Λαπαβίτσας: «Ήρθε η ώρα των μεγάλων αποφάσεων»

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και γνωστός οικονομολόγος Κώστας Λαπαβίτσας συμμετείχε το βράδυ της Δευτέρας στην 1η μεγάλη τηλεοπτική συνέντευξη του ThePressProject για την σημερινή συγκυρία, την διαπραγμάτευση, την ευρώπη και το ευρώ.

Στην διάρκειας δυόμιση ωρών συνέντευξή του ο Κώστας Λαπαβίτσας αναφέρθηκε στα εσωκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ αναφέροντας ότι εντός του κυβερνητικού κόμματος υπάρχουν όλο και περισσότεροι που δείχνουν αποφασισμένοι να αντισταθούν σε μια συμφωνία που θα ξεπερνάει τις κόκκινες γραμμές της κυβέρνησης .

Για τη διαπραγμάτευση και τις προοπτικές μιας αμοιβαίας επωφελούς συμφωνίας ο Κώστας Λαπαβίτσας εμφανίστηκε εντελώς αρνητικός λέγοντας ότι ακόμα και αν η σημερινή διαρροή με το κείμενο του Γιούνκερ δεν εξασφαλίζει παρά ακόμα λίγο χρόνο. Αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα να ξεκινήσει η συζήτηση για τη βιωσιμότητα του χρέους και φυσικά προέτρεψε την κυβέρνηση να προχωρήσει στη ρήξη.

Απαντώντας στον ισχυρισμό του Γιάνη Βαρουφάκη ότι ακόμα και αν η είσοδος της Ελλάδας στην Ευρωζώνη ήταν λάθος τώρα θα είναι καταστροφή να εγκαταλείψουμε το κοινό νόμισμα υποστήριξε ότι η χώρα μας έχει πέσει στην παγίδα του ευρώ και αναρωτήθηκε «αν βρεθείς με το πόδι πιασμένο στο δόκανο είναι καταστροφή να προσπαθήσεις να απελευθερωθείς; Είναι καλύτερο να περιμένεις να πεθάνεις;».

Ο Κώστας Λαπαβίτσας υποστήριξε την έξοδο της χώρας από το κοινό νόμισμα και μίλησε για υπερβολές και τρομοκρατία που έχουν διαμορφώσει την κοινή γνώμη. Ανέφερε ότι μια έξοδος από το ευρώ θα προκαλούσε όντως προβλήματα αλλά ισχυρίστηκε ότι αυτή θα κρατήσει μερικές εβδομάδες. Ο Λαπαβίτσας είπε ότι υπάρχουν διακρατικές συμφωνίες που μπορούν να λειτουργήσουν π.χ. για τουςενεργειακούς πόρους, όπως το Ιράν η Ρωσία, με την οποία ήδη συνεργαζόμαστε για τις ενεργειακές μας ανάγκες και επεσήμανε ότι «ο στόχος της επιστροφής στη δραχμή είναι η ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας».

Τέλος ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε και στις προσωπικές επιθέσεις που δέχεται εξαιτίας των θέσεων του αναφέροντας ότι έχει παραιτηθεί από τη θέση του στο Πανεπιστήμιο SOAS του Λονδίνου. Σημείωσε ότι έχει χρέη στην Μεγάλη Βρετανία και ότι προσωπικά θα τον έφερνε σε δύσκολη οικονομική θέση μια έξοδος από το ευρώ.

Την συνέντευξη του Κώστα Λαπαβίτσα παρακολούθησαν περισσότεροι από 127.000 χρήστες του διαδικτύου ενώ το hashtag #asklapavitsas έφτασε στην 1η θέση στα trends του twitter κάνοντας τις δυόμιση ώρες να φαίνονται λίγες προκειμένου να απαντηθούν οι πάνω από 300 ερωτήσεις που υποβλήθηκαν από τα κοινωνικά δίκτυα.

Στοιχεία της συνέντευξης:

Για το νόημα της ψήφου της 25ης Ιανουαρίου:
"Έχουμε πλημμυρίσει από ερμηνείες το τελευταίο διάστημα της λαϊκής εντολής. Ο καθένας την ερμηνεύει όπως θέλει αυτός. Η δική μου άποψη είναι  ότι ο κόσμος ψήφισε για αλλαγή. Για μεγάλη αλλαγή. Ψήφισε για το πρόγραμμά μας. 'Ακουσε το πρόγραμμά μας, το δέχθηκε και ψήφισε γι αυτό. Βέβαια άκουσε όλα αυτά να λέμε πώς θα γίνουν μέσα στο ευρώ. Είναι αλήθεια αυτό. Αλλά δεν ψήφισε για να μείνουμε στο ευρώ πάση θυσία".

Για το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης
"Δεν έχουμε πάρει μέτρα, δεν έχουμε κάνει πράγματα που καταφανώς ή σε μεγάλο βαθμό αντιβαίνουν στο πρόγραμμά μας. Δεν το έχουμε κάνει και δεν πιστεύω ότι θα το κάνουμε. Αλλά δεν παύει να είναι αλήθεια και το βλέπουμε όλοι πως στο πλαίσιο το σημερινό δεν μπορούμε να υλοποιήσουμε το πρόγραμμα με τους ρυθμούς και με τον τρόπο που θα θέλαμε. Είναι προς συζήτηση την στιγμή αυτή - δεδομένου του πώς εξελίσσονται οι καταστάσεις- εάν θα μπορέσουμε και να το υλοποιήσουμε."

"Θέλω να πιστεύω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κάνει πίσω σε αυτό. Έχω εμπιστοσύνη ότι θα προχωρήσουμε μπροστά σε αυτή την βάση. Εάν προκύψουν άλλα πράγματα, το πρόβλημα δεν θα το έχω εγώ θα το έχει ο ΣΥΡΙΖΑ".

Για το ανακοινωθέν του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου
"Η συμφωνία αυτή εμένα δεν μου αρέσει καθόλου γιατί εγείρει μια σειρά θεμάτων. ΓΙα να τα συνοψίσω θα πω ότι περιέχει την "δημιουργική ασάφεια" που είναι συνήθως υπέρ του ισχυρού και όχι του αδύναμου όπως αποδείχθηκε στην πράξη. Επίσης ότι ο χρόνος όταν συμβεί αυτό, δεν είναι υπέρ αυτού που θέλει την λύση γρήγορα και πιέζεται αλλά είναι υπέρ του άλλου".

Για το ενδεχόμενο μη πληρωμής δόσης προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο
"Η Ελλάδα νομίζω ότι θα πρωτοπορήσει και σε αυτό. Έχουμε πρωτοπορήσει σε πάρα πολλά πράγματα στην πορεία αυτής της κρίσης. Φέραμε το ΔΝΤ μέσα στην ΟΝΕ, επιβάλλαμε πολιτικές τρομακτικής λιτότητας στην Ευρώπη, γίναμε πειραματόζωα. Θα πρωτοπορήσουμε και σε αυτό γιατί αυτά που χρωστάμε στο ΔΝΤ την στιγμή αυτή είναι τεράστια τα ποσά αυτά και δεύτερον είναι ποσά που τα αποπληρώνουμε τώρα. Αυτά που χρωστάμε στην Ε.Ε έχουν μια περίοδο χάριτος. Επομένως αν είναι να σταματήσουμε τις πληρωμές - που πρέπει- δυστυχώς οι πληρωμές που θα σταματήσουμε θα είναι προς το ταμείο και την ΕΚΤ γιατί αυτές είναι που πιέζουν. Εκεί το πράγμα έχει μία εξέλιξη η οποία είναι και εν μέρει απρόβλεπτη είναι και εν μέρει πολύ δύσκολη. Όμως ποιός είναι ο άλλος δρόμος;"

Για τους προβληματισμούς στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ
"Πολύ φυσιολογικά έχουμε μία συζήτηση και μέσα στον κόσμο, που ειλικρινά κουβεντιάζει και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι για μία ακόμη φορά ο μόνος πολιτικός χώρος όπου η συζήτηση που γίνεται στην κοινωνία αντανακλάται και μέσα του".

Για το ενδεχόμενο προσφυγής σε λαϊκή εντολή.
"Η δική μου θέση, είτε μιλάμε για δημοψήφισμα είτε για εκλογές είναι παρά πολύ ξεκάθαρη.  Ο ΣΥΡΙΖΑ αν είναι να πάρει την λαϊκή εντολή που θα χρειαστεί προκειμένου να κάνει  μεγάλα βήματα αν δει ότι δεν μπορούμε να βρούμε λύση (κι αυτό ακόμα παίζεται) θα πρέπει να πάρει μια διαφορετική θέση ο ίδιος. Δεν είναι θέμα ...πές μου τι θέλεις κι εγώ θα το κάνω. Δεν είναι έτσι η Δημοκρατία, δεν είναι έτσι η πολιτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει ό ίδιος  να τοποθετηθεί με διαφορετικό τρόπο. Αυτό ήδη γίνεται μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ.".


Ακολουθεί το video Της συνέντευξης (θα αναρτηθεί αργότερα σε υψηλή ποιότητα και με κόψιμο των περιττών σημείων)

http://www.thepressproject.gr/article/77164/Lapabitsas-Irthe-i-ora-ton-megalon-apofaseon

Διαβάστε περισσότερα ...

Σοφία Σακοράφα: Στόχος Βερολίνου και Ε.Ε. ο διασυρμός κυβέρνησης και λαού

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Μιχάλη Σιάχο

Για τις διαπραγματεύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη, τις ασφυκτικές πιέσεις Βερολίνου και Βρυξελλών στην κυβέρνηση και τη χώρα, αλλά και για την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους, την οποία χαρακτηρίζει καθοριστικό εργαλείο ενάντια στις λεόντειες συμβάσεις που οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή κατάσταση μιλά στον Δρόμο η ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Σοφία Σακοράφα.

Πώς κρίνετε τη συμφωνία στο Eurogroup της 20ήςΦεβρουαρίου;

Η συμφωνία αυτή είναι μέρος μιας μακράς διαπραγμάτευσης και μάλιστα όπως αναμέναμε, αλλά και προκύπτει από τα γεγονότα, σε συνθήκες ασφυξίας. Ζητούμενο λοιπόν, υπό αυτές τις συνθήκες, ήταν να κερδηθεί πολιτικός χρόνος, χωρίς ταυτόχρονα να γίνουν εκπτώσεις στη λαϊκή εντολή την οποία λάβαμε. Το αποτέλεσμα ήταν να κερδηθεί ένα τετράμηνο με μια συμφωνία που έχει προβλήματα, αλλά δεν είναι η τελική. Η θέση μου, λοιπόν, δεν είναι ούτε πανηγυρική, ούτε επικριτική. Είναι θέση στήριξης της πολιτικής ταυτότητας της κυβέρνησής μας, συνυπολογίζοντας τον ανελέητο πόλεμο από εγχώρια και ευρωπαϊκά πολιτικά κέντρα, συνυπολογίζοντας ταυτόχρονα και τις προσδοκίες του λαού μας.

Μετά τη συμφωνία με σχόλιό σας στο Τwitter επισημάνατε ότι «ο λαός έδωσε εντολή για ακύρωση του Μνημονίου. Δεν έχουμε καμία πολιτική νομιμοποίηση για να πράξουμε το αντίθετο». Η συγκεκριμένη επισήμανση αφορούσε τη συμφωνία ή ήταν μια συνολικότερη προειδοποίηση από την πλευρά σας;

Το σχόλιο μου δεν επεσήμανε παρά το αυτονόητο. Είναι το αυτονόητο για το οποίο αγωνιζόμαστε και το οποίο, άλλωστε, κανείς μας δεν αρνείται. Εργαλείο σημαντικό αυτού του αγώνα είναι και η συγκρότηση της Επιτροπής για τον Λογιστικό Έλεγχο του Χρέους. Αυτό είναι προειδοποίηση! Προειδοποίηση με πολλούς αποδέκτες στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Προς όλους όσοι με πράξεις, παραλείψεις ή συγκεκριμένες ενέργειες, με υπογραφές σε λεόντειες συμβάσεις εκτόξευσαν το δημόσιο χρέος της Ελλάδας.

Από πολλούς σημειώνεται ότι τέλος του Μνημονίου σημαίνει όχι μόνο τυπικό τέλος ενός κειμένου-συμφωνίας, αλλά «ξήλωμα» όλου του εποικοδομήματος και ουσιαστικό τέλος της επιτροπείας, αν θέλουμε να βγούμε από το καθεστώς της αποικίας χρέους. Για σας τι σημαίνει τέλος του Μνημονίου;

Τα μνημόνια είναι, καταρχήν, το πολιτικό εποικοδόμημα, είναι η πολιτική υποταγή που αξιώνουν η Ε.Ε., το ΔΝΤ και η ΕΚΤ. Ταυτόχρονα, είναι το σύνολο των ρυθμίσεων και εφαρμοστικών νόμων που μας επέβαλλαν με την πρόθυμη συμβολή των κυβερνήσεων 2010-2014 και μετέτρεψαν την Ελλάδα σε αποικία χρέους και το λαό μας σε λεηλατημένο ιθαγενή. Το τέλος, λοιπόν, σημαίνει κατάργηση αυτής της πολιτικής και εκ βάθρων αναπροσανατολισμός της.

Από τις εκλογές και μετά είναι πασιφανές ότι η ευρωκρατία σφίγγει με κάθε τρόπο τη θηλιά στο λαιμό της χώρας και του λαού. Ποιος είναι ο στόχος Βερολίνου και Βρυξελλών;

Το Βερολίνο και το παρακολούθημά του, η Ε.Ε. εννοώ, εφαρμόζουν σε πλήρη συνεργασία με το εγχώριο πολιτικό κατεστημένο πρακτικές αποικιοκρατικού χαρακτήρα. Πέραν δηλαδή της οικονομικής ασφυξίας, επιχειρούν να γκρεμίσουν κάθε έννοια δημοκρατίας με το βέτο που θέτουν στη στοιχειώδη αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Προφανής στόχος ο διασυρμός της ελληνικής κυβέρνησης και κατ’ επέκταση του ελληνικού λαού.

Μόνον που την ημέρα κατά την οποία η ελληνική βουλή ψήφιζε τελικά το νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση, την ημέρα που ο πρωθυπουργός προειδοποιούσε ότι η Ελλάδα δεν εκβιάζεται, οι δρόμοι της Φρανκφούρτης έπαιρναν «φωτιά» αποδεικνύοντας, για άλλη μια φορά, ότι τα ζόρια δεν είναι μόνον δικά μας. Αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι τα αποτελέσματα της λιτότητας που επιδιώκει να κρύψει το Βερολίνο κάτω από το χαλί, τα αντιμετωπίζουν στην έδρα τους. Και αυτό είναι μόνον η αρχή.

Οι μέχρι τώρα χειρισμοί της κυβέρνησης θεωρείτε ότι είναι σωστοί και κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση;

Όταν βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία με τέτοια κρίσιμα διακυβεύματα είναι τουλάχιστον υπονομευτικό να κουνά κανείς το δάχτυλο μέσω συνεντεύξεων. Υπάρχουν όργανα. Εκεί αξιολογούνται και θα αξιολογηθούν όλες οι κινήσεις της κυβέρνησή μας. Εκεί διαμορφώνονται και οι διορθωτικές κινήσεις.

Με δεδομένες τις συνθήκες εκτιμάτε ότι μπορούν να αλλάξουν οι συσχετισμοί στην Ευρώπη προς όφελος των λαών και τι πολιτικές απαιτούνται προς αυτήν την κατεύθυνση;

Η Ευρώπη είναι ένα καζάνι που βράζει. Τα προβλήματα με ένταση παρουσιάζονται πλέον, πέραν του ευάλωτου Νότου, ακόμη και στη Γαλλία, αλλά και σε άλλες «ισχυρές» χώρες. Και τα προβλήματα είναι τέτοια που δεν προκαλούν απλώς δονήσεις, αλλά σοβαρότατες ρωγμές. Η γερμανική παντοκρατορία αμφισβητείται με πολλαπλούς τρόπους, από τη Λεπέν και τους ευωσκεπτικιστές έως τους ριζοσπάστες. Η Ελλάδα έχει την πολιτική υποχρέωση να μετασχηματίζει το διεθνή συσχετισμό σε συγκεκριμένη κατεύθυνση. Αυτό απαιτεί δουλειά σε επίπεδο ευρωπαϊκών κινημάτων, αλλά και σε πολιτικό επίπεδο κορυφής, δηλαδή σε επίπεδο πολιτικών συμμαχιών.

Υπάρχουν πολλά ανοιχτά ζητήματα που θολώνουν τους στόχους τις κυβέρνησης. Για παράδειγμα, το ΤΑΙΠΕΔ, τα περιφερειακά αεροδρόμια, οι Σκουριές κ.λπ. Πρέπει να δοθούν άμεσα ξεκάθαρες απαντήσεις για κεντρικές κατευθύνσεις και κόκκινες γραμμές ή μπορεί τέτοια ζητήματα να μένουν στην ασάφεια εντασσόμενα -ακόμα και κακόβουλα από κάποιους- στο πακέτο της διαπραγμάτευσης;

Είμαι σαφής. Πρέπει να υπάρχουν κόκκινες γραμμές. Σας λέω, όμως, και μια εκτίμησή μου: η τεράστια πίεση που θα δεχτεί η ελληνική κυβέρνηση θα αφορά ακόμη μεγαλύτερης έντασης διακυβεύματα.

Η συμφωνία του Ιουνίου τι όρους και περιεχόμενα πρέπει να έχει για να είναι μια ουσιαστική διέξοδος για το λαό και τη χώρα και πόσο η κυβέρνηση προετοιμάζεται με ουσιαστικό τρόπο γι’ αυτό;

Δύο είναι οι σημαντικοί πυλώνες και είναι αλληλένδετοι, το χρέος και η ανάπτυξη. Η συμφωνία του Ιουνίου θα πρέπει να αντικαταστήσει την καταστροφική συνταγή της λιτότητας και της ύφεσης με ένα σχέδιο ανάπτυξης. Ταυτόχρονα επιβάλλεται να ξεφύγουμε απ’ τη μέγγενη αυτού του τεράστιου και μη βιώσιμου χρέους. Η συμβολή της ΕΛΕ στην προετοιμασία της κυβέρνησης για τη διαπραγμάτευση του χρέους θα είναι καθοριστική. Η ΕΛΕ αποτελεί αποδεδειγμένα ένα σημαντικό εργαλείο για την απομείωση του χρέους.

Σε περίπτωση αδιεξόδου ή στο ενδεχόμενο η συμφωνία του Ιουνίου να είναι λεόντεια υπέρ των δανειστών, εκτιμάτε ότι η κυβέρνηση πρέπει να προσφύγει στο λαό και μέσα από ποια διαδικασία;

Τούτη η κυβέρνηση υπάρχει γιατί έχει τη στήριξη του λαού μας. Αριστερή κυβέρνηση δεν μπορεί πουθενά να υπάρχει αν διαπιστώνεται δυσαρμονία ανάμεσα σε αυτήν και το λαϊκό αιτούμενο.

Να κλείσουμε με την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους. Ποιοι είναι οι στόχοι της και ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα για την ολοκλήρωση του έργου της;

Η νεοσύστατη ΕΛΕ πρέπει να πω ότι αναπτύσσεται και στη μορφή και στο περιεχόμενο, όπως ακριβώς τη διεκδικούσε η επιτροπή πρωτοβουλίας και τα κινήματα. Μια ανοικτή, ανεξάρτητη, εξωστρεφής επιτροπή, που προσκαλεί την κοινωνία των πολιτών, αλλά και ειδικούς επιστήμονες σε μια συλλογική δράση. Στόχος μας είναι να αποκαλυφθεί η αλήθεια για το πώς φτάσαμε έως εδώ. Για την αρχή υπάρχουν δύο σταθμοί. Ο ένας τον Απρίλη, όπου θα συγκληθεί για πρώτη φορά η επιτροπή και θα περιγραφεί η μεθοδολογία της. Ο δεύτερος τον Ιούνη, όπου βάσει αυτής της μεθοδολογίας θα υπάρχουν και τα πρώτα συμπεράσματα για το πρώτο Μνημόνιο και για συμβάσεις εξοπλιστικών προγραμμάτων. Τα συμπεράσματα αυτά θα παρουσιασθούν στο πρώτο διεθνές συνέδριο της Επιτροπής. Το συνολικό χρονοδιάγραμμα αφορά σίγουρα αρκετούς μήνες, όμως τμήματα αυτοτελή της δουλειάς της θα παρουσιάζονται διαρκώς.

http://www.e-dromos.gr/stoxos-berolinou-sakorafa/

Διαβάστε περισσότερα ...

Κώστας Βεργόπουλος: «Η Ευρώπη παραδίδει ανυπεράσπιστες τις χώρες- μέλη στις αγορές»

Ο καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Paris VIII Κώστας Βεργόπουλος αναλύει στη HuffPost Greece τα οικονομικά και πολιτικά δεδομένα λίγο πριν την κρίσιμη συνάντηση του Eurogroup της 8ης Δεκεμβρίου.

-Εκτός από τις διαπιστώσεις για την απόκλιση των ευρωπαϊκών οικονομιών ως κυρίαρχο δεδομένο στην ΕΕ, τι πρέπει να γίνει πρακτικά, ώστε να αντιστραφεί αυτή η πορεία;

Από την ιδρυτική Συνθήκη της Ρώμης (1957) μέχρι την Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992), η ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική είχε βασίσει στις αρχές την «συνοχής» και της «σύγκλισης» ανάμεσα στις χώρες μελή. Είχε εξ αρχής θεωρηθεί ότι η ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, των κεφαλαίων και των εργαζομένων αποτελούσε βασικό μηχανισμό για την σύγκλιση και συνοχή στον ευρωπαϊκό χώρο. Εκτός αυτού, είχαν δημιουργηθεί ειδικευμένα ταμεία συνοχής και σύγκλισης που επιδοτούσαν τους αδύναμους εταίρους προκειμένου να ανταποκριθούν σε αυτούς τους στόχους, που θεωρούντο απαραίτητοι για την υψηλή επίδοση του ευρωπαϊκού συνόλου.

"Τα εθνικά εργαλεία ρύθμισης καταργούνται εν ονόματι της Ευρώπης, ενώ από την πλευρά δεν αναπληρώνονται με αντίστοιχα ευρωπαϊκά εργαλεία ρύθμισης"Όμως, από το 1992 και ιδίως από το 1998, με την εφαρμογή του κοινού νομίσματος, οι βασικοί αυτοί στόχοι έχουν ατονήσει και παραγκωνίσει. Με την κρίση του 2008, αναπτύσσεται ένας νέος ευρωπαϊκός λόγος με γερμανική έμπνευση στους αντίποδες του προηγούμενου: «οι υπερχρεωμένες χώρες είναι αποτυχημένες και δεν πρέπει να στηρίζονται, αλλά πρέπει να τιμωρούνται, διότι την στήριξη των αποτυχημένων χώρων πληρώνουν σε τελική ανάλυση οι φορολογούμενοι των επιτυχημένων». Με αυτή την λογική, κόβεται η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση στις υπερχρεωμένες χώρες και αυτές παραδίδονται έτσι στην ύφεση, όμως η τελευταία έχει μεταδοτικά αποτελέσματα σε ολόκληρη την Ευρωζώνη, ακόμη και στις πιστώτριες χώρες, με τελική συνέπεια την σημερινή γενική πορεία ολόκληρης της Ευρωζώνης προς τον αποπληθωρισμό (déflation). Για να αντιστραφεί η καθοδική πορεία της Ευρώπης προς τα τάρταρα, χρειάζεται επειγόντως να ξαναρχίσει η χρηματοδότηση των αδύναμων περιοχών με ευρωπαϊκό χρήμα και με χαμηλό κόστος, όσο αυτό με το οποίο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα χρηματοδοτεί απεριόριστα τις ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες. Για να υπάρχει σύγκλιση και συνοχή του συνόλου, απαιτείται να υπάρχει κινητικότητα, πλαστικότητα, προσαρμοστικότητα, που μόνον με την ανάπτυξη εξασφαλίζεται. Ενώ με την ύφεση, τίποτα δεν κινείται και το μόνο που επικρατεί είναι ο νομός της αδρανείας και της κατάρρευσης.

-Υπάρχει τρόπος για να υποχωρήσει η κυρίαρχη αφήγηση που στηρίζεται πάνω στη διαλεκτική της εξακολουθητικής "τιμωρητικής" στάσης απέναντι στην Ελλάδα ως προϋπόθεση εξόδου από την κρίση;

Ο τρόπος είναι να αντιληφτούν οι ευρωπαίοι ιθύνοντες ότι η τιμωρητική πολιτική εξελίσσεται σήμερα σε μπούμερανγκ που στρέφεται εναντίον όλων, με συνέπεια το σημερινό θλιβερό αποτέλεσμα για ολόκληρη την Ευρωζώνη που σέρνεται σε ρυθμούς 0,2% και 0,3%, έναντι 4% των ΗΠΑ. Όμως, μεταδοτική είναι όχι μόνον η ύφεση, αλλά και η ενδεχόμενη αποβολή μιας χώρας μέλους από την Ευρωζώνη. Εάν το πρώτο οδηγεί την Ευρωζώνη προς τα κάτω, το δεύτερο είναι περισσότερο επικίνδυνο, αφού την οδηγεί σε διάρρηξη. Όσοι ενοχοποιούν την προ του 2008 ανάπτυξη ως δήθεν « τεχνητή », καθότι στηριζόμενη στο δανεισμό και στο κράτος, δεν πρέπει να παραβλέπουν ότι και η σημερινή ύφεση δεν έχει καθόλου «διορθωτικό » χαρακτήρα, είναι επίσης «τεχνητή», αφού βασίζεται επίσης στις εκ των άνω περικοπές κρατικών δαπανών και εισοδημάτων.

-Πιστεύετε ότι η Αριστερά και μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα κατορθώσει να αντιπαρατεθεί με συστηματικό και διορατικό τρόπο σε ένα απαιτητικό διεθνές περιβάλλον στο οποίο κυριαρχούν οι ευμετάβλητες αγορές και η εμμονή της Γερμανίας με την λιτότητα;

Πιστεύω ότι μια απλώς δημοκρατική κυβέρνηση, ούτε καν αριστερή, που εμπνέεται από τις ευρωπαϊκές ιδρυτικές Συνθήκες του 1957, δηλαδή που στοχεύει πράγματι στην συνοχή και σύγκλιση στην Ευρώπη, δεν θα ανησυχούσε περισσότερο τις αγορές, αλλά αντίθετα θα τις καθησύχαζε. Αυτό δηλούν σήμερα και οι συστάσεις του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ, αλλά και από την πλευρά των ΗΠΑ και του υπόλοιπου πλανήτη. Η αποκατάσταση της σταθερότητες στην Ευρώπη, αντί της σημερινής πορείας προς την ύφεση και τον αποπληθωρισμό, θα είναι προς όφελος όλων των πλευρών, τόσο των εσωτερικών, όσο και των εξωτερικών. Όταν σήμερα η Ευρώπη και ιδίως η Γερμάνια διαθέτουν σοβαρά εξωτερικά πλεονάσματα που δεν ανακυκλώνουν ούτε καν στο εσωτερικό τους, αυτό σημαίνει ότι απομυζούν μονόπλευρα την παγκόσμια οικονομία και διατηρούνται εις βάρος της.

-Με ποιο τρόπο οι πολίτες των χωρών του Νότου που αντιμετωπίζουν κοινά προβλήματα και προκλήσεις θα μπορούσαν να συσπειρωθούν αποτελεσματικά εναντίον της Γερμανικής «ορθοδοξίας»;

"Ούτε πιστεύω ότι οι δανειστές αποβλέπουν στην κήρυξη της χώρας σε αδυναμία πληρωμών, με σκοπό να περάσουν σε κατασχέσεις της δημόσιας περιουσίας. Σε μια πτωχευμένη χωρά, τα δημόσια αγαθά απαξιώνονται κι αυτά και αντί να προσελκύουν επενδυτές, απωθούν''Το κλειδί για την σύμπραξη όλων των χώρων στην ανατροπή της σημερινής πολίτικης είναι το μέγεθος των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν εξ αιτίας της «γερμανικής ορθοδοξίας». Η έκταση της ανεργίας και ιδίως των νέων πιέζουν ασφυκτικά προς αυτή την κατεύθυνση. Επίσης, η υπολειτουργία του ήδη εγκατεστημένου παραγωγικού εξοπλισμού εξελίσσεται σε σπατάλη που πιέζει και αυτή προς την ιδία κατεύθυνση. Με την γερμανική απολυτή προτεραιότητα στην άμεση καταπολέμηση των δημοσίων ελλειμμάτων, όλες οι ευρωπαϊκές οικονομίες κατευθύνονται ολοταχώς προς αρνητικές επιδόσεις. Η ανάκαμψη δεν θα γίνει ποτέ, εάν προηγουμένως δεν μεταβάλει στόχους η οικονομική πολιτική.

-Είστε αισιόδοξος για την πορεία της Ευρωπαϊκής Αριστεράς; Με ποιο τρόπο θα επικαιροποιηθούν τα οράματα αυτά μέσα σε ένα αχανές περιβάλλον εθνικισμών και οικονομικής απορρύθμισης;

Εάν σήμερα αναπτύσσονται οι εθνικισμοί στην Ευρώπη και μάλιστα με αντί-ευρωπαϊκό περιεχόμενο, αυτό οφείλεται αποκλειστικά και μόνον στην αποτυχία της σημερινής ευρωπαϊκής πολίτικης, από την όποια οι εθνικισμοί επωφελούνται. Η γερμανική πολιτική στην Ευρώπη δεν παύει να συσσωρεύει αποτυχίες και αυτές δεν παύουν να ενισχύουν τους αποχρωστικούς εθνικισμούς. Εάν η Ευρώπη ακολουθούσε το αρχικό ιδρυτικό της πρόγραμμα με στόχο την συνοχή και την σύγκλιση, οι εθνικισμοί θα είχαν βρεθεί τελείως εκτός κλίματος και φάσης. Εξ άλλου, η Ευρώπη οικοδομήθηκε στη βάση της προστασίας των χώρων μελών από τους κινδύνους της παγκοσμιοποίησης, όπως τόνιζε ο Ζακ Ντελόρ. Άντυτου, σήμερα με την υστερία των απορρυθμίσεων, η Ευρώπη, αντί να προστατεύει, παραδίδει ανυπεράσπιστες τις χώρες μελή στις αγορές. Τα εθνικά εργαλεία ρύθμισης καταργούνται εν ονόματι της Ευρώπης, ενώ από την πλευρά δεν αναπληρώνονται με αντίστοιχα ευρωπαϊκά εργαλεία ρύθμισης.

-Αφού η διάγνωση για το χρέος και την ανάγκη κουρέματος έχει πιστοποιηθεί ως μια ενδεδειγμένη λύση και από το ΔΝΤ πόσο χρόνο πιστεύετε θα διανύσουμε για να φτάσουμε σε μια ευνοϊκή λύση για την Ελλάδα;

Είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο, το ελληνικό χρέος θα πρέπει να πάψει να επιβαρύνει ασφυκτικά τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας. Όταν σήμερα, υπό τους ευνοϊκότερους όρους, η Ελλάδα υποχρεώνεται από τους ευρωπαίους δανειστές της να αποσπά κάθε χρόνο 10% με 20% του Εθνικού Εισοδήματος της για πληρωμές χρεολυσίων και τόκων, είναι προφανές ότι δεν μπορεί να γίνεται σοβαρός λόγος για ανάκαμψη και επιστροφή της χώρας στην ανάπτυξη. Πολύ περισσότερο που, όπως προβλέπεται από το πρόγραμμα του 2012, η εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους αναμένεται να ξεπεράσει το 30% του ΑΕΠ από το 2024. Καμία έξυπνη διαχείριση αυτού του χρέους δεν θα είναι σοβαρή, εάν δεν αποδεχτεί την διαγραφή του μεγαλυτέρου μέρους του και την μετάθεση σε βάθος χρόνου την αποπληρωμή του εναπομένοντος και μάλιστα με ρήτρα ανάπτυξης. Ούτε πιστεύω ότι οι δανειστές αποβλέπουν στην κήρυξη της χώρας σε αδυναμία πληρωμών, με σκοπό να περάσουν σε κατασχέσεις της δημόσιας περιουσίας. Σε μια πτωχευμένη χωρά, τα δημόσια αγαθά απαξιώνονται κι αυτά και αντί να προσελκύουν επενδυτές, απωθούν.

-Πως σχολιάζετε το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων στο Παρίσι με τους δανειστές;

"Όταν σήμερα η Ευρώπη και ιδίως η Γερμάνια διαθέτουν σοβαρά εξωτερικά πλεονάσματα που δεν ανακυκλώνουν ούτε καν στο εσωτερικό τους, αυτό σημαίνει ότι απομυζούν μονόπλευρα την παγκόσμια οικονομία και διατηρούνται εις βάρος της"Οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές έπρεπε να γίνονται στην έδρα της κυβέρνησης, εκεί που εδράζεται η εθνική κυριαρχία, και όχι στο εξωτερικό. Η κυβέρνηση προτίμησε το Παρίσι, για να περιφέρει επιδερμική επίδειξη απεξάρτησης από την Τρόικα. Όμως τώρα, φθίνει στο σημείο να εκλιπαρεί την Τρόικα να επιστρέψει στην Αθήνα, πράγμα που εξ αρχής επιθυμούσε να αποφύγει. Οι διαπραγματεύσεις προσέκρουσαν στις υπερφίαλες και αντιπαραγωγικές αξιώσεις της Τρόικας, σχετικά με την αύξηση του ΦΠΑ και τις 100 δόσεις για τις καθυστερούμενες οφειλές. Ωστόσο, είναι προφανές ότι τόσο το ένα μετρό όσο και το άλλο, εάν εφαρμοστούν, περιορίζουν ακόμη περισσότερο τα εισοδήματα, όπως και το διαθέσιμο στην εσωτερική αγορά χρήμα, με τελικό αποτέλεσμα την πλήρη αποξήρανση της ελληνικής οικονομίας ακόμη και από τα τελευταία εναπομένοντα ίχνη ρευστότητες. Εάν οι αξιώσεις γίνουν δέκτες, τότε σβήνει και η τελευταία αναλαμπή που δημιουργήθηκε στη χωρά από το καλοκαίρι του 2014, με αφορμή τις αυξημένες εισπράξεις από τον τουρισμό και την σχετική βελτίωση του κλίματος εμπιστοσύνης των καταναλωτών και των επενδυτών.

-Με ποιο τρόπο οι «αμετανόητοι» υπερασπιστές της ευημερίας των πολιτών και των κοινωνικών ελευθεριών θα μπορέσουν να αντισταθούν στον παραλογισμό της γερμανοκεντρικής Ευρώπης; Πιστεύετε ότι οι νέοι διαθέτουν σήμερα επαρκή θεωρητικά και πρακτικά εργαλεία για να προωθήσουν τις αναγκαίες πολιτικές αλλαγές;

Απέναντι στον παραλογισμό της «γερμανοκεντρικης Ευρώπης», οι νέοι είναι σήμερα τα κυριότερα θύματα αυτού, αφού η νεανική ανεργία είναι τριπλάσια και τετραπλάσια του μέσου όρου σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης. Ακόμη και αν υποτεθεί ότι δεν διαθέτουν τα θεωρητικά εργαλεία, αυτό δεν είναι πρόβλημα, αφού ακόμη και αν τα διέθεταν, θα έπρεπε οπωσδήποτε να τα αλλάξουν και να τα ανακαινίσουν. Όπως έλεγε κάποιος Μαρξ, δεν εξαρτάται η ζωή από την θεωρία, αλλά η θεωρία από την ζωή. Οι θεωρίες δεν προηγούνται της ζωής, αλλά πάντοτε ακολουθούν και προσπαθούν εκ των υστέρων να εξηγήσουν το τι συνέβη.

-Πως θα ξεπεράσει η Ελλάδα την ιστορική ροπή στο λαϊκισμό που την οδήγησε στο να μην έχει αντανακλαστικά απέναντι στη κρίση και ποιος είναι ο τρόπος να θωρακιστεί από ενδεχόμενους νέους λαϊκισμούς;

Εάν με τον ορό «λαϊκισμός» εννοούμε την απλή και συνήθη πολιτικάντη δημαγωγία, τότε το ζήτημα έχει περιορισμένη σημασία. Όμως, είθισται με αυτόν τον ορό να υποδηλώνονται οι κινητοποιήσεις ολοκλήρου του λάου, σαν σύνολο, σε αντιπαράθεση με τις λεγόμενες «ταξικές ». Εάν σήμερα επικαιροποιειται η αναφορά σε ολόκληρο τον λαό, με την κίνδυνο αυτό να χαρακτηρίζεται «λαϊκισμός», αυτό οφείλεται στο ότι με τις γερμανικές επιλογές στην Ευρώπη, πλήττονται ταυτόχρονα πολλές τάξεις και πανσπερμία κοινωνικών στρωμάτων, πράγμα που οδηγεί μοιραία σε ανάδειξη πολυσυλλεκτικών λαϊκών μετώπων. Η ταξική αναφορά λειτούργει διασπαστικά για τις νέες λαϊκές συσπειρώσεις, ενώ τα ποικίλα και οξύτατα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλοι προέρχονται σήμερα από ένα ενιαίο και αυταρχικό κέντρο, που δεν διστάζει να αποδόμει και να απαξιώνει όλες τις κοινωνικές, πολιτικες και πολιτισμικες κατακτήσεις στον ευρωπαϊκό χώρο κατά τους δυο τελευταίους αιώνες. Ο «λαϊκισμός» με την δεύτερη έννοια, ως λαϊκή συσπείρωση πολλών τάξεων και κοινωνικών στρωμάτων, πρέπει σήμερα να ανησυχεί τα κατεστημένα πολιτικά συστήματα και μάλιστα πολύ περισσότερο από ότι με την πρώτη έννοια της απλής πολιτικάντικης δημαγωγίας.

-Πως πιστεύετε ότι θα διαμορφωθεί ο χώρος της Κεντροδεξιάς και της Δεξιάς στην Ελλάδα;

Το ελληνικό «παράδοξο» σήμερα είναι ότι ενώ ο χώρος των συντηρητικών ευρωπαϊκών κόμματων «καίγεται» στην κοινή γνώμη, εν τούτοις το όραμα της Ευρώπης δεν έχει επί του παρόντος «καεί» και μάλιστα παραμένει σε μεγάλο βαθμό στην Ελλάδα και πάντως πολύ περισσότερο από ότι στη Γερμάνια, η όποια μέχρι σήμερα αντλεί μονομερώς τα περισσότερα οφέλη από το ευρωπαϊκό εγχείρημα. Η ελληνική Δεξιά και Κεντροδεξιά, εάν έχει ακόμη κάποιο μέλλον στην Ελλάδα, αυτό θα φάνει από το ποσό είναι διατεθειμένη να αρθρώσει κριτικό λόγο απέναντι στην σημερινή καταστροφική πορεία των ευρωπαϊκών πραγμάτων, αντί να τα εξωραΐζει, όπως κάνει σήμερα, και να ισχυρίζεται ότι η πολιτική της είναι μονόδρομος για την έξοδο από την ύφεση και για την επιτυχία. Η κριτική στάση απέναντι στην σημερινή Ευρώπη φέρεται κυρίως από την ευρωπαϊκή Αριστερά, όμως αυτό δεν ήταν αναγκαίο. Δεδομένου ότι και η Αριστερά ασκεί αυτή την κριτική όχι με κατ΄ανάγκην αριστερό λόγο, αλλά με παλλαϊκό και πανδημοκρατικό λόγο και επιχειρήματα. Εάν η σημερινή πτωτική πορεία της Ευρώπης δεν τις αγγίζει, τότε δεν έχουν σοβαρό μέλλον στη χωρά μας ούτε η Δεξιά ούτε η Κεντροδεξιά, αλλά επίσης ούτε και η Κεντροαριστερά. 

http://www.huffingtonpost.gr/2014/12/01/vergopoulos-gia-agores_n_6250358.html?utm_hp_ref=greece

Διαβάστε περισσότερα ...

«Η Ευρώπη είναι πλέον αποικία της Γερμανίας»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στην Αφροδίτη Τζιαντζή

Για τον συγγραφέα περισσότερων από 30 βιβλίων -κυρίως στα γερμανικά και τα ισπανικά- η μορφή του Δον Κιχώτη, μαζί με τον Τολστόι, τον Γκάντι και τους στωικούς φιλοσόφους, είναι «η πιο αγνή ενσάρκωση του αναρχισμού. Αγωνίσου και χάσε». «Ενας Δον Κιχώτης στη Γερμανία» είναι ο τίτλος ενός από τα αυτοβιογραφικά του βιβλία.

Στο βιβλίο του «Η Ελευθεριακή Επανάσταση: Οι αναρχικοί στον εμφύλιο πόλεμο στην Ισπανία» (υπό έκδοση από τις εκδόσεις «Στάσει Εκπίπτοντες») δεν περιγράφει απλώς τις αναμνήσεις του από τον Εμφύλιο. Ηταν εξάλλου μόλις 9 ετών όταν τα φασιστικά στρατεύματα του Φράνκο μπήκαν στη Βαρκελώνη. Μιλά για τις περιπέτειες των εξόριστων αντικαθεστωτικών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γαλλία, όπου βρέθηκε ο πατέρας του, για το δίκτυο παράνομης κινητικότητας και επικοινωνίας των φυλακισμένων αγωνιστών με τις οικογένειές τους. Η προσωπικότητα του Σάνια διαμορφώθηκε από αυτές τις συνθήκες και οι κουβέντες του πατέρα του, που ίδρυσε το «Λαϊκό Εγκυκλοπαιδικό Αθήναιο», τον σημαντικότερο αυτομορφωτικό θεσμό της Βαρκελώνης, τον σφράγισαν: «Δεν έχω κανένα χάρισμα. Ολα όσα έλεγε ο πατέρας μου αποτελούσαν μέρος της παιδείας μου. (…) Το πρώτο γράμμα της ζωής μου σε ποιον το έγραψα; Στον πατέρα μου. Και το πρώτο γράμμα που λαμβάνω είναι δικό του, από τη φυλακή. Ηταν μια πολύ σπουδαία εμπειρία», παραδέχεται. Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του «Ανθρωπομανία» ο Σάνια επισκέφθηκε την Αθήνα και μίλησε στην «Εφ.Συν.».

• Χθες μιλήσατε για την αυτοδιεύθυνση στο κοινό του Πολυτεχνείου. Σήμερα μιλάτε σε μια συνεταιριστική εφημερίδα. Ποια είναι η δική σας εμπειρία από τον χώρο των ΜΜΕ, αρθρογραφώντας επί χρόνια σε ισπανόφωνες εφημερίδες;

Στο Πολυτεχνείο μίλησα για τη μεγάλη αντίφαση ανάμεσα στον σκληρό κόσμο που ζούμε και τον κόσμο που ονειρευόμαστε. Γνωρίζουμε καλά ότι οι εφημερίδες βρίσκονται στα χέρια των καπιταλιστών, που παραπληροφορούν τον κόσμο με συστημική προπαγάνδα. Οι αντισυστημικές, κριτικές φωνές γίνονται όλο και πιο σπάνιες. Πριν από 20 και 30 χρόνια εξέδωσα βιβλία που πλέον δεν θα μπορούσαν καν να βρουν εκδότη.

• Στην Ελλάδα υπάρχει έντονο αντιγερμανικό συναίσθημα, κυρίως εξαιτίας της οικονομικής πολιτικής της τρόικας, που νιώθουμε ότι υπαγορεύεται από τη γερμανική κυβέρνηση. Πώς βλέπετε τον ρόλο της Γερμανίας στην Ευρώπη;

Πριν από 25 χρόνια έγραψα ένα βιβλίο με τίτλο «Εl Quarto Imperio – Το Τέταρτο Ράιχ». Η προφητεία μου εκπληρώθηκε. Η Ευρώπη είναι πλέον αποικία της Γερμανίας. Ο ρόλος της Γερμανίας είναι ολέθριος. Πρέπει κάποια στιγμή η Ευρώπη να επαναστατήσει ενάντια στη γερμανική ηγεμονία.

• Θεωρείτε ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση μπορεί ποτέ να γίνει Ευρώπη των λαών;

Η Ευρώπη τού σήμερα, η Ευρώπη της κρίσης είναι ένα γραφειοκρατικό τέρας. Ασκεί μια αδυσώπητη, αντιδημοκρατική ηγεμονία. Η γραφειοκρατία των Βρυξελλών, του Ευρωκοινοβουλίου και των λόμπι είναι παρασιτική. Σιτίζονται με ντροπιαστικά υψηλούς μισθούς και έχουν μεγαλύτερη εξουσία από τα εθνικά Κοινοβούλια. Ο κάθε λαός πρέπει να παλεύει μέσα στην ίδια του τη χώρα ενάντια στο αυταρχικό αυτό καθεστώς των Βρυξελλών. Αυτή είναι η Ευρώπη των εμπόρων, της αγοράς και του κεφαλαίου.

• Ζήσατε τη δικτατορία του Φράνκο στην πατρίδα σας. Φοβάστε ότι μπορούμε να ξαναζήσουμε τέτοιες εποχές στην Ευρώπη;

Σήμερα ζούμε τη δικτατορία του κεφαλαίου και όχι τη δικτατορία των όπλων. Είναι μια άλλη μορφή δικτατορίας. Η Ελλάδα έχει 27% ανεργία, η Ισπανία 25% ανεργία, ο κόσμος δεν μπορεί καν να επιβιώσει. Αυτό που ζούμε είναι ένας πολιτισμός του θανάτου.

• Εχετε γράψει βιβλία για την αυτοδιεύθυνση. Πόσο εφικτή είναι σε κοινωνίες όλο και πιο ολοκληρωτικές;

Στο καπιταλιστικό Μάντσεστερ του 19ου αιώνα, οι εργάτες κατάφεραν να δημιουργήσουν συνεταιρισμούς αλληλοβοήθειας, παραγωγικούς και καταναλωτικούς. Η συνεταιριστική παράδοση αναδύθηκε από το ίδιο το εργατικό κίνημα. Ο πατέρας μου το 1930, σε συνθήκες καπιταλισμού, δούλευε με άλλους συντρόφους του σε μεγάλη κοοπερατίβα, εργοστάσιο υαλικών. Λειτουργούσε στην εντέλεια, χωρίς αφεντικά και ιεραρχία. Αν ήταν εφικτό τότε, είναι και σήμερα.

• Επαιρναν όλοι τον ίδιο μισθό;

Οχι. Αυτό συνέβη αργότερα. Την εποχή της Ισπανικής Επανάστασης, ο θείος μου ήταν γραμματέας του Συνδικάτου Θεάματος της CNT και έπαιρνε τον ίδιο μισθό με τον τελευταίο εργάτη.

• Ο αναρχοσυνδικαλισμός στην Ισπανία ήταν ένα πολύ σημαντικό κίνημα. Παραμένει επίκαιρος ή ανήκει στο παρελθόν;

Οι θεμελιώδεις αρχές της ελευθεριακής ιδεολογίας παραμένουν έγκυρες: η ισότητα, η συνεργασία, ο αντικαπιταλιστικός χαρακτήρας. Το πρόβλημα είναι ότι τα ελευθεριακά συνδικάτα της Ισπανίας δεν έχουν πια τη δύναμη να υποστηρίξουν αυτές τις αρχές. Πριν από τον πόλεμο η αναρχοσυνδικαλιστική CNT ήταν το μεγαλύτερο κίνημα στην Ισπανία με 2 εκατομμύρια αγωνιστές. Σήμερα ο συνδικαλισμός στο σύνολό του βρίσκεται σε κρίση. Οση δύναμη απομένει στα συνδικάτα, έχει περάσει στα χέρια γραφειοκρατών και ρεφορμιστών, που υπηρετούν το σύστημα. Στη Γερμανία τα συνδικάτα λειτουργούν σαν καπιταλιστικές επιχειρήσεις.

• Υιοθετείτε μια ανθρωπιστική κοσμοθεωρία. Δεν είναι και ο ανθρωπισμός μια κακοπαθημένη έννοια, όταν ώς και βομβαρδισμοί γίνονται στο όνομά του;

Ο δικός μου ανθρωπισμός είναι αντικαπιταλιστικός, ελευθεριακός, αντιαστικός. Είναι μια έννοια που τη χρησιμοποιούν όλοι, όμως εγώ τη χρησιμοποιώ με την πρωταρχική της σημασία.

• Βρίσκετε ελπίδα σε κόμματα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα ή οι Podemos στην Ισπανία;

Δεν ισοπεδώνω τις διαφορές ανάμεσα στα κόμματα. Δεν είναι όλοι ίδιοι. Ομως δεν εμπιστεύομαι τα πολιτικά κόμματα να διαχειρίζονται τις υποθέσεις του λαού. Πιστεύω στην εργατική χειραφέτηση και την άμεση δημοκρατία. Οσο για το Podemos, είναι ένας μικρός πυρήνας πρώην κομμουνιστών και ακαδημαϊκών, παιδιών του μπαμπά, απομακρυσμένων από τα προβλήματα της εργατικής τάξης. Προέρχονται βέβαια από το κίνημα της 15 Μάη των πλατειών, που ωστόσο δεν γεννήθηκε στους κόλπους της παραγωγής. Ελπιδοφόρο θεωρώ το κίνημα κατά των εξώσεων στην Ισπανία, τοπικά εγχειρήματα επανάκτησης και αυτοδιαχείρισης φυσικών πόρων -όπως το νερό, μικρές οικο-κολεκτίβες, χωριά με τοπικό νόμισμα. Κυρίως όμως θεωρώ ελπιδοφόρα τη διάχυση αυτών των εγχειρημάτων. Δεν μπορούν να αλλάξουν το σύστημα, αν η αντιπαράθεση δεν περάσει στον τομέα της παραγωγής. Χρειαζόμαστε μια επανάσταση των συνειδήσεων. Μόνο αν η εργατική τάξη συνειδητοποιήσει το μέγεθος της εκμετάλλευσής της, το πόσο υποφέρει και εξαθλιώνεται, θα μπορέσει να εξεγερθεί.

Τα βιβλία του συγγραφέα Ελένο Σάνια «Ανθρωπομανία» και «Η κοινωνία της αυτοδιεύθυνσης και οι εχθροί της» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Στάσει εκπίπτοντες».

http://www.efsyn.gr/?p=240495

Διαβάστε περισσότερα ...

ΝΟΑΜ ΤΣΟΜΣΚΙ: «Ο καπιταλισμός, ασυμβίβαστος με τη δημοκρατία»

ΝΟΑΜ ΤΣΟΜΣΚΙ, γλωσσολόγος, φιλόσοφος, κοινωνικός και πολιτικός στοχαστής

Ο κορυφαίος αντιφρονών των ΗΠΑ μιλά για το Μεσανατολικό, τους τζιχαντιστές, τις σφαγές στη Γάζα, το ουκρανικό και το ΝΑΤΟ, τον αρπακτικό καπιταλισμό και τον πυρηνικό κίνδυνο

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Χ.Ι. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ

Εδώ και δεκαετίες, ο Νόαμ Τσόμσκι θεωρείται ευρέως ως ο πιο σημαντικός διανοούμενος εν ζωή (γλωσσολόγος, φιλόσοφος, κοινωνικός και πολιτικός επικριτής) και ο κορυφαίος αντιφρονών των Ηνωμένων Πολιτειών από τον πόλεμο του Βιετνάμ.

Το έργο του γύρω από τη γλωσσολογία έχει επηρεάσει μια σειρά από ακαδημαϊκούς τομείς, που κυμαίνονται από την τεχνητή νοημοσύνη και τη γνωσιακή επιστήμη μέχρι την επιστήμη των υπολογιστών, τη λογική, τα μαθηματικά και τη θεωρία της μουσικής και κατατάσσεται με τον Μαρξ και τον Σέξπιρ μεταξύ των πρώτων δέκα μεγαλύτερων στοχαστών όλων των εποχών. Τα πολιτικά και κοινωνικά γραπτά του, που κυμαίνονται από σφοδρές κριτικές προς την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, το σύγχρονο καπιταλισμό και τα μέσα ενημέρωσης, μέχρι διεισδυτικές αναλύσεις για τις σύγχρονες παγκόσμιες εξελίξεις, έχουν παγκόσμια απήχηση, που απλά δεν συγκρίνονται με τις συνεισφορές οποιουδήποτε άλλου ακαδημαϊκού αναλυτή.

Σε αντίθεση με την ψευδοδιανοητική στάση ενός μεγάλου μέρους της ακαδημαϊκής Αριστεράς, ιδίως στον τομέα των πολιτισμικών σπουδών, οι εκπρόσωποι των οποίων ευδοκιμούν με τη χρήση εξαιρετικά αφηρημένων όρων, πολυσύλλαβων λέξεων, περίπλοκων προτάσεων και στείρων θεωριών, το έργο του Τσόμσκι είναι εμπειρικά εμπεδωμένο, εξαιρετικά αναλυτικό, συνεπάγοντας έτσι τα αίτια από παρατηρήσιμα φαινόμενα, ενώ τα επιχειρήματά του βασίζονται σε ηθικά πρότυπα και κριτήρια. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι αυτός ο σπάνιος συνδυασμός υπέρτατης διανοητικής δύναμης, απτόητης πνευματικής εντιμότητας και απαράμιλλου διανοητικού θάρρους που έχει κάνει τον Τσόμσκι τον πιο δημοφιλή παγκόσμιο στοχαστή της εποχής μας.

Ο Τσόμσκι έχει δημοσιεύσει πάνω από 100 βιβλία και χιλιάδες άρθρα και δοκίμια. Ως υπέρτατο φόρο αναγνώρισης και τιμής προς το επιστημονικό του έργο έχει λάβει δεκάδες τιμητικά διδακτορικά διπλώματα από μερικά από τα μεγαλύτερα ακαδημαϊκά ιδρύματα του κόσμου. Το τελευταίο του βιβλίο, «Masters of Mankind - Essays and Lectures 1969-2013» («Οι κυρίαρχοι της ανθρωπότητας - Δοκίμια και διαλέξεις, 1969-2013»), μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Haymarket Books. Στο πλαίσιο αυτού του εκδοτικού γεγονότος, ο Τσόμσκι παραχώρησε μια αποκλειστική και μακροσκελή συνέντευξη στην «Κ.Ε.».

* Σε μια τηλεοπτική ομιλία του, παραμονές της 13ης επετείου για την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, ο Ομπάμα ανακοίνωσε στον αμερικανικό λαό και τον υπόλοιπο κόσμο ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επιστρέψουν στον πόλεμο στο Ιράκ, αυτή τη φορά εναντίον του αυτοαποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και της Συρίας (ISIS). Αποτελεί το Ιράκ ένα εκκρεμές ζήτημα της εισβολής των ΗΠΑ το 2003, ή θεωρείτε ότι η όλη κατάσταση εκεί είναι απλώς το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της στρατηγικής ατζέντας της Αυτοκρατορίας του Χάους;

- Το «αναπόφευκτο» είναι πολύ ισχυρή λέξη, αλλά η εμφάνιση του ISIS και η γενική εξάπλωση του ριζοσπαστικού τζιχαντισμού είναι μια αρκετά φυσική απόφυση της χρησιμοποίησης της βαριοπούλας εκ μέρους της Ουάσιγκτον πάνω από την εύθραυστη κοινωνία του Ιράκ, η οποία μόλις και μετά βίας στηριζόταν στα πόδια της έπειτα από μια δεκαετία αμερικανοβρετανικών κυρώσεων, που ήταν τόσο επαχθείς, ώστε οι σεβαστοί διεθνείς διπλωμάτες που τις εφάρμοσαν μέσω του ΟΗΕ παραιτήθηκαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας με την κατηγορία ότι ήταν «γενοκτονικές».

Ενας από τους πιο σεβαστούς καθεστωτικούς αναλυτές των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, ο πρώην πράκτορας της CIA Graham Fuller, έγραψε πρόσφατα το εξής: «Νομίζω ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ένας από τους βασικούς δημιουργούς του ISIS. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν σχεδίασαν το σχηματισμό του ISIS, αλλά οι καταστροφικές παρεμβάσεις τους στη Μέση Ανατολή και ο πόλεμος στο Ιράκ ήταν οι βασικές αιτίες της γέννησης του ISIS».

Νομίζω ότι έχει δίκιο. Η κατάσταση είναι καταστροφική για τις ΗΠΑ, αλλά αποτελεί φυσικό αποτέλεσμα της εισβολής τους. Μία από τις ζοφερές συνέπειες της επιθετικότητας της συμμαχίας ΗΠΑ-Βρετανίας ήταν η πυροδότηση των σεχταριστικών συγκρούσεων, που διαμελίζουν τώρα το Ιράκ και οι οποίες έχουν εξαπλωθεί σε όλη την περιοχή με τρομερά επακόλουθα.

* Το ISIS φαίνεται να αντιπροσωπεύει ένα νέο τζιχαντικό κίνημα, με μεγαλύτερες εγγενείς τάσεις προς τη βαρβαρότητα κατά την επιδίωξη της αποστολής του με σκοπό την εκ νέου δημιουργία ενός ισλαμικού χαλιφάτου, αλλά προφανώς περισσότερο ικανό να στρατολογεί ριζοσπαστικούς μουσουλμάνους από την καρδιά της Ευρώπης, ακόμη και από την απόμακρη Αυστραλία, απ' ό,τι η ίδια η Αλ Κάιντα. Κατά την άποψή σας, γιατί αποτελεί ο θρησκευτικός φανατισμός την κινητήρια δύναμη πολλών μουσουλμανικών κινημάτων σε όλο τον κόσμο;

- Οπως νωρίτερα η Βρετανία, οι ΗΠΑ έχουν την τάση να υποστηρίζουν το ριζοσπαστικό Ισλάμ και να αντιτάσσονται στον κοσμικό εθνικισμό, τον οποίο και οι δύο αυτοκρατορικές δυνάμεις έχουν εκτιμήσει ότι αποτελεί μεγαλύτερη απειλή στους στόχους τους για κυριαρχία και έλεγχο. Οταν οι κοσμικές επιλογές συνθλίβονται, ο θρησκευτικός εξτρεμισμός συχνά καλύπτει το κενό. Επιπλέον, ο κύριος σύμμαχος των ΗΠΑ τις τελευταίες δεκαετίες, η Σαουδική Αραβία, είναι το πιο ριζοσπαστικό ισλαμιστικό κράτος στον κόσμο και επίσης ένα κράτος ιεραπόστολος, που χρησιμοποιεί τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου που διαθέτει για τη διάδοση των εξτρεμιστικών δογμάτων Wahabbi-Salafi με την ίδρυση σχολείων, τζαμιών και με άλλους τρόπους, και αποτελεί επίσης την κύρια πηγή για τη χρηματοδότηση των ριζοσπαστικών ισλαμικών ομάδων, μαζί με τα Εμιράτα του Κόλπου, όλοι σύμμαχοι των ΗΠΑ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο θρησκευτικός φανατισμός εξαπλώνεται στη Δύση, καθώς η δημοκρατία διαβρώνεται. Οι ΗΠΑ είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Δεν υπάρχουν πολλές χώρες στον κόσμο όπου η μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού πιστεύει ότι το χέρι του Θεού καθοδηγεί την εξέλιξη, ενώ σχεδόν οι μισοί από αυτούς πιστεύουν ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε πριν από λίγες χιλιάδες χρόνια. Και καθώς το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει γίνει τόσο ακραίο όσον αφορά την εξυπηρέτηση του πλούτου και της εταιρικής εξουσίας που δεν μπορεί να προσφύγει στο κοινό για την πραγματική πολιτική που εξασκεί, έχει αναγκαστεί να εξαρτιέται από αυτούς τους τομείς ως βάση ψήφων, προσφέροντάς τους σημαντική επιρροή στην πολιτική.

«ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΙΜΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ Ο ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ ΣΕ ΚΑΝΤΟΝΙΑ * ΕΥΛΟΓΗ Η ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΑΤΟ»

«ΗΠΑ, ο κύριος πυρηνικός τρομοκράτης»

ΜΕ ΤΗ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΤΣΟΜΣΚΙ: Είναι πολύ πιθανό ότι τα όπλα μαζικής καταστροφής θα πέσουν κάποια στιγμή στα χέρια των «λιανικών τρομοκρατών», ενισχύοντας σημαντικά τους τεράστιους κινδύνους για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους

* Οι ΗΠΑ έχουν διαπράξει μεγάλα εγκλήματα πολέμου στο Ιράκ, αλλά οι πράξεις βίας που διαπράττονται αυτές τις ημέρες εναντίον αμάχων στη χώρα, ιδιαίτερα εις βάρος των παιδιών και των ατόμων από διάφορες εθνοτικές και θρησκευτικές κοινότητες, είναι επίσης απλά αποκρουστικές.

«Το δολοφονικό καθεστώς του Ασαντ βλέπει αναμφίβολα αυτή τη στιγμή τι κάνει ο υπόλοιπος κόσμος: η επίθεση των ΗΠΑ εναντίον του ISIS αποδυναμώνει τον κύριο εχθρό του» κράτους, αποφεύγοντας μαζί τη συζήτηση για τους πρόσφυγες»Δεδομένου ότι το Ιράκ εμφάνιζε μια ασυνήθιστη διάρκεια πολιτικής σταθερότητας κάτω από το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν, ποια είναι τα διδάγματα που θα πρέπει να αντλήσει ο κόσμος από τη σημερινή εξαιρετικά χαώδη κατάσταση σε αυτή την περιοχή του κόσμου;

- Το πιο στοιχειώδες δίδαγμα είναι ότι είναι σοφό να τηρούνται τα πρότυπα της πολιτισμένης συμπεριφοράς και το διεθνές δίκαιο. Η εγκληματική βία από κράτη-παρίες, όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία, δεν σημαίνει ότι θα υπάρξουν αναπόφευκτα καταστροφικές συνέπειες, αλλά όταν συμβαίνει αυτό δύσκολα μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι αποτελεί έκπληξη.

* Οι επιθέσεις των ΗΠΑ εναντίον των βάσεων του ISIS στη Συρία, χωρίς την έγκριση και τη συνεργασία του συριακού καθεστώτος του Μπασάρ αλ Ασαντ, θα συνιστούσε παραβίαση του διεθνούς δικαίου, υποστήριζε η Δαμασκός, η Μόσχα και η Τεχεράνη πριν από την έναρξη των βομβαρδισμών. Ωστόσο, δεν είναι γεγονός ότι η καταστροφή των δυνάμεων του ISIS στη Συρία θα ενισχύσει περαιτέρω το συριακό καθεστώς, ή μήπως φοβάται το καθεστώς του Ασαντ ότι θα αποτελέσει το ίδιο στη συνέχεια τον επόμενο στόχο;

- Το καθεστώς του Ασαντ παραμένει ήρεμο προς το παρόν. Για παράδειγμα, δεν έχει προσφύγει στο Συμβούλιο Ασφαλείας προκειμένου να ζητήσει τον τερματισμό των βομβαρδισμών, που είναι, αναμφίβολα, κατά παράβαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το θεμέλιο του σύγχρονου διεθνούς δικαίου (και αν κάποιος ενδιαφέρεται, μέρος του ανώτατου δικαίου της χώρας στις ΗΠΑ, σύμφωνα με το Σύνταγμα). Το δολοφονικό καθεστώς του Ασαντ βλέπει αναμφίβολα αυτή τη στιγμή τι κάνει ο υπόλοιπος κόσμος: η επίθεση των ΗΠΑ εναντίον του ISIS αποδυναμώνει τον κύριο εχθρό του.

«Παγώνοντας τη διαδικασία ειρήνευσης, απο τρέπεις την εγκαθίδρυση ενός παλαιστινιακού §«Το δολοφονικό καθεστώς του Ασαντ βλέπει αναμφίβολα αυτή τη στιγμή τι κάνει ο υπόλοιπος κόσμος: η επίθεση των ΗΠΑ εναντίον του ISIS αποδυναμώνει τον κύριο εχθρό του» κράτους, αποφεύγοντας μαζί τη συζήτηση για τους πρόσφυγες»* Πέρα από κάποιες δυτικές χώρες, οι αραβικές χώρες έχουν επίσης προσφέρει στρατιωτική στήριξη στις επιθέσεις των ΗΠΑ εναντίον του ISIS στο Ιράκ και τη Συρία. Αποτελεί αυτό δείγμα μιας μορφής ισλαμικού φονταμενταλισμού (της Σαουδικής Αραβίας, για παράδειγμα) που εκδηλώνει φόβο απέναντι σε μια άλλη μορφή ισλαμικού φονταμενταλισμού (αυτή του ISIS);

- Οπως ανέφεραν με ακρίβεια οι «New York Times», η στήριξη είναι «χλιαρή». Τα αραβικά καθεστώτα σίγουρα φοβούνται το ISIS, αλλά προφανώς συνεχίζει να αντλεί οικονομική υποστήριξη από πλούσιους δωρητές στη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα, ενώ οι ιδεολογικές του ρίζες, όπως ανέφερα, εντοπίζονται στο Σαουδικό ριζοσπαστικό ισλαμικό εξτρεμισμό, ο οποίος δεν έχει κοπάσει.

Για τη Γάζα

* Η ζωή στη Γάζα έχει επιστρέψει στην «ομαλότητα» μετά τη συμφωνία κατάπαυσης πυρός ανάμεσα στη Χαμάς και το Ισραήλ. Για πόσο καιρό;

- Θα ήμουν διστακτικός να χρησιμοποιήσω τον όρο «ομαλότητα». Η τελευταία σφαγή ήταν ακόμη πιο λυσσαλέα από τις προηγούμενες και οι επιπτώσεις της τρομακτικές. Η αιγυπτιακή στρατιωτική δικτατορία, η οποία είναι έντονα εναντίον της Χαμάς, επίσης προσθέτει στην τραγωδία.

Τι θα συμβεί στη συνέχεια; Εχει υπάρξει ένα κανονικό πρότυπο από τότε που επιτεύχθηκε η πρώτη τέτοια συμφωνία μεταξύ του Ισραήλ και της Παλαιστινιακής Αρχής, τον Νοέμβριο του 2005. Η συμφωνία έκανε λόγο για «διάβαση της Ράφας μεταξύ Αιγύπτου και Γάζας για την εξαγωγή εμπορευμάτων και τη μετακίνηση ανθρώπων, τη συνεχή λειτουργία των σημείων διέλευσης μεταξύ Ισραήλ και Γάζας για τις εισαγωγές/εξαγωγές εμπορευμάτων και τη διέλευση των ανθρώπων, τη μείωση των εμποδίων στην ελεύθερη κυκλοφορία στη Δυτική Οχθη, λεωφορείων και φορτηγών μεταξύ Δυτικής Οχθης και Γάζας, το χτίσιμο ενός λιμανιού στη Γάζα, [και την] επαναλειτουργία του αεροδρομίου στη Γάζα», που οι Ισραηλινοί βομβαρδισμοί είχαν κατεδαφίσει.

Οι μετέπειτα συμφωνίες αποτελούν παραλλαγές των ίδιων θεμάτων και το ίδιο ισχύει και με τη σημερινή συμφωνία. Κάθε φορά, το Ισραήλ αγνοούσε τις συμφωνίες, ενώ η Χαμάς τις τηρούσε (όπως παραδέχεται το Ισραήλ), έως ότου κάποια ισραηλινή κλιμάκωση προκαλούσε μια αντίδραση εκ μέρους της Χαμάς, η οποία προσέφερε στο Ισραήλ άλλη μια ευκαιρία να «κουρεύει το γκαζόν». Οι ενδιάμεσες περίοδοι «ησυχίας» (που σημαίνει μονόπλευρη ησυχία) επιτρέπουν στο Ισραήλ να προωθεί τις πολιτικές του -δηλαδή να αποσπά από τη Δυτική Οχθη οτιδήποτε έχει αξία, αφήνοντας τους Παλαιστινίους σε διαμελισμένα καντόνια. Ολα αυτά, φυσικά, με την κρίσιμη υποστήριξη των ΗΠΑ: στρατιωτική, οικονομική, διπλωματική και ιδεολογική στη διαμόρφωση των θεμάτων σε συμφωνία με τη βασική άποψη του Ισραήλ.

Οντως, αυτός ήταν και ο σκοπός της «απεμπλοκής» του Ισραήλ από τη Γάζα το 2005 -ενώ παραμένει η κατοχική δύναμη, όπως αναγνωρίζεται από τον υπόλοιπο κόσμο (εκτός από το Ισραήλ), ακόμη και από τις ΗΠΑ. Αυτός ο σκοπός περιγράφεται με ειλικρίνεια από τον αρχιτέκτονα και επικεφαλής των διαπραγματεύσεων της «απεμπλοκής», το στενό συνεργάτη του πρωθυπουργού Σαρόν, Dov Weissglass, ο οποίος ενημέρωσε τον Τύπο ότι «η σημασία του σχεδίου αποχώρησης είναι το πάγωμα της ειρηνευτικής διαδικασίας. Και παγώνοντας τη διαδικασία αποτρέπεις την εγκαθίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους, αποφεύγοντας μαζί τη συζήτηση για τους πρόσφυγες, τα σύνορα και την Ιερουσαλήμ.

Ουσιαστικά, το συνολικό πακέτο που ονομάζεται παλαιστινιακό κράτος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, έχει αφαιρεθεί από την ημερήσια διάταξή μας επ' αόριστον. Και όλα αυτά με εξουσία και άδεια. Ολα με την [αμερικανική] προεδρική ευλογία και την επικύρωση των δύο σωμάτων του Κογκρέσου».

Αυτό το μοτίβο έχει επαναληφθεί ξανά και ξανά και φαίνεται ότι επανενεργοποιείται σήμερα. Ωστόσο, ορισμένοι Ισραηλινοί σχολιαστές, που γνωρίζουν καλά τα πράγματα, έχουν προτείνει ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να χαλαρώσει επιτέλους τον ασφυκτικό κλοιό της κατοχής του στη Γάζα. Η παράνομη κατάληψη ενός μεγάλου μέρους της Δυτικής Οχθης (συμπεριλαμβανομένης της ευρύτερης Ιερουσαλήμ) έχει προχωρήσει τόσο πολύ, που οι ισραηλινές αρχές θα μπορούσαν να τη θεωρήσουν μια μη αναστρέψιμη διαδικασία. Και τώρα έχουν έναν συνεργάσιμο σύμμαχο στη βάναυση στρατιωτική δικτατορία στην Αίγυπτο. Επιπλέον, η άνοδος του ISIS και η γενική κατάρρευση της περιοχής έχουν βελτιώσει τη σιωπηρή συμμαχία με τη Σαουδική δικτατορία και πιθανόν και με άλλα καθεστώτα στην περιοχή. Θεωρητικά, το Ισραήλ θα μπορούσε να παρεκκλίνει από τον ακραίο αρνητισμό του, αν και προς το παρόν τα σημάδια δεν φαίνονται και πολύ ευοίωνα.

«Οι ΗΠΑ επιζητούν την επέκταση της κυριαρχίας τους και η Ουκρανία είναι σίγουρα το επόμενο ώριμο φρούτο που ελπίζουν να κόψουν από το δέντρο»* Το τελευταίο μακελειό των Ισραηλινών στη Γάζα προκάλεσε το δημόσιο αίσθημα, με πολλούς πολίτες σε όλο τον κόσμο να στρέφονται εναντίον του κράτους του Ισραήλ. Πρώτον, σε ποιο βαθμό θεωρείτε ότι η άνευ όρων υποστήριξη που παρέχεται από τις ΗΠΑ προς το Ισραήλ αποτελεί απόφυση των εγχώριων πολιτικών παραγόντων και, δεύτερον, υπό ποιες συνθήκες θα μπορούσαμε να δούμε αλλαγές στη στάση της Ουάσιγκτον προς το Τελ Αβίβ;

- Υπάρχουν πολύ ισχυροί εγχώριοι παράγοντες. Ενα παράδειγμα δόθηκε ακριβώς κατά τη διάρκεια της τελευταίας ισραηλινής επίθεσης. Σε κάποιο σημείο, τα ισραηλινά όπλα φαίνονταν να εξαντλούνται, αλλά οι ΗΠΑ παρενέβησαν ευγενικά προμηθεύοντας το Ισραήλ με πιο προηγμένο εξοπλισμό, που του επέτρεπε να προχωρήσει σε περαιτέρω επιθετικές ενέργειες. Ο συγκεκριμένος εξοπλισμός προήλθε από τα αποθέματα που έχουν οι ΗΠΑ στο Ισραήλ για ενδεχόμενη χρήση από τις δυνάμεις των ΗΠΑ, μία από τις πολλές ενδείξεις τής πολύ στενής στρατιωτικής σύνδεσης μεταξύ των δύο κρατών και η οποία πάει πολλά χρόνια πίσω.

Οι σχέσεις μεταξύ των μυστικών υπηρεσιών είναι ακόμα πιο συμπαγείς. Το Ισραήλ αποτελεί επίσης αγαπημένη τοποθεσία για τους Αμερικανούς επενδυτές -και όχι μόνο στον τομέα της στρατιωτικής οικονομίας του. Υπάρχει ένα τεράστιο εκλογικό σώμα ευαγγελικών χριστιανών που είναι φανατικά υπέρ του Ισραήλ. Υπάρχει επίσης ένα αποτελεσματικό ισραηλινό λόμπι, το οποίο συχνά σπρώχνει μια ανοιχτή πόρτα και που γρήγορα κάνει πίσω όταν έρχεται αντιμέτωπο με την αμερικανική ισχύ, κάτι που φυσικά δεν προξενεί έκπληξη.

Υπάρχει όμως μετατόπιση στο δημόσιο αίσθημα, όπως σωστά παρατηρήσατε, ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους, συμπεριλαμβανομένης και της εβραϊκής κοινότητας. Βιώνω αυτό το γεγονός προσωπικά, όπως και άλλοι. Οχι πολύ καιρό πριν, χρειαζόμουν κυριολεκτικά αστυνομική προστασία όταν μιλούσα γι' αυτά τα θέματα στις πανεπιστημιουπόλεις, ακόμα και στο δικό μου πανεπιστήμιο. Αυτό έχει αλλάξει σε μεγάλο βαθμό.

Σήμερα, η αλληλεγγύη προς την Παλαιστίνη αποτελεί σημαντική δέσμευση για πολλές πανεπιστημιουπόλεις. Με την πάροδο του χρόνου, οι αλλαγές αυτές θα μπορούσαν να συνδυαστούν με μερικούς άλλους παράγοντες, ώστε να προκαλέσουν αλλαγές στην πολιτική των ΗΠΑ. Συνέβη και παλαιότερα. Αλλά θα χρειαστεί σκληρή, σοβαρή δουλειά και αφοσίωση.

Το ουκρανικό

* Ποιοι είναι οι σκοποί και οι στόχοι της πολιτικής των ΗΠΑ στην Ουκρανία, πέραν της αναμόχλευσης προβλημάτων, με την προσδοκία ότι στη συνέχεια τη βρόμικη δουλειά θα την κάνουν άλλες δυνάμεις;

- Αμέσως μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την επακόλουθη κατάρρευση της ΕΣΣΔ, οι ΗΠΑ άρχισαν να επιζητούν την επέκταση της κυριαρχίας τους πάνω από τις περιοχές που απελευθερώθηκαν από το ρωσικό έλεγχο, συμπεριλαμβανομένης και της ένταξής τους στο ΝΑΤΟ, κατά παράβαση των προφορικών υποσχέσεων που είχαν δώσει προς τον Γκορμπατσόφ, οι διαμαρτυρίες του οποίου απορρίφθηκαν. Η Ουκρανία είναι σίγουρα το επόμενο ώριμο φρούτο που ελπίζουν οι ΗΠΑ να κόψουν από το δέντρο.

* Δεν είναι εύλογη η ανησυχία της Ρωσίας για μια πιθανή συμμαχία της Ουκρανίας με το ΝΑΤΟ;

- Είναι μια πολύ εύλογη ανησυχία, για την επέκταση του ΝΑΤΟ γενικά. Αυτό είναι τόσο προφανές, που αποτελεί ακόμη και το κύριο άρθρο στο τρέχον τεύχος της σημαντικής καθεστωτικής επιθεώρησης «Foreign Affairs», με συγγραφέα το μελετητή διεθνών σχέσεων John Mearsheimer. Ο ίδιος παρατηρεί ότι στις ρίζες τής σημερινής κρίσης στην Ουκρανία βρίσκεται η Ουάσιγκτον.

* Ο περασμένος Αύγουστος σηματοδότησε την 69η επέτειο της μετατροπής της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι σε πυρηνική κόλαση από τις ΗΠΑ, ωστόσο όμως ο πυρηνικός αφοπλισμός παραμένει χίμαιρα. Σε ένα πρόσφατο άρθρο σας, αναφέρατε ότι είμαστε απλά τυχεροί που μέχρι στιγμής αποφύγαμε έναν πυρηνικό πόλεμο. Πιστεύετε, λοιπόν, ότι είναι θέμα χρόνου πριν τα πυρηνικά όπλα πέσουν στα χέρια τρομοκρατικών ομάδων;

- Τα πυρηνικά όπλα είναι ήδη στα χέρια τρομοκρατικών ομάδων: κρατικών τρομοκρατών, με τις ΗΠΑ τον κύριο τρομοκράτη ανάμεσά τους. Είναι πολύ πιθανό ότι τα όπλα μαζικής καταστροφής θα πέσουν κάποια στιγμή στα χέρια των «λιανικών τρομοκρατών», ενισχύοντας σημαντικά τους τεράστιους κινδύνους για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους.

* Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, οι περισσότερες προηγμένες οικονομίες έχουν επιστρέψει στον αρπακτικό καπιταλισμό. Ως αποτέλεσμα, η οικονομική ανισότητα έχει εκτιναχθεί στα ύψη, η φτώχεια εδραιώνεται παντού, η μάστιγα της ανεργίας πλήττει όλο και μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού και το βιοτικό επίπεδο βρίσκεται σε πτώση. Επιπλέον, ο «υπαρκτός καπιταλισμός» προκαλεί μαζική περιβαλλοντική καταστροφή, η οποία, μαζί με την έκρηξη του πληθυσμού, μας οδηγεί σε μια ολοκληρωτική παγκόσμια καταστροφή. Μπορεί ο πολιτισμός να επιζήσει από τον υπαρκτό καπιταλισμό;

- Η οικονομική καταστροφή που προκαλεί ο «υπαρκτός καπιταλισμός» είναι τεράστια, διότι, αρχικά, έχουμε ένα χρηματοοικονομικό τομέα ο οποίος, όπως γράφει ο σημαντικότερος σήμερα οικονομικός δημοσιογράφος, ο Martin Wolf των «Financial Times», είναι εκτός ελέγχου... «κατατρώγοντας τα σπλάχνα της σύγχρονης οικονομίας...». Επιπλέον, ο «υπαρκτός καπιταλισμός» είναι επίσης ριζικά ασυμβίβαστος με τη δημοκρατία. Μου φαίνεται απίθανο να μπορεί να επιβιώσει ο πολιτισμός από τον «υπαρκτό καπιταλισμό», σίγουρα όχι από την οικολογική άποψη, και τη σοβαρά εξασθενημένη δημοκρατία που τον συνοδεύει.

Θα μπορούσε μια λειτουργική δημοκρατία να κάνει τη διαφορά; Η σκέψη για μη υπαρκτά συστήματα μπορεί να είναι μόνο θεωρητική, αλλά νομίζω πως υπάρχουν λόγοι να πιστεύουμε ότι μια λειτουργική δημοκρατία θα κάνει τη διαφορά. Ο «υπαρκτός καπιταλισμός» είναι μια ανθρώπινη δημιουργία και μπορεί να τροποποιηθεί ή να αντικατασταθεί.

* Μόλις δημοσιεύθηκε το τελευταίο σας βιβλίο «Masters of Mankind» («Οι κυρίαρχοι της ανθρωπότητας»), μια συλλογή από δοκίμια και διαλέξεις που καλύπτουν την περίοδο μεταξύ 1969-2013. Ο κόσμος έχει αλλάξει πολύ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οπότε η ερώτησή μου είναι η εξής: Εχει αλλάξει με την πάροδο του χρόνου και η δική σας κατανόηση για τον κόσμο και την πολιτική;

- Η αντίληψή μου για τον κόσμο έχει σίγουρα αλλάξει με την πάροδο του χρόνου, καθώς έχω μάθει πολύ περισσότερα πράγματα για το παρελθόν και τα τρέχοντα γεγονότα προσθέτουν νέα κρίσιμα υλικά. Δεν μπορώ να προσδιορίσω μεμονωμένα γεγονότα ή ανθρώπους. Είναι κάτι σωρευτικό, μια συνεχής διαδικασία αναστοχασμού υπό το φως νέων δεδομένων και πληροφοριών και μια πιο προσεκτική εξέταση των πραγμάτων που δεν είχα κατανοήσει σωστά. Ωστόσο, η ιεραρχική και αυθαίρετη εξουσία παραμένει στο επίκεντρο της πολιτικής και αποτελεί την πηγή όλων των κακών.

ΣΗΜ.: Η συνέντευξη δημοσιεύεται στις ΗΠΑ από το ηλεκτρονικό έντυπο «Truthout».

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=450587

Διαβάστε περισσότερα ...

M. Santi: Αν ήμουν Έλληνας και μου ζητούσαν νέα μέτρα θα σκεφτόμουν την έξοδο από το ευρώ

Ο διακεκριμένος οικονομολόγος Michel Santi, μιλά στο NEWS 247 για τα επόμενα βήματα της Ελλάδας. Γιατί δεν συμμερίζεται την αισιοδοξία της κυβέρνησης. Τι αναφέρει για τον ΣΥΡΙΖΑ, την πιθανότητα εξόδου από το ευρώ και τον ρόλο της Γαλλίας και της Γερμανίας

Στέφανος Νικήτας

Η  Ελλάδα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Σε λίγους μήνες  λήγει και η δεύτερη  δανειακή σύμβαση την οποία υπέγραψε η Ελληνική Κυβέρνηση  με την τρόικα και έφερε το μνημόνιο.

Αποτέλεσμα αυτών των πολιτικών ήταν να  εκτιναχθεί η ανεργία και ο κόσμος να γίνει όλο και φτωχότερος. Ο Έλληνας φορολογούμενος υποχρεώνεται να πληρώνει όλο και περισσότερους άμεσους και έμμεσους φόρους ενώ την ίδια στιγμή τα εισοδήματά του έχουν συρρικνωθεί κατά περίπου 30%.
Τις τελευταίες μέρες έχει αναζωπυρωθεί η συζήτηση γύρω από την Ελλάδα. Δεκάδες αρθρογράφοι εκφράζουν την άποψή τους για το αν και κάτω από ποιες προϋποθέσεις πρέπει να παραμείνει η χώρα στο Ευρώ. Πολλοί είναι και αυτοί που είναι απαισιόδοξοι και  αναφέρουν ότι η Ελληνική κυβέρνηση θα αναγκαστεί να υπογράψει μια τρίτη δανειακή σύμβαση και θα υποχρεωθεί να λάβει και νέα μέτρα.
Το News247.gr ήρθε σε επικοινωνία με τον Γαλλοελβετό οικονομολόγο Michel Santi για να μας πει την άποψή του.
Η Ελληνική κυβέρνηση είναι αισιόδοξη για το μέλλον. Αναφέρει ότι θα  βγούμε στις αγορές το 2014 και θα υπάρξει ανάπτυξή. Εσείς γιατί διαφωνείτε μαζί της;
Η Κυβέρνηση σας είναι ακραία Φιλελεύθερη και  μετρά τα πάντα γύρω από το χρέος. Είναι η μόνη της οπτική, οι αριθμοί  είναι  το μόνο πράγμα που υπολογίζει.
Αναρωτιέμαι πως γίνεται να είναι κανείς αισιόδοξος με την ανεργία να ξεπερνά το 27%; Πως γίνεται να είμαστε αισιόδοξοι όταν η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου υπάρχει αποπληθωρισμός;
Στην Ελλάδα έχουμε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Μετά τις εκλογές πιθανώς να έχουμε κάποια άλλη κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον κ. Τσίπρα. Πιστεύετε ότι θα αλλάξει κάτι στην οικονομική του πολιτική;
Δεν το πιστεύω. Το καλύτερο παράδειγμα είναι ο Φρανσουά Ολάντ ο οποίος εξελέγη  υποσχόμενος  ένα  Σοσιαλιστικό πρόγραμμα αλλά βλέπουμε ότι κάτι τέτοιο δε συνέβη.
Η αντιπολίτευση αυτό που κάνει τώρα είναι απλά είναι να εφαρμόζει μια τακτική, ώστε να γίνει αρεστή στον κόσμο και να του δημιουργήσει ελπίδα. Όταν έρθουν στην κυβέρνηση η πολιτική τους θα είναι πιο κεντρώα αλλά και αυτοί θα ακολουθήσουν την λογική της Ευρώπης που λέει έλεγχος των ελλειμμάτων και μόνο των ελλειμμάτων και τίποτε άλλο.
Πιστεύετε ότι η Ελλάδα πρέπει να βγει από το Ευρώ;
Η αρχική μου απάντηση είναι όχι πολύ απλά γιατί νιώθω Ευρωπαίος. Αν η Ελλάδα εγκαταλείψει το Ευρώ αυτό θα είναι μια ήττα για την Ευρώπη. Δεν θα είναι μια ήττα οικονομική, αλλά ήττα αξιών.
Βεβαίως κάτι τέτοιο θα έχει  επιπτώσεις στις Γερμανικές, τις Γαλλικές και τις άλλες τράπεζες που κατέχουν το Ελληνικό χρέος. Ωστόσο, πιστεύω ότι μια πιθανή έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, θα είναι εξίσου μια  σημαντική  ήττα των αξίων που είναι χτισμένη η Ευρώπη.
Κάτι τέτοιο θα σημαίνει ότι η Ευρώπη δεν είναι ικανή να είναι  αλληλέγγυα στα προβλήματα, που μπορεί να έχει κάποιο μέλος της. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα μιλάμε για μια Ευρώπη που είναι καθαρά τεχνοκρατική, πράγμα που δεν είναι για εμένα ο σκοπός της Ένωσης.
Δεν πρέπει λοιπόν η Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ, ωστόσο αν αναλύσουμε τα δεδομένα, θα σας έλεγα ότι  αν ήμουν Έλληνας και συνέχιζε αυτή η πολιτική και εξακολουθούσαν να μου ζητούν όλο και περισσότερα μέτρα και θυσίες θα έμπαινα στη σκέψη να φύγω από το κοινό νόμισμα.
Μιλώντας εγωιστικά, αναρωτιόμουν: "Εγώ σαν Έλληνας πρέπει να μείνω σε μια Ευρωζώνη, που θέλει να με έχει υπό το ζυγό της"; Η απάντηση μου είναι όχι δεν πρέπει να μείνει η Ελλάδα σε μια τέτοια Ευρώπη γιατί αυτά που εκπροσωπεί μια τέτοια Ευρώπη δεν είναι αυτά που θέλω.
Αν η Ευρώπη γίνει μια περιοχή με μισθούς πείνας οπού η εργασία δεν είναι σταθερή και ο κόσμος εργάζεται τετράωρα τότε η Ελλάδα άλλα και άλλες χώρες πρέπει να επιλέξουν και να θέσουν την ερώτηση αν θέλουν να είναι σε μια τέτοια Ευρώπη. Προσωπικά λέω ξεκάθαρα όχι δεν θέλω τέτοια Ευρώπη.
Αν αποφασίσει μια χώρα να βγει από το Ευρώ ποια οικονομική πολιτική πρέπει να εφαρμοστεί;
Αρχικά θέλω να σας πω ότι μια έξοδος πρέπει να είναι η έσχατη λύση. Κανέναν δε συμφέρει να βγει αυτή τη στιγμή η Ελλάδα από το Ευρώ.
Η έξοδος από το ευρώ θα είναι μια καταστροφή. Θα επιστρέψουμε στην εποχή μετά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου έπρεπε όλα να τα ανακατασκευάσουμε.
Αν η Ελλάδα βγει από το Ευρώ θα επιστρέψει στη Δραχμή. Η Ελλάδα τώρα δεν έχει ανάγκη δανεισμού από το εξωτερικό γιατί έχει καταφέρει να ισορροπήσει τα οικονομικά της μεγέθη. Οι οικονομικοί δείκτες δείχνουν ότι μπορείτε  αυτή τη στιγμή να χρηματοδοτήσετε τον εσωτερικό σας δανεισμό. Δεν μπορεί όμως να κάνει κάτι τέτοιο με το εξωτερικό της χρέος.
Η Ελλάδα  βγαίνοντας από το Ευρώ θα μπορεί να υποτιμήσει τη Δραχμή με αποτέλεσμα να γίνει πιο ανταγωνιστική στις τιμές της σε σχέση με τις άλλες χώρες. Με μικρότερες τιμές, για παράδειγμα θα έρθουν στην Ελλάδα περισσότεροι τουρίστες, καθώς η χώρα θα είναι πιο φτηνή.
Η Τράπεζα της Ελλάδας θα μπορεί να "κόψει" χρήμα, όπως κάνουν στις Η.Π.Α. Με λίγα λόγια θα μπορεί να εκμεταλλευτεί κάποια μακροοικονομικά εργαλεία κάτι που δε μπορεί να κάνει τώρα.
Ωστόσο το μεγάλο πρόβλημα θα είναι το χρέος, το οποίο το κατέχουν οι ξένοι, κάτι που δεν κάνει κακό στην Ελλάδα αλλά στις άλλες χώρες.
Να σας θυμίσω ότι κάτι τέτοιο συνέβη στις αρχές του 1990 με το χρέος της Ρωσίας. Τότε το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν το είχαν βεβαίως οι Ρώσοι.
Ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος της Γαλλίας;
Πρέπει η Γαλλία να μπει επικεφαλής μιας προσπάθειας των Ευρωπαϊκών χωρών του Νότου ώστε να δημιουργηθεί ένα αντίβαρο στην οικονομική πολιτική της Γερμανίας όχι για να γίνει κάποιος "πόλεμος", αλλά για να επανέλθει στην Ευρώπη μια ισορροπία δυνάμεων.
Αν αυτή τη στιγμή πούμε ότι έχουμε μια δυνατή Γερμανία, της οποίας οι αποφάσεις επιβάλλονται  κατά 98% στις άλλες χώρες, γι' αυτό φταίει κυρίως η Γαλλία, γιατί αν και έχουμε χάσει την αίγλη μας και την οικονομική μας δύναμη, είμαστε ακόμα μια χώρα που την λαμβάνουν υπόψιν.
Αυτό το αναφέρω γιατί τα οικονομικά της Γαλλίας είναι σχετικά καλά, δεν υπάρχει λόγος να δεχθεί  κάποιο μάθημα από τη Γερμανία. Αν οι πολιτικοί της Γαλλίας είχαν μια τέτοια  οπτική,  έπρεπε να πάρουν την πρωτοβουλία και να ηγηθούν μιας Ευρώπης του Νότου, ώστε να υπάρξει μια ισορροπία μεταξύ των Μεσογειακών Χωρών και του Βορρά.
Γιατί η Γερμανία εφαρμόζει μια τέτοια πολιτική;
Πρώτον γιατί αυτή η πολιτική είναι "εφαρμόσιμη" και πιστεύουν ότι αν την αντιγράψουν και οι άλλες χώρες θα εφαρμοστεί και σε αυτές. Ωστόσο δεν υπολογίζουν δυο πράγματα.
Κάθε χώρα στην Ευρώπη  έχει τη δική της κουλτούρα, για παράδειγμα οι Γάλλοι δεν είναι σαν τους Γερμανούς καθώς εμείς καταναλώνουμε ενώ οι Γερμανοί δε καταναλώνουν. Κάθε χώρα λοιπόν έχει διαφορετική ταυτότητα δεν μπορεί να γίνει ένας κλώνος της Γερμανίας
Δεύτερον είναι θέμα ποσοτικό. Η Γερμανία δεν μπορεί να καταλάβει ότι εξαρτάται από τα χρέη που δημιουργούν οι δαπάνες των άλλων. Ο Κέινς έλεγε: "Οι δαπάνες μου είναι το εισόδημά σας".
Η Γερμανία θέλει να εφαρμοστεί στις περιφερειακές χώρες κάτι εντελώς αντιφατικό. Αν γίνουμε σαν αυτούς θα σταματήσουμε να αγοράζουμε Γερμανικά προϊόντα.
Οι  Γερμανοί έχουν και μια ηθικολογική πολιτική και λένε: "Κάνατε χρέη, πρέπει να πληρώσετε για αυτά".
Και εδώ όμως υπάρχει μια αντίφαση καθώς η Κεντρική τους τράπεζα είναι αυτή που δημιούργησε την κερδοσκοπία στις περιφερειακές τράπεζες της Ευρώπης. Οι τράπεζές τους, δάνειζαν για παράδειγμα στην Ισπανία. Άρα έχουν μεγάλη ευθύνη για όσα συμβαίνουν.
* Ο Michel Santi είναι γάλλο-ελβετός οικονομολόγος. Σύμβουλος κεντρικών τραπεζών στις αναδυόμενες χώρες. Μέλος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, του IFRI και της ΜΚΟ "Finance Watch".
Είναι συγγραφέας των βιβλίων "Καπιταλισμός χωρίς συνείδηση" και του "Η Ευρώπη, το χρονικό ενός οικονομικού φιάσκο".
Αρθρογραφεί στην La Tribune και άλλες μεγάλες ηλεκτρονικές εφημερίδες.
Για περισσότερες πληροφόριες μπορείτε να μπείτε στην προσωπική του ιστοσελίδα

news247 

Διαβάστε περισσότερα ...