Της νύχτας τα καμώματα (του Νίκου Παππά) τα βλέπει η δημοκρατία και ντρέπεται

Η τροπολογία που κατατέθηκε αφνιδιαστικά, αργά το βράδυ της Παρασκευής από τον υπουργό Επικρατείας Ν. Παππά, ήρθε να προστεθεί στο μακρύ κατάλογο των κυβερνητικών ατοπημάτων που αφορούν στην ομαλή δημοκρατική λειτουργία και που επιβεβαιώνουν την καχυποψία και τις ανησυχίες όσων από καιρό διαβλέπουν μέσα από την κυβερνητική πρακτική, προσπάθεια ελέγχου και φίμωσης βασικών πυλώνων της Δημοκρατίας όπως η Δικαιοσύνη και η Ενημέρωση.

Η τροπολογία προέβλεπε να κλείσουν σε πέντε (5) ημέρες αντί για τρεις μήνες που προέβλεπε αρχικά ο νόμος, τα κανάλια που δεν πήραν άδεια μετά τη δημοσίευση σε ΦΕΚ της υπουργικής απόφασης.

Προέβλεπε επίσης, με έκθεση που τη συνοδεύει, ακόμη και ειδικό κονδύλι στον προϋπολογισμό (!) για τα έξοδα φυλάκισης όσων δεν θα συμμορφωθούν με την υπουργική απόφαση και θα συνεχίσουν να εκπέμπουν!

Μετά τον αναβρασμό και το σάλο των αντιδράσεων που ξεσήκωσε στα κοινωνικά δίκτυα και την σφοδρή αντίδραση των κομμάτων της αντιπολίτευσης (πλην ΧΑ και ΚΚΕ) ο υπουργός αναγκάστηκε σε άτακτη υποχώρηση. Και πάγωσε την τροπολογία, θέλοντας - όπως είπε ποιώντας την ανάγκη φιλοτιμία, πριν την κατάθεση - να εξαντλήσει κάθε περιθώριο συναίνεσης για τη δημιουργία του ΕΣΡ.
Όλα αυτά όμως, αφού είχε προηγηθεί τηλεφωνική "παρέμβαση" του προέδρου της Βουλής, Νίκου Βούτση.

Πρόκειται ουσιαστικά για το πρώτο δημόσιο "άδεισμα" του Νίκου Παππά, πράγμα παράξενο, αφού είναι μάλλον απίθανο να ενεργούσε χωρίς την έγκριση του πρωθυπουργού.

Πολλά μπορούμε να υποθέσουμε για το λόγο που επέβαλε μια τέτοια, επιπόλαια, σπασμωδική κίνηση.
Μια πιθανότητα είναι να ήθελε να πιέσει την αξιωματική αντιπολίτευση για τη συγκρότηση του ΕΣΡ βάζοντάς τη στο δίλλημα-παγίδα, συγκρότηση ΕΣΡ ή κλείσιμο καναλιών. Αν μεν η ΝΔ δεχτεί να βοηθήσει στη συγκρότηση του ΕΣΡ, αποδέχεται ντε φάκτο το νόμο Παππά και το θέμα τελειώνει. Αν πει όχι, θα κατηγορηθεί ότι είναι εκείνη υπέυθυνη για το (άμεσο) κλέσιμο των καναλιών αφού δεν συναινεί στην συγκρότηση του ΕΣΡ.

Πιθανόν επίσης, να ήθελε να πιέσει στη γρήγορη διαμόρφωση του νέου τηλεοπτικού σκηνικού, ευνοϊκού εννοείται προς την ίδια. Μετά τη σύγκρουση για το θέμα των τηλεοπτικών αδειών, οι ιδιοκτήτες του Star και του Alpha που μέχρι τότε είχαν βρει κοινό τόπο με την κυβέρνηση και τη στήριζαν, ξέχασαν τις αβρότητες και μετατράπηκαν σε σφοδρούς επικριτές της (έχοντας άφθονο υλικό από τις αλλεπάλληλές κυβερνητικές γκάφες και παλινωδίες) αφήνοντας τη, ουσιαστικά χωρίς τηλεοπτική υποστήριξη.

Εξαιρείται φυσικά η δημόσια ΕΡΤ και το Kontra Channel του πάντα πρόθυμου Γ. Κουρή. Να τονίσουμε εδώ ότι η κυβέρνηση στη βιασύνη της να προωθήσει τα δικά της συμφέροντα αδιαφορεί για την τύχη χιλιάδων εργαζομένων που εξομοιώνει για λόγους ευνόητους με τους ελάχιστούς παχυλά αμοιβόμενους μεγαλοδημοσιογράφους.

Μια άλλη πιθανότητα είναι το "κλίμα" που εισπράττει η κυβέρνηση από το ΣτΕ να μην είναι το επιθυμητό, και να προέβει σε μια τέτοια κίνηση ώστε δημιουργήσει τετελεσμένα.

Πέρα απ' όλα αυτά, μπορεί να ήταν απλώς μια άστοχη ενέργεια ή αμετροέπεια, μια κακή εκτίμηση της κατάστασης που προήλθε από υπερβολική αυτοπεποίθηση, από εσφαλμένη αίσθηση παντοδυναμίας που δημιουργεί η παραμονή στην κορυφή της εξουσίας.

Ανεξάρτητα από τους λόγους για τους οποίους έγινε, αυτό που μετρά και που χρεώνεται στη κυβέρνηση είναι το αποτέλεσμα, δηλαδή ένα ακόμη αντιδημοκρατικό ολίσθημα. Όπως επίσης και η ασέβεια προς το ΣτΕ, αφού το ανώτατο δικαστήριο δεν έχει ακόμα αποφανθεί για τη συνταγματικότητα ή μη του νόμου.

Αλγεινή εντύπωση, ενδεικτική της κυβερνητικής νοοτροπίας,  προκαλεί ακόμα και η  επιλογή  της ημέρας και της ώρας. Όσοι σέβονται τη δημοκρατική νομιμότητα - λειτουργία και δεν έχουν κάτι να κρύψουν νομοθετούν στο φως της ημέρας, δεν προσπαθούν να αιφνιδιάσουν κρυμμένοι στο σκοτάδι της νύχτας.

Δεν πρέπει να διαφεύγει της μνήμης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ως αντιπολίτευση, όταν δεν έβαζε τους διαδικτυακούς της "φίλους" να κατηγορούν τις προηγούμενες κυβερνήσεις ως χούντα, έβαζε τους βουλευτές και τα στελέχη της για ψύλλου πήδημα να μιλούν για συνταγματική και θεσμική εκτροπή, κοινοβουλευτικά και δικαστικά πραξικοπήματα κοκ. Όλοι αυτοί σήμερα, υπερασπίζονται και δικαιολογούν ανενδοίαστα τις αντιδημοκρατικές πρακτικές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, (που δεν έχουν σύγκριση με άλλης μνημονιακής κυβέρνησης) προκαλώντας την έκπληξη και την οργή όσων δημοκρατικών πολιτών παρακολουθούν με μεγάλη ανησυχία τα όσα συμβαίνουν και προσπαθούν με εργαλεία τη λογική και τη νηφαλιότητα να προσσεγγίσουν και να ερμηνεύσουν τα γεγονότα.


Ζοφερό σκηνικό 

Η πραγματικότητα είναι ότι διαμορφώνεται ένα ζοφερό σκηνικό συνεχών εκτροπών που θέτουν σε αμφισβήτηση τον ίδιο τον πυρήνα λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας και είναι ικανές αν δεν προληφθούν, να προκαλέσουν επικίνδυνες καταστάσεις.

Γι' αυτό, νομίζουμε, για πρώτη φορά στη διάρκεια της μνημονιακής εξαετίας, η οικονομική κρίση, οι κοινωνικές της επιπτώσεις, η αγωνία για την επίλυση και την κατάληξή της πρέπει να μπουν σε δεύτερη μοίρα και οι πολίτες να επικεντρωθούμε στη θωράκιση του πολιτεύματος από την προσπάθεια αλλοίωσης και χειραγώγησης που επιχειρείται.

Όπως φαίνεται από τα γεγονότα,  η περίφημη φράση του πρωθυπουργού "είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος", δεν ήταν παρά μιαν ακόμα δημαγωγία που στόχευε στον συναισθηματικό ερεθισμό των πολιτών, ώστε να καταστήσει ευκολότερη την παραπλάνηση και την εξαπάτηση. Και όχι απλά δεν γίνεται πράξη, όχι απλά δεν επιβεβαιώνεται, αλλά προστίθεται στη μεγάλη λίστα όλων εκείνων των υποσχέσεων, που η κυβέρνηση όχι μόνο δεν πραγματοποίησε, αλλά έπραξε τα ακριβώς αντίθετα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

http://www.marketfair.gr/details.php?id=4448

Διαβάστε περισσότερα ...

Αριστερά: τρόπος ζωής ή οικονομικό μοντέλο φτωχοποίησης;

"Γλυτώσαμε ΣΥΡΙΖΑ". Αυτό το σχόλιο φίλου που ειπώθηκε πέρσι το καλοκαίρι, μετά τα δραματικά συμβάντα, μου έρχεται συνέχεια στο νου τις τελευταίες εβδομάδες με όσα δυσάρεστα διαδραματίζονται στη Βενεζουέλα. Έχοντας απομακρυνθεί αρκετά απ΄ τη βάση των γεγονότων και τη φόρτιση που δημιουργούν, γίνεται όλο και περισσότερο αντιληπτό ότι το ευφυολόγημά του, μάλλον απέδωσε την πραγματικότητα. Με άλλα λόγια δηλαδή θα μπορούσε η χώρα μας να είναι σήμερα στη θέση της Βενεζουέλας.

Του Δημήτρη Κωνσταντίνου
Όλα αυτά που συνέβησαν εδώ αλλά και στον κόσμο, δημιουργούν την ανάγκη σε ανθρώπους που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην υπόθεση της Αριστεράς αλλά και σε κάθε σκεπτόμενο πολίτη, να αναρωτηθεί, να αναψηλαφίσει, να αναλύσει κι αν μπορέσει, να ερμηνεύσει και να εξηγήσει, που οφείλεται αν όχι η αποτυχία τουλάχιστον η άσχημη πορεία του αριστερού εγχειρήματος στη χώρα μας, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο.

Για τους πρώτους, είναι πολύ δύσκολη και επίπονη διαδικασία αφού λίγο - πολύ πρέπει να αναρωτηθούν μήπως ό,τι φαντάστηκαν, ονειρεύτηκαν και πίστεψαν, ήταν απάτη.

Ωστόσο είναι μια διαδικασία αναγκαία αφού στα περσινά γεγονότα μαζί με τις μάσκες των πολιτικών, έπεσαν και τα λέπια απ' τα μάτια των περισσότερων πολιτών, που ήταν υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουν τη σκληρή πραγματικότητα και να δώσουν στον εαυτό τους δύσκολες απαντήσεις σχετικά με την Αριστερά, το παρόν και το μέλλον της.

Τα πράγματα είναι πιο εύκολα για τους αριστερούς δεύτερης και τρίτης γενειάς, κυρίως για τους τελευταίους, που μεγάλωσαν μέσα στην ευμάρεια. Γι' αυτούς, η αριστερά είναι περισσότερο μια μεγάλη ΜΚΟ υπεράσπισης δικαιωμάτων γενικώς, μια ελαφρά πολιτική ενασχόληση που νοηματοδοτεί και αναζωογονεί την μεσοαστική τους καθημερινότητα ενώ ταυτόχρονα καθησυχάζει τη συνείδηση ότι πράττει το πολιτικό/κοινωνικό της καθήκον. Αποκομμένοι από ταξικές αναφορές που αποτελούν θεμέλιο λίθο, αν υποθέσουμε ότι ακόμα η ταξική προέλευση καθορίζει τον ιδεολογικό προσανατολισμό, ακολούθησαν το ΣΥΡΙΖΑ στο νέο δρόμο του και ήδη, οι περισσότεροι, δρέπουν τους καρπούς τις εξουσίας.

Ας προχωρήσουμε όμως στα πιο σοβαρά.

Είναι πασίγνωστο ότι για την Αριστερά, πάγιο και εμβληματικό αίτημά της υπήρξε και είναι η αναδιανομή του πλούτου ως μέσο για την καλυτέρευση της ζωής των αδυνάτων που από θέση εκπροσωπεί. Αντίθετα αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει στις περισσότερες χώρες που επικράτησαν αριστερά καθεστώτα είναι η απλόχερη διανομή φτώχειας που βαθαίνει σε βαθμό εξαθλίωσης.

Άλλο ένα παράδοξο είναι ότι η κοινωνική δικαιοσύνη και προστασία, άλλο ένα εμβληματικό αίτημα της Αριστεράς, επίσης απέτυχε να επιτευχθεί σε κομμουνιστικά καθεστώτα, ενώ αντίθετα άνθισε στα περισσότερα καπιταλιστικά. Δεν μπορούμε να ορίσουμε ως κοινωνική δικαιοσύνη, την κοινωνική/οικονομική ομοιομορφία λόγω φτώχειας των πολιτών των πρώην ανατολικών χωρών. Ενώ αντίθετα, ασυναγώνιστο παραμένει μέχρι σήμερα το σκανδιναβικό κοινωνικό μοντελο που αποτέλεσε πρότυπο για πάνω από δύο δεκαετίες.

Ο καπιταλισμός, παρόλο που ως πυρήνα του έχει το κεφάλαιο, τη δημιουργία κέρδους που το βάζει πάνω από τον άνθρωπο, παρόλες τις μεγάλες του παθογένεις, βρήκε τρόπο και κατάφερε στις περισσότερες περιπτώσεις, να δημιουργήσει αξιοπρεπείς έως άνετες συνθήκες ανθρώπινης διαβίωσης.

Τα παραδείγματα αφθονούν: Η Βενεζουέλα βουλιάζει, η Γερμανία ευημερεί.
Η Κούβα αιμορραγεί (και τελευταία αποφάσισε άνοιγμα στον καπιταλισμό), οΚαναδάς ακμάζει. Ακόμα και στη χώρα μας, που θεωρείται καπιταλιστική περιφέρεια, που ποτέ δεν ωρίμασε ο καπιταλισμός, αλλά ως επί το πλείστον λειτούργησε μεταπρατικά και κρατικοδίαιτα, που μαστίζεται έξι χρόνια από σκληρή λιτότητα, οι συνθήκες όσο δύσκολες κι αν είναι, δεν μπορούν να συγκριθούν με εκείνες της Βενεζουέλας, όπου ένας γιατρός αμοίβεται με 13 ευρώ το μήνα.

Δεν πρόκειται για υποκειμενική κρίση, αλλά για αντικειμενική παρατήρηση, που προκύπτει εκ του αποτελέσματος. Αντίστοιχες διαπιστώσεις μπορούν να γίνουν και στον τομέα των προσωπικών και ατομικών ελευθεριών που η περιστολή τους ήταν και είναι κοινός τόπος στα κομμουνιστικά καθεστώτα.

Τα πράγματα δεν πήγαν καλύτερα για την αριστερά και στη χώρα μας όταν μετά από χρόνια κλήθηκε απ' την Ιστορία να αναλάβει ηγετικό ρόλο, εκφράζοντας το αντιμνημονιακό κίνημα.

Στις αναλύσεις που γίνονται κατά καιρούς στο πλαίσιο ενός δημοσίου διαλόγου που διεξάγεται άτυπα, μετά το καλοκαίρι του 2015, το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στη λανθασμένη ανθρώπινη/προσωπική διαχείριση. Αφορίζονται τα πρόσωπα ενώ προστατεύεται και αφήνεται στο απυρόβλητο η ιδεολογική αφετηρία και πολλές προβληματικές αντιλήψεις της.

Ως φάρμακο προτείνεται ο "αναστοχασμός" που θα οδηγήσει σε μια"καινούργια αρχή". Διαβάζουμε προτάσεις που λένε να "ξαναδούμε τον τρόπο οργάνωσης των συλλογικοτήτων", "τη δημιουργία νέων εστιών αντίστασης", "να γεμίσουμε ξανά τις πλατείες" κλπ, κλπ.

Έχουμε την εντύπωση ότι γίνεται λάθος διάγνωση.

Το κυριότερο πρόβλημα, νομίζουμε, ήταν ότι οι διαμαρτυρίες, όπου λάμβαναν χώρα, δεν είχαν ουσιαστικό περιεχόμενο αφού δεν διατύπωναν καμιά εναλλάκτική πρόταση. Αντίθετα κυριάρχησαν οι κραυγές και τα συνθήματα αντί των επιχειρημάτων και των προτάσεων. Επικράτησε το θυμικό και το ένστικτο αντί της λογικής και της αντικειμενικής ανάλυσης των δεδομένων. Κι αυτό διέτρεχε οριζόντια το κίνημα, ανεξάρτητα απ' το βαθμό οργάνωσής του. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εκπονήσει σοβαρό, μελετημένο και ρεαλιστικό σχέδιο που θα μπορούσε, να σταθεί ως εναλλακτική πρόταση. Κάτι που φάνηκε με πολύ δυσάρεστο τρόπο κατά τη διάρκεια της περσινής διαπραγμάτευσης. Οι ελάχιστες προτάσεις, όπου διατυπώνονταν, ήταν ανεδαφικές και ανεφάρμοστες.

Αυτό συνέβη γιατί η Αριστερά είχε αυτή ακριβώς την κουλτούρα διαμαρτυρίας. Απομακρυσμένη δηλαδή απ' την εξουσία και σχεδόν σίγουρη ότι ποτέ δεν θα πάρει τα ηνία της, αυτοπαγιδεύτηκε σ' ένα ανούσιο καταγγελτικό λόγο κατά πάντων και διατύπωνε επιπόλαιες, μαξιμαλιστικές προτάσεις σε όλα τα επίπεδα, αφού δεν κόστιζαν τίποτα και σε κανένα.

Σ' αυτό να προσθέσουμε ότι οι πλατείες από πεδίο πολιτικής και κοινωνικής αντίστασης μετατράπηκαν και λειτούργησαν ως μήτρα νομενκλατούρας. Ο ανθρώπινος παράγοντας παίζει πάντα καθοριστικό ρόλο. Η φιλαρχία, οι φιλοδοξίες, το προσωπικό συμφέρον και η ιεραρχική δομή, ευνοούν την ανάπτυξη τέτοιων φαινομέων. Όταν ξεκινάει ένα κίνημα στην αρχή όλοι βλέπουν την ευκαιρία ν' αλλάξουν, μέσα από αυτό, τον κόσμο. Όσο το κίνημα αποκτά απήχηση και στη συνέχεια προοπτική κατάληψης της εξουσίας, τόσο λιγοστεύουν εκείνοι που βλέπουν την ευκαιρία να αλλάξουν τον κόσμο και οι περισσότεροι βλέπουν, μια ευκαρία να αλλάξουν τη ζωή τους. Είναι αυτονόητο πως καταλήγουν τα πράγματα όταν επιτυγχάνεται η κατάληψη της εξουσίας. Σ' αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και ο αποδεδειγμένος ιστορικά, βρώμικος έως προδοτικός ρόλος των ηγεσιών, στην εξέλιξη και κατάληξη των κινημάτων.

Οι Κατρούγκαλος, Τσακαλώτος, και άλλοι πάρα πολλοί που σήμερα βρίσκονται στην κορυφή εξουσίας , απ' αυτή τη μήτρα προήλθαν. Ήταν συχνοί ομιλητές στις λαϊκές συνελεύσεις των πλατειών, ενώ σήμερα είναι αρνητικοί πρωταγωνιστές, αρχιτέκτονες του τρίτου μνημονίου που κατακεραύνωναν. Όμως κι εκείνοι που δεν ακολούθησαν το δρόμο του Τσακαλώτου και Κατρούγκαλου και διαχώρισαν τη θέση τους, δεν φάνηκαν εντιμότεροι, ικανότεροι και σοβαρότεροι. Την στιγμή που με μνημειώδη ελαφρότητα και επιπολαιότητα ζητούσαν σύγκρουση με την ΕΕ και νομισματική αλλαγή, οι ίδιοι είχαν ή έβγαζαν χρήματα στο εξωτερικό, ασφάλιζαν τους δικούς τους παρέχοντας πληροφορίες και ασφαλίζονταν οι ίδιοι χρησιμοποιόντας τη θέση τους στον εξουσιαστικό μηχανισμό, ενώ οι πολίτες ήταν υποχρεωμένοι να περιμένουν στην ουρά, για 60 ευρώ την ημέρα. Ασύλληπτα πράγματα για οποιονδήποτε πολιτικό, πόσο μάλλον για κάποιους που έχτισαν καριέρα πάνω στις κοινωνικές του ευαισθησίες.

Φτάνοντας στο δια ταύτα να πούμε σκοπός μας δεν ήταν, να δώσουμε απάντηση για την αποτυχία ή όχι ενός ολόκληρου κοινωνικού συστήματος που καθόρισε και καθορίζει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, γιατί οι ελάχιστες γνώσεις και η αναλυτική μας ικανότητα δεν μπορούν να υποστηρίξουν ένα τέτοιο εγχείρημα.

Οι όποιες παρατηρήσεις, διαπιστώσεις και προβληματισμοί εκφράστηκαν σκοπό έχουν να αποτελέσουν αφορμή για συζήτηση, ώστε να βοηθήσουν στην ερμηνεία σχετικών φαινομένων και να απαντήσουν στα ερωτήματα που προέκυψαν τόσο απ' τα δραματικά γεγονότα του περσινού καλοκαιριού στη χώρα μας, όσο και απ' όσα συμβαίνουν στον κόσμο.

Το μόνο που μετά βεβαιότητας μπορούμε να πούμε είναι πως η Αριστερά ήταν και παραμένει πρώτα απ' όλα τρόπος ζωής που μπορεί να εμφυσήσει υψηλά ιδανικά και να εμπνεύσει στον αγώνα για καλύτερη ζώη. Όχι όμως στη γραμμή που έδωσε κάποιο κομματικό γραφείο ή κάποιος ιδεολογικός υπεύθυνος αλλά ο Τζακ Κέρουακμέσα απ' την Τριστέσσα του: "Ίσιωσε τον εαυτό σου και θα ισιώσει κι κόσμος".

http://www.marketfair.gr/details.php?id=3538#.Vz7DiJIpO_w.twitter
 

Διαβάστε περισσότερα ...

Από το αντιμνημόνιο στο διαρκές μνημόνιο

Δημήτρης Κωνσταντίνου

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν γεμάτο με πολιτικές εξελίξεις, δυσάρεστες εκπλήξεις και κυβερνητικές αποφάσεις που θα καθορίσουν τη ζωή των Ελλήνων πολιτών για δεκαετίες. Με μια αιφνιδιαστική ανακοίνωση την εβδομάδα της Διακαινησίμου, η κυβέρνηση επέλεξε με τρόπο που άλλοτε θα κατηγορούσε ως κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, να φέρει προς συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή το ασφαλιστικό και φορολογικό νομοσχέδιο. 

Το διήμερο αυτό, καθώς και η συνεδρίαση του Eurogroup που ακολούθησε τη Δευτέρα, αφαίρεσαν απ’ την κυβέρνηση το φύλλο πολιτικής συκής και την ξεγύμνωσαν ολοκληρωτικά, αποκαλύπτοντας τις προθέσεις της για την πολιτική που πρόκειται να ακολουθήσει στο εξής. 

Για να συνοψίσουμε όσα διαδραματίστηκαν το σαββατοκύριακο, αρκεί να αναφέρουμε τον τίτλο του βρετανικού Guardian. «Η κυβέρνηση Τσίπρα, ψήφισε το πιο σκληρό πακέτο λιτότητας». 

Σ' αυτό προσθέστε το όργιο με την κατάθεση πλήθους φωτογραφικών τροπολογιών που τακτοποιούν, απαλλάσσουν και διευθετούν υποθέσεις ημετέρων.

Πράγματι είναι αλήθεια και τραγική ειρωνεία παράλληλα ότι η κυβέρνηση που πέρσι εκλέχτηκε με σύνθημα το σκίσιμο των μνημονίων, να ψηφίζει το πιο μνημονιακό πακέτο δημοσιονομικής προσαρμογής, όπως λέγεται κατ' ευφημισμόν η λιτότητα. Τα δύο κόμματα της συμπολίτευσης που οφείλουν τη δημιουργία, την εκτόξευσή τους, την πολιτική τους ύπαρξη και την αναρρίχηση στην εξουσία στο αντιμνημόνιο, ψήφισαν και καλούνται να εφαρμόσουν το πιο σκληρό μνημόνιο της εξαετίας 2010 - 2016.

Το σημαντικότερο όλων όμως, είναι η ποιοτική διαφορά που εντοπίζεται στη στάση και τον πολιτικό λόγο του πρωθυπουργού, των μελών και των βουλευτών της κυβέρνησης, που υπερασπίστηκαν το πακέτο μέτρων με τρόπο που θα ζήλευαν φανατικοί μνημονιακοί υποστηρικτές άλλων κομμάτων, εμφανίζοντας το λίγο-πολύ ως αναπτυξιακό και ευκαιρία ανάκαμψης για την οικονομία. Προχώρησαν δηλαδή σ' αυτό που από καιρό τους ζητούσαν δανειστές και ξένοι παράγοντες: έκαναν ιδιοκτησία τους το μνημόνιο.

Αν όμως η ψήφιση των νομοσχεδίων ήταν η αρχή, τα πιο σημαντικά συνέβησαν στο Eurogroup,  όπου μεταξύ πολλών άλλων δυσάρεστων αποφασίστηκε o περίφημος αυτόματος κόφτης δαπανών. Με λίγα λόγια,  αυτό σημαίνει ότι τον Απρίλιο εκάστου έτους, θα λαμβάνονται υπόψιν τα στοιχεία της Εurostat κι αν αυτά δείχνουν πως τα οικονομικά μεγέθη θα ξεφεύγουν των συμφωνημένων, ο αυτόματος κόφτης θα αναλαμβάνει, περικόπτοντας μισθούς και συντάξεις (!) να επαναφέρει τα μεγέθη στο σωστό δρόμο. Αυτό θα γίνεται με προεδρικό διάταγμα, παρακάμπτοντας τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες! 

Η δημοκρατία σε καραντίνα. 

Την ιστορία του κόφτη η κυβέρνηση την πλάσαρε  επικοινωνιακά σαν δική της ιδέα που έπεσε στο τραπέζι εναλλακτικά, ως προς τη νομοθέτηση πρόσθετων μέτρων συγκεκριμένης αξίας περίπου 3,4 δις που, όπως είπαν, ζητούσαν οι δανειστές. 

Στην πραγματικότητα, ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί ότι ο αυτόματος κόφτης είναι ιδέα του Β. Σόιμπλε και των επιτελών του, που προσπαθούν εδώ και χρόνια να την επιβάλουν στην Ευρώπη. Πρόκειται για το περίφημο δημοσιονομικό συμβούλιο που θα αναλαμβάνει να «συνεφέρει» τα οικονομικά μεγέθη των χωρών, όταν αυτά παρεκκλίνουν. Ο δαιμόνιος γερμανός υπ. οικονομικών έχει προσπαθήσει χωρίς αποτέλεσμα, να το περάσει πολλές φορές στο παρελθόν, συναντώντας έντονες αντιδράσεις απ’ τις άλλες χώρες. 

Ο Σόιμπλε έχει κάθε λόγο να τρίβει τα χέρια του: Οι «ακροαριστεροί» (όπως τους χαρακτήριζε) που πέρσι σήκωναν -έστω και στα λόγια- μπαϊράκι, φέτος μεταλλάχθηκαν σε προθυμότατους ξενιστές και εφαρμοστές των ιδεών του! 

Για να το πούμε απλά, αυτό που αποφασίστηκε χτες στο Eurogroup, είναι μνημόνιο στο διηνεκές, που απαλλάσσει μεν την εκάστοτε κυβέρνηση απ’ το πολιτικό κόστος και τους κλυδωνισμούς κάθε φορά που θα χρειάζονταν να ψηφίζει μέτρα λιτότητας, καταδικάζει δε τους πολίτες, με τις συνέπειές του.
Θυμάστε την παλιότερη διαφήμιση μιας τράπεζας για "το ανοιχτό δάνειο που δεν τελειώνει ποτέ;"  Εδώ έχουμε το διαρκές μνημόνιο που δεν τελειώνει ποτέ. 

Γι’ αυτό το… κατόρθωμα η κυβέρνηση πανηγυρίζει λέγοντας μάλιστα πως πρόκειται για δική της ιδέα.  Κι αυτό έναντι, πάλι, υποσχέσεων πως η ρύθμιση του χρέους θα συζητηθεί, «εφόσον υπάρχει ανάγκη» στο τέλος του προγράμματος, δηλαδή το 2018 και εφόσον εφαρμόσει στο ακέραιο, όλα τα συμφωνηθέντα. Εύλογα λοιπόν γεννάται η απορία προς τι οι πανηγυρισμοί, αφού ουσιαστικά πρόκειται για θεσμοθέτηση της δημοσιονομικής εποπτείας της χώρας που παραχωρείται, χωρίς το παραμικρό αντάλλαγμα!

Φυσικά τα ερωτήματα που εγείρονται από μια τέτοια απόφαση είναι πολλά και μεγάλα και δεν αφορούν μόνο το οικονομικό μέρος και τις επιπτώσεις των περικοπών στην κοινωνία. Αφορούν το ρόλο του κοινοβουλίου, τις ευθύνες και την υποβάθμισή του καθώς και την ποιότητα των δημοκρατικών λειτουργιών.
Οι πολίτες με την ψήφο τους, δεν εξουσιοδότησαν κάνενα εξωθεσμικό κέντρο να καθορίζει την οικονομική πολιτική, παρά μόνο την εκλεγμένη κυβέρνηση. 

Προς επίρρωση των ισχυρισμών μας σχετικά με τις αποφάσεις του Εurogroup αρκεί κανείς να ανατρέξει στα δημοσιεύματα, που αφορούν το  Εurogroup της 26ης Νοεμβρίου του 2012.  Από τις ανακοινώσεις, τις δηλώσεις των εμπλεκομένων και την αρθρογραφία των ημερών θα ανακαλύψει ότι η κυβέρνηση Τσίπρα, δεν πήρε τίποτα παραπάνω απ’ ότι πήρε τότε, η κυβέρνηση Σαμαρά.

Ίσα ισα, αυτοί που πήραν κάτι παραπάνω και έχουν κάθε λόγο να είναι περιχαρείς, είναι οι δανειστές,  που επισημοποίησαν τον αυτόματο κόφτη και εξειδίκευσαν τον τρόπο λειτουργίας του, αφού το Νοέμβριο του ’12 υπήρχαν μόνο ασαφείς αναφορές σ' αυτόν.

Μια άλλη σημαντική παράμετρος όσων συνέβησαν που αξίζει να τονιστεί, είναι το γεγονός ότι μετά την ολοκληρωτική και με τη βούλα προσχώρηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στο μνημονιακό στρατόπεδο, το αντιμνημονιακό, μένει με μοναδικό κοινοβουλευτικό εκφραστή τη Χρυσή Αυγή - με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό, αφού το ΚΚΕ εντάσσοντας την αντιμνημονιακή του πολιτική σ' ένα ευρύτερο ιδεολογικό πλαίσιο, αν και προσμετράται στους αντιμνημονιακούς, δεν μπορεί να αποτελέσει εκφραστή τους.

Με δυο λόγια,  το περασμένο Σαββατοκύριακο σηματοδότησε τη δεύτερη και οριστική στροφή του πρωθυπουργού προς τον "πολιτικό ρεαλισμό". Η πρώτη ήταν πέρσι το καλοκαίρι. Αυτό άλλωστε απαιτεί και το νέο του πολιτικό ακροατήριο των σοσιαλδημοκρατών - κεντρώων στο οποίο απευθύνεται και μέσω του οποίου ελπίζει να μακροημερεύσει στην εξουσία.

Οι "αυταπάτες"  περί σκισίματος των μνημονίων και άλλων σχετικών, έλαβαν τέλος, αφού πουλήθηκαν φτηνά πέρσι, στους αφελείς κατοίκους του "αριστεροχωρίου".

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/apo-antimnimonio-sto-diarkes-mnimonio

Διαβάστε περισσότερα ...

Το πρόβλημα της πολιτικής λειψανδρίας

Δημήτρης Κωνσταντίνου
 
Το συνέδριο της ΟΝΝΕΔ κι όσα φαιδρά συνέβησαν στη λήξη του, αποτέλεσε πρώτης τάξης ευκαιρία για να φωτιστεί η γύμνια στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης,  αλλά έδωσε και αφορμή για να αναδειχτούν γενικότερα οι παθογένειες του πολιτικού συστήματος και του τρόπου που μέχρι τώρα λειτουργούσε.

Φαινόμενα παραλυσίας και ανικανότητας είχαν διαφανεί και στις εκλογές για την ανάδειξη του προέδρου, της άλλοτε κραταιάς δεξιάς παράταξης, αλλά ξεχάστηκαν σχετικά γρήγορα απ' το κλίμα αλλαγής και ανανέωσης που επικράτησε για λίγο στην αρχή με την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αλλαγή και ανανέωση που - με τα ως τώρα δεδομένα - δεν καταγράφεται πουθενά, αφού ούτε σε επίπεδο προσώπων,  ούτε σε επίπεδο προτάσεων, ο νέος πρόεδρος της ΝΔ κατάφερε να πρωτοτυπήσει και να δώσει τη φρεσκάδα που χρειάζεται η παράταξή του.
Όμως η αβελτηρία και τα προβλήματα στις εσωκομματικές εκλογές, όπως και τα παρατράγουδα στο συνέδριο της ΟΝΝΕΔ,  ήρθαν να αναδείξουν ένα πολύ σοβαρότερο πρόβλημα, το οποίο ξεπερνά κατά πολύ ένα μεμονωμένο γεγονός κομματικής δυσλειτουργίας.

Μιλάμε για το μεγάλο πρόβλημα της ποιότητας του πολιτικού προσωπικού, της πολιτικής λειψανδρίας, σε βαθμό τέτοιο, που περιορίζει δραστικά τις εναλλακτικές λύσεις στις επιλογές των πολιτών και τις συμπιέζει τόσο,  ώστε να μετατρέπεται σε  πρόβλημα αντιπροσώπευσης και άρα να συνιστά ουσιαστικά ζήτημα της λειτουργίας της ίδιας της Δημοκρατίας στη χώρα μας.

Το πρόβλημα υπήρχε και πριν ξεσπάσει η κρίση,  αλλά δεν ήταν τόσο ξεκάθαρα ορατό γιατί εκείνη την περίοδο η κύρια ενασχόληση ήταν η νομή της εξουσίας και της κρατικής λείας.
 Τα πολλά ή λίγα ψίχουλα  που έπεφταν που έπεφταν από το τραπέζι, τάιζαν κάποιους και κάπως έτσι λάδωναν τη μηχανή ώστε να συνεχίζει να λειτουργεί αν όχι απρόσκοπτα, τουλάχιστον χωρίς σοβαρά προβλήματα. Σχεδόν κανέναν δεν ένοιαζε ποιός και τι μέρος του λόγου είναι αυτός που μοιράζει τη λεία. Το θέμα ήταν να μοιραστεί στα δικά μας παιδιά και σε ικανοποιητικές, κατά το δυνατόν, μερίδες.

Έτσι, μέσα σε τέτοιες συνθήκες, κυριάρχησαν -και έμοιαζε φυσιολογικό να ενδημούν στα κόμματα-  άνθρωποι σαν τον Παπαμιμίκο, που αναρριχήθηκαν στα κομματικά αξιώματα - όχι χάρη στα ουσιαστικά/τυπικά προσόντα ή τις πολιτικές τους ικανότητες,  αλλά χάρη στις προσωπικές γνωριμίες, τις παρασκηνιακές μεθοδεύσεις και τη στενή διασύνδεση με την ηγετική ομάδα. Άνθρωποι χωρίς όραμα, ιδέες, προτάσεις που παρασιτούν στις παρυφές της εξουσίας και τη χρησιμοποιούν,  όχι για να προσφέρουν στον τόπο, αλλά για να αποκομίσουν προσωπικά οφέλη.

Το κράτος ως λάφυρο

Κατ' αυτό τον τρόπο,  στη χώρας μας αποτελεί είδηση ότι παραιτήθηκε ένας τύπος σαν τον Παπαμιμίκο,  ενώ κανονικά η είδηση θα έπρεπε να είναι ότι εξακολουθούσε να κατέχει καίρια θέση στον κομματικό μηχανισμό της ΝΔ.
Όμως επειδή το κράτος αποτελούσε και αποτελεί κομματικό λάφυρο, το κόμμα ή τα κόμματα που κάθε φορά βρίσκονται στην εξουσία, τροφοδοτούν τον κρατικό μηχανισμό με τέτοιας ποιότητας στελέχη, έχοντας ως αποτέλεσμα εκατοντάδες, χιλιάδες Παπαμιμίκοι να τον στελεχώνουν,  όχι με κριτήριο την αξιοσύνη και τα προσόντα,  αλλά την πίστη στο κόμμα και την τυφλή υποταγή στον αρχηγό. Άνθρωποι με  μοναδικό εφόδιο την κομματική ταυτότητα καλούνται να διοικήσουν το κράτος  και να αναδιοργανώσουν κρίσιμους τομείς του.
Τα αποτελέσματα είναι γνωστά και συνεπώς δεν θα πρέπει να απορούμε γιατί και πως βρεθήκαμε σ' αυτό το σημείο.
Τον ίδιο δρόμο ακολούθησε με θαυμαστή αφοσίωση και το κυβερνών κόμμα από πέρσι που κέρδισε για πρώτη φορά τις εκλογές.
Παρότι θα μπορούσε, κυρίως χάρη στην ευρύτατη λαϊκή στήριξη,  αλλά και με την καθαρή ματιά του, τρόπον τινά, ερασιτέχνη να ξαφνιάσει ευχάριστα λαμβάνοντας αποφάσεις που υπερβαίνουν και ακυρώνουν την φεουδαρχική αντίληψη περί κρατικής διαχείρισης, έτσι όπως την ζήσαμε στην μεταπολίτευση, εντούτοις εγκλωβίστηκε εκουσίως  και εγκλιματίστηκε σαν έτοιμο από καιρό σ' αυτή τη νοσηρή νοοτροπία με τα γνωστά αποτελέσματα.
Το κόμμα λειτούργησε και λειτουργεί ως μεσάζων μεταξύ ψηφοφόρων και εξουσίας υποχρεωμένο να μοιράσει τα λάφυρα στους πιστούς οπαδούς του "που το στήριξαν στα δύσκολα". Αντί να έχουμε δείγματα νέας αντίληψης στην άσκηση της πολιτικής που θα δικαιολογούσαν, έστω ελάχιστα και την ιδεολογική του προέλευση, κυριάρχησαν δυστυχώς πολύ γρήγορα φαινόμενα νεποτισμού, φαυλότητας και διαφθοράς.

Στο υπόλοιπο πολιτικό/κομματικό σύστημα τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Τα παλιά κόμματα που έχουν ασκήσει εξουσία, βρίσκονται στον ίδιο ακριβώς παρονομαστή. Οι καινούργιοι κομματικοί μηχανισμοί που δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια ως απότοκα της κρίσης, έχοντας υποτίθεται σκοπό να φέρουν νέο πολιτικό αέρα που θα βοηθούσε το καράβι της χώρας να πλεύσει σε ήρεμα νερά, απέτυχαν παταγωδώς στον σκοπό τους, αφού είτε εγκατέλειψαν τις αρχικές τους υποσχέσεις μόλις ανέλαβαν αξιώματα, είτε απομονώθηκαν εξαιτίας της ένδειας ή της ανεδαφικότητας των προτάσεών τους, είτε αποτέλεσαν/αποτελούν όχημα ικανοποίησης προσωπικών φιλοδοξιών των δημιουργών τους.

Με αυτά ως δεδομένα, στις επόμενες εκλογές, όποτε αυτές γίνουν, οποιαδήποτε επιλογή φαντάζει μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης. Οι μόνοι που έχουν λύσει αυτό το πρόβλημα, είναι οι (κομματικοί) οπαδοί.
Οι σκεπτόμενοι πολίτες θα έρθουν σε πολύ δύσκολη θέση για να αποφασίσουν τι και ποιον να ψηφίσουν και όσο κι αν προβληματιστούν, με τα σημερινά δεδομένα πολύ δύσκολα θα βρουν να επιλέξουν.

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/problima-tis-politikis-leipsandrias 

Διαβάστε περισσότερα ...

Το θέατρο μιας ακόμα διαπραγμάτευσης

Εδώ και μερικές ώρες οι πολίτες βρίσκονται για πολλοστή φορά απ΄ τον Απρίλιο του 2010 όταν και ξεκίνησε η συνεργασία με την Τρόϊκα, στο "ίδιο έργο θεατές". Ένα έργο με γνωστή υπόθεση και τέλος, αφού το μόνο που αλλάζει κάθε φορά, είναι ο θίασος που το ανεβάζει.

    Η υπόθεση με δυο λόγια περιλαμβάνει τη δραματοποίηση της διαπραγμάτευσης με την Τρόϊκα, φραστικές επιθέσεις και  χαρτοπόλεμο δηλώσεων μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των πιστωτών, με την πρώτη να επιχειρεί θαρραλέα τάχα να αποφύγει τις "παράλογες απαιτήσεις" τους και να μην ξεπεράσει τις "κόκκινες γραμμές" της.

       Πλησιάζοντας στο τέλος κι αφού η κατάσταση θα έχει γίνει τόσο κρίσιμη,  ώστε τα ταμεία να είναι άδεια, όταν τα ΜΜΕ θα ενημερώνουν καθημερινά ότι μας τελειώνουν τα χρήματα και σε λίγο δεν θα μπορούμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις (ο ευαίσθητος κάλος που πατιέται την κατάλληλη στιγμή), η κυβέρνηση θα κάνει την κυβίστηση-συνθηκολόγηση.

    Με αφορμή μια ψευτοϋπόσχεση ή μια ανούσια μικρουποχώρηση απ' την άλλη πλευρά θα παριστάνει τον τροπαιοφόρο νικητή, αντί να φέρει την ντροπή του δαρμένου, όπως θα έπρεπε κανονικά.

   Σ' αυτό το κομμάτι του έργου που ανεβαίνει τώρα, η κυβερνηση Τσίπρα προέβη σε μια σεναριακή προσθήκη, βάζοντας εξωτερικά γυρίσματα στο Παρίσι, τις Βρυξέλλες όπου συναντήθηκε με τους Ολάντ και Σούλτς αντίστοιχα.

    Σκοπός της παράστασης, είναι να πειστούν με τη στρατηγική του φόβου και της ανασφάλειας, πρώτα η κοινωνία  και μετά  οι βουλευτές που σκέπτονται (άσχετα αν σπάνια το πράττουν) να καταψηφίσουν τα μέτρα,  να ξεπεράσουν τις επιφυλάξεις τους και να δεχτούν ευκολότερα το μοιραίο, αφού η κυβέρνηση "το πάλεψε σκληρά" και πήρε "ότι μπορούσε".

Από την υπεραισιοδοξία στο αδιέξοδο 

    Ενώ λοιπόν τις προηγούμενες μέρες η κυβέρνηση καλλιεργούσε κλίμα (υπερ)αισιοδοξίας ότι η υπόθεση της αξιολόγησης τελειώνει μέσα στην εβδομάδα και θα μπορούσε έχοντάς τη στο χέρι να τη…κραδαίνει στην εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ, ξαφνικά οι θεσμοί αναχώρησαν χωρίς αποτέλεσμα, δηλώνοντας ότι η επιστροφή τους θα αποφασιστεί μετά τη σύνοδο, οπότε και θα συνεχιστούν οι συζητήσεις.

    Το ίδιο απόγευμα οι υπεύθυνοι για τη διαπραγμάτευση υπουργοί (πλην Χουλιαράκη- έχει τη σημασία του) έδωσαν συνέντευξη τύπου ενημερώνοντας,  για την πορεία των διαπραγματεύσεων. Αιφνιδιάζοντας, ενημέρωσαν επίσης πως η κυβέρνηση είναι κυρίαρχη (!) γι΄αυτό θα καταθέσει ασφαλιστικό και φορολογικό νομοσχέδιο, χωρίς την έγκριση της τρόϊκας. Η πρώτη πράξη του έργου ξεκίνησε.
Να θυμίσουμε ότι η αυλαία είχε ανοίξει άγαρμπα λίγες μέρες πριν, με τη διαρροή των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων Βελκουλέσκου - Τόμσεν στα Wikileaks.

    Όσο γνωστή  όμως είναι η υπόθεση του έργου,  άλλο τόσο γνωστό είναι και το τέλος της. Όσο περισσότερο τσαμπουκά πουλάει η κυβέρνηση, τόσο μεγαλύτερος έρχεται ο λογαριασμός στους πολίτες. Έτσι πορευόμαστε όλα αυτά τα χρόνια,  με τα γνωστά αποτελέσματα.
   Ενδεικτικά, ας θυμηθούμε το περσινό καλοκαίρι με τα φρέσκα στη μνήμη μας δραματικά γεγονότα, όπως και τον καυγά το Σεπτέμβριο του 2011 μεταξύ Βενιζέλου τρόϊκας, που έφερε ως "δώρο" στους πολίτες τον ΕΝΦΙΑ.

    Μετά από έξι χρόνια εξοντωτικής λιτότητας, δεκάδες δισεκατομμύρια μέτρων, μειώσεις μισθών/συντάξεων, συνεχείς αυξήσεις φόρων, μεσοπρόθεσμων προγραμμάτων που άλλαξαν τη ζωή των πολιτών βίαια , φτωχοποιώντας ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, είμαστε "πάλιν και πολλάκις" στο σημείο μηδέν.

    Το βασανιστήριο του ελληνικού λαού μοιάζει μ' ένα διάδρομο γυμναστικής που, ενώ  "καταπίνουμε" χιλιόμετρα, βρικόμαστε συνέχεια στο ίδιο σημείο, με την κούραση να μεταβάλλεται σε εξάντληση απ' την υπερπροσπάθεια. Πάνω σ' ένα τέτοιο διάδρομο τρέχουν οι πολίτες κι η χώρα, έξι χρόνια τώρα. Αντί μετά από τόσες θυσίες και  "αίμα" ο λαός να δει έστω κάποιες απ' αυτές να πιάνουν τόπο, βλέπει ότι το πηγάδι που άνοιξε το 2010 η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου δεν έχει πάτο.

    Αντί η κατάσταση στην οικονομία μετά από τόση κοινωνική υπερπροσπάθεια και ανυπολόγιστες επιπτώσεις να παρουσιάζει βελτίωση, ικανή να ελαφρώσει τη ζωή του και να τον βάλει πλέον στην τροχιά της περίφημης κανονικότητας, βλέπει τις θυσίες του να πηγαίνουν χαμένες.

    Το πιο εύκολο για τη σημερινή κατάσταση, είναι να κατηγορήσουμε τους δανειστές. Δεν θα τους δώσουμε συγχωροχάρτι, έχουν κι αυτοί ένα σοβαρό μερίδιο ευθύνης. Ωστόσο απ' την έως τώρα δράση τους (ειδικά του ΔΝΤ) ξέρουμε, ότι πρόκειται για σκληρούς μονεταριστές που σπάνια υπολογίζουν στα μέτρα που προτείνουν/επιβάλλουν τις ιδιαιτερότητες κάθε οικονομίας κι αδιαφορούν αν θα χυθεί κοινωνικό αίμα.  Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να πάρουν τα λεφτά τους πίσω, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα με όσο το δυνατόν περισσότερο κέρδος.Αλλά, αν αυτό το γνωρίζει κι ο τελευταίος (σκεπτόμενος) πολίτης,  πολύ περισσότερο οφείλουν να το γνωρίζουν οι κυβερνήσεις που τον  καλούν να συνδράμει με τα κεφάλαιά του και την…εμπειρία του και να προετοιμαστούν καταλλήλως.

Κανένα σχέδιο και προετοιμασία, ζέση μόνο για παραμονή στην εξουσία... 

  Δυστυχώς όμως,  καμιά ελληνική κυβέρνηση έως τώρα δεν ήταν ούτε στο ελάχιστο, κατάλληλα προετοιμασμένη. Γι΄αυτό και  φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη για το σημερινό αδιέξοδο,  αφού όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης μέχρι και σήμερα, τρία πράγματα τους ενδιέφεραν: η προστασία της κομματικής τους πελατείας κι η δημιουργία νέας, η προστασία της οικονομικής ελίτ και η παραμονή τους στην εξουσία.

   Καμιά μνημονιακή κυβέρνηση, πολύ περισσότερο η σημερινή, δεν κατάρτισε σοβαρό, ρεαλιστικό, μελετημένο σχέδιο παραγωγικής/οικονομικής ανασυγκρότητησης και εξόδου από την κρίση. Σχέδιο που να μπορεί να το πάρει κανείς στα σοβαρά.

Έτσι,  ελλείψει σχεδίου, ήταν αναγκασμένες να "ψωνίζουν" πάντα σχέδια και λύσεις απ' το ράφι του Β. Σόϊμπλε και του ΔΝΤ και το Μνημόνιο να εμφανίζεται (και να είναι, απουσία άλλου) το μόνο σχέδιο εξόδου απ' την κρίση.

    Αφού λοιπόν, πολύ περισσότερο στη σημερινή κυβέρνηση, είναι ανίκανοι να παρουσιάσουν ένα σοβαρό και συγκροτημένο σχέδιο, ας αφήσουν κατά μέρους τους ψευτολεονταρισμούς που στο τέλος θα πληρώσει πάλι ο λαός κι αντί να παράγουν (ν)τροπολογίες που τακτοποιούν και αθωώνουν ημετέρους, αντί να επιδίδονται σε διαγωνισμό προσλήψεων συγγενών, να δουλέψουν σκληρά, μεθοδικά μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο (όσο αυτό επιτρέπει), προσπαθώντας να προστατεύσουν και να ελαφρύνουν κυρίως τις κοινωνικές ομάδες που έχουν πληγεί περισσότερο απ' την οικονομική κρίση και την εξοντωτική δημοσιονομική προσαρμογή. Και να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις εκείνες που θα επιτρέψουν στους πολίτες να δουλέψουν με ηρεμία, να αγωνιστούν σκληρά, για να ξαναστήσουν, έστω ένα μέρος απ' τη χαμένη ζωή τους.

Τα υπόλοιπα είναι πομφόλυγες που χαϊδεύουν προσωρινά  τ' αυτιά των αφελών και θα έχουν σύντομα την τύχη των προεκλογικών υποσχέσεων του περσινού Ιανουαρίου.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

http://www.marketfair.gr/details.php?id=3226

Διαβάστε περισσότερα ...

Ποιος μπορεί να αποκλείσει μια προβοκάτσια στην Ειδομένη;

Δημήτρης Κωνσταντίνου

Μέσα στο σάλο που ξεσήκωσε η δήλωση του Υφυπουργού  Εξωτερικών Δ. Μάρδα περί προσφύγων-επενδυτών πέρασε σχεδόν απαρατήρητη μια δήλωση με πολύ σοβαρότερο περιεχόμενο, ενός άλλου κυβερνητικού στελέχους, που έγινε την ίδια μέρα.

Πρόκειται για τη  δήλωση του εκπροσώπου τύπου της Συντονιστικής για το Προσφυγικό, Γ. Κυρίτση, που με αφορμή όσα γίνονται τις τελευταίες μέρες στην Ειδομένη, είπε σε πρωινή εκπομπή ότι "κάποιοι μπορεί να παίζουν παιχνίδια σε βάρος της χώρας".

Αυτό που δεν είπε βέβαια ο εκπρόσωπος, είναι τι κάνει η κυβέρνηση για να αποτρέψει αυτά τα παιχνίδια, αφού η δουλειά της δεν είναι να διαπιστώνει, αλλά να προτείνει και να εφαρμόζει λύσεις.

Κρίνοντας από το αποτέλεσμα, η κυβέρνηση δεν κάνει παρά ελάχιστα ή τουλάχιστον όχι αρκετά για αντιμετωπίσει ένα σοβαρό και πολυσύνθετο πρόβλημα που δεν κατάφερε να αντιληφθεί εγκαίρως και να δράσει αναλόγως.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η πολύπαθη Ειδομένηγίνεται θέατρο ανησυχητικών γεγονότων, ωστόσο δύο απ' αυτά ξεχωρίζουν.

Το πρώτο έλαβε χώρα δύο βδομάδες περίπου πριν, όταν κυκλοφόρησε μεταξύ των προσφύγων φυλλάδιο (με χάρτη και οδηγίες στα αραβικά) που τους ξεσήκωσε να περάσουν στα Σκόπια, με τα γνωστά αποτελέσματα.Χίλιοι περίπου πρόσφυγες επιχείρησαν και πέρασαν τελικά στη FYROM, αλλά συνελήφθησαν σχεδόν αμέσως κι αφού η αστυνομία των γειτόνων τους χτύπησε ανελέητα, τους έστειλε πίσω, ενεργοποιώντας τη συμφωνία του 2007 μεταξύ FYROM και Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ακόμα δεν έχει γίνει γνωστό από ποιον κυκλοφόρησε το φυλλάδιο. Κανείς δεν γνωρίζει αν γίνονται έρευνες και τι είδους είναι αυτές.

Το δεύτερο γεγονός, συνέβη πριν από λίγες μόλις μέρες, όταν πάλι μεταξύ των προσφύγων, διαδόθηκε η φήμη ότι από μέρα σε μέρα θα ανοίξουν τα σύνορα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί αναστάτωση και αναβρασμός μεταξύ των εγκλωβισμένων. Όσοι διέσπειραν τις φήμες ήταν τόσο πειστικοί, ώστε πρόσφυγες καλούσαν συγγενείς τους από άλλους καταυλισμούς (Καβάλα), να έρθουν στην Ειδομένη για να φύγουν μαζί. Μέχρι στιγμής, ούτε και για αυτή την περίπτωση είναι γνωστοί οι υπαίτιοι.

Χαρακτηριστική της ανεξέλεγκτης (και γι' αυτό επικίνδυνης) κατάστασης που επικρατεί, είναι η χτεσινή δήλωση μιας προσφυγοπούλας, που ενημέρωσε σε άπταιστα αγγλικά, ότι "αυτός που έκανε το μεταφραστή (ποιός άραγε;) μας παρότρυνε να επιτεθούμε στην αστυνομία".

Τα γεγονότα από μόνα τους δίνουν το κλίμα.

Στον προσφυγικό καταυλισμό της Ειδομένης βρίσκονται αυτή τη στιγμή ΜΚΟ και "ΜΚΟ", διακινητές, τυχοδιώκτες, προβοκάτορες, πράκτορες, ανθρωπιστικές οργανώσεις και άνθρωποι που έχουν κάνει την ανθρωπιστική βοήθεια και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των προσφύγων, προσοδοφόρο επάγγελμα.

Με άλλα λόγια,  σ' αυτήν την ευαίσθητη περιοχή, μερικές εκατοντάδες μέτρα απ' τα ελληνικά σύνορα, βρίσκονται (και κατά την παραδοχή του Γ. Κυρίτση κάνουν παιχνίδι), οι πάντες, πλην της ελληνικής κυβέρνησης. Παρόλα αυτά μόλις πριν λίγες μέρες η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα στείλει στην Ειδομένη μεταφραστές και διερμηνείς.

Γιατί δεν το έκανε τόσο καιρό; Γιατί η κυβέρνηση δεν ανέλαβε εξ’ αρχής να ενημερώνει υπεύθυνα και άφηνε τους πρόσφυγες στο έλεος των φημών και των κάθε λογής επιτήδειων; Το δε πολυδιαφημισμένο αραβόφωνο δελτίο της ΕΡΤ, προφανώς δεν πέτυχε το σκοπό του, να ενημερώσει δηλαδή τους πρόσφυγες ώστε να προλαμβάνονται τέτοια φαινόμενα,  αφού περιορίστηκε κυρίως στο να  δημιουργήσει  εντυπώσεις,  αντί να παράγει ουσία.

Ανησυχία προκαλεί ακόμα το γεγονός ότι ανάλογα περιστατικά έχουν συμβεί στον επίσης πολυπληθή προσφυγικό καταυλισμό του Πειραιά, αλλά ευτυχώς δεν πήραν διαστάσεις. Τι θα συμβεί αν αντίστοιχα γεγονότα αρχίσουν να συμβαίνουν ταυτόχρονα και σε άλλες ευαίσθητες γεωγραφικά περιοχές, όπως τα νησιά;

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι αμείλικτα και η κυβέρνηση καλείται να δώσει πειστικές απαντήσεις και να αναλάβει άμεσα δράση, γιατί η εικόνα παραλυσίας και απουσίας κρατικού ελέγχου που παρατηρείται μέχρι σήμερα, ενθαρρύνει όσους κατά τα λεγόμενα του Γ. Κυρίτση, παίζουν παιχνίδια σε βάρος της χώρας.

Ανεξάρτητα όμως από τις απαντήσεις, αυτό που διαφαίνεται είναι  πόσους κινδύνους μπορεί να εγκυμονείη παραμονή στη χώρα μεγάλου αριθμού προσφύγων, όταν η πολιτεία δεν έχει τον έλεγχο και αδυνατεί να τους προσφέρει αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης (στέγη, σίτιση, περίθαλψη κτλ) , τόσο για την εθνική ασφάλεια,  όσο και για τη κοινωνική σταθερότητα, αφού οι πολίτες παρότι πασχίζουν φιλότιμα να υποδεχτούν και να βοηθήσουν ετερόκλητες ομάδες πληθυσμού, ανησυχούν, βλέποντας πόσο εύκολο είναι όσοι εγκλωβίζονται, να γίνουν αντικείμενο χειραγώγησης, από στοιχεία που θα επιχειρήσουν να εκμεταλλευτούν τη δυστυχία και την ανασφάλειά τους για να πετύχουν τους σκοπούς τους.

Είναι προφανές ως τώρα ότι η κυβέρνηση δεν ελέγχει την  κατάσταση στην ευαίσθητη περιοχή των συνόρων και δεν είναι σε θέση να αποτρέψει δυσάρεστες καταστάσεις.

Εντέλει φάνηκε πόσο εύκολο είναι οποιοσδήποτε θέλει να δημιουργήσει απ' τη μια στιγμή στην άλλη, από σοβαρό διμερές επεισόδιο, μέχρι αποσταθεροποίηση.

Ποιός μπορεί να διαβεβαιώσει αν αυτά που συνέβησαν, είναι μεμονωμένα γεγονότα ή προβοκάτσια που δοκιμάζει τα όρια της κυβέρνησης;

Ποιός μπορεί να διαβεβαιώσει ότι δεν θα  ακολουθήσει και κάτι άλλο ακόμα σοβαρότερο;

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/poios-mporei-na-apokleisei-mia-probokatsia-stin-eidomeni

Διαβάστε περισσότερα ...

Ο ανθρωπισμός και ο καιροσκοπισμός

Δημήτρης Κωνσταντίνου

Η συμφωνία που επιτεύχθηκε στη Σύνοδο Κορυφής της περασμένης Παρασκευής, επισφράγισε ουσιαστικά τρία πράγματα: 
 

Το πρώτο είναι η μετατροπή της Ελλάδας σε ευρωπαϊκό προσφυγικό καταυλισμό, τοδεύτερο το οριστικό κλείσιμο του βαλκανικού διαδρόμου και των βορείων συνόρων και το τρίτο τη στροφή προς το ρεαλισμό της γερμανικής πολιτικής στο προσφυγικό.

Παγίωσε επίσης μια σειρά από πολύ δυσάρεστες για την Ελλάδα καταστάσεις, όπως τη μετακύλιση του βάρους της διαχείρισης του προσφυγικού αποκλειστικά στη χώρα μας, τη μετατροπή του θέματος από Ευρωπαϊκό σε διμερές (Ελληνοτουρκικό), την τουρκική παρουσία στο Αιγαίο και τα νησιά κ.α.
 

Για να συμβούν όλα τα παραπάνω, που ο πρωθυπουργός σύμφωνα με δηλώσεις του χαρακτήρισε διπλωματική νίκη (!), χρειάστηκε η συνεργασία ή μάλλον καλύτερα η θυσιαστική προσφορά της Ελλάδας.
 

Η διαφορά είναι ότι τα ανταλλάγματα για όλες αυτές τις σοβαρές υποχωρήσεις (όπως συνήθως συμβαίνει στη διπλωματία), δεν τα πήρε η χώρα, αλλά η κυβέρνηση.

Όλα ξεκίνησαν πέρσι τον Οκτώβριο όταν Αλ. Τσίπρας, βρέθηκε πιεσμένος ανάμεσα σε σοβαρές Συμπληγάδες, του προσφυγικού απ' τη μία, που ήδη είχε πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και των νέων σκληρών μέτρων που έφερνε η συμφωνία του καλοκαιριού, απ' την άλλη.

Την ίδια εποχή, η πολιτική των ανοιχτών συνόρων που εφάρμοζε η Γερμανία, είχε δημιουργήσει σοβαρά πολιτικά προβλήματα στην καγκελάριο Μέρκελ που ξεκινούσαν από μεγάλη πτώση της δημοτικότητάς της και έφταναν μέχρι την ευθεία αμφισβήτησή της στους κόλπους του κυβερνητικού συνασπισμού.
 

Για το λόγο αυτό αναζητούσε ένα εύσχημο τρόπο πολιτικής μεταστροφής, που θα της επέτρεπε να περιορίσει ή και να σταματήσει εντελώς τις προσφυγικές ροές προς τη χώρας της. Η συγκυρία ήταν τέτοια ώστε ο μοναδικός που θα μπορούσε να τη βοηθήσει να το πετύχει, ήταν η Ελλάδα κι ο άσπονδος φίλος της Αλ. Τσίπρας. 

Ο έλληνας πρωθυπουργός απ' την πλευρά του επιθυμούσε διακαώς να τελειώσει η αξιολόγηση το δυνατόν γρηγορότερα και ανώδυνα ώστε να αρχίσει σε ορατό ορίζοντα η συζήτηση για το χρέος. Έβλεπε όμως ότι ούτε το ένα θα μπορούσε να πετύχει ούτε το άλλο.

Η αξιολόγηση και τα νομοσχέδια που θα προέκυπταν απ' αυτή θα ήταν πολύ επώδυνα, τόσο που ίσως κλόνιζαν την κυβέρνηση σε σημείο κατάρρευσης. Οι αντιδράσεις είχαν αρχίσει ήδη, και στην κοινωνία επικρατούσε αναβρασμός. Η δε συζήτηση για το χρέος δεν θα ξεκινούσε στην καλύτερη περίπτωση, νωρίτερα απ' το Φθινόπωρο.

Όπου όμως λείπει η μεθοδικότητα κι ο σοβαρός πολιτικός σχεδιασμός, περισσεύει ο καιροσκοπισμός.
 

Έτσι το προσφυγικό, στο μυαλό των ηγετικών στελεχών της κυβέρνησης άρχισε επιπόλαια, από μεγάλο πρόβλημα να φαντάζει ως ανέλπιστο δώρο,αγνοώντας  εγκληματικά τις συνέπειες τόσο για τους πρόσφυγες που στοιβάζονται εξαθλιωμένοι απ' την έλλειψη υποδομών και προετοιμασίας, όσο και για τη χώρα.
 

Μετατρέποντας τη χώρα σε ευρωπαϊκό προσφυγικό καταυλισμό, όπως τελικά έγινε, διευκολύνει τη γερμανίδα καγκελάριο που με τη σειρά της βοηθάει τον Αλ. Τσίπρα να περάσει τον κάβο της αξιολόγησης, πείθοντας με την επιρροή της τους Θεσμούς να βάλουν νερό στο κρασί τους, σε ήσσονος σημασίας ζητήματα.
 

Επιπλέον κι υπόλοιποι ευρωπαίοι ηγέτες είναι διατεθειμένοι, αφού ουσιαστικά τον μουτζούρη της συνολικής διαχείρισης του προσφυγικού, τον αναλαμβάνει αποκλειστικά πλέον η Ελλάδα να κάνουν μια υποχώρηση στο θέμα της ελάφρυνσης του χρέους, δίνοντας ένα φτηνό πολιτικό δώρο στην κυβέρνηση, για να το χρησιμοποιεί ως «τυράκι» τόσο στην κοινοβουλευτική του ομάδα, όσο και στην κοινωνία και τους πολιτικούς του αντιπάλους.
 

Ίσως έτσι εξηγείται και η σπουδή του προηγούμενου Eurogroup να ανακοινώσει έναρξη συζήτησης για το χρέος τον Απρίλιο, με προοπτική να τελειώσει το Μάϊο!

Μ' αυτά τα δεδομένα, ποιός βουλευτής του κυβερνητικού συνασπισμού θα τολμήσει να καταψηφίσει τα νομοσχέδια που θα προκύψουν απ' την αξιολόγηση, όσο σκληρά κι αν είναι, αφενός μέσα στο εκρηκτικό περιβάλλον που έχει δημιουργήσει στη χώρα το προσφυγικό, αφετέρου έχοντας μπροστά του την (έστω άοριστη) υπόσχεση για ελάφρυνση του χρέους;

Την ώρα λοιπόν, που οι φτωχοί Έλληνες πολίτες δίνουν μαθήματα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης η κυβέρνηση δίνει μαθήματα καιροσκοπισμού. 
 

Παρότι ομνύει στον ανθρωπισμό και προσπαθεί, κατακλύζοντας μέσω διαύλων της στα ΜΜΕ και στα social media με εικόνες ταλαιπωρημένων παιδιών, μανάδων, ακόμα και αναπήρων, να απευθυνθεί στο συναίσθημα των πολιτών, έτσι ώστε να χωνευτεί όσο γίνεται ομαλότερα η μετατροπή της χώρας σε στρατόπεδο προσφύγων, ουσιαστικά τους χρησιμοποιεί ως παίγνιο και αντάλλαγμα για να προσπορίσει μηδαμινά (σε σχέση με το δράμα των ανθρώπων) πολιτικά οφέλη. 

Το πιο επικίνδυνο όμως απ' όλα είναι ότι η κυβέρνηση κι ο πρωθυπουργός προκειμένου να εξασφαλίσουν την παραμονή τους στην εξουσία βάζουν τη χώρα και τους πολίτες, σε μια περιπέτεια που ούτε ο πιο οξυδερκής πολιτικός αναλυτής, είναι σε θέση να προσδιορίσει το μέγεθος και τις επιπτώσεις της.

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/o-anthropismos-kai-o-kairoskopismos

Διαβάστε περισσότερα ...

Οι "φαιδροί", οι "συγκροτημένοι" κι ο κοινωνικός ρατσισμός

Βλέπω στο φέισμπουκ και στο τουίτερ, πολλούς που για ψύλλου πήδημα κόπτονται και χαλούν τον κόσμο για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παντός είδους, όπως επίσης και αντιφασίστες-αντιρατσιστές (μάλλον τελικά "αντιφασίστες"-"αντιρατσιστές"), να απαξιώνουν και να χλευάζουν φασιστικότατα-ρατσιστικότατα, τα πρόσωπα που έκαναν την καταγγελία περί χρηματισμού.

Με κοροϊδίες και χαρακτηρισμούς επιπέδου δημοτικού σχολείου γεμάτους εμπάθεια και αηδία.
Αναρωτιέμαι, έχουν δικαίωμα οι "φαιδροί" ή οποιοσδήποτε άνθρωπος παλαβός, ζαβός οποιοσδήποτε, να καταφεύγει και να απασχολεί τη Δικαιοσύνη;
Ή μήπως αυτό είναι μόνο προνόμιο των "σοβαρών", των "έξυπνων" και των "συγκροτημένων".
Κι όταν αποφασίζουν τα "νούμερα", οι "γραφικοί", να καταγγείλουν κάτι, θα δέχονται σάιμπερμπούλιγκ στα κοινωνικά δίκτυα;
Είναι δείγμα ιδιότυπου φασισμού και κοινωνικού ρατσισμού αυτό ή όχι;
Θα αποφασίζουμε εμείς για τη σοβαρότητα μιας καταγγελίας (κι ας προέρχεται από "ελαφρό") ή έχουμε εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη ώστε να αποφανθεί, αν οι καταγγελίες είναι "πέτσινες";

Υπέθετα μέχρι σήμερα ότι αυτά τα ερωτήματα, έχουν απαντηθεί από καιρό, από αιώνες, απ' το Διαφωτισμό (όπως σε κάθε πολιτισμένη κοινωνία) είναι ακαδημαϊκά, και οι απαντήσεις αυτονόητες.
Φαίνεται όμως ότι στην Ελλάδα και σ' αυτό το κομμάτι, δεν υπάρχουν αυτονόητα.

ΥΓ. Δεν τρέφω καμιά εκτίμηση για τον Χαϊκάλη και τον Λαζόπουλο. Κάθε άλλο. Τον πρώτο τον θεωρώ βλάκα και τον άλλο μεγάλη "κουφάλα", καιροσκόπο.

ΥΓ1.Αυτονόητη (ας υπάρχει και κάτι αυτονόητο) η καταδίκη της ανήθικης, άθλιας δήλωσης Παραστατίδη-Βουδούρη.

Δημήτρης Κωνσταντίνου

Διαβάστε περισσότερα ...

Προϊδεάζοντας για το τι ακολουθεί (ή παίζοντας με τη φωτιά)

Στο τέλος Φεβρουαρίου λήγουν εκατοντάδες κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας, που αφορούν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Μετά τη λήξη και της τρίμηνης μετενέργειάς τους οι εργοδότες πέραν απ' το βέβαιο κόψιμο του επιδόματος γάμου (10% του βασικού μισθού) και το "πάγωμα των ωριμάνσεων" (που είναι σίγουρο ότι θα είναι μόνιμο μέτρο, αφού ήδη άρχισε η κουβέντα για κατάργησή του) θα μπορούν να κατεβάσουν αν το επιθυμούν (πραγματικά δυσκολεύομαι να σκεφτώ εργοδότη που δεν το επιθυμεί) το μισθό ενός εργαζόμενου στο ύψος της Γενικής Συλλογικής. 
Με απλά λόγια αν υποθέσουμε ότι μετά από 25 χρόνια προϋπηρεσίας εργαζόμενος λάμβανε μισθό (καθαρό) περί τα 1500 ευρώ, αυτομάτως (μέσω ατομικής σύμβασης) ο μισθός του μπορεί να κατακρημνισθεί στα 600 ευρώ. Μπορεί εύκολα κανείς να καταλάβει τι σημαίνει αυτό

α) για τις οικογένειες των εργαζομένων που θα προστεθούν στο μακρύ κατάλογο των εξαθλιομένων. Την ώρα που η κυβέρνηση θα βρίσκεται σε φορομπηχτικό κρεσέντο απαιτώντας κι άλλο αίμα με περισσότερα χαράτσια (που βρίσκονται στο στάδιο του σχεδιασμού), ο μισθός του δεν θα φτάνει να καλύπτει ούτε τις βασικές ανάγκες μιας οικογένειας. 
Πώς άραγε προσδοκά να εισπράξει τα δυσβάσκτα χαράτσια από άφραγκους πολίτες στα όρια της ανέχειας; Παράλληλα θα αδυνατεί πλήρως να εξυπηρετήσει τα στεγαστικά ή άλλα δάνεια, ακριβώς τη στιγμή που η κυβέρνηση σε αγαστή συνεργασία με τους οικονομικούς τρομοκράτες της τρόϊκας, θα έχει αρχίσει ήδη κατασχέσεις και πλειστηριασμούς. (Σχετική προαναγγελία είχαμε σήμερα δια στοματος Χατζηδάκη). Πανηγύρι.

β) γι' αυτό που συνηθίζουμε να ονομάζουμε οικονομική αλυσίδα στην ρημαγμένη ήδη ελληνική οικονομία. 
Ποιός θα τροφοδοτήσει αυτή την αλυσίδα; 
Οι ενάμισι και πλέον εκατομύρια άνεργοι; 
Οι εξαντλημένοι ήδη δημόσιοι υπάλληλοι; 
Οι εξαθλιωμένοι ιδιωτικοί υπάλληλοι; 
Οι τελειωμένοι έμποροι που βλέπουν τα μαγαζιά τους να ρημάζουν; 
Ποιός θα ξοδέψει, ποιός θα καταναλώσει; 
Ποιός θα κινήσει την αγορά όπως λένε;
Επιπλέον μέσα σε τέτοιες συνθήκες οικονομικής εξαθλίωσης για το μεγαλύτερο κομμάτι των θυμωμένων πολιτών που βρίσκονται στα πρόθυρα της κοινωνικής έκρηξης, είναι δυνατόν ποτέ να διατηρηθεί η περιλάλητη κοινωνική συνοχή; Πως θα δημιουργηθεί κατάλληλο περιβάλλον που θα ευνοήσει την ανάπτυξη για να έρθει επιτέλους η ανάκαμψη, που βιαστικά βλέπει να 'ρχεται ο υπουργός οικονομίας, παραμυθιάζοντας τους  ανυποψίαστους; Τα ερωτήματα είναι φυσικά είναι ακαδημαϊκά γι' αυτό κι οι απαντήσεις είναι αυτονόητες.
Μόνο στο Μαξίμου μοιάζουν να έχουν το σύνδρομο της Μαρίας Αντουανέτας, δίνοντας την εντύπωση ότι παίζουν κάποιο νοσηρό παιχνίδι με τις αντοχές των πολιτών. 
Παίζουν δηλαδή με τη βενζίνη, αγνοώντας ότι μπορεί να μην άφησαν χρήματα πολλά στον κόσμο, αλλά ένα κουτί σπίρτα κοστίζει μόλις λίγα λεπτά...  Κι ότι από μια ασήμαντη αφορμή κάποιος μπορεί να πετάξει ένα σπίρτο....
 "Tότε, πουλί το σερπετό, ποιός ξέρει πού θα φτάσει"


Υ.Γ. Τα τελευταία χρόνια της κρίσης έχουμε συνηθίσει από τον κάθε απερίγραπτο οικονομολόγο να λέει την άποψή του για το ελληνικό πρόβλημα και τη λύση του. Έτσι σήμερα κάποιος Ινδός οικονομολόγος πρότεινε να πουλήσουμε τρία μεγάλα νησιά για να ρεφάρουμε. Επειδή έχουμε μπουχτήσει απ' την παπαριά του καθενός θα ήθελα, απαντώντας στον απίθανο Ινδό να του πω πως θα ήταν καλύτερα να δει πως θα βελτιώσει τα μεροκάματα των εργατών, Ινδών συμπολιτών του που αμοίβονται με 50 ρουπίες (περίπου 0.80 του ευρώ) την ημέρα και ν' αφήσει να το παλέψουμε μόνοι μας. Όταν θελήσουμε να φτιάξουμε τέτοιου τύπου οικονομικό θαύμα σαν το Ινδικό (μιλάμε για καπιταλιστική κατασπάραξη των εργατών σε μεσαιωνικά κάτεργα), θα τον καλέσουμε.

Δημήτρης Κωνσταντίνου

Διαβάστε περισσότερα ...

Ένα προφητικό σχόλιο που έγινε στην "Παρέμβαση" και βγήκε πέρα για πέρα αληθινό !

Σκαλίζοντας, με αφορμη τις νέες (ακραιοφιλευλέυθερες) προτάσεις του Αλέκου Παπαδόπουλου σε ομιλία του στη Θεσσαλονίκη, ένα "κομμάτι"  που είχαμε γράψει πριν από ενάμισι περίπου χρόνο (το Νοέμβριο του '10) για την αφεντιά του (εδώ), πέσαμε πάνω σ' ενα σχόλιο, που τότε δεν του δώσαμε ιδιαίτερη σημασία, αλλά ξαναδιαβάζοντάς το σήμερα, εκπλαγήκαμε απ' την εκπληκτική ακρίβεια των προβλέψεών που κάνει σχετικά με την εξέλιξη των πραγμάτων στο πολιτικό σκηνικό !
Ξέραμε ότι έχουμε ψαγμένους αναγνώστες, ότι "Παρέμβαση"  διαβάζουν άνθρωποι που είναι σε θέση, να κάνουν σοβαρή πολιτική εκτίμηση. Το συγκεκριμένο σχόλιο όμως μας κάνει να πιστεύουμε ότι μας διαβάζουν και άνθρωποι που είναι σε θέση, περά από τα παραπάνω, να γνωρίζουν πολύ καλά πράγματα και καταστάσεις. Δέστε το σχόλιο, προσέχοντας ειδικά το σημείο που έχουμε υπογραμμίσει, και θα καταλάβετε τι εννοώ...

Κλικ για μεγέθυνση

Διαβάστε περισσότερα ...

Οι πληροφορίες της "Παρέμβασης" για τη δύναμη των κομμάτων αυτή τη στιγμή - Πίνακας

Κλικ για μεγέθυνση

Η "Παρέμβαση" δημοσιεύει σήμερα ένα πίνακα με τα πιθανά ποσοστά που θα έχουν τα κόμματα το βράδυ των εκλογών. Ο πίνακας δημιουργήθηκε μετά από συλλογή στοιχείων κυρίως απ'το εσωτερικό των κομμάτων αλλά και από έρευνες που διεξάγουν ανεξάρτητα απ'τα κόμματα εταιρείες δημοσκοπήσεων. Παρότι ελέγξαμε και διασταυρώσαμε με κάθε δυνατό τρόπο την εγκυρότητα των πληροφοριών και των στοιχείων, σας τα μεταφέρουμε με κάθε επιφύλαξη.
Σχετικά με τα ευρήματα, όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε απ'τον σχετικό πίνακα, περίπτωση αυτοδυναμίας δεν υπάρχει κι αυτό είναι ίσως το μοναδικό στοιχείο γι΄αυτές τις εκλογές που με απόλυτη σιγουριά μπορούμε να δώσουμε. Από κει και μετά αντίστοιχα σίγουρη φαίνεται να είναι και η πρωτιά της Νέας Δημοκρατίας με το ποσοστό της να μην ξεπερνά το 25%. Στην καλύτερη περίπτωση κι αν καταφέρει τις λίγες μέρες που έμειναν, πράγμα πολύ δύσκολο, να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους της, το ποσοστό της θα κινηθεί λίγο ψηλότερα, αλλά σε κάθε περίπτωση σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία, δεν θα υπερβεί το 26 - 26,5%
Τη δεύτερη θέση δείχνει να κλειδώνει το ΠΑΣΟΚ αλλά το ποσοστό που θα λάβει φαίνεται με τα ως τώρα στοιχεία να είναι πολύ μακριά απ' αυτό που ήλπιζαν οι επιτελείς της Ιπποκράτους. Να είναι δηλαδή λίγο πιο πάνω ή έστω πολύ κοντά στο 20%. 
Οι προσπάθειες επαναπατρισμού των απογοητευμένων πασόκων ψηφοφόρων πέφτουν μέχρι στιγμής στο κενό και η συσπείρωση του κόμματος λίγα εικοσιτετράωρα πριν τις εκλογές βρίσκεται κοντά στο 30%. Το τελευταίο του χαρτί το ΠΑΣΟΚ, θα το παίξει την Παρασκευή το βράδυ με την ανοιχτή συγκέντρωση στο Σύνταγμα.  Πρόκειται ουσιαστικά για απέλπιδα προσπάθεια, αφού οι πιθανότητες για μια επιτυχημένη συγκέντρωση είναι ελάχιστες και ο φόβος που κατατρύχει τώρα στα στελέχη της Ιπποκράτους είναι μήπως η εικόνα απ' τη συγκέντρωση της Παρασκευής προκαλέσει αποτελέσματα αντίθετα απ'αυτά για την οποία διοργανώνεται.
 Στην τρίτη θέση τα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας δείχνουν να πλασάρεται ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθώντας σε απόσταση αναπνοής το ΠΑΣΟΚ, γι'αυτό παραπάνω αναφέραμε ότι "Τη δεύτερη θέση δείχνει να κλειδώνει το ΠΑΣΟΚ ". Είπαμε δείχνει γιατί τα τελευταία 24άωρα υπάρχει ισχυρή τάση ενίσχυσης των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως απ΄τη δεξαμενή των αναποφάσιστων, που παρότι δεν ταυτίζονται πολιτικά με το κόμμα της αριστεράς, ωστόσο φαίνεται να καταλήγουν σ΄αυτό εκτιμώντας την αντιπολιτευτική του στάση, την περίοδο του Μνημονίου. Με δεδομένα αυτά τα στοιχεία υπάρχει πιθανότητα ο ΣΥΡΙΖΑ να περάσει στη δεύτερη θέση αφήνοντας τρίτο το ΠΑΣΟΚ.
Στην τέταρτη θέση έρχεται το ΚΚΕ με τους Ανεξάρτητους Έλληνες διατηρώντας τη δυναμική τους να ακολουθούν καταπόδας, με πιθανότητες να υπερκεράσουν το ΚΚΕ και να βρεθούν εκείνοι στην θέση τους.  Από κει και κάτω η ΔΗΜΑΡ κινείται σε ποσοστά χαμηλότερα απ'αυτα που μας είχαν συνηθίσει οι δημοσκοπήσεις των προηγούμενων μηνών και εβδομάδων και δείχνει να σταθεροποιείται σ'ενα ποσοστό γύρω στο 7%.
Ο ΛΑΟΣ φαίνεται οριακά μεν αλλά να  μπαίνει στη βουλή. Οι Οικολόγοι -Πράσινοι το παλεύουν μέχρι την ύστατη ώρα κι η ΔΗΣΥ της Ντόρας, φαίνεται πως δεν εξασφαλίζει την είσοδό της. 
Αφήσαμε επίτηδες τελευταίο το σχόλιο για την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Πρόκειται κατα την άποψή μας για το πιο στενάχωρο εύρημα του πίνακα, που της δίνει άνετη είσοδο με ποσοστό γύρω στο 5%. Θεωρούμε απαράδεκτο ένα ναζιστικό κόμμα να εισέρχεται στη βουλή και μας προξενεί πέρα από λύπη μεγάλη ανησυχία. Δυστυχώς η παντελής έλλειψη απ' τη μια συγκροτημένης μεταναστευτικής πολιτικής από μέρους της επίσημης πολιτείας κι απ'την άλλη η χωρίς διάκριση αντιμετώπιση του μεταναστευτικού απ' το μεγαλύτερο κομμάτι της Αριστεράς δημιούργησε ένα τεράστιο κενό που έσπευσε να εκμεταλλευτεί το συγκεκριμένο μόρφωμα. Ο χώρος και η στιγμή δεν μας επιτρέπουν να πούμε περισσότερα. Θα επανέλθουμε στο σοβαρό αυτό θέμα κάποια άλλη στιγμή.


______________________________________________________

Διαβάστε περισσότερα ...

Άρχισε η βρώμικη προεκλογική επίθεση εκβιασμού ! - Στην πρώτη γραμμή ο ΣΚΑΪ - Προσοχή !!

Διαβάζοντας την ιστοσελίδα των μέσων του Αλαφούζου που όλοι γνωρίζουμε ότι έχει αναλάβει εργολαβικά το έργο της υπεράσπισης και της προώθησης του Μνημονίου και των πιο ακραίων θέσεων που αυτό κομίζει, καταλαβαίνουμε ότι η προεκλογική επιχείρηση   εκβιασμού και εκφοβισμού της κοινής γνώμης ξεκίνησε.
Στην τελική ευθεία προς τις εκλογές που όπως φαίνεται μπήκαμε, περιμέναμε ότι το συγκεκριμένο κανάλι αλλά και τα υπόλοιπα καθεστωτικά μέσα χειραγώγησης,  θα έδιναν τα ρέστα τους προκειμένου με εκφοβισμό, εκβιασμό, εξαπάτηση να υφαρπάξουν την ψήφο των πολιτών και να την προσφέρουν ως δημοκρατικό άλλοθι και νομιμοποίηση στους υπηρέτες τους δανειστές προκειμένου, να συνεχίσουν ομού το "θεάρεστο"έργο του στραγγαλισμού της ελληνικής κοινωνίας και της χώρας γενικότερα.
 Αρκεί κανείς να ρίξει μια ματιά στους τίτλους των κυριότερων ειδήσεων της ιστοσελίδας του βρωμοκάναλου για να καταλάβει τι εννοούμε.
Η αρχή έγινε χτες με δήλωση που έκανε  ο εκπρόσωπος τύπου του ΔΝΤ, Τζέρι Ράις στον ανταποκριτή του Σκάϊ στην Νέα Υόρκη Δημάδη, πως "οι εκλογές στην Ελλάδα είναι πηγή αβεβαιότητας για την εφαρμογή του προγράμματος". Τη σκυτάλη πήρε σήμερα ο διαβόητος πρόεδρος των τραπεζιτών Νταλάρα, όπου πάλι στον Δημάδη, δηλώνει πως "οι εκλογές δημιουργούν "αβεβαιότητα και ανησυχία στις αγορές". Η συνέχεια δίνεται με σκληρότερη δήλωση απ' τον Γιάννη Παπαθανασίου, εκπρόσωπο του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος αλλά και έναν αποτυχημένο πρώην υπουργό των οικονομικών, που αντί να κρύβεται σε λαγούμι για την σημερινή κατάντια της οποίας είναι απ'τους κύριους συνυπέθυνους, τολμά ξετσίπωτα να δηλώνει εκβιάζοντας πως "η επικράτηση των αντιμνημονιακών δυνάμεων ισοδυναμεί με εξαθλίωση".
Όλα αυτά και άλλα πολύ χειρότερα τα περιμένουμε. Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές τα διλήμματα, οι εκβιασμοί, ο εκφοβισμοί, οι κραυγές τους θα μεγαλώνουν. Μην κιοτεύετε, μη φοβάστε !! Τα ίδια έλεγαν όλες αυτές τις φορές που μας "έσωζαν".  Την ίδια φρασεολογία και την ίδια επιχειρηματολογία χρησιμοποιούσαν. 
Το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα που υπερασπίζεται εκτός απ' την ίδια του την ύπαρξη, πάσης λογής και φύσεως συμφέροντα, θα δώσει τα ρέστα του σ'αυτές τις εκλογές. Γι'αυτό δικαίως χαρακτηρίζονται ως οι πιο κρίσιμες των τελευταίων δεκαετιών. Πράγματι απ'αυτές τις εκλογές και άρα απ'τις δικές μας αποφάσεις θα κριθεί ποιος θα επικρατήσει τελικά και πως θα είναι το πολιτικό σκηνικό την  επόμενη μέρα. 
Το δίλημμα λοιπόν είναι ένα και μοναδικό:
Θα δώσουμε παράταση ζωής σ' ένα σάπιο πολιτικό σύστημα που πρότεινε και εφάρμοσε χειραγωγώντας, όχι μόνο ένα πλήρως αποτυχημένο πολιτικοικονομικό αλλά και κοινωνικό μοντέλο που στηρίχτηκε στη διαφθορά-διαπλοκή, στους ημετέρους και στο παρασκήνιο, διαλύοντας τη χώρα, τις όποιες δομές της και τους πολίτες της, όχι μόνο οικονομικά αλλά και κοινωνικά, εκμαυλίζοντας και μεταβάλλοντας μεθοδικά τον αξιακό τους κώδικά, κάνοντας τους πολίτες χωρίς ταυτότητα, πολιτιστική, εθνική και άρα έρμαιο των ορέξεων τους;

'Η θα τους τελειώσουμε επιχειρώντας μια νέα αρχή, διασώζοντας ότι μπορούμε απ'το παρόν αλλά κυρίως προστατεύοντας και υπερασπίζοντας το μέλλον των παιδιών μας;

Η απόφαση είναι στα χέρια μας ! 

Κι αυτή τη φορά μετά την απομάκρυνση απ'το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται...

Δημήτρης Κωνσταντίνου

Η φωτό είναι απ' το http://antistachef.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα ...

Χορτασμένα κοπρόσκυλα

Αφορμή γι' αυτό το σημείωμα είναι η σιωπηλή διαμαρτυρία που πραγματοποιήθηκε χτες το βράδυ με κεριά έξω απ' το καμμένο Αττικόν.
Η οργή μας για τέτοιου είδους θεατρινίστικες κινήσεις, από έναν εσμό χορτασμένων ψευτοπροοδευτικών κοπρόσκυλων, χτυπάει κόκκινο μια και στην εποχή του μνημονίου που τα παιδιά υποσιτίζονται και πέφτουν κάτω σαν τις μύγες, λιποθυμόντας απ' την πείνα στα σχολεία, αυτοί επέλεξαν να δείξουν την επιλεκτική τους ψευτοευαισθησία για την κατασροφή του καμμένου ιστορικού κτιρίου. 
Καλά είναι τα ιστορικά κτίρια, και μας, μας σταναχωρεί η καταστροφή του,  αλλά τα κτίρια γίνονται για να τα χρησιμοποιούν και να τα χαίρονται άνθρωποι. 
Ανθρωποι ήρεμοι, ευημερούντες κι ευτυχισμένοι βρε αστείοι, κι όχι αγχωμένα φαντάσματα όπως μας κατάντησε η μνημονιακή λαίλαπα. 
Οι σιχαμεροί αυτοί τύποι είναι βέβαια γνωστοί για την επιλεκτική τους, ελιτίστικη ευαισθησία. Πρόκειται για ανθρώπους σαν τον Απόστολο Δοξιάδη (φωτό), το Χρήστο Χωμενίδη, Λουκά Τσούκαλη (ναι του ΕΛΙΑΜΕΠ της (επ)έμπασυ) κ.α.
 Γνωστών και μη εξαιρετεων τρωκτικών που βρίσκονται στην παρυφές της αριβίστικης, αριστεράς, που εκφράζεται κομματικά απ΄τη ΔΗΜΑΡ, μιας αριστεράς φυτώριο ξεφτιλισμένων οπορτουνιστών τύπου Δαμανάκη και Ανδρουλάκη. 
Διατρέχουν τον πολιτικό βίο της χώρας άλλοτε κάνοντας ομίλους προβληματισμού, ψάχνοντας στην πραγματικότητα, εκμεταλευόμενοι τις γνωριμίες τους,  αλλά και την προτίμηση που τους δείχνουν τα καθεστωτικά ΜΜΕ, στασίδι για να λένε τις αρλούμπες τους, στηρίζοντας με το λόγο και την γραφίδα τους  άλλοτε τον εκσυχγρονισμό του Σημίτη και τώρα το μνημόνιο του "σύντροφου" ΓΑΠ.
Κανένα από αυτά τα "γλοιώδικα χέλια" δεν πήγε όμως μ' ένα κεράκι να κλάψει πάνω απ' τον τάφο κάποιου άμοιρου που αυτοκτόνησε απ' τα χρέη και την απόγνωση του μνημονίου, του οποίου αυτά τα σιχαμένα υποκείμενα είναι διαπρύσιοι κήρυκες. 
Κανένας από δαύτους δεν τολμά, ωθούμενος απ' την ευσαισθησία του, την ώρα που η κοινωνία χειμάζεται απ' τη φτώχεια να καταγγείλει την προδοτική πολιτική που τη δημιουργεί. Αυτός είναι αδέρφια ο πνευματικός κόσμος της Ελλάδας του μνημονίου. 
Ένα μάτσο από βολεμένους χορτάτους που εξαντλούν τις ευαισθησίες σε εκδηλώσεις σαν την χθεσινή, αδιαφορώντας για την Ελλάδα και τους πολίτες της που γεμίζουν της ουρές στα συσσίτια και που σε λίγο θα πεθαίνουν στο δρόμο.




Υ.Γ. Οι φήμες ότι μετά την εκδήλωση τράβηξαν ομού, για το "Αλάτσι" του συνοδοιπόρου τους Σ. Θεοδωράκη όπου μεταξύ άφθονων κρητικών εδεσμάτων και κρασιού, συζήτησαν για την πείνα στην ελληνική κοινωνία, διαψέυδονται.


"Παρέμβαση"

Διαβάστε περισσότερα ...