Subscribe Twitter Twitter

Παρέμβαση - Τίτλοι Αναρτήσεων

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δημοσιογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δημοσιογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 16 Ιουνίου 2015

Στη φόρα όλα τα ονόματα των δημοσιογράφων που «εκπαιδεύονταν» από ΔΝΤ και Κομισιόν


Από τον Νοέμβριο του 2010 οι zoornalistas έγραφαν για τα«ιδιαίτερα μαθήματα» και τα...σεμινάρια του ΔΝΤ (και της Civitas) προς έλληνες δημοσιογράφους - «διαμορφωτές της κοινής γνώμης»...
Τώρα ήρθε και η επίσημη αποκάλυψη από τον Παναγιώτη Ρουμελιώτη στην Επιτροπή Αλήθειας της Βουλής για το Δημόσιο χρέος.
Ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ αποκάλυψε ότι έλληνες δημοσιογράφοι παρακολουθούσαν σεμινάρια του ΔΝΤ και "εκπαιδεύονταν" για να προβάλλουν αποτελεσματικά(!) τις απόψεις του Ταμείου σχετικά με την ελληνική κρίση χρέους, τα μέτρα για την αντιμετώπιση της και τα Μνημόνια. Ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης αποκάλυψε ότι ανάλογα σεμινάρια διενεργεί και η Κομισιόν, ενώ
μετά από σχετικές ερωτήσεις για τις διαδικασίες ή και τα κριτήρια με τα οποία γινόταν η επιλογή των δημοσιογράφων για να παρακολουθήσουν τα σχετικά σεμινάρια ανέφερε ότι δημοσιογράφοι..  τους οποίους συναντούσε στην Ουάσιγκτον του είχαν αποκαλύψει ότι είχαν κληθεί για να παρακολουθήσουν αυτά τα σεμινάρια.
Ο Ρουμελιώτης επισήμανε ότι θα μπορούσε η Επιτροπή της Βουλής να ζητήσει επισήμως να της δοθούν τα ονόματα από τον υπεύθυνο επικοινωνίας του ΔΝΤ Τζέρυ Ρέϊς.
Η πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου υιοθέτησε την πρόταση και ανέθεσε σε μέλος της επιτροπής να συντάξει το σχετικό αίτημα προκειμένου να πληροφορηθούν όλοι τους δημοσιογράφους που κλήθηκαν και παρακολούθησαν τα «σεμινάρια» του ΔΝΤ.
Ο Ρουμελιώτης ακόμη αναφέρθηκε και σε ομάδα καθηγητών οικονομολόγων οι οποίοι με λυσσαλέο τρόπο και σαθρά επιχειρήματα προσπαθούσαν να πείσουν ότι το χρέος ήταν βιώσιμο. Και αυτήν την κατηγορία ο Ρουμελιώτης την ενέταξε σε εκείνους που υπηρετούσαν σκοπιμότητες των αφεντικών τους.

Λυσσομανούν τα ΜΜΕ
Κατά τη διάρκεια της ακρόασης του πρώην εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ, Παναγιώτη Ρουμελιώτη, στην Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους, η πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου αναφέρθηκε στον ρόλο των ΜΜΕ σχετικά με το ζήτημα του χρέους.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ανέφερε ότι «στην Ελλάδα κάποιοι είχαν αναλάβει, εργολαβικά, στα δελτία Ειδήσεων, να αποκρύψουν ότι το χρέος δεν ήταν βιώσιμο» κάνοντας συγκεκριμένη αναφορά στον δημοσιογράφο Γιάννη Πρετεντέρη ο οποίος όπως λέει η πρόεδρος της Βουλής το ομολογεί στο βιβλίο του. «Τα ΜΜΕ σήμερα λυσσομανούν για να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια σε ό,τι αφορά το ζήτημα του χρέους, και κινητοποιούνται προς την κατεύθυνση της συγκάλυψης, και για αυτό τον λόγο πολεμούν και αυτήν την Επιτροπή» σημείωσε η πρόεδρος της Βουλής

Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Δευτέρα 15 Ιουνίου 2015

Πώς λέγεται; Δημοσιογραφία της «υποταγής» ή της «λογικής»;

Θα ήταν ωραίο να μας έλεγαν όλοι αυτοί τι να κάνουμεΘα ήταν ωραίο να μας έλεγαν όλοι αυτοί τι να κάνουμε | AP Photo/Channi Anand

Συντάκτης: 



Όποια κι αν είναι η απόφαση της κυβέρνησης για τη διαπραγμάτευση θα βρει απέναντί της τη δημοσιογραφία της... λογικής.
Αν σκεφτεί να προχωρήσει σε ρήξη (αμήν!) θα συνεχίσουν την καταστροφολογία τους, όπως κάνουν μήνες τώρα. Αν υποχωρήσει και δεχτεί τα μέτρα των δανειστών(κάθετες μειώσεις συντάξεων κ.ο.κ.) θα δεχτεί τις λοιδορίες τους και την κριτικήτους για τα ψέματα που έλεγε προεκλογικά και τις υποσχέσεις που δεν κράτησε. 
Από το πρωί στο «Βήμα FM» έχουν επιδοθεί σε κινδυνολογικό σαφάρι. Ας μειωθούν οι συντάξεις μόλις 4-5% προκειμένου να μη χρεοκοπήσουμε, έλεγε το ντουέτο Βασίλης Χιώτης και Νότης Παπαδόπουλος«Θέλετε να παίρνετε σύνταξη κατά 4% μικρότερη ή από τον επόμενο μήνα να μην παίρνετε καν σύνταξη;» ρωτούσαν!
Βέβαια ο Γιώργος Παππούς υποστηρίζει άλλα«Τι ζητάνε οι τεχνοκράτες; Μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 1% του ΑΕΠ, δηλαδή κατά περίπου 1,8 δισ. ευρώ; Πώς μεταφράζεται αυτό πρακτικά; Σε μείωση των κύριων συντάξεων ώς και 20%!».
Συγγνώμη αλλά μεταξύ Χιώτη και Παππού, δείχνουμε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον δεύτερο. 
Θα ήταν ωραίο να μας έλεγαν όλοι αυτοί τι να κάνουμε αν η μείωση των κύριων συντάξεων είναι όντως 20%. Να υπογράψουμε έστω κι έτσι; 
Ας θυμηθούμε τι έγραφε στην Καθημερινή ο Πάσχος Μανδραβέλης στις 30 Ιουνίου 2011, την επομένη της ψήφισης του μνημονίου στη Βουλή: «Χθες, 155 από αυτούς τους πολιτικούς βουλεύτηκαν για το έθνος. Πρόταξαν την κοινωνία στην ολότητά της. Δεν κιότεψαν, δεν κρύφτηκαν, δεν χάιδεψαν πλατείες, ούτε πελατείες. Ηπιαν το πικρό ποτήρι για να μην χρεοκοπήσουμε όλοι». Ο τίτλος του άρθρου, ενδεικτικός: «Ένα μεγάλο ευχαριστώ».
Και όπως έγραψε ο Χάρης Θεοχάρης (του Ποταμιού) στο Twitter«Ρήξη σημαίνει Μικρασιατική καταστροφή και ανθρωπιστική κρίση που θα την πληρώσουν οι αδύναμοι»
Πάλι καλά που ο Γοργοπόταμος πρόλαβε κι έγινε πιο πριν...

Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Τρίτη 21 Απριλίου 2015

«Πόλεμος» Μαξίμου με τα «δελτία των 8»

Προβληματισμός στην κυβέρνηση για την στάση των ΜΜΕ


Την ώρα που η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με τους δανειστές αναδεικνύει πολλά ανοιχτά θέματα-αγκάθια και χάσμα που δεν έχει ακόμη γεφυρωθεί, στο Μέγαρο Μαξίμου το κλίμα είναι βαρύ εξαιτίας της προβολής της κυβέρνησης από τα ΜΜΕ.
maximou
του Γιώργου Μελιγγώνη
Ολοένα και περισσότερα κυβερνητικά στελέχη δεν κρύβουν τον προβληματισμό τους για το πώς προβάλλεται το κυβερνητικό έργο από τα «δελτία των 8», αλλά και από εφημερίδες και ραδιόφωνα και συνδέουν ευθέως τις επιθέσεις κατά της κυβέρνησης με τους φόρους που ζητεί η κυβέρνηση επί του 2% του τζίρου των καναλιών για την χρήση των δημόσιων τηλεοπτικών συχνοτήτων. Παρότι δεν είναι ασύνηθες μία κυβέρνηση που περνά δύσκολες στιγμές να ρίχνει τον λίθο του αναθέματος στα «κακά ΜΜΕ», στελέχη της κυβέρνησης υποστηρίζουν πως «αυτό που συμβαίνει τώρα είναι εντελώς διαφορετικό». Οι ίδιες πηγές δεν κρύβουν τον προβληματισμό τους για τον «πόλεμο», όπως τον ονομάζουν, που δέχεται η κυβέρνηση, ενώ κατηγορούν τα «δελτία των 8» για «καλλιέργεια κλίματος φόβου, τρόμου και υστερίας».
«Κάθε βράδυ μας λένε τα ίδια και τα ίδια. Ότι θα χρεοκοπήσουμε και θα καταστραφούμε. Τα ίδια έλεγαν πριν τις 7 Απριλίου, ότι δε θα πληρώναμε την δόση του ΔΝΤ. Την πληρώσαμε. Τώρα, συνεχίζουν το ίδιο βιολί»,  υποστηρίζουν κορυφαίοι υπουργοί της κυβέρνησης, ενώ αντίστοιχοι προβληματισμοί έχουν αναφερθεί πολλές φορές σε κλειστές συσκέψεις στο Μέγαρο Μαξίμου, παρόντος του πρωθυπουργού.
Άδειες και πρόστιμα
Σύμφωνα με πληροφορίες, αυτές οι εκτιμήσεις πως η κυβέρνηση δέχεται πόλεμο και πως τα ΜΜΕ προσπαθούν να αποσταθεροποιήσουν το κυβερνητικό σχήμα συνδέονται, από κορυφαία στελέχη του Μεγάρου Μαξίμου, με την πρωτοβουλία της κυβέρνησης να ζητήσει από τους τηλεοπτικούς σταθμούς αναδρομικά τους φόρους που οφείλουν από το 2011 και αφορούν στο 2% επί του τζίρου των καναλιών –και οι οποίοι, σημειωτέον, ήδη βεβαιώθηκαν στις αρμόδιες ΔΟΥ. Μάλιστα, από το πρωθυπουργικό επιτελείο δεν έχουν περάσει απαρατήρητες οι επιθέσεις που δέχεται, μέσω παραπολιτικών στηλών και όχι μόνο, ο αρμόδιος υπουργός Επικρατείας, Νίκος Παππάς, που χειρίζεται τα θέματα των ΜΜΕ.
Επίθεση εφ’ όλης της ύλης
Παράλληλα, στην κυβέρνηση βλέπουν με ανησυχία το γεγονός ότι ο «μήνας το μέλιτος» που παραδοσιακά δείχνουν τα ΜΜΕ στην εκάστοτε νεοεκλεγείσα κυβέρνηση τελείωσε… νωρίς, καθώς το κλίμα για την κυβέρνηση είναι βαρύ στα δελτία ειδήσεων για όλα τα θέματα: από το μεταναστευτικό ως την διαπραγμάτευση με τους δανειστές.
Μάλιστα, χθες, τον προβληματισμό του για τις επιθέσεις που δέχεται ο ίδιος, αλλά και η αναπληρώτρια υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Τασία Χριστοδουλοπούλου, δεν έκρυψε και ο αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας. «Δεν ξέρω να υπήρχε άλλη κυβέρνηση που να δέχθηκε τόσο αβάσιμο ορυμαγδό επιθέσεων», είπε στον ραδιοφωνικό σταθμό Alpha ο Θοδωρής Δρίτσας, αποτυπώνοντας την γενικότερη αίσθηση που επικρατεί στην κυβέρνηση για το πώς προβάλλεται το κυβερνητικό έργο από τα ΜΜΕ.
Πάντως, παρά το γεγονός ότι συνομιλητές του πρωθυπουργού διαψεύδουν κάθε σενάριο να κάνει πίσω η κυβέρνηση είτε για τον φόρο στα κανάλια, είτε για την διεξαγωγή διεθνούς διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές συχνότητες, οι ίδιες πηγές παραδέχονται πως ο «πόλεμος» από τα «δελτία των 8» έχει ήδη αρχίσει να φθείρει την κυβέρνηση. «Σπέρνουν στους πολίτες τον πανικό. Αυτό δεν είναι ειδήσεις, είναι καθαρή προπαγάνδα», λένε κορυφαίοι κυβερνητικοί παράγοντες, κατηγορώντας ευθέως τους τηλεοπτικούς σταθμούς πανελλαδικής εμβέλειας για «επιχείρηση αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης».
Σε κάθε περίπτωση, όπως προαναφέρθηκε, η κυβέρνηση δεν πρόκειται να κάνει πίσω σε όσα εξήγγειλε για το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο –αυτό, τουλάχιστον, λένε υψηλόβαθμες πηγές του Μαξίμου. Σύμφωνα με πληροφορίες, μάλιστα, ο πρωθυπουργός φέρεται να πιστεύει ότι «αυτά τα κάνεις νωρίς, όσο δεν έχεις ακόμη φθορά», εξ ου και η διαδικασία έχει ήδη ξεκινήσει, πριν καν υπάρξει κατάληξη στην εκκρεμούσα διαπραγμάτευση της Αθήνας με τους δανειστές.
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Πέμπτη 26 Μαρτίου 2015

Τα σύκα σύκα και η σκάφη σκάφη

Καλά – θα σκεφτείτε διαβάζοντας το παρακάτω κείμενο για τα πρώτα επεισόδια του οργανωμένου πολέμου που μόλις ξεκινά κατά του ΣΥΡΙΖΑ- κι εσείς στο UNFOLLOW  αντιπολίτευση δεν κάνατε; Η απάντηση είναι, προφανώς, ναι! Κάναμε και θα συνεχίσουμε να κάνουμε και τώρα. Η δημοσιογραφία, όπως εμείς την αντιλαμβανόμαστε, είναι αξιακά στην αντιπολίτευση όποια κι αν είναι η κυβέρνηση. Αλλά έχει μεγάλη διαφορά να στοιχειοθετείς την κριτική και τον έλεγχο προς την εξουσία με έγγραφα και διασταυρωμένες ειδήσεις, από τις άναρθρες κραυγές πολιτικών που βρέθηκαν στην αντιπολίτευση και πίστεψαν ότι αίφνης βούτηξαν στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ και ότι όλοι εμείς λησμονήσαμε το ποιόν και το παρελθόν τους -το ίδιο ισχύει και για τα γνωστά παπαγαλάκια που τους σιγοντάρουν στα ΜΜΕ.
Όχι ότι δεν το περιμέναμε. Όσο η κυβέρνηση διατηρεί τη δημοφιλία της και -κυρίως- σε κάθε περίπτωση που παίρνει πίσω διατάξεις και ρυθμίσεις του μνημονιακού οπλοστασίου, οι αντιπολιτευτικές προσπάθειες θα γίνονται πιο έντονες, αλλά και πιο άγαρμπες και αβάσιμες. Το τελευταίο διάστημα τα πυρά που δέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ προέρχονται από όλες τις κατευθύνσεις.
Πρώτο και ίσως πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα η Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου που δέχεται επιθέσεις τόσο από τα συγκροτήματα του τύπου, όσο και από όλο τον γνωστό συρφετό που απαρτίζεται από την Ντόρα Μπακογιάννη, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον Σταύρο Θεοδωράκη, τον Ευάγγελο Βενιζέλο, τον Μάκη Βορίδη και φυσικά τον Γρηγόρη Ψαριανό που αυτόν τον καιρό (τυγχάνει να) είναι βουλευτής με το Ποτάμι.
Τι λένε όλοι αυτοί μαζί; Δύσκολα κάποιος καταλαβαίνει ανάμεσα σε κορώνες περί δήθεν δημοκρατικών ευαισθησιών και δηλώσεις εντυπωσιασμού. Δηλαδή για να το καταλάβουμε καλύτερα, ο Μάκης Βορίδης εγκαλεί τη Κωνσταντοπούλου για θέματα που άπτονται του πολιτεύματός μας. Προσέξτε: του νυν πολιτεύματός μας, της δημοκρατίας, όχι εκείνου που εγκαθίδρυσε η δικτατορία στην Ελλάδα, επαναφέροντας την -κατά Βορίδη- ομαλότητα.
Το ζήτημα της ονομαστικής ψηφοφορίας και το αν οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής έχουν δικαίωμα να μετέχουν σε αυτήν, έχει προκαλέσει μεγάλη συζήτηση. Με τη διαφορά ότι η Κωνσταντοπούλου, που είναι (προσ)κολλημένη με τη νομική τάξη, είπε ένα πολύ απλό πράγμα: Δεν μπορεί να ερμηνεύει ένας εισαγγελικός λειτουργός αν είναι ή όχι απαραίτητη η παρουσία των (τότε) προφυλακισμένων βουλευτών της Χρυσής Αυγής σε κοινοβουλευτική ψηφοφορία.
Στη συνέντευξή της στο τεύχος του UNFOLLOW, που βρίσκεται στα περίπτερα, υποστήριξε για το θέμα: «Η απόλυτη πεποίθησή μου είναι ότι δεν είναι έγκυρη η αλλοίωση της σύνθεσης της Βουλής χωρίς νόμιμο λόγο και χωρίς αιτιολογία. Δεν είναι έγκυρη η αποστέρηση του δικαιώματος συμμετοχής στην κοινοβουλευτική διαδικασία χωρίς νόμιμο λόγο και χωρίς αιτιολογία. Πρέπει δε να επισημάνω το εξής: διαρκούσης της προσωρινής κράτησης των μελών του Κοινοβουλίου που είναι προφυλακισμένα έχουν κατ’ επανάληψη δοθεί άδειες. Έχει επομένως κριθεί ότι η συμμετοχή στη Βουλή αποτελεί λόγο χορήγησης αδείας. Η διαφοροποίηση στην απόφαση για τη χορήγηση αδείας ανάλογα με τη συνεδρίαση παράγει ένα πολύ επικίνδυνο προηγούμενο παρέμβασης στην κοινοβουλευτική λειτουργία. Τα επιχειρήματα για τη χορήγηση αδείας, σύμφωνα με τον Σωφρονιστικό Κώδικα, ανάγονται στην κρίση των αρμοδίων οργάνων. Η άρνηση χορήγησης πρέπει να είναι αιτιολογημένη και θεμελιωμένη σε πραγματικά περιστατικά που δικαιολογούν τη μη χορήγηση της αδείας».
Αυτό ήταν: Τρελάθηκε η Ντόρα και ο αδελφός Κυριάκος, ξιφούλκησε ο Μάκης, βγήκε απ’ τα ρούχα του ο Σταύρος ο Θεοδωράκης (ο ίδιος που έπινε τσαγάκι με τον Μιχαλολιάκο), πήρε σβάρνα τα φιλικά μέσα οΨαριανός, βούιξαν οι εφημερίδες και τα μπλογκς της διαπλοκής. Άπαντες γνωστοί στο πανελλήνιο για τις δημοκρατικές ευαισθησίες τους. Ήρεμα, παιδιά. Αυτός ο τόπος είναι αρκετά μικρός και γνωριζόμαστε όλοι. Ξέρουμε ποιος είναι ποιος, τι πρεσβεύει, ποιον έχει από πίσω του και σε τι αποσκοπούν οι όψιμες δημοκρατικές ανησυχίες του.
Κι έτσι ένα σύστημα (από πολιτικούς, ΜΜΕ και δεξιά τρολς), σαν έτοιμο από καιρό θα παρατηρούσε κάποιος, παραμονεύει για να κανιβαλίσει οποιονδήποτε πολιτικό αντίπαλο. Το περίεργο είναι ότι, στην -καθημερινή πλέον- κριτική που ασκείται στη Ζ. Κωνσταντοπούλου, διαπρέπει και η Εφημερίδα των Συντακτών, μια εφημερίδα που κατά τεκμήριο διάκειται φιλικά προς την κυβέρνηση. Και επαναλαμβάνουμε: το λέμε εμείς, που κάναμε και κάνουμε πολύ σκληρή, αλλά πάντοτε στοιχειοθετημένη, κριτική στην όποια εξουσία. Άραγε η εμμονή της ΕφΣυν με την κριτική στην Πρόεδρο της Βουλής σχετίζεται με το δόγμα μηδενικής ανοχής σε οτιδήποτε ζητούν οι εκπρόσωποι της ναζιστικής οργάνωσης ή μήπως σχετίζεται με εσωκομματικούς εχθρούς από τον ΣΥΡΙΖΑ; Τροφή για σκέψη…
Το δεύτερο μεγάλο χτύπημα κατά στελέχους της κυβέρνησης ήταν για τον αναπληρωτή υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης Γιώργο Κατρούγκαλο από το… ψυχάρειο ΒΗΜΑ.
Δημοσίευμα τον παρουσιάζει να υπογράφει μετά την εκλογή του ως Ευρωβουλευτή και συγκεκριμένα έως τις 27 Ιανουαρίου, όταν και ορκίστηκε υπουργός, ιδιωτικά συμφωνητικά με εκατοντάδες απολυμένους δημοσίους υπαλλήλους, που εκπροσωπούσε νομικά, τα οποία προέβλεπαν ως δικηγορική αμοιβή του το 12% επί των αποζημιώσεων που θα έπαιρναν σε περίπτωση επαναπρόσληψής τους. Πριν καν κυκλοφορήσει η εφημερίδα για να φανεί τι ακριβώς λέει η είδηση και σε ποια στοιχεία το βασίζει, οι πρόθυμοι βγήκαν στα κάγκελα: Δήλωση ο Μητσοτάκης, ανακοίνωση το ΠΑΣΟΚ, ακόμη πιο έξαλλο το Ποτάμι, που είναι… γνωστό ότι δεν ανέχεται διαφθορά, ρεμούλα και κρατικοδίαιτους!
Έλα σου όμως που το δημοσίευμα αποδεικνύεται ότι αποκαλύπτει έγγραφο που δεν έχει σχέση ούτε με διαθέσιμους ούτε με απολυμένους δημοσίους υπαλλήλους. Έλα σου που ο Γ. Κατρούγκαλος είχε φύγει από τη δικηγορική εταιρεία, στην οποία αναφέρεται το ΒΗΜΑ, μόλις εκλέχτηκε ευρωβουλευτής τον Μαίο του 2014. Έλα σου που αυτό που πραγματικά ενοχλεί το ΒΗΜΑ είναι το να μη βρεθούν οι καθαρίστριες, οι σχολικοί φύλακες και πολύ άλλοι πίσω στη δουλειά τους -τόσο πολύ αγωνίστηκε άλλωστε όλο το συγκρότημα του ΔΟΛ να πείσει ότι για όλα φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι, πώς θα του το χαλάσουν τώρα;
Ο τίτλος του δημοσιεύματος «O Κατρούγκαλος υποσχόταν διορισμούς στο Δημόσιο με προμήθεια 12%» δεν έχει ουδεμία σχέση με το περιεχόμενο του ρεπορτάζ. Ο συντάκτης του άρθρου παρέα με τον υλατζή της εφημερίδας διαγωνίστηκαν στην εύρεση του πιο κίτρινου τίτλου για να πουλήσουν το προϊόν τους. Η λανθασμένη πληροφορία επίσης στον υπότιτλο της εφημερίδας ότι ο κ. Κατρούγκαλος εξελέγη βουλευτής στις εκλογές (είναι ευρωβουλευτής, από την οποία θέση παραιτήθηκε όταν έγινε υπουργός) θα ήταν αφορμήστο λαμπράκειο Βήμα για απόλυση του συντάκτη, του αρχισυντάκτη και του διευθυντή της εφημερίδας. Προφανώς όλοι μαζί θα ήταν απασχολημένοι στην Αθηναϊκή λέσχη.
Ο ίδιος ο υπουργός έγραψε στην ανακοίνωσή του: «Μετά την εκλογή μου ως ευρωβουλευτή έφυγα από την εταιρία αυτή και έκτοτε δεν ανέλαβα καμιά παρόμοια υπόθεση ούτε, προφανώς, συνέταξα καμιά σχετική εργολαβική σύμβαση. Περαιτέρω, για να μην υπάρχει ούτε σκιά ηθικής αμφιβολίας ως προς το ότι μπορεί να επιφύλασσα ιδιαίτερη μεταχείριση στους πρώην εντολείς μου διαθέσιμους υπαλλήλους, αμέσως μετά την ανάληψη των υπουργικών μου καθηκόντων κάλεσα σε ανοικτή εκδήλωση στο αμφιθέατρο του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης όλους τους διαθέσιμους ή απολυμένους, για να τους ανακοινώσω τον προγραμματισμό της επαναφοράς τους. Τους δήλωσα δε, ενώπιον και των δημοσιογράφων, ότι ακριβώς λόγω προηγούμενης δικηγορικής μου εμπλοκής επέλεξα την δημόσια, ανοικτή συζήτηση και δεν θα είχα προσωπικά καμιά ιδιαίτερη συνάντηση με οποιαδήποτε ομάδα από αυτούς. Ούτε στο τηλέφωνο δεν μίλησα με τους πρώην εντολείς μου έκτοτε, με αποτέλεσμα αρκετοί από αυτούς που δεν καταλάβαιναν το λόγο να δυσαρεστηθούν. Αυτό το τήρησα ευλαβικά μέχρι και τη θέση σε διαβούλευση του σχετικού νομοσχεδίου».
Αφήστε που υπάρχει και το επιχείρημα της κοινής λογικής. Αν κάποιος αποταθεί σε ένα δικηγορικό γραφείο για να προσβάλει την απόφαση της απόλυσής του δικαστικά, πληρώνει το δικηγορικό γραφείο για την εξέλιξη της δίκης. Αν τελικά επαναπροσληφθεί με νόμο, η δίκη ακυρώνεται και δεν συντρέχει λόγος να πληρωθεί το δικηγορικό γραφείο. Θέλετε και κάτι ακόμα πιο σημαντικό: Ο ίδιος ο υπουργός έχει πει ότι οι επαναπροσληφθέντες θα επιστρέψουν στις δουλειές τους χωρίς αποζημίωση. Και το 12% του μηδέν, παραμένει μηδέν…
Ψιλά γράμματα. Το σύστημα ακονίζει τα δόντια του και θέλει αίμα. Όσο περισσότερο, τόσο καλύτερα…

Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Η ΕΕ ποινικοποιεί τις αποκαλύψεις επιστημόνων και δημοσιογράφων!


Η ΕΕ ποινικοποιεί τις αποκαλύψεις επιστημόνων και δημοσιογράφων! - Media
Η ΕΕ, στο όνομα της προστασίας «εμπορικών μυστικών», βρίσκεται ένα βήμα από το να ποινικοποιήσει τις αποκαλύψεις επιστημόνων και δημοσιογράφων!
Και αυτό γιατί θεωρεί ότι η αποκάλυψη ντοκουμέντων που έχουν να κάνουν με την δημόσια υγεία ή το περιβάλλον, δημιουργεί προβλήματα στην εύρυθμη λειτουργία των επιχειρήσεων γι’ αυτό και θα πρέπει να επιβληθεί δια νόμου… σιωπή.
Να πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.
Οι αγαπητοί ευρωπαϊκοί θεσμοί στο όνομα της προστασίας του «εμπορικού απορρήτου» βρίσκονται στη διαδικασία σύνταξης μιας νέας ευρωπαϊκής Οδηγίας, το σχέδιο της οποίας όταν βγήκε στη δημοσιότητα προκάλεσε την μήνι δεκάδων ευρωπαϊκών οργανώσεων και επιστημονικών φορέων.
Και αυτό γιατί έτσι όπως έχει διατυπωθεί προστατεύει τα «εμπορικά μυστικά» σε βάρος της ελευθερίας του λόγου, της υγείας, του περιβάλλοντος. Σε βάρος των δημοσιογράφων, των επιστημόνων και των εργαζομένων.
Όπως επισημαίνουν σε κοινή ανακοίνωσή τους μη κυβερνητικές οργανώσεις, με το σχέδιο της ευρωπαϊκής Οδηγίας που έχει δει το φως της δημοσιότητας προβλέπεται:
-Ένας υπερβολικά ευρύς ορισμός για το τι εστί «εμπορικό μυστικό» που δίνει τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να χαρακτηρίζουν τα πάντα ως «απόρρητα στοιχεία».  
-Ακραία ένδικα μέτρα για εκείνους που αποκτούν παράνομα (;) και αποκαλύπτουν «εμπορικά μυστικά»
-Ανεπαρκείς εγγυήσεις που δεν διασφαλίζουν ότι οι καταναλωτές, οι επιστήμονες, οι δημοσιογράφοι, οι εργαζόμενοι θα έχουν αξιόπιστη πρόσβαση σε σημαντικά δεδομένα που έχουν να κάνουν με το δημόσιο συμφέρον.
Για να το κάνουμε πιο λιανά, εάν για παράδειγμα ένας εργαζόμενος διαπιστώσει ότι η επιχείρηση στην οποία εργάζεται πετάει τα απόβλητά της σε ένα ποτάμι, βρει στοιχεία που το στοιχειοθετούν και τα δώσει προς δημοσίευση, κινδυνεύει να κατηγορηθεί για επιχειρηματική κατασκοπεία και διασπορά «εμπορικών μυστικών».
Εάν για παράδειγμα ένας επιστήμονας σε εταιρεία τροφίμων διαπιστώσει ότι για την παρασκευή ενός προϊόντος χρησιμοποιούνται επικίνδυνα υλικά για τη δημόσια υγεία και αποφασίσει να το αποκαλύψει, επίσης, θα κινδυνεύει να κατηγορηθεί για αποκάλυψη «εμπορικών μυστικών».
Αντίστοιχα εάν ένας δημοσιογράφος αποκαλύψει σημεία και τέρατα στη λειτουργία μιας επιχείρησης που επηρεάζουν το δημόσιο συμφέρον, επίσης, κινδυνεύει να κατηγορηθεί για αποκάλυψη «εμπορικών μυστικών».
Είναι χαρακτηριστικό ότι σύμφωνα με την προτεινόμενη Οδηγία, οι δημοσιογράφοι και οι εργαζόμενοι ή οι ερευνητές που θα δώσουν πληροφορίες, θα  πρέπει να αποδείξουν ότι «η απόκτηση, η χρήση ή αποκάλυψη των εμπορικών μυστικών ήταν απαραίτητες και ότι ο εναγόμενος ενήργησε προς το δημόσιο συμφέρον»!
Εν ολίγοις θα πρέπει να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες. Θα πρέπει κάθε φορά να σύρονται στα δικαστήρια για να αποδεικνύουν ότι η αποκάλυψή τους είχε άμεση σχέση με τη διαφύλαξη του δημοσίου συμφέροντος.
Ποια είναι, όμως, εκείνα τα δεδομένα που η Κομισιόν θέλει δια νόμου να χαρακτηρίσει ως «εμπορικά μυστικά»;
Ιδού, τι αποκαλύπτουν ανά τομέα οι ευρωπαϊκές οργανώσεις και φορείς.
ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ
Σύμφωνα με τις φαρμακοβιομηχανίες θα πρέπει να θεωρούνται «εμπορικό μυστικό» όλες οι πτυχές της κλινικής ανάπτυξης ενός φαρμάκου.
Ωστόσο, όπως σημειώνουν, οι οργανώσεις, η πρόσβαση σε βιοϊατρικά ερευνητικά δεδομένα από τις ρυθμιστικές αρχές, τους ερευνητές, τους γιατρούς και τους ασθενείς, ιδίως τα στοιχεία για την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου και τις ανεπιθύμητες ενέργειές του, είναι καίριας σημασίας για την προστασία της ασφάλειας των ασθενών και τη διεξαγωγή περαιτέρω έρευνας και ανεξάρτητων αναλύσεων.
Η δημοσιοποίηση των δεδομένων αυτών, μπορεί, επίσης, να αποτρέψει την διοχέτευση κρατικών κονδυλίων σε θεραπείες που δεν είναι καλύτερες από τις υπάρχουσες θεραπείες, δεν λειτουργούν, ή ακόμα μπορεί να κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό.
Επιπλέον, η αποκάλυψη των στοιχείων μιας φαρμακευτικής έρευνας είναι απαραίτητη για να αποφευχθεί η ανήθικη επανάληψη κλινικών δοκιμών σε ανθρώπους. Η προτεινόμενη οδηγία, σημειώνουν οι οργανώσεις, δεν θα πρέπει να εμποδίζει τις πρόσφατες εξελίξεις στην ΕΕ να αυξήσει την ανταλλαγή και τη διαφάνεια αυτών των δεδομένων.
ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
Εάν η Οδηγία δεν τροποποιηθεί, τότε «εμπορικό μυστικό» θα θεωρούνται πληροφορίες όπως οι εκπομπές ρύπων, η απόρριψη χημικών και τοξικών ουσιών, καθώς και η χρήση επικίνδυνων ουσιών σε είδη ένδυσης, πλαστικά αντικείμενα, καλλυντικά και προϊόντα καθαρισμού.
Οι πληροφορίες αυτές, επιβάλλεται να δίνονται στους καταναλωτές προκειμένου να μπορούν να επιλέγουν με κριτήριο την προστασία της υγείας τους αλλά και του περιβάλλοντος συγκεκριμένα προϊόντα. Η ΕΕ, μάλιστα, έχει αναλάβει διεθνείς υποχρεώσεις στο πλαίσιο της Σύμβασης του Aarhus των Ηνωμένων Εθνών, η οποία αποτρέπει τις δημόσιες αρχές από το να επικαλούνται την προστασία του απορρήτου των πληροφοριών όσον αφορά τέτοια κρίσιμα ζητήματα.
ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ
Σύμφωνα με τη νομοθεσία της ΕΕ, όλα τα τρόφιμα, οι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί και τα φυτοφάρμακα αξιολογούνται από την Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων πριν βγουν στην αγορά.
Η Ευρωπαϊκή Αρχή αξιολογεί τους κινδύνους που συνδέονται με τα προϊόντα αυτά βασιζόμενη σε μελέτες που πραγματοποιήθηκαν από τις ίδιες τις εταιρείες που παράγουν τα προϊόντα.
Με την προτεινόμενη Οδηγία υπάρχει κίνδυνος η επιστημονική εξέταση των αξιολογήσεων να μην γίνεται μετά από πλήρη πρόσβαση στις μελέτες αφού θα είναι στη διακριτική ευχέρεια των εταιρειών να τις χαρακτηρίσουν ως «εμπορικό μυστικό».
Οι ευρωπαϊκές οργανώσεις που κάνουν καμπάνια ενημέρωσης για την τροποποίηση της προτεινόμενης Οδηγίας  , επισημαίνουν ότι θα πρέπει ρητά να εξαιρούνται από το χαρακτηρισμό «εμπορικά μυστικά», πληροφορίες που αποκτώνται, χρησιμοποιούνται ή ανακοινώνονται προς το δημόσιο συμφέρον και οι προβλέψεις της να ισχύουν αποκλειστικά για εκείνους που αποκτούν πρόσβαση σε «εμπορικά μυστικά» στο πλαίσιο επιχειρηματικής κατασκοπίας και με στόχο την εμπορική αξιοποίησή τους.
Παράλληλα, επισημαίνουν ότι θα πρέπει να διασφαλίζει ότι θα εξαιρούνται από τον χαρακτηρισμό «εμπορικά μυστικά»,  πληροφορίες που πρέπει, εκ  του νόμου - συμπεριλαμβανομένου και του διεθνούς δικαίου – να γνωστοποιούνται  στις δημόσιες αρχές, όπως επιβάλει η απρόσκοπτη  πρόσβαση του κοινού σε πληροφορίες  που άπτονται του δημοσίου συμφέροντος..
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2015

Το ιδεολογικό υπόβαθρο της νέας γερμανικής δεξιάς


Ο εθνικοφιλελευθερισμός, οι τεχνικές της εξουσίας και η στροφή της πολιτικής κουλτούρας στην πρώτη οικονομία της Ευρώπης

Βιστωνίτης Αναστάσης

Το ιδεολογικό υπόβαθρο της νέας γερμανικής δεξιάς

 
Το 1977 γυρίστηκε από τον γερμανό σκηνοθέτη Χανς Γιούργκεν Ζίμπερμπεργκ η ταινίαΧίτλερ. Μια ταινία από τη Γερμανία, από τις πλέον πρωτοποριακές της μεταπολεμικής εποχής. Η ταινία παίχτηκε ξανά στις κινηματογραφικές αίθουσες της Αθήνας χωρίς περικοπές, μολονότι η διάρκειά της ξεπερνά τις επτά ώρες. Είναι η σημαντικότερη του γερμανού σκηνοθέτη και τη θαύμαζε η «σκοτεινή κυρία» των αμερικανικών Γραμμάτων Σούζαν Σόντακ. Εγραψε μάλιστα για αυτήν ένα από τα καλύτερα δοκίμιά της με τίτλο Ο Χίτλερ του Ζίμπερμπεργκ που περιλαμβάνεται στο βιβλίο της Under the Sign of Saturn(1980).

Η Σόντακ (εβραϊκής καταγωγής) δεν φανταζόταν τότε πως ο Ζίμπερμπεργκ, δεκατρία χρόνια αργότερα, θα υποστήριζε πως στην εποχή μας «κυριαρχούν οι εβραϊκές αναλύσεις, οι εικόνες, οι ορισμοί της τέχνης, της επιστήμης, της κοινωνιολογίας, της λογοτεχνίας, των μέσων ενημέρωσης». Και ότι «τις παραμέτρους τις ορίζει ο άξονας ΗΠΑ - Ισραήλ». Και αυτά, κατά τη γνώμη του, συμβαίνουν σε αγαστή σύμπνοια αριστερών και Εβραίων.

Βεβαίως η θεαματική μεταστροφή καλλιτεχνών και διανοουμένων δεν είναι σπάνιο φαινόμενο. Επί του προκειμένου όμως, ειδικά για την πολιτική κουλτούρα της Γερμανίας, έχουν ιδιαίτερη σημασία, διότι ο Σίμπερμπεργκ δεν ήταν ο μόνος που «αλλαξοπίστησε». Το ίδιο συνέβη και με έναν άλλο σκηνοθέτη, τον Εντγκαρ Ριτς, τον γνωστό θεατρικό συγγραφέα, μυθιστοριογράφο και δοκιμιογράφο Μπότο Στράους, εξαιρετικά παραγωγικό, δημοφιλή και πολυβραβευμένο, τον θεατρικό συγγραφέα Χάινερ Μίλερ από την πρώην Ανατολική Γερμανία (πολύ γνωστό και στη χώρα μας) και έναν από τους δημοφιλέστερους γερμανούς πεζογράφους: τον Μάρτιν Βάλζερ. Ο τελευταίος ειδικά προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων το 1998 όταν παραλαμβάνοντας στην Εκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης το Βραβείο Ειρήνης μίλησε για εκμετάλλευση του Ολοκαυτώματος που χρησιμοποιείται προκειμένου να εκφοβίζεται η Γερμανία. Είπε και άλλα συναφή τα οποία παραπέμπουν εμμέσως στα περί «θυματοποίησης» των Γερμανών για τα εγκλήματα του Γ' Ράιχ, που προπαγανδίζει εδώ και χρόνια η νέα γερμανική Δεξιά.

Ο αμερικανός ιστορικός Ρίτσαρντ Γουόλιν στο βιβλίο του Η γοητεία του ανορθολογισμού: Το ειδύλλιο της διανόησης με τον φασισμό: Από τον Νίτσε στον μεταμοντερνισμό (εκδόσεις Πόλις 2007) υποστηρίζει πως «ένας από τους άμεσους στόχους των επιθέσεων του Βάλζερ ήταν κατά πάσα πιθανότητα η βροχή των αιτημάτων για αποζημίωση που υπέβαλαν τα θύματα του Ολοκαυτώματος και οι έγκλειστοι στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας».

Η περίπτωσή του, ωστόσο, αν δεν θεωρηθεί σκανδαλώδης, προκαλεί τουλάχιστον θλίψη, όχι τόσο για τη θεαματική πολιτική του στροφή όσο για το ότι είναι ένας συγγραφέας πρώτης γραμμής που το πεδίο των ιδεών στο οποίο κινείται το έργο που τον χαρακτηρίζει και τον έκανε διάσημο είναι η ανάποδη όψη εκείνων που διακηρύσσει σήμερα.

Το Gruppe 47
Το 1947 μια ομάδα νέων και άγνωστων τότε γερμανών συγγραφέων δημιούργησε το Gruppe 47 με στόχο όχι μόνο να ανανεώσει τη λογοτεχνία στη Γερμανία, που είχε υποστεί τεράστιο πλήγμα κατά τη χιτλερική εποχή, αλλά και να ενημερώσει το κοινό για τα λησμονημένα δημοκρατικά ιδεώδη. Μέλη της ομάδας (ανάμεσά τους και ο Μάρτιν Βάλζερ) ήταν οι περισσότεροι από τους συγγραφείς που θα σημάδευαν τη μεταπολεμική γερμανόφωνη λογοτεχνία. Παραθέτω τους γνωστότερους στη χώρα μας: Γιοχάνες Μπομπρόβσκι, Χάινριχ Μπελ, Γκίντερ Γκρας, Πάουλ Τσέλαν, Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ, Πέτερ Χάντκε, Ζίγκφριντ Λεντς (που πέθανε πρόσφατα), Ινγκεμπορ Μπάχμαν, Γκίντερ Αϊχ, Πέτερ Βάις και ο αποκαλούμενος «πάπας των γερμανών κριτικών» Μαρσέλ Ράιχ Ρανίτσκι. Από τους παραπάνω μόνον ο Βάλζερ, ο Γκρας και ο Εντσενσμπέργκερ βρίσκονται στη ζωή.

Το έργο τους ήταν ό,τι καλύτερο μας έδωσε στη δεκαετία του 1960 η γερμανική λογοτεχνία. Αλλά, από τη δεκαετία του 1990 και εξής, παρατηρείται μια συντηρητική «επανάσταση» και μετά την επανένωση της Γερμανίας τον Οκτώβριο του 1990 η δεκαετία του 1960 στο πολιτικό πεδίο απαξιώνεται από τη νέα Δεξιά η οποία αυτοαποκαλείται «δημοκρατική». Είναι μεν υπέρ της Ευρώπης, υπό την προϋπόθεση ωστόσο ότι εντός της οι Γερμανοί δεν θα υπερασπίζονται οικουμενικές αξίες αλλά θα προσδιορίζουν την εθνική τους ταυτότητα.

Το αν ο οικονομικός επεκτατισμός της Γερμανίας, όπως τον ζούμε τα τελευταία χρόνια, θα μεταβάλει τις πολιτικές δομές της ηπείρου μας είναι ακόμη δύσκολο - ίσως και πρώιμο - να το πει κανείς. Αλλά αναφερόμενοι στο ιδεολογικό πεδίο θα λέγαμε απλούστατα πως οι διανοούμενοι δεν είναι «αθώες περιστερές». Διόλου τυχαίο μάλιστα που ένας σπουδαίος Γερμανός, ο Τέοντορ Αντόρνο, είπε πως η ιδέα περί ηθικής ανωτερότητας των διανοουμένων είναι πολύ επικίνδυνη. Στον ίδιο ανήκει επίσης το σαρκαστικό σχόλιο πως «Γερμανός είναι αυτός που δεν λέει ψέματα, εκτός και αν τα πιστεύει».

Ο «διανοούμενος» Σόιμπλε
Πρόσφατα ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης είπε για τον γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ότι «είναι ο μόνος ευρωπαίος πολιτικός που έχει τη στόφα του διανοούμενου» και επίσης ότι είναι «πεπεισμένος Ευρωπαίος και γέννημα-θρέμμα της ομοσπονδιακής ιδέας». Ο Σόιμπλε έχει τη «στόφα» του διανοούμενου, κατά μία έννοια, αλλά για διαφορετικούς λόγους, δεδομένου ότι θεωρεί το έθνος ως «κοινότητα προστασίας και πεπρωμένου». Αυτό όμως δεν είναι άποψη φεντεραλιστή αλλά στοχεύει στα πατριωτικά αισθήματα των Γερμανών, όπως εκφράζονται σήμερα από μεγάλη μερίδα του γερμανικού Τύπου. Και η έννοια της «πατρίδας» ή της «εστίας» (Heimat) είναι βασική στο σκέπτεσθαι και στις πολιτικές του απόψεις στις οποίες παραμένει σταθερός από τη νεότητά του ακόμη, όταν ήταν το αγαπημένο παιδί του Χέλμουτ Κολ. Τις απόψεις του Σόιμπλε συμμερίζονται πολλά στελέχη των γερμανών Χριστιανοδημοκρατών.

Οι αξίες της Ομοσπονδιακής Γερμανίας ήταν διαφορετικές από εκείνες που διέπουν την ενωμένη πλέον Γερμανία. Συμβαίνει το αντίθετο από αυτό που είχε προτείνει κάποτε ο Τόμας Μαν: μια ευρωπαϊκή Γερμανία και όχι μια γερμανική Ευρώπη. Στην πολιτική σφαίρα φυσικά τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα αλλά δεν είναι συμπτωματικό που τις ιδέες οι οποίες αναπτύχθηκαν στην Ομοσπονδιακή Γερμανία τις υπερασπίζονται μόνον δύο επιφανείς προσωπικότητες της χώρας, που ακούγονται πλέον ως μοναχικές φωνές: ο Γκίντερ Γκρας και ο τελευταίος σπουδαίος επιζών φιλόσοφος της Σχολής της Φρανκφούρτης Γιούργκεν Χάμπερμας. Και επίσης δεν είναι τυχαία η «επιστροφή» στο προσκήνιο συγγραφέων με προ-φασιστικές ή και καθαρά φασιστικές ιδέες, όπως ο Ερνστ Γιούγκερ (1895-1998) και ο Καρλ Σμιτ (1888-1985). Είναι ειρωνικό που ενώ ο Καμύ καταδικάζει  στον Επαναστατημένο άνθρωπο το ολοκληρωτικό ιδεολογικό σύστημα του Γιούνγκερ, τον γερμανό συγγραφέα, τιμημένο και στη Γερμανία και διεθνώς με αμέτρητα βραβεία, θαύμαζε ο Φρανσουά Μιτεράν.


Η αλλαγή πορείας του Τύπου
Ο Λένιν είπε κάποτε ότι όποιος ελέγχει το Βερολίνο ελέγχει τη Γερμανία και όποιος ελέγχει τη Γερμανία ελέγχει την Ευρώπη. Οσοι παρακολουθούν τα όσα συνέβησαν από το 1990 και εξής θα έχουν διαπιστώσει τον τεράστιο ρόλο που έπαιξε ο γερμανικός Τύπος στη θεαματική στροφή της πολιτικής κουλτούρας της χώρας προς τα δεξιά. Η εφημερίδα Die Welt ήταν βεβαίως πάντοτε ένα σκληρό δεξιό φύλλο, αλλά πώς συνέβη το προ του 1990 δημοκρατικό, προοδευτικό και φιλελεύθερο Spiegel να φιλοξενεί σήμερα, μαζί με τα σημαντικά κείμενα ερευνητικού ρεπορτάζ, και ορισμένα επιεικώς απαράδεκτα κείμενα;

Χειρότερη ακόμη είναι η περίπτωση της μια φορά κι έναν καιρό σοβαρής και μετριοπαθούς συντηρητικής Frankfurter Algemeine Zeitung (FAZ). Αναθεωρητικοί ιστορικοί φιλοξενούνται στις σελίδες της, όπως ο πολύς Ερνστ Νόλτε, που έφτασε στο σημείο να υποστηρίζει πως οι Εβραίοι θα πρέπει να χρωστούν περίπου χάρη στον Χίτλερ, αφού εξαιτίας του απέκτησαν κράτος! Κι όμως ο Νόλτε, παρά τη διεθνή κατακραυγή για τις θέσεις του, τιμήθηκε το 2000 με το βραβείο Κόνραντ Αντενάουερ, από τα σημαντικότερα στη Γερμανία.  

Παλαιότερα, δηλαδή πριν από την επανένωση της Γερμανίας, θα ήταν αδιανόητο η FAZ να χαρακτηρίζει «χούλιγκαν» τους υπουργούς οποιασδήποτε κυβέρνησης (όπως έκανε πρόσφατα για τους έλληνες υπουργούς που πήγαν στις Βρυξέλλες). Μολονότι η ποιότητα των φιλολογικών σελίδων της παραμένει εξαιρετικά υψηλή (ο Μαρσέλ Ράιχ Ρανίτσκι έγραφε εκεί ως το τέλος της ζωής του, το 2013), η πολιτική αρθρογραφία της είναι στην υπηρεσία ενός ιδεολογήματος που αποκαλείται «εθνικός φιλελευθερισμός». Ο,τι και αν σημαίνει αυτό, δεν έχει καμιά σχέση με τις ιδέες του Διαφωτισμού πάνω στις οποίες βασίστηκαν οι δυτικές δημοκρατίες. Ιδέες που θα έπρεπε σήμερα κατ' εξοχήν να τις προβάλλει και να τις υπερασπίζεται η πολιτική ηγεσία της Γαλλίας, η οποία όμως παρουσιάζεται, δυστυχώς, πολύ κατώτερη των περιστάσεων - για να μην πούμε τίποτε χειρότερο.   

Η νέα Δεξιά στη Γερμανία οδηγεί στην απολιτικοποίηση των θεσμών της - που πάει να διαχυθεί και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ο μεταμοντερνισμός έχει εισβάλει στην πολιτική σφαίρα, όπου δεν συζητούνται πλέον ιδέες και προτεραιότητες αλλά μόνο νούμερα και στατιστικές. Εχουμε άραγε εισέλθει στην εποχή των τεχνικών της εξουσίας και του ατομικού προσδιορισμού, που σημαίνει και το τέλος της πολιτικής; Ας μη βιάζονται οι καλοθελητές. Αλλωστε, ένας σπουδαίος Γερμανός, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, ήταν εκείνος που είπε τη μεγάλη κουβέντα: όποιος είναι εναντίον της πολιτικής, είναι υπέρ της πολιτικής που του επιβάλλεται. 

Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2015

Ο Paul Mason ετοιμάζει ντοκιμαντέρ για τον ΣΥΡΙΖΑ: "Ελλάδα: Τα όνειρα παίρνουν εκδίκηση"

Ντοκιμαντέρ για τις πρώτες 100 μέρες της νέας ελληνικής κυβέρνησης ετοιμάζει ο δημοσιογράφος του του Channel 4, Paul Mason, ο οποίος το βράδυ της Δευτέραςαποκάλυψε τα προσχέδια των ανακοινώσεων του Eurogroup του Πιερ Μοσκοβισί. Στο ντοκιμαντέρ παραγωγός είναι ο ίδιος και σκηνοθέτης η Θεόπη Σκαρλάτου.
Στόχος του τώρα είναι η δημιουργία ενός ντοκιμαντερ μεγάλου μήκους με τίτλο "Ελλάδα: Τα όνειρα παίρνουν εκδίκηση" που θα κυκλοφορήσει στις κινηματογραφικές αίθουσες και θα διανεμηθεί στο διαδίκτυο. 
Όπως αναφέρουν οι συντελεστές έχουν ήδη πλάνα για 20 λεπτά,καθώς έκαναν τα γυρίσματα τρεις ημέρες μετά τις εκλογές. Ζητούν όμως τη βοήθεια του ... κοινού για να πραγματοποιήσουν και τα υπόλοιπα γυρίσματα.   Σε ειδική σελίδα που δημιούργησαν στο διαδίκτυο σημειώνουν ότι χρειάζονται τουλάχιστον 35.000 λίρες με τα οποία θα προσλάβουν Έλληνες οπερατέρ, συντάκτες και ερευνητές.
Όποιος συνεισφέρει, σημειώνουν, "θα βοηθήσει μια ομάδα επαγγελματιών και αντικειμενικών  δημοσιογράφων να παρουσιάσουν την ιστορία μιας μοναδικής μάχης μεταξύ της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ευρώπης και του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος".  

untitled-1.Ο Paul Mason ήταν και παραγωγός στο μίνι ντοκιμαντέρ «Ελλάδα, το τέλος της λιτότητας;» με θέμα την προεκλογική εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ.


Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2015

Συνωστισμός για μια θέση στο Ζάππειο...

Ενημερωτικός πανικός προβλέπεται να γίνει  στην κυριολεξία την ερχόμενη Κυριακή στο Ζάππειο, αφού, εκτός από τους εγχώριους πολιτικούς ρεπόρτερ και αναλυτές, εκατοντάδες ξένοι δημοσιογράφοι θα βρίσκονται στο Κέντρο Τύπου για να καταγράψουν το εκλογικό αποτέλεσμα, με τον αριθμό να ξεπερνάει κάθε προηγούμενο ρεκόρ.

Οι ξένοι δημοσιογράφοι, που αγγίζουν μέχρι στιγμής σχεδόν τους 500, προέρχονται από έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ  37 χωρών από την Ευρώπη, αλλά και τις: ΗΠΑ, Καναδά, Κίνα Αυστραλία, Ιαπωνία, Ρωσία κ.λπ.  Ηδη οι ανταποκριτές των μεγαλύτερων ειδησεογραφικών πρακτορείων και ενημερωτικών ιστοσελίδων, των τηλεοπτικών σταθμών και των ραδιοφώνων καταφτάνουν σιγά σιγά στη χώρα για να καταγράψουν και τον προεκλογικό παλμό, ενώ οι τελευταίες αφίξεις αναμένονται την Παρασκευή. Οποιος πρόλαβε να στήσει μικρόφωνο και κάμερα λοιπόν, τον Κύριο οίδε...

Ντ.Λ.

Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2014

ΜΜΕ σε αποστολή στην περίοδο του Μνημονίου



Φύλακες και θύλακες δημοκρατίας: Ένα επιπρόσθετο σχόλιο για τα ΜΜΕ με αφορμή μια ιστορία από την Γαλλία. Ή, αλλιώς, τα «ντόπερμαν της ενημέρωσης».
To 1932 o Γάλλος Πωλ Νιζάν, μαρξιστής φιλόσοφος, δημοσιογράφος και λογοτέχνης, δημοσιεύει το δοκίμιο τα «Σκυλιά φύλακες» (Les chiens de garde) στο οποίο ασκεί κριτική στην ελίτ των διανοούμενων της εποχής του θεωρώντας ότι απέχουν από τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας αναπαράγοντας τις αστικές τους αξίες. Το 1997, και σε πιο ολοκληρωμένη έκδοση το 2005, ο Σερζ Χαλιμί, δημοσιογράφος και στη συνέχεια διευθυντής στην εφημερίδα Le monde, δημοσιεύει το δοκίμιο τα«Νέα σκυλιά φύλακες». Βασιζόμενος σε μια εμπεριστατωμένη μελέτη των ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών αρχείων της Γαλλίας, αναλύει τον τρόπο με τον οποίο μια μικρή ομάδα δημοσιογράφων, η νέα ελίτ, «υπό το φόβο της ανεργίας», αποσιωπά πληροφορίες στηρίζοντας και αναπαράγοντας την υπάρχουσα ιδεολογία της αγοράς προστατεύοντας τα οικονομικά συμφέροντα των βιομηχάνων.
Το 2012, προβάλλεται στους κινηματογράφους η ταινία «Τα νέα σκυλιά φύλακες» των Ζιλ Μπαλμπάστρ και Γιαννίκ Κεργκοάτ βασισμένη στο βιβλίο του Χαλιμί. Μια εξαίρετη δημοσιογραφική εργασία συμπυκνωμένη σε 100 περίπου λεπτά που με τη χρήση πλούσιου αρχειακού υλικού αντιπαλεύει κριτικά την αμνησία που διακατέχει τον σύγχρονο τηλεθεατή εν μέσω υπερπληροφόρησης και ξέφρενου ρυθμού ζωής ενώ παράλληλα μας εισάγει στα άδυτα του κόσμου της δημοσιογραφίας και της πολιτικής της χώρας.

Παρακολουθούμε τους δημοσιογράφους-βεντέτες να συναναστρέφονται με πολιτικούς όλου του πολιτικού φάσματος που έχουν κυριαρχήσει στην επικαιρότητα τις τελευταίες δεκαετίες, να συνομιλούν ενίοτε στον ενικό αφού συνήθως προέρχονται από τα ίδια κοινωνικά στρώματα, ανήκουν στην ίδια κάστα. Άνθρωποι που γνωρίζονται από παλιά μια και συχνά φοιτούν στα ίδια πανεπιστήμια, απλά όπως αναφέρεται κάποιοι «αποφάσισαν αντί για την πολιτική να ασχοληθούν με την δημοσιογραφία». Μια μεγάλη οικογένεια. Διαβάζουν τα ίδια βιβλία, βγαίνουν και πηγαίνουν διακοπές στα ίδια μέρη, συνδιαμορφώνουν κοινές απόψεις και ασπάζονται τις ίδιες αξίες, ενώ έρωτες, πάθη και γάμοι στον χώρο καταλήγουν ρομαντικά πρωτοσέλιδα και κάποιες φορές καθορίζουν διευθυντές και μεγαλοστελέχη στα ΜΜΕ.
Η ταινία καταρρίπτει τη θέση περί πλουραλισμού των ΜΜΕ, παρόλο την ανάπτυξη των ιδιωτικών καναλιών (πάνω από 150 στον αριθμό στη Γαλλία), αποκαλύπτοντας πως συγκεκριμένοι μεγαλοεπιχειρηματίες και επιχειρηματικοί όμιλοι, όχι παραπάνω από καμιά δεκαριά, ελέγχουν την πληροφόρηση στα εθνικής εμβέλειας ραδιόφωνα, τηλεόραση και περιοδικά, όταν δεν πρόκειται για χειραγώγηση της εκάστοτε κυβέρνησης στην κρατική τηλεόραση με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Στην μεγάλη αυτή οικογένεια συγκαταλέγουν και τους «ειδικούς». Επιλεγμένοι οικονομολόγοι ή κοινωνικό πολιτικοί εμπειρογνώμονες οι οποίοι καλούνται κάθε τόσο σε εκπομπές - κάποιοι από αυτούς εμφανίζονται ξανά και ξανά όσο περνούν τα χρόνια- να «εκπαιδεύουν» τους τηλεθεατές σε συγκεκριμένες απόψεις. Κι ενώ ο τηλεθεατής ή ακροατής παρακολουθεί με ευλάβεια τα λόγια τους σεβόμενος τις ακαδημαϊκές τους περγαμηνές, δεν μαθαίνει για την εμπλοκή τους σε συμβουλευτικές θέσεις μεγάλων επιχειρήσεων «πράγμα που θα τον έκανε να φιλτράρει διαφορετικά τις θέσεις και τις απόψεις τους».
Τελικά, φίλοι καλούν φίλους και συνεργάτες στα τηλεοπτικά πλατώ. Θεωρώντας ότι κανείς δεν επιθυμεί να στεναχωρήσει τους φίλους και την οικογένειά του, δεν ανακινούν θέματα τα οποία πηγαίνουν ενάντια στην πολιτική ή στα συμφέροντα της επιχείρησης και των αφεντικών τους. Ο αποδέκτης της πληροφορίας βομβαρδίζεται σε επίπεδο 360 μοιρών (τηλεόραση, ραδιόφωνο, έντυπα, «έγκυροι αναλυτές») από τη κυριαρχούσα άποψη αφού τα κυριότερα ΜΜΕ και δημοσιογράφοι έχουν μπει στο ίδιο χορό προτείνοντας και αναπαράγοντας τη συγκεκριμένη θεματολογία και οπτική γωνία που επιθυμούν – αυτή του άκρατου καπιταλισμού και της αγοράς - αφήνοντας τον πολίτη να κοιμάται ονειρευόμενος την δημοκρατική φαντασίωση της πολιτικής του σκέψης.
Η χειραγώγηση της κοινής γνώμης προς όφελος της ισχυρής κυριαρχούσας κάστας πραγματοποιείται πλέον εύκολα, γρήγορα και κάποιες φορές ανεπαίσθητα μέσα από τη δημοσιογραφική καθημερινότητα. Η ταινία κλείνοντας κάνει ιδιαίτερη αναφορά, με αφορμή την κρίση, στον τρόπο με τον οποίο προωθείται το νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο ως λύση τα τελευταία χρόνια. Με αφορμή το παράδειγμα της Μεγάλης Βρετανίας, εκθειάζεται η ιδιωτικοποίηση και η απόρριψη του κοινωνικού κράτους -σημαντικό παρόλα αυτά στοιχείο των τελευταίων δεκαετιών στην γαλλική κοινωνία- στοχεύοντας στη δημιουργίας μιας νεοφιλελεύθερης πεποίθησης στην γαλλική κοινή γνώμη.

Τα «Νέα σκυλιά φύλακες» τελειώνουν με την παρακάτω αναφορά του Πώλ Νιζάν στους διανοούμενους της εποχής του που σιωπούν και αποσιωπούν: «Το χάσμα ανάμεσα στην σκέψη τους και σε έναν κόσμο εκτεθειμένο στην καταστροφή αυξάνεται κάθε εβδομάδα, κάθε μέρα, ενώ οι ίδιοι δεν είναι καθόλου σε εγρήγορση. Δεν είναι σε εγρήγορση και δεν προειδοποιούν. Το χάσμα ανάμεσα στις υποσχέσεις τους και την κατάσταση των ανθρώπων είναι πιο εξοργιστικό από ποτέ. Και αυτοί δεν κάνουν τίποτε. Παραμένουν στην ίδια πλευρά του χαρακώματος. Εχουν τις ίδιες παρέες, δημοσιεύουν τα ίδια βιβλία. Όλοι όσοι είχαν την καλή διάθεση να τους ακούσουν αρχίζουν να επαναστατούν ή να γελούν» κυλιά Φύλακες, 1932).
Η προβολή της ταινίας το 2012 γίνεται επιλεκτικά στους κινηματογράφους από πόλη σε πόλη της Γαλλίας με συζητήσεις μετά την προβολή, ενώ καθόλου ή πολύ σπάνια θα παρουσιαστεί στην τηλεόραση. Εμπλεκόμενες βεντέτες του χώρο που παρουσιάζονται και καυτηριάζονται στην ταινία, όταν ερωτώνται, εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους και τον αποτροπιασμό τους για τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται τα πράγματα στην ταινία, όμως δεν θα λείψουν και οι κριτικές από κάποιες πιοανεξάρτητες πηγές οι οποίες θα στηρίξουν το εγχείρημα. Όπως και να΄χει από την στιγμή που η ταινία κυκλοφόρησε και μέσω ίντερνετ βρίσκει μεγάλη απήχηση σε όλη την γαλλοφωνία ανά τον πλανήτη.
Από το 2010 ο Στεφάν Εσσέλ θα έχει δημοσιεύσει ήδη το παγκόσμιο μπεστ σέλερ «Αγανακτήστε» το οποίο θα ξεσηκώσει ένα μεγάλο κύμα αντιδράσεων στην Ευρώπη, αλλά και παρεμφερή κινήματα όπως το occupy σε όλο τον κόσμο θα αναφερθούν συχνά «στην επανάσταση την οποία δεν θα δείτε στην τηλεόραση».
Τα κοινωνικά δίκτυα, οι μπλόγκερς ακτιβιστές και οι υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα συνταχτούν επίσης σε ένα πόλεμο ενάντια στην επικοινωνιακή προπαγάνδα. Νέες μορφές διαχείρισης και μικρότερης εμβέλειας προς το παρόν ή τοπικά μέσα ενημέρωσης ξεπηδούν προσπαθώντας να αντιπαραθέσουν στην γενικότερη πλύση εγκεφάλου ενός συστήματος που φαίνεται να έχει φτάσει στα όριά του έχοντας αντικαταστήσει ανθρώπινες αξίες και δημοσιογραφικό ήθος με όρους καταναλωτισμούς, υπερκέρδους και κολακείας. Γιατί ενώ πάντα υπάρχουν και οι άλλες φωνές, είναι πολύ πιο σπάνιες οι περιπτώσεις όπου βλέπουμε σε ώρες μεγάλης τηλεοπτικής ακροαματικότητας ή ΜΜΕ μαζικής απήχησης άλλες απόψεις ή συζητήσεις οι οποίες να αμφισβητούν και να εξελίσσουν αυτό που προτάσσεται ως δεδομένο.
Σταυρούλα Γάτσου
Πρώην στέλεχος μάρκετινγκ και πολιτικής επικοινωνίας
Μπλόγκερ-ακτιβίστρια, εκπαιδευτικός

- See more at: http://www.e-tetradio.gr/article/11703/MME-se-apostoli-stin-periodo-tou-Mnimoniou#sthash.tUqGTEpd.t6fV2jsN.dpuf
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Το έπος μιας συνέντευξης

Το διάγγελμα του πρωθυπουργού που μεταμφιέστηκε σε συνέντευξη στη ΝΕΡΙΤ

to-epos-mias-sunenteuksis
  | 

Ότι η ζωή μας εκπλήσσει συνεχώς το ξέρουμε όλοι! Ότι στο Νερίτειο μόρφωμα θα παρακολουθούσαμε προχτές διάγγελμα του πρωθυπουργού, μεταμφιεσμένο σε συνέντευξη, ε, αυτό ούτε εγώ, που τα περίμενα όλα από αυτό το κατασκεύασμα (που απλώς, απλούστατα, πρέπει να κλείσει), δεν είχα φανταστεί ότι θα το βλέπαμε!
Για να δούμε αυτό που είδαμε, το διάγγελμα με διάκοσμο δημοσιογράφους και το παγκόσμιας πρωτοτυπίας κλείσιμο, με τον ίδιο τον πρωθυπουργό (!) να ευχαριστεί και να δίνει τέλος στον μονόλογο του, μοναχός, αφήνοντας απόλυτα εκθέτους τους δυο, που του έκαναν παρέα, έχουν προηγηθεί πολλά. Πράξεις και παραλείψεις. Πολλών ετών και όλων των κομματικών αποχρώσεων. Αυτό όμως που σηματοδότησε το αυταρχικό κλείσιμο της ΕΡΤ, άφησε κυρίαρχο χρώμα το μαύρο του φασισμού που ισοπεδώνει αξίες, συνειδήσεις θεσμικούς ρόλους και ιδιότητες.
Ήταν κοινό μυστικό πολλά χρόνια στη δημόσια τηλεόραση ότι οι δημοσιογράφοι που κάλυπταν τις κομματικές και κυβερνητικές δραστηριότητες έπρεπε να έχουν τη σύμφωνη γνώμη των κομματικών επιτελείων, για να το πω κομψά
Ήταν κοινό μυστικό πολλά χρόνια στη δημόσια τηλεόραση ότι οι δημοσιογράφοι που κάλυπταν τις κομματικές και κυβερνητικές δραστηριότητες έπρεπε να έχουν τη σύμφωνη γνώμη των κομματικών επιτελείων, για να το πω κομψά. Για να το πω άκομψα, έπρεπε να είναι  οι λεγόμενοι «γραμμιτζήδες». Τίποτα πέραν αυτής (της γραμμής) δεν εκστόμιζαν, ούτε καν στη σύσπαση του προσώπου! Όλα εκινούντο για πολλά χρόνια σε μια υπερκομματική συνωμοσία της μετριότητας στην παραγωγή του δημοσιογραφικού έργου (με τις εξαιρέσεις εκείνες, κατά περιόδους, που όλοι ξέρουμε και δεν χρειάζεται να τις αναφέρουμε).  Λες και κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι όταν υποστέλλεις τον θεσμικό ρόλο και την αυτονομία της δημοσιογραφικής προσωπικότητας, ιδίως όταν υπηρετεί ένα δημόσιο μέσο ενημέρωσης, καραδοκεί  στη γωνία το τέρας του αυταρχισμού για να μας καταπιεί όλους μαζί: Και πρώτα από όλα την ίδια την πολιτική εξουσία που ακολουθεί το δόγμα του «L'Etat, c'est Moi», αρνείται τον διάλογο και την βάσανο των ερωτημάτων του αντιπάλου ρόλου του δημοσιογράφου, αρνείται τελικά την ίδια την αντιπαράθεση ανάμεσα στις διαφορετικές πολιτικές ιδεολογίες, με τη διεξαγωγή debate, τουλάχιστον στις προεκλογικές περιόδους. Γιατί κάποτε, κάπως, κάποιοι, προσπαθούσαν να κρατήσουν τα προσχήματα. Στην Ελλάδα της κρίσης είδαμε να καταργείται και αυτό, το debate, η πολιτική αντιπαράθεση ανάμεσα στους πολιτικούς αρχηγούς, κάτι που είναι πρωτόγνωρο για δυτική δημοκρατία.
Στις 11 Ιουνίου του 2013, με το μαύρο στην ΕΡΤ, δόθηκε το έναυσμα για να επικρατήσει το μαύρο στην κατάργηση των θεσμικών λειτουργιών του δημοσίου πολιτικού διαλόγου
Στις 11 Ιουνίου του 2013, με το μαύρο στην ΕΡΤ, δόθηκε το έναυσμα για να επικρατήσει το μαύρο στην κατάργηση των θεσμικών λειτουργιών του δημοσίου πολιτικού διαλόγου και της υποτίμησης του ρόλου του δημοσιογράφου στα δημόσια ραδιοτηλεοπτικά μέσα.
Δεν έπρεπε να είχαμε καμία αμφιβολία ότι το σύστημα θα ξέπεφτε τόσο χαμηλά. Και ας κόπτεται όσο θέλει η εκπρόσωπος Τύπου της Ν.Δ., η κ. Ασημακοπούλουκαταγγέλλοντας την ΕΣΗΕΑ, γιατί μια φορά άσκησε κι αυτή σωστή κριτική στον τρόπο άσκησης της δημοσιογραφίας! Ας πάρουμε αφορμή, από το προχθεσινό χάλι, του υβριδίου συνέντευξη-διάγγελμα, (όπως έγραψε αμέσως το Τhe Toc), για να κάνουμε όλοι μαζί κριτική και αυτοκριτική και να προσπαθήσουμε να ανασυντάξουμε θεσμούς και ρόλους. Αλλιώς, δεν θέλω ούτε να σκεφτώ τι μας περιμένει στην ερχόμενη προεκλογική περίοδο, δεν θέλω ούτε να σκεφτώ τι μπορεί να μας περιμένει στην περίπτωση που δεν υπάρξουν φωτεινές προσωπικότητες, που θα αναλάβουν να ανασυντάξουν το υβρίδιο της ΝΕΡΙΤ.
Υ.Γ.1 Προς τον πρωθυπουργό: Είστε σίγουρος ότι δεν θα περνάγατε καλύτερα τα μηνύματα σας, αν είχατε απέναντι σας λιγότερο φιλικούς δημοσιογράφους; Ως πολίτης του κόσμου γνωρίζετε και απολαμβάνετε αυτού του είδους τα πολιτικό- δημοσιογραφικά bras de fer
Υ.Γ.2 Προς τους 2 δημοσιογράφους: Δεν νομίζετε ότι θα ήταν καλύτερα να κρατάτε τις αποστάσεις σας από την εξουσία; Σας βεβαιώνω, ο ρόλος του αυτόνομου δημοσιογράφου είναι πολύ πιο απολαυστικός!

Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2014

«Αντικειμενική» δημοσιογραφία από τους «New York Times»




Αντικειμενική δημοσιογραφία πάνω απ’ όλα. Αυτό είναι το μότο των «New York Times», γι’ αυτό, μάλλον, και οι διαδοχικοί ανταποκριτές της αμερικανικής εφημερίδας στη Μέση Ανατολή στέλνουν τα παιδιά τους να υπηρετήσουν στον ισραηλινό στρατό.

Πριν από λίγες ημέρες, τα αμερικανικά αντι-συστημικά ΜΜΕ (υπάρχουν και αυτά) αποκάλυπταν πως, για τρίτη φορά μέσα στα τελευταία χρόνια, ένας ανταποκριτής των «NYT», που καλύπτει ένα από τα πιο καυτά μέτωπα του πλανήτη – την ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση –, έχει παιδί που υπηρετεί στο ένα στρατόπεδο εν αγνοία των αναγνωστών της εφημερίδας.

Εν προκειμένω, πρόκειται για την Ιζαμπέλ Κέρσνερ, ανταποκρίτρια των «NYT» στα γραφεία της στα Ιεροσόλυμα με ισραηλινή υπηκοότητα, της οποίας ο γιος υπηρετεί την – υποχρεωτική – θητεία, μια πληροφορία την οποία ούτε η ίδια ούτε η εφημερίδα θεώρησαν σημαντικό να επικοινωνήσουν κατά τη διάρκεια της κάλυψης του πρόσφατου πολέμου στη Γάζα.

Την ίδια στιγμή αποκαλυπτόταν πως ο σύζυγος της Κέρσνερ, ο Χιρς Γκούντμαν, εργάζεται για λογαριασμό ενός ισραηλινού θινκ τανκ που εξειδικεύεται στον «κυβερνητικό επικοινωνιακό πόλεμο» (με άλλα λόγια, την προπαγάνδα). 

Κανόνες που… πάλιωσαν

Το 2010, μια αραβική ιστοσελίδα είχε υποστηρίξει πως ο γιος του τότε αρχισυντάκτη της εφημερίδας στα γραφεία των Ιεροσολύμων Ίθαν Μπρόνερ είχε παρουσιαστεί στον ισραηλινό στρατό.

Η πληροφορία επιβεβαιώθηκε λίγο αργότερα και η διοίκηση της εφημερίδας διχάστηκε ως προς το τι πρέπει να γίνει με την περίπτωση Μπρόνερ. Η απόφαση ήταν τελικά ο Μπρόνερ να συνεχίσει να καλύπτει το ισραηλινοπαλαιστινιακό μέτωπο μέχρι και το 2012.

Πέρυσι το καλοκαίρι σειρά πήρε ο αρθρογράφος της εφημερίδας Ντέιβιντ Μπρουκς. Παρά το γεγονός ότι ο Μπρουκς είναι γνωστός στο αναγνωστικό κοινό για τις συντηρητικές απόψεις του και αφιερώνει συχνά τη στήλη του στο Μεσανατολικό, ουδέποτε είχε μπει στον κόπο να δημοσιοποιήσει ότι ο γιος του έχει βάλει τη στολή του IDF.

Μετά την – από σπόντα – αποκάλυψη η διοίκηση της εφημερίδας εξέδωσε μια ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία «οι επιλογές των παιδιών των συντακτών και των δημοσιογράφων της εφημερίδας είναι προσωπική υπόθεση του καθενός» και – υποθέτουμε εμείς τώρα – δεν επηρεάζει την αντικειμενικότητα της δημοσιογραφικής κάλυψης των γεγονότων.

Τραγική ειρωνεία στην όλη υπόθεση είναι πως η εβραϊκή οικογένεια πίσω από την εφημερίδα, η οικογένεια Σουλζμπέργκερ, είχε θέσει εκ διαμέτρου αντίθετους κανόνες. Τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 είχε θέσει ως κανόνα τον διορισμό μόνο μη Εβραίων ανταποκριτών στη Μέση Ανατολή, ούτως ώστε να διασφαλιστεί η φήμη της εφημερίδας. Η πολιτική αυτή συνεχίστηκε και τη δεκαετία του ’70, μέχρι που άρχισαν να κατηγορούν την οικογένεια για «αντισημιτική» συμπεριφορά, με αποτέλεσμα να καταργηθεί ο κανόνας.

Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Recent Posts

free counters
single russian women contatore visite website counter
Lamia Blogs