες που ζούσανε στη Σαμψούντα, τη Σινώπη και την Αμάσεια έμειναν λίγοι μόνο αντάρτες που τριγυρίζουν στα βουνά. Το σύνολο σχεδόν των ηλικιωμένων, των γυναικών και των παιδιών εξορίστηκαν σε άλλες περιοχές με πολύ άχημες συνθήκες. Πληροφορήθηκα ότι οι Τσέτες του Οσμάν Αγά (σ.τ.σ. Τοπάλ Οσμάν) έσπειραν τον πανικό στην πόλη Χάβζα. Έκαψαν, βασάνισαν και σκότωσαν όλους τους Έλληνες και Αρμένιους που βρήκαν μπροστά τους. γκρέμισαν όλες τις γέφυρες. Παντού υπήρχαν σημάδια γκρεμίσματος. Η διαδρομή από την πόλη Καβάκ προς το πέρασμα Χατζηλάρ θα μείνει για πάντα στη μνήμη μου όσο θα ζω. Σε απόσταση 30 χιλιομέτρων συναντούσαμε μόνο πτώματα. Μόνο εγώ μέτρησα 58. Σ' ένα σημείο συναντήσαμε το πτώμα μιας ωταίας κοπέλλας. Της είχανε κόψει το κεφάλι και το τοποθέτησαν κοντά στο χέρι της. Σε κάποιο άλλο σημείο υπήρχε το πτώμα ενός άλλου ωραίου κοριτσιού, 7-8 χρονών, με ξανθά μαλιά και γυμνά πόδια. Φορούσε μόνο ένα παλιό πουκάμισο. Απ' ότι καταλάβαμε, το κοριτσάκι καθώς έκλαιγε, έχωσε το πρόσωπό του στο χώμα, δολοφονημένο από το κάρφωμα της λόγχης του φαντάρου."

Οι Τούρκοι αρνούνται σήμερα τη σφαγή του 1922 - τη σφαγή των Ελλήνων. Κι όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με αδιάσειστα ντοκουμέντα, τα αποδίδουν στις αναπόφευκτες ακρότητες του πολέμου. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.
Η γενοκτονία των Χριστιανών ήταν ένα καλά μελετημένο σχέδιο εξόντωσης όλων των μεινοτήτων της άλλοτε κραταιάς Αυτοκρατορίας. Ένα σχέδιο που άρχισε να εφαρμόζεται από το 1914, με τον πρώτο διωγμό. Και ολοκληρώθηκε μετά την καταστροφή του 1922.





ΠΗΓΗ. http://us.geocities.com/pontos1923/pages/genoktonia.html. το είδαμε στο http://www.onalert.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Η τελική λύση πλησιάζει: Συμψηφισμός χρέους με πολεμικές αποζημιώσεις;

Του Νίκου Σταματάκη

Καθώς οι διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους δανειστές φαίνεται να διανύουν το τελευταίο τους στάδιο μέσα σε ένα φρενήρη ρυθμό επαφών και διαβουλεύσεων, προτάσεων και δηλώσεων, πολλά δείχνουν ότι οδεύουμε πλέον σε μια οριστική λύση του ελληνικού προβλήματος με κούρεμα του χρέους ώστε αυτό να καταστεί βιώσιμο.

Υπάρχουν ενδείξεις ότι τμήμα τουλάχιστον του κουρέματος πιθανόν να επέλθει με συμψηφισμό με τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις. Παρότι είναι ακόμη νωρίς για τελικά συμπεράσματα, με ικανοποίηση σημειώνουμε ότι σε προεκλογική ανάλυση στις 4 Ιανουαρίου (http://mignatiou.com/2015/01/diexodi-pros-ti-diefthetisi-tou-chreous/) είχαμε περιγράψει τις προϋποθέσεις για μια τέτοια πορεία. Τι μας κάνει να ευελπιστούμε τώρα ότι αυτή θα είναι πράγματι η οριστική κατάληξη;

Καταρχήν οι απανωτές δηλώσεις στο τέλος της περασμένης εβδομάδας του Γερμανού Προέδρου Γκάουκ και της Καγκελαρίου Μέρκελ που αναγνώριζαν την ευθύνη της σύγχρονης Γερμανίας έναντι της Ελλάδας για τα φριχτά εγκλήματα των Ναζί στη διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, και επομένως άνοιγαν με επισημότητα το ζήτημα των αποζημιώσεων.  Βέβαια η δήλωση του κ.Γκάουκ ήταν συγκεκριμένη ενώ της κας Μέρκελ γενική και αργότερα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Καγκελαρίας διευκρίνησε ότι η πολιτική της γερμανικής κυβέρνησης στο θέμα αυτό δεν έχει αλλάξει.  Αλλά το γεγονός παραμένει ότι οι δηλώσεις αυτές δεν ήταν καθόλου τυχαίες, ούτε και απλά επετειακές, αλλά προϊόν σοβαρής προεργασίας. Τα πρώτα βήματα προφανώς έγιναν στην πολύωρη, πρόσωπο με πρόσωπο, συνάντηση Μέρκελ και Τσίπρα στο Βερολίνο, όπου ο Ελληνας πρωθυπουργός έθεσε επίσημα το θέμα μαζί με όλα τα υπόλοιπα ανοιχτά ζητήματα και συζητήθηκε προοπτική συνολικής λύσης. Πάνω απ’ όλα τέθηκε η βάση των επόμενων κινήσεων που δεν ήταν άλλη από την παραδοχή ότι η τελική λύση δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική: Εφόσον οι αριθμοί “δεν βγαίνουν” – και δεν πρόκειται ποτέ “να βγουν” – τότε το κούρεμα θα γίνει και την απόφαση δεν θα τη πάρει ο Σόιμπλε ούτε και ο Βαρουφάκης, αλλά οι πολιτικοί ηγέτες και οι «Θεσμοί». Οι δύο υπουργοί φιμώθηκαν πάραυτα και το νερό μπήκε στο αυλάκι… Βασικό μέλημα των δύο ηγετών ήταν το πώς θα περάσουν στην κοινή γνώμη των χωρών τους τα αντίστοιχα μεγάλα προ-απαιτούμενα για μια συνολική λύση: οι οικονομικές «θυσίες» της Γερμανίας και το «τέλος του κρατισμού» στην Ελλάδα με τις περικοπές σε προνόμια που αυτό συνεπάγεται…

Ακολούθησαν οι περίφημες εκπομπές κωμωδίας της κρατικής γερμανικής τηλεόρασης που με πολύ γλαφυρό τρόπο πέρασαν στο γερμανόφωνο κοινό – αλλά και ευρύτερα – το μήνυμα ότι: α) η Γερμανία δεν έσωσε την Ελλάδα με δανεικά αλλά την μεγαλύτερη τράπεζά της που απειλούνταν με χρεοκοπία, β) ότι η Γερμανία κέρδισε πολλαπλά από την κρίση και μάλιστα τεράστια ποσά, πρώτα με τους τόκους που της επέστρεψε η Ελλάδα, έπειτα με τα μηδενικά επιτόκια με τα οποία τώρα τοκίζει το τεράστιο κρατικό της χρέος (πάνω από 2 τρις ευρώ)  και τέλος με την κατακόρυφη αύξηση των εξαγωγών της γ) ότι οι Ελληνες είναι σε βαθύ αδιέξοδο λόγω του αποτυχημένου προγράμματος δήθεν “σωτηρίας” τους και σε αξεπέραστη ανθρωπιστική κρίση και δ) ότι οι Ναζί διέπραξαν ανείπωτες θηριωδίες στην Ελλάδα του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου που χρήζουν αποζημίωσης…

Έπειτα η “διαδικασία” επαφών Ελλάδας – Θεσμών αφέθηκε να φτάσει στο χείλος του γκρεμού, κυριολεκτικά στο “και πέντε”….  Τούτο φαίνεται ότι ήταν ένα άμεσο αποτέλεσμα των συνομιλιών Μέρκελ-Τσίπρα καθώς η καγκελάριος, σύμφωνα με έγκυρα δημοσιεύματα, ζήτησε από τον Ελληνα πρωθυπουργό να πάρει χρήματα από όπου και όπως μπορεί, να αδειάσει κάθε δημόσιο ταμείο, αρκεί να κερδηθεί κάποιος χρόνος και να δημιουργηθεί στην κοινή γνώμη όχι απλά το αίσθημα αλλά η πεποίθηση του αναπόφευκτου. Οι διάφοροι καλοθελητές των media και των «Θεσμών» έσπευσαν, όπως αναμενόταν να ρίξουν λάδι στη φωτιά… Ωστόσο μέσα από τις κραυγές κινδύνου και τους άναρθρους αλαλαγμούς πανταχόθεν, ο προσεκτικός παρατηρητής διέκρινε συνεχείς, καθημερινές, διαβεβαιώσεις σε ανώτατο επίπεδο και από τις δυό πλευρές του Ατλαντικού ότι δεν υπάρχει κανένα ζήτημα χρεοκοπίας και Grexit σε καμία, μα καμία απολύτως, περίπτωση…

Κάπως έτσι φτάσαμε στο χθεσινό άρθρο του εγκύρου περιοδικού Forbes (http://www.forbes.com/sites/marcelmichelson/2015/05/03/yes-germany-should-consider-war-debt-gesture-to-greece-and-save-the-euro-too) που παρότρυνε τη Γερμανία να συμψηφίσει τις πολεμικές αποζημιώσεις με το κούρεμα του ελληνικού χρέους και με τον τρόπο αυτό να σώσει ταυτόχρονα και το ευρώ. Το κείμενο αυτό είναι μόνο το τελευταίο στη σειρά κειμένων στον αγγλοσαξωνικό κόσμο με το ίδιο μοτίβο τα τελευταία χρόνια.  Μόνο που προχθές, σχεδόν την ίδια στιγμή, η κα. Λαγκάρντ του ΔΝΤ προέβη σε δραματική παρέμβαση μέσω του εκπροσώπου του Ταμείου Πολ Τόμσεν απαιτώντας από τους Ευρωπαίους (ναί, απαιτώντας, και μάλιστα άμεσα) κούρεμα του ελληνικού χρέους καιαπειλώντας ότι εάν τούτο δεν συμβεί το Ταμείο θα αποσύρει τα χρήματά του από την επόμενη δόση των 7,2 δις.  Μετά από μια τέτοια υπερατλαντική πίεση η κα. Μέρκελ διευκολύνεται να παρουσιάσει το επερχόμενο κούρεμα ως «απολύτως αναγκαίο» και “αναπόφευκτο”. Το σκηνικό έχει λοιπόν ήδη στηθεί…

Αλλά η Γερμανία πιθανόν να επιδιώκει όχι απλά με “ένα σμπάρο δυο τρυγόνια” αλλά σαφώς πολύ περισσότερα από δύο… Εκτός από την σωτηρία της Ελλάδας και του ευρώ, τυχόν συμψηφισμός των πολεμικών αποζημιώσεων με το ελληνικό χρέος θα μπορούσε να την απαλλάξει από πιθανές απαιτήσεις για παρόμοιο κούρεμα από άλλες μεσογειακές χώρες, οι οποίες δεν έχουν απαιτήσεις πολεμικών αποζημιώσεων έναντι της Γερμανίας. Έπειτα, εφόσον οι ελληνικές απαιτήσεις περιοριστούν σε “χαμηλά/λογικά” επίπεδα (που θα είναι φυσικά κάποιο σχετικά μικρό ποσοστό των οφειλόμενων κατά την έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους) και σε διάφορα αντισταθμιστικά/επενδυτικά προγράμματα τότε δημιουργείται προηγούμενο και για όποιες άλλες χώρες θέσουν θέμα πολεμικών αποζημιώσεων.

Αλλά πώς θα παραμείνουν οι ελληνικές απαιτήσεις για πολεμικές αποζημιώσεις σε χαμηλά επίπεδα; Ο βασικός τρόπος είναι ασφαλώς η συμμετοχή στο κούρεμα της ΕΚΤ τόσο μέσω της ποσοτικής χαλάρωσης όσο και με την έκδοση ομολόγων διαφόρων μορφών. Ασφαλώς Η ΕΚΤ μέσω ομολόγων ή άλλου τρόπου θα μπορούσε να ελαφρύνει το ελληνικό χρέος από τα 50 δις του χρέους των ελληνικών τραπεζών το οποίο αδίκως φορτώθηκαν οι φορολογούμενοι. Αλλά υπάρχουν πολλοί άλλοι “ευρηματικοί” τρόποι για περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους μέσω ομολόγων και ο Γιάνης Βαρουφάκης, αλλά και άλλοι συνάδελφοί του, τους έχουν αναλύσει επαρκώς…
Σε τελική ανάλυση η Γερμανία μπορεί να σώσει την Ελλάδα όχι εκταμιεύοντας δισεκατομμύρια από το κρατικό της θησαυροφυλάκιο, ούτε και με δανεικά, αλλά στην ουσία από τα κέρδη που η ίδια αποκόμισε τα τελευταία χρόνια στη διάρκεια της κρίσης.  Επειδή μάλιστα η ίδια η Γερμανία υπήρξε ωφελημένη από παρόμοιο κούρεμα συνδυασμένο με αναπτυξιακές ρήτρες κλπ. στην περίφημη συμφωνία του 1953, έχει τώρα υποχρέωση να επιστρέψει έμπρακτα την τεράστια βοήθεια που έλαβε τότε. Και να ηγηθεί του μέλλοντος της Ευρώπης από θέση ηθικού πλεονεκτήματος και όχι απλά από θέση ισχύος. Υπάρχουν επιτέλους ενδείξεις ότι τμήμα της ηγεσίας της έφτασε τελικά στο ανώτατο αυτό στάδιο ωρίμανσης…

Θα κλείσουμε το κείμενο αυτό με την ίδια ευχή που διατυπώσαμε στο προαναφερθέν κείμενο της 4ης Ιανουαρίου, δηλαδή να συνοδευτεί το κούρεμα του ελληνικού χρέους με συνδρομή της Γερμανίας και των Θεσμών στην απαραίτητη κάθαρση των οικονομικών και πολιτικών εγκλημάτων που κατέστρεψαν την Ελλάδα και επίσης την επιμονή των θεσμών στο ζήτημα των μεταρρυθμίσεων που τόσο αναγκαίες είναι για να προχωρήσει η Ελλάδα στο αύριο. Και καταλήγουμε με την ίδια ακριβώς φράση, όπως πριν ακριβώς 4 μήνες: “Μέχρις ότου η πολύπαθη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση – εφόσον τελικά έρθει – να βάλει την ελληνική πολιτική ηγεσία στο καλούπι που της αρμόζει τουλάχιστον όσον αφορά τη δημόσια διοίκηση και τις οικονομικές αποφάσεις…”

Νέα Υόρκη, 4 Μαίου 2015

http://mignatiou.com/2015/05/i-teliki-lisi-plisiazi-simpsifismos-chreous-me-polemikes-apozimiosis/

Διαβάστε περισσότερα ...

Σπάει τα ρεκόρ η έκθεση για το Βυζάντιο στις ΗΠΑ

Άνω του μισού εκατομμυρίου επισκεπτών από όλο τον κόσμο, πέρασαν τις πύλες της περίφημης έκθεσης «Heaven and Earth. Art of Byzantium from Greek Collections», στους τρεις σταθμούς της στις ΗΠΑ.

Διοργάνωση της Γενικής Διεύθυνσης Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Υπουργείου Πολιτισμού και τού Μουσείου Μπενάκη, η έκθεση θα ολοκληρωθεί την Κυριακή στον τελευταίο από αυτούς τους σταθμούς, το Art Institute of Chicago.

Συγκεκριμένα, η έκθεση φιλοξενήθηκε:

• Στην Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον (17 Οκτωβρίου 2013 – 2 Μαρτίου 2014)•
• Στο Μουσείο J. Paul Getty (Getty Villa) στο Λος Άντζελες (8 Απριλίου – 25 Αυγούστου 2014)•
• Στο Art Institute of Chicago (26 Σεπτεμβρίου 2014 – 10 Μαΐου 2015).

Και στους τρεις σταθμούς της περιοδείας της η έκθεση έτυχε θερμής υποδοχής από το κοινό, ενώ είχε επίσης πολύ θετικές κριτικές από τον αμερικανικό Τύπο.Στην Ουάσιγκτον ο αριθμός των επισκεπτών υπολογίζεται σε 192.000, στο Λος Άντζελες ξεπέρασε τους 100.000, ενώ στο Art Institute of Chicago την έκθεση υπολογίζεται ότι θα έχουν επισκεφθεί έως την Κυριακή περισσότεροι από 250.000 επισκέπτες (236.000 καταγεγραμμένοι επισκέπτες έως τις 8 Απριλίου 2015).

Ιδιαίτερα θετική αντιμετώπιση από το κοινό αλλά και από τους ειδικούς επιστήμονες συνάντησε και ο δίτομος πλούσια εικονογραφημένος κατάλογος της έκθεσης.Ο πρώτος τόμος παρουσιάζει τα εκθέματα ενταγμένα μέσα στις θεματικές της έκθεσης και βέβαια στο ιστορικό, κοινωνικό και καλλιτεχνικό πλαίσιο της εποχής τους.

Εξάλλου, εισαγωγικά κείμενα από μελετητές διεθνούς κύρους φωτίζουν όψεις του βυζαντινού πολιτισμού. Ο δεύτερος τόμος αναφέρεται στο χωρικό πλαίσιο ανάπτυξης του βυζαντινού πολιτισμού, και δη σε πόλεις του ελλαδικού χώρου στον πολεοδομικό ιστό και τα μνημεία των οποίων ο βυζαντινός βίος αποτυπώνεται ανάγλυφα. Τον τόμο αυτό κλείνει ένα κείμενο αφιερωμένο στην παρουσίαση του Βυζαντίου στα ελληνικά μουσεία.

Σε όλες τις παρουσιάσεις της, η έκθεση πλαισιώθηκε από εκδηλώσεις επιστημονικού χαρακτήρα, διαλέξεις και συμπόσια, καθώς και ξεναγήσεις. Στις 2 Μαΐου, λίγο πριν από τη λήξη της έκθεσης στο Art Institute of Chicago, το μουσείο αυτό διοργάνωσε με επιτυχία στους χώρους του συμπόσιο με τίτλο «A Final Look at Heaven and Earth: Art of Byzantium from Greek Collections», στο οποίο μετείχαν έγκριτοι Έλληνες και Αμερικανοί επιστήμονες.

Πηγή:www.reporter.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Πώς η Γερμανία προσπαθεί να αντιμετωπίσει το άδικο που έχει διαπράξει

Κριστιάνε Σλέτσερ

Μόναχο. Όταν ο Έλληνας Αριστομένης Συγγελάκης ήταν 3 ετών, ο Γερμανός συγγραφέας Γκίντερ Βάλραφ αλυσοδέθηκε σε έναν φανοστάτη της κεντρικής αθηναϊκής πλατείας Συντάγματος μπροστά στη Βουλή σε ένδειξη διαμαρτυρίας εναντίον της δικτατορίας των συνταγματαρχών που τότε βρισκόταν βιαίως στην εξουσία. Ο Βάλραφ ξυλοκοπήθηκε αιματηρά και συνελήφθη, 77 μέρες έμεινε στη φυλακή. Αυτό συνέβη τον Μάιο του 1974. Ο Αριστομένης Συγγελάκης δεν θα μπορούσε φυσικά να το έχει αντιληφθεί αυτό ως παιδί, αργότερα όμως του το διηγήθηκαν και το έχει διατηρήσει στη μνήμη του. «Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την υποστήριξη του γερμανικού λαού κατά τη διάρκεια της χούντας» λέει ο 44χρονος.

Γεννημένος στην Κρήτη, επέλεξε για τη συνάντησή μας ένα λιτό καφέ στο κέντρο της Αθήνας. Θέλει να μιλήσει για τη Γερμανία και τις ελληνικές αξιώσεις αποζημιώσεων για τα εγκλήματα μιας άλλης σκοτεινής εποχής. Από εκείνη την εποχή ο Συγγελάκης έχει ακούσει επίσης πολλά. Του τα διηγήθηκαν οι πιο στενοί συγγενείς του. «Ο πατέρας μου έχει χάσει 20 μέλη της οικογένειάς του».

Στις 16 και 17 Σεπτεμβρίου του 1943 οι άντρες της Βέρμαχτ κατέστρεψαν στην Κρήτη 20 χωριά περίπου της ορεινής περιοχής του Βιάννου σκοτώνοντας περισσότερους από 400 ανθρώπους. Ως αντίποινα για μια επίθεση ανταρτών. Ένας εκ των δολοφονηθέντων λεγόταν επίσης Αριστομένης. Το γεγονός ότι φέρει το όνομά του για τον νεότερο συνιστά ηθικό χρέος.

«Το να αφοσιώνεται κανείς στη δικαίωση δεν είναι ζήτημα μόνο της παλαιότερης γενιάς».

Ο Συγγελάκης συμμετέχει στο «Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα».

«Υπάρχουν 99 επισήμως αναγνωρισμένα μαρτυρικά χωριά» λέει ο Συγγελάκης, αλλά τα μέρη όπου έγιναν εγκλήματα είναι πολύ περισσότερα.

Ο Γερμανός διοικητής, στρατηγός Φρίντριχ - Βίλχελμ Μίλερ συνελήφθη το 1945 από τον Κόκκινο Στρατό στην Ανατολική Πρωσία και εκδόθηκε στην Αθήνα. Οδηγήθηκε σε στρατιωτικό δικαστήριο ως ένας από τους ελάχιστους κατηγορουμένους για τα εγκλήματα πολέμου που διεπράχθησαν στην Ελλάδα. Ο Μίλερ καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε το 1947.

Αποζημιώσεις για τις οικογένειες των θυμάτων στη Βιάννο δεν υπήρξαν ποτέ, λέει ο Συγγελάκης. «Ο πατέρας μου ήταν 7 ετών όταν έχασε τον πατέρα του στη σφαγή. Τώρα κοντεύει τα 80 και θα ήθελα να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις με τη Γερμανία όσο εκείνος ακόμη ζει».

Ο Συγγελάκης έχει ακούσει για το Γερμανοελληνικό Ταμείο για το Μέλλον. Πριν από ένα χρόνο βρέθηκε και στους Λιγκιάδες, άλλον έναν τόπο αποτρόπαιων εγκλημάτων. Ήταν εκεί όταν ο πρόεδρος της Γερμανίας Γιόαχιμ Γκάουκ υποκλίθηκε μπροστά στο μνημείο και ζήτησε συγγνώμη. «Ήταν καλό που το ακούσαμε αυτό» λέει ο Έλληνας.

Στη συνέχεια δημιουργήθηκε το Ταμείο για το Μέλλον, χρηματοδοτούμενο με ένα εκατομμύριο ευρώ ετησίως, επί τέσσερα χρόνια, έως το 2017. Ήταν απόφαση του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου. Το ταμείο σχεδιάστηκε ειδικά για την προώθηση της ιστορικής έρευνας νέων επιστημόνων, με σκοπό έναν κοινό «γερμανοελληνικό πολιτισμό μνήμης». Έτσι το έθεσε το υπουργείο Εξωτερικών, από τον προϋπολογισμό του οποίου προέρχονται τα χρήματα. Δεν του λέει πολλά αυτό του Συγγελάκη, η όλη η υπόθεση μάλλον υποψίες του έχει κινήσει: «Θα ξαναγραφτεί δηλαδή εκ νέου η Ιστορία όπως επιθυμεί η Γερμανία».

Σκεπτικισμός υπάρχει και σε άλλα μαρτυρικά χωριά. Ένα επιχείρημα λέει: Η Γερμανία θέλει με αυτό το ταμείο να «εξαγοράσει» τις αξιώσεις των αποζημιώσεων. Οι δήμοι όμως δεν συμφωνούν μεταξύ τους. Στα Καλάβρυτα, μια κωμόπολη βόρεια της Πελοποννήσου, που κάποτε καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Γερμανούς, εκσυγχρονίζουν με τη βοήθεια του ταμείου το τοπικό χιονοδρομικό κέντρο για να προαγάγουν τον τουρισμό. Σε μια άλλη κοινότητα τα χρήματα πηγαίνουν σε αναστήλωση εκκλησίας, μέχρι και τζαζ πρότζεκτ υπάρχει:

«Τραγούδια για το Κομμένο». Στη Θεσσαλονίκη εξελίσσουν μια εφαρμογή για κινητά τηλέφωνα, το οποίο προτείνει περιπάτους στα χνάρια της εβραϊκής κοινότητας. Ολόκληρος σχεδόν ο εβραϊκός πληθυσμός εκτοπίστηκε στο Άουσβιτς.

Ο Συγγελάκης λέει: Στην Ελλάδα κάποτε πλούτισαν και γερμανικές επιχειρήσεις, ως εκ τούτου θα έπρεπε «να καταβάλλουν χρήματα στο ταμείο και εταιρίες», όπως έγινε και με το Ίδρυμα Καταναγκαστικών Εργατών που δημιουργήθηκε το 2000. «Θα ήταν ένα καλό μοντέλο».

* Από τη γερμανική εφημερίδα Sueddeutsche Zeitung - Μετάφραση: Αυγή 

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/pos-i-germania-prospathei-na-antimetopisei-adiko-poy-exei-diapraksei

Διαβάστε περισσότερα ...

Κόλαφος για την Τουρκία η επέτειος της Γενοκτονίας

Σε πολιτικό κόλαφο για την Τουρκία εξελίσσονται οι εορταστικές εκδηλώσεις στην πρωτεύουσα της Αρμενίας Ερεβάν, για τα 100 χρόνια από την γενοκτονία των Αρμενίων, εκ μέρους της Τουρκίας.

Σε μια εντυπωσιακή κίνηση η Γερμανία αναγνώρισε χθες όχι μόνο την γενοκτονία, αλλά και την συνενοχή της, ως τότε σύμμαχος της Οθωμανικής Τουρκίας.«Η Γαλλία περιμένει να ακούσει άλλες λέξεις από την Τουρκία» για την γενοκτονία των Αρμενίων, δήλωσε σήμερα το πρωί ο πρόεδρος της Γαλλίας από το Ερεβάν. Η Γαλλία «υποκλίνεται» μπροστά στα θύματα της αρμενικής γενοκτονίας και «δε θα ξεχάσει ποτέ» αυτά που υπέστησαν, δήλωσε ο Γάλλος πρόεδρος. Μετά την κατάθεση στεφάνου στο μνημείο των σφαγιασθέντων, στο Ερεβάν, ο Φρανσουά Ολάντ δήλωσε: «Ηρθα να πω στους φίλους μου τους Αρμένιους ότι δε θα ξεχάσουμε ποτέ τις τραγωδίες που πέρασε ο λαός σας».
Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε σήμερα στο Ερεβάν ότι τίποτα δεν μπορεί «να δικαιολογήσει τις ομαδικές σφαγές». «Σήμερα στεκόμαστε στο πλευρό του Αρμενικού Λαού», δήλωσε ο ηγέτης του Κρεμλίνου, μιλώντας σε μεγάλη συγκέντρωση πολιτικών, και ηγετών άλλων χωρών. -
Περίπου 20 χώρες έχουν αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων από την Οθωμανική Τουρκία, στη διετία 1915-1917. Μεταξύ αυτών η Ρωσία και η Γαλλία. Χθες την αναγνώρισε και η Γερμανία, δια του προέδρου της Γιοακίμ Γκάουκ, «πρέπει επίσης εμείς οι Γερμανοί να κάνουμε τη δική μας εργασία μνήμης», είπε και μίλησε για «συνυπευθυνότητα, ακόμα ενδεχομένως και για συνενοχή της Γερμανίας στη γενοκτονία των Αρμενίων». Εκανε τη δήλωση σε ειδική επιμνημόσυνη δέηση για τα θύματα των σφαγών, η οποία έγινε χθες, στο Βερολίνο. Είναι η πρώτη φορά που η Γερμανία χρησιμοποιεί επίσημα το όρο «γενοκτονία», τον οποίον αρνείται κατηγορηματικά η Αγκυρα. Η κίνηση του Γκάουκ είναι μάλλον εξαιρετική, γιατί ενέχει τον κίνδυνο να ψυχρανθούν οι σχέσεις του Βερολίνου με την Τουρκία. Η Γερμανία είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη κοινότητα Τούρκων μεταναστών, οι οποίοι υπολογίζονται σε τρία εκατομμύρια.
Οι εκδηλώσεις άρχισαν σήμερα στο Ερεβάν με την κατάθεση ενός στεφάνου λουλουδιών από τον πρόεδρο της Αρμενίας Σερζ Σαρκισιάν, στο μνημείο για τη γενοκτονία, που έχει στηθεί έξω από το Ερεβάν. Η τελετή άρχισε νωρίς το πρωί, κάτω από ένα γαλάζιο ουρανό, αλλά πολύ απαλή βροχή. Τον Σαρκισιάν ακολούθησαν πολύ διπλωμάτες οι οποίοι κατέθεσαν ο καθένας από ένα κίτρινο τριαντάφυλλο.

http://www.enetpress.gr/el/kosmos/eidiseis/kolafos-gia-tin-tourkia-i-epeteios-tis-genoktonias-ton-armenion.html

Διαβάστε περισσότερα ...

Η χούντα ως προοικονομία της τρόικας

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*

Σωστά έχει επικριθεί το σύνθημα που συχνά ακούστηκε κατά τη μνημονιακή εξαετία: «Η χούντα δεν τελείωσε το '73». Αλλά δεν έχει επικριθεί για τους σωστούς λόγους. Είναι ανακριβές γιατί σηματοδοτεί μονοσήμαντα το 1973 ως το τέλος της μισητής δικτατορίας. Κι όμως, το 1973 και τα έξι χρόνια προ αυτού μπορούν να εκληφθούν ως προοικονομία του μνημονιακού μας παρόντος. Αυτή την αγνοημένη- ή ηθελημένα κρυμμένη- διάσταση της χούντας αποκαλύπτει γλαφυρά ο Διονύσης Ελευθεράτος, στο βιβλίο του Λαμόγια στο Χακί: Οικονομικά "θαύματα" και θύματα της χούντας (εκδόσεις Τόπος).

Το βιβλίο έφτασε φρέσκο στα χέρια μου και απορρόφησε μερικές ώρες από τις μέρες της πασχαλινής ανάπαυλας. Τις απορρόφησε συναρπαστικά. Δεν προτίθεμαι να κάνω βιβλιοκριτική εδώ, δεν μου πέφτει λόγος άλλωστε. Οφείλω, όμως, να καταθέσω δημόσιο έπαινο για το εγχείρημα: ο Διονύσης Ελευθεράτος ενορχήστρωσε ένα μεγάλο όγκο στοιχείων έρευνας, δημοσιογραφικής και επιστημονικής, δικής του και άλλων, σε μια εκτενή νωπογραφία της οικονομικής πολιτικής της χούντας, της ταξικής της φύσης και των ιδεολογικών συντεταγμένων της.

Το κίνητρο και ο στόχος προκαταβάλλεται από την εισαγωγή: ο συγγραφέας θέλει να αποδομήσει τον μύθο που επιχειρήθηκε να εδραιωθεί πάνω στη συλλογική μας αμνησία, σύμφωνα με τον οποίο η χούντα, αν και αποτέλεσε θλιβερή απόκλιση από τη μεταπολεμική δημοκρατική «κανονικότητα», παραδόξως ήταν μια ευτυχής οικονομική παρένθεση. Με βάση τον μύθο αυτό, δημοφιλή ανάμεσα σε νεοφιλελεύθερους απολογητές των Μνημονίων, μεθοδεύτηκε ο καθαγιασμός της χούντας, η απαξίωση της μεταπολίτευσης και η εξοικείωση όχι μόνο με την τρόικα, αλλά και με τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή. Το υπονοούμενο του μύθου για το «θαύμα» της χούντας είναι ότι τελικά η πολλή δημοκρατία βλάπτει σοβαρά την οικονομία.

Ο Δ.Ε. μας θυμίζει στο βιβλίο του ότι η χουντική επταετία ήταν μια σκανδαλώδης, βίαιη, ταξική παρέμβαση υπέρ του κέρδους και μιας ολιγάριθμης επιχειρηματικής ελίτ. Και μάλιστα με καταστροφική έκβαση κατά την κορύφωση της διεθνούς κρίσης 1973-1974. Η οικονομική ιστορία της χούντας μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους, όλους εξίσου εξοργιστικούς:

Ως μια ατέλειωτη σειρά σκανδάλων, κραυγαλέας φαυλοκρατίας, διαφθοράς και διαπλοκής με πρωταγωνιστές αξιωματούχους, συγγενείς και φίλους του καθεστώτος και με συμπρωταγωνιστές επώνυμους Κροίσους του εφοπλισμού, της βιομηχανίας, του τραπεζικού συστήματος.

Μπορεί να διαβαστεί ακόμη ως μια άθλια συναλλαγή των δικτατόρων με μια δράκα ολιγαρχών(Ωνάσης, Νιάρχος, Λάτσης, Ανδρεάδης, Σκαλιστήρης) που παράγγελναν στο καθεστώς εξόφθαλμα χαριστικές ρυθμίσεις για να χτίσουν τις αυτοκρατορίες τους.

Μπορεί επίσης να διαβαστεί ως μια γενικευμένη παρέμβαση υπέρ των πιο επιθετικών μερίδων του κεφαλαίου, που τότε εδραίωσαν κραυγαλέα προνόμια, όπως π.χ. η φορολογική ασυλία του εφοπλισμού, η ένωση του οποίου μάλιστα ανακήρυξε ισόβιο επίτιμο πρόεδρό της τον Παπαδόπουλο.

Η οικονομική ιστορία της χούντας μπορεί ακόμη, όπως μας θυμίζει ο Δ.Ε., να διαβαστεί ως εμβάθυνση της αποικιοποίησης της χώρας μέσα από σκανδαλώδεις συμβάσεις με πολυεθνικές όπως η Πεσινέ, η Litton, η Nestle, η Renault και Peugeot. Ακόμη και την KfW συναντάμε σε τοκογλυφικά δάνεια προς τη ΔΕΗ, την ίδια κρατική γερμανική τράπεζα μέσω της οποίας η Γερμανία μετέχει στην ισχύουσα σήμερα δανειακή σύμβαση με την Ελλάδα!

Μπορεί, τέλος, να διαβαστεί ως η πρώτη, ευρεία «μνημονιακή» επίθεση στην εργασία, που κατάργησε την ελευθερία των διαπραγματεύσεων, επέβαλε κρατικό καθορισμό του κατώτατου μισθού, συγκράτησε τους μισθούς σταθερά κάτω από την παραγωγικότητα, κατέλυσε το οκτάωρο, επιδίωξε την «κινητικότητα» της εργασίας και την «απαλλαγή» των επιχειρήσεων από τους περιορισμούς στις απολύσεις, ανακάλυψε την «απασχολησιμότητα», επέτρεψε ασυδοσία στην υγιεινή και ασφάλεια, απογειώνοντας τα εργατικά ατυχήματα και δη τα θανατηφόρα.

Οι αναλογίες, ακόμη και οι ρητορικές, ανάμεσα στα πεπραγμένα της χούντας και την ατζέντα εργασιακής απορρύθμισης της τρόικας ξεδιπλώνονται ανατριχιαστικές. Και απ' αυτή την άποψη σωστά επισημαίνει στο βιβλίο του ο Διονύσης Ελευθεράτος, δανειζόμενος τον σχετικό νεολογισμό του Ηλ. Νικολακόπουλου, ότι τα πρωτοπαλίκαρα της χούντας λειτούργησαν ως «πρωτονεοφιλελεύθεροι»,αρκετά πριν ο νεοφιλελευθερισμός εδραιωθεί ως κυρίαρχο δόγμα του κεφαλαίου.

Η πολιτική χρησιμότητα του βιβλίου Λαμόγια στο χακί είναι πολλαπλή. Προσωπικά θα ξεχώριζα μια διάστασή της: ανασύροντας από τη λήθη την οικονομική πολιτική της χούντας αντιλαμβάνεται κανείς ότι ανάμεσα στους αληθινούς πρωταγωνιστές της βρίσκονται κορυφαίοι της ολιγαρχίας που σήμερα -οι ίδιοι, οι απόγονοι ή οι επίγονοί τους- ξεπλένουν τη βρόμικη ιστορία τους σε ευεργεσίες, φιλανθρωπίες, πολιτιστικά ιδρύματα, επενδυτικές δράσεις και γκρίζες συναλλαγές με το κράτος. Δεν λογοδότησαν ποτέ για εγκλήματα που η χώρα πληρώνει ακριβά ακόμη και στην ύστατη κρίση της. Απ' αυτή την άποψη πράγματι «η χούντα δεν τελείωσε το '73». Θα τελειώσει αν και όταν πληρώσουν οι κρυφοί και φανεροί χορηγοί της.

*Δημοσιεύτηκε στην ''ΑΥΓΗ'' (19/4/15) μέσω http://www.iskra.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...