Ο νέος «αντιρατσιστικός» νόμος

Γράφει για την "Παρέμβαση" 

ο Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου*

Ούτε αντιρατσιστικός ούτε αντι-ξενοφοβικός πρόκειται να είναι ο καινούργιος νόμος που ετοιμάζονται να σερβίρουν στο πόπολο οι κυβερνητικοί εταίροι, συνεπικουρούμενοι από την  πλειοδοτούσα σε ανέξοδο «φιλελευθερισμό» αντιπολίτευση.  Μάλιστα προβάλλεται με επίσημη «αντι-ρατσιστική» αμφίεση, απλώς για να εξαπατήσει τη λοβοτομημένη ελληνική κοινωνία, η οποία μαθημένη σε φτηνά ιδεολογήματα των άκρων, του τύπου  «προοδευτικό-αντιδραστικό», αδυνατεί να σκεφτεί και λειτουργεί με προκατασκευασμένα κλισέ εδώ και χρόνια.

Γιατί όμως ο συγκεκριμένος νόμος δεν εξασφαλίζει όσα φανερά επιδιώκει να επιτύχει;

Επειδή οι ξενοφοβικές τάσεις σε μια κοινωνία δεν είναι θέμα νοσηρής ιδεολογίας που προσέβαλε το μυαλό των ανθρώπων, όπως η μεταδοτική ασθένεια, την οποία αποφεύγεις με το εμβόλιο! Δεν αποτελεί θέμα διαχειριστικής υφής που το ρυθμίζεις με προεδρικά διατάγματα ή με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, ιδιαίτερα προσφιλείς και γνώριμες στους χρυσοθήρες  της  μνημονιακής  Κοιλάδας του Θανάτου που ζούμε.

Η ρατσιστική βία και η ξενοφοβία γεννιούνται από τις εσωτερικές συνθήκες και αναπαράγονται από αυτές προκύπτουν μέσα από τις κοινωνικές και πολιτικές ανακατατάξεις και παίρνουν πολλές φορές, όπως η ιστορία απέδειξε, τη μορφή λαίλαπας με ευρεία λαϊκή στήριξη. 

Δεν θα αποφέρει αποτελέσματα αυτό το νομοθέτημα, γιατί πλήττει την ίδια τη Δημοκρατία, η οποία δεν έχει τίποτα να φοβάται από οποιαδήποτε αντίθετη άποψη διακινείται. Άλλωστε μαθαίνουμε στα παιδιά μας το διά-λογο και την δια-λεκτική, δηλαδή να μπορεί κανένας να αποτιμήσει τις πράξεις του, τις απόψεις που ακούει  με κριτήριο την αντίθετη γνώμη και πράξη. Η φιλοσοφική προσέγγιση  του Ηράκλειτου θεμελίωσε την αντίθεση ως βασικό κανόνα που διέπει τη ζωή και το σύμπαν: «τὸ ἀντίξουν συμφέρον καὶ ἐκ τῶν διαφερόντων καλλίστην ἁρμονίαν καὶ πάντα κατ' ἔριν γίνεσθαι». Η δημοκρατία, παρατηρεί ο Κορνήλιος Καστοριάδης, αποτελεί  διαρκή πορεία αμφισβήτησης στο επίπεδο της πολιτικής, όπως και η φιλοσοφία επίσης συνιστά αμφισβήτηση σε επίπεδο σκέψης. Πώς όμως θα πετύχεις την αμφισβήτηση, όταν απαγορεύεις την έκφραση της αντίθετης άποψης; 

 Στην αρχαιοελληνική παράδοση κανένας δεν απαγόρευε στον Αριστοφάνη να «ξεθεμελιώνει» κυριολεκτικά τις κρατούσες αντιλήψεις που βόλευαν την αθηναϊκή κοινωνία και να αποσπά παράλληλα βραβεία και διακρίσεις. Ο Θουκυδίδης επίσης καθιέρωσε με το σχήμα λόγου- αντίλογου τις περίφημες δημηγορίες, για να έχει την δυνατότητα ο αναγνώστης και ο μελλοντικός μελετητής να κατανοήσουν τις συνθήκες που οδήγησαν στην τάδε ή τη δείνα επιλογή.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο άλλωστε στους καιρούς μας ότι στην Ευρώπη η δημοκρατία άπλωσε βαθιές ρίζες και αναπτύχθηκε πολύπλευρα, όταν απέναντί  της  απλωνόταν απειλητικό το φάσμα του σταλινικού ολοκληρωτισμού. Μάλιστα ο Πασκάλ Μπρυκνέρ στο βιβλίο του «Η Μελαγχολική δημοκρατία» αναρωτιέται, στις αρχές τις δεκαετίας του 1990, τι θα πράξουμε τώρα εμείς οι Ευρωπαίοι χωρίς «βαρβάρους», εννοώντας βέβαια ποια θα είναι η συμπεριφορά και το μέλλον της δημοκρατικής Ευρώπης μετά την κατάρρευση του σοβιετικού αντίπαλου δέους. Δυστυχώς οι φόβοι του φαίνεται να επιβεβαιώνονται κατά γράμμα και βλέπουμε να καταστρατηγούνται συστηματικά και με μέθοδο δικαιώματα και ελευθερίες που αποτέλεσαν στοιχείο του ευρωπαϊκού πολιτισμού για αιώνες.  Πάνε χρόνια που η δημοκρατική, όπως διατείνεται, Ευρώπη ποινικοποίησε  την άρνηση του Ολοκαυτώματος, προκαταλαμβάνοντας ή αφαιρώντας ουσιαστικά το δικαίωμα της ιστορικής έρευνας από οιονδήποτε επιθυμούσε να ερευνήσει το θέμα και να καταλήξει σε διαφορετικά πιθανώς ιστορικά συμπεράσματα, βασισμένα βέβαια σε ακλόνητα στοιχεία.

Ένα μεγάλο ερωτηματικό αποτελεί επίσης το πώς, κατά τον νέο αυτόν νόμο, θα προσδιοριστεί η ρατσιστική συμπεριφορά και αν αυτή η δυνατότητα δεν θα αποτελέσει το πρόσχημα για πολιτικές διώξεις οι οποίες θα κρίνονται συλλήβδην ως τέτοιες.

Ο νέος «αντιρατσιστικός» νόμος σαφέστατα και δεν θα εμποδίσει τα φαινόμενα του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, όσο δεν θα  αντιμετωπίζονται  σε βάθος και με δημοκρατική ευαισθησία τα αίτια που την προκαλούν. Δεν μπορείς με άλλα λόγια να διαφωνείς ως προοδευτικός πολίτης με την ουσιαστική αναστολή του  Συντάγματος από την μνημονιακή συγκυβέρνηση, με την φθηνή δικαιολογία που προβάλλει, ότι δήθεν  «κινδυνεύει η πατρίς»,  και να αποδέχεσαι από την άλλη το φίμωτρο στην αντίθετη άποψη με τη δικαιολογία, ότι η μέθοδος  αυτή θα αντιμετωπίσει το ρατσισμό. 

Η δημοκρατία δεν μπορεί με καμία δικαιολογία να φιμώνει και να φιμώνεται, αλλά αποδεικνύει την υπεροχή της αφ’ εαυτής χωρίς περιορισμούς παρά μόνον, όταν έχουμε περιπτώσεις  που αφορούν την υποκίνηση εγκληματικών πράξεων, οπότε είναι υπόθεση της ποινικής δικαιοσύνης να επέμβει.

Είναι σαφές λοιπόν ότι ο νέος πολυδιαφημιζόμενος νόμος μόνο τον ρατσισμό δεν θα αντιμετωπίσει, όπως ακριβώς δεν αντιμετώπισε την τρομοκρατία ο περίφημος νόμος που απαγόρευε τη δημοσίευση των προκηρύξεων των τρομοκρατικών οργανώσεων, τον οποίον όλοι οι υπερθεματίζοντες σήμερα υπέρ του προτεινόμενου «αντι-ρατσιστικού» νόμου  καταψήφισαν τότε  ως τερατούργημα που έβλαπτε τη δημοκρατία. Αντιθέτως, υπάρχουν  φόβοι ότι θα διογκώσει ακόμα περισσότερο την αντίδραση προς την ακροδεξιά. Ταυτόχρονα ανοίγει ο ασκός του Αιόλου για μια σειρά δικαιωμάτων, προλειαίνει το έδαφος για πληθώρα απαγορεύσεων και δρα υπέρ  μιας λογοκριτικής λογικής, που δεν μπορούμε ακόμα να φανταστούμε πόσες και  ποιες ελευθερίες θα θίξει. 

Η αληθινή δημοκρατία δεν δημιουργεί φαντάσματα ούτε φοβάται να αναμετρηθεί μ’ αυτά. Επιδιώκει την αντίθετη γνώμη και την συντρίβει με την υπεροχή του ανεκτίμητου αγαθού της ελευθερίας και των πλεονεκτημάτων που έχει. Φιμώνει όμως,  όταν έχει να κρύψει ανομίες, να κλείσει στόματα, να τρομοκρατήσει οποιονδήποτε με σοβαρά επιχειρήματα «απειλεί» να διαταράξει τη θανατερή ραστώνη των βολεμένων, την ένοχη συνήθεια των υποταγμένων, τον σάπιο κόσμο των υποτελών!

*Ο Σεραφείμ Κωνσταντίνου είναι φιλόλογος

____________________________________________________

Διαβάστε περισσότερα ...

Η σύγχρονη περιπέτεια της παιδείας

Γράφει για την "Παρέμβαση"

ο Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου*

Η πορεία της παιδείας στον τόπο μας ακολούθησε δυστυχώς την διαστρέβλωση και την ισοπέδωση που επέβαλε ο λαϊκισμός  στην πολιτική και στη γενικότερη έκφραση της δημόσιας ζωής.

Η υστερόβουλη αντίληψη της μάστιγας του λαϊκισμού διακήρυττε από τις αρχές της δεκαετίας του  ΄80 ότι «ο αγώνας δικαιώνεται» και η «δικαίωση» αυτή μεταφραζόταν σε αθρόες προσλήψεις και βόλεμα εκατοντάδων χιλιάδων κομματικών φίλων, χωρίς κανένας να εξετάζει την ποιότητα, την αξιοσύνη και τις υπηρεσιακές ανάγκες,  όσες αυτοί οι άνθρωποι θα εξυπηρετούσαν. Δεν άργησε να εμπεδωθεί σταδιακά η πεποίθηση, ότι αρκεί να έχεις συνδικαλιστικές «πλάτες» και κομματικά ερείσματα και η καριέρα σου είναι εξασφαλισμένη! Κανένας δεν έθετε ως κριτήριο αυτής της εξέλιξης την ποιότητα και την αυτονόητη αξιολόγηση, την αποτίμηση του έργου και της «πολιτείας» σου στην εργασία που επιτελούσες.

Την ίδια πορεία ακριβώς είχε και η εκπαίδευση. Στο χώρο της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης η αξιολόγηση των μαθητών και η θέσπιση ή ανανέωση των κριτηρίων για αυτήν δαιμονοποιήθηκαν,  ενώ  εξοβελίστηκαν ως «αντιδραστικές» και «χουντικές» οποιεσδήποτε σκέψεις για ποιοτική διαφοροποίηση, για αξιολόγηση των μαθητών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η προαγωγή από τη μια τάξη και βαθμίδα στην άλλη να είναι αυτονόητη, ανεξαρτήτως ικανοτήτων, προσπάθειας, συνθετικής ή αναλυτικής ικανότητας, δημιουργικότητας ή οποιασδήποτε βάσης που θα μπορούσε να θεσπιστεί ως κριτήριο αξιολογικής αποτίμησης.  

Τέτοια πρακτική δεν μπορούσε παρά να λειτουργήσει  ως άλλοθι στην απαίτηση μαθητών και γονέων για μεγαλύτερους βαθμούς, αφού το μόνο που ενδιαφέρει πια τη νέα κουλτούρα της ισοπέδωσης, που επέφερε ο λαϊκισμός, είναι η βιτρίνα του παχυλού βαθμού και όχι η ουσία και το αποτέλεσμα του έργου που επιτέλεσε ο δάσκαλος με τα παιδιά του.

Αυτή η τάση εκφράζεται και επίσημα τόσο με τη δομή του Σχολείου, κυρίως του Λυκείου, καθώςκαι με τα περίφημα προεδρικά διατάγματα για την προαγωγή και φοίτηση των μαθητών.  Η αντίληψη για  «δικαίωση» του αγώνα, απότοκο  κι αυτή του ισοπεδωτισμού,  κομπορρημονεί για παιδεία, αλλά ετοιμάζει σχολικά προγράμματα  που  την εξορίζουν οριστικά! 

Η απαίτηση είναι ο μαθητής να προετοιμαστεί για το πανεπιστήμιο, να εντατικοποιήσει την εκμάθηση των ασκήσεων-προτύπων ώστε να πετύχει ο νέος στις εξετάσεις. Το περίφημο «νέο σχολείο» στην απέλπιδα προσπάθεια να λειτουργήσει ως φροντιστήριο, βδελύσσεται κάθε πρόταση για καινούργια μαθήματα που θα αποσκοπούσαν στην ψυχοπνευματική καλλιέργεια των νέων μας. Η τέχνη φαντάζει  ονειροπόλημα, και η περίφημη «ανθρωπιστική παιδεία» αποτελεί πια άσαρκη εμμονή, καλολογική επένδυση ξύλινου εκθετικού λόγου, ο οποίος πιθηκίζει έννοιες μόνο για να τις παρουσιάσει ως περιουσία γνώσης, ενώ δεν γνωρίζει ούτε την ετυμολογία και την προέλευσή της, πολύ περισσότερο δεν φαντάζεται το ιστορικό τους πλαίσιο. Παράλληλα η προαγωγή καθίσταται απλή διεκπεραίωση, γιατί η ελαστικοποίηση των κριτηρίων κάνει και την στοιχειώδη προϋπόθεση μη απαιτητή. 

Τα αποτελέσματα αυτής της προϊούσας κατάρρευσης δεν άργησαν να φανούν και ήταν φυσικά αναμενόμενα. Οι μαθητές μπορεί να  αγνοούν πια στοιχειώδη θέματα, τα οποία συνιστούν προϋπόθεση της προαγωγής ή της απόλυσης, αλλά προάγονται με θεαματικές βαθμολογικές επιδόσεις, στοιχείο το οποίο η υποβάθμιση των κριτηρίων ευνοεί θηριωδώς. Αυτό οδηγεί στο φαινόμενο μιας αριστείας εξωφρενικής στα χαρτιά-τίτλους προαγωγής η οποία όμως απομυθοποιείται θριαμβευτικά στην πράξη. 

Να σημειώσουμε εδώ όμως και την τρομακτική ηθική ήττα που σημειώνεται, αφού η ήσσων προσπάθεια, η παραίτηση, η απαξίωση του σχολείου και της παιδείας δημιουργούν νέους ανθρώπους με απαιτήσεις αμοιβής για μια προσπάθεια που δεν πραγματοποίησαν, με φιλοδοξία επιβράβευσης για ένα αποτέλεσμα που δεν κατάφεραν να πετύχουν. Απότοκο αυτής της εξωφρενικής αντίληψης αποτελεί και η εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μαθητών  που σημειώνουν χαμηλές ή και απαράδεκτες επιδόσεις, μιας και  έχουν ιδρυθεί σε όλες σχεδόν τις πρωτεύουσες των νομών και δια πάσαν επίδοσιν τμήματα-τροφοδότες της ντόπιας οικονομίας με εισόδημα, όχι όμως και της εθνικής οικονομίας με ικανούς επαγγελματίες ή  της πατρίδας και της κοινωνίας με ολοκληρωμένους ανθρώπους.

Είναι σαφές ότι η φυσική αντίληψη για τον οκνηρό και τον τεμπέλη, που τον θέλει να μένει νηστικός και χωρίς μέλλον, διαστρεβλώνεται κάτω  από την ομπρέλα της αξιωματικής «δικαίωσης» του αγώνα, η οποία τρέφει τους πάντες, μιας και αυτοί οι πάντες είναι πρώτα απ’ όλα ψηφοφόροι!

Αυτή η  καταστροφική αντίληψη που καλλιέργησε ο λαϊκισμός σώριασε μύρια προβλήματα,  που  υπέσκαψαν την κοινωνία μας και εξύφαναν σταδιακά τη σήψη. Η απουσία της παιδείας βλέπεις να αποτυπώνεται σήμερα στην τυφλή βία που ξεσπάει παντού, την αφουγκράζεσαι στις απαιτήσεις της κοινωνίας για παροχές χωρίς αντίστοιχες υποχρεώσεις. 

Την οσμίζεσαι στον μηδενισμό του πολιτικού κόσμου, καθώς μετράει τις υποχρεώσεις του με μοναδικό κανόνα το πολιτικό κόστος ή όπως μεταβάλλει απόψεις με την ετοιμότητα χαμαιλέοντα.  Την ψυχανεμίζεσαι στη ξύλινη γλώσσα των συνδικαλιστών, όταν υπερασπίζονται το πολιτικό τους μέλλον υπό την προσχηματική υπεράσπιση των «λαϊκών» συμφερόντων! Τη βίωσες στην οικονομική της εκδοχή με την ψευδαισθητική καλλιέργεια του μύθου της «ισχυρής Ελλάδας» που εισήλθε κρύφα στην ΟΝΕ!  

Τη νιώθεις στην επαναπαυμένη συνείδηση του συναδέλφου σου που αναμετράει την προσφορά του με το ποσό της αμοιβής του, την αντιλαμβάνεσαι στην κομψή απαίτηση των γονιών για μεγαλύτερο βαθμό, αδιάφορο αν αυτός συστοιχεί με την αξία ή την προσπάθεια των παιδιών τους! 

Την ακουμπάς στην απέχθεια του κοινωνικού σώματος για οτιδήποτε παραπέμπει σε  ιεραρχία και  αξιολογική κατάταξη! 

Την αντιλαμβάνεσαι καθημερινά στην απαξιωτική αντίδραση των συνανθρώπων σου, που σε οικτίρουν για το «χαμηλό δείκτη αυτοεκτίμησης», όταν αποδέχεσαι και θαυμάζεις την εξόφθαλμη ανωτερότητα των συναδέλφων σου, όταν επαινείς την ποιότητα της προσωπικότητας και του έργου τους! 

Την ψηλαφίζεις στην ειρωνεία που δέχεσαι,  όταν με την ειλικρίνεια του φταίχτη αποδέχεσαι την πλάνη σου και επιχειρείς να ξανασηκωθείς και να συνεχίσεις. 

*O Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου είναι φιλόλογος
_________________________________________________

Διαβάστε περισσότερα ...

Το έγκλημα και η τιμωρία του

Γράφει για την "Παρέμβαση"

ο Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου*

Δυστυχώς για τους ευαίσθητους και ευτυχώς για τους κυνικούς του ρεαλισμού οι εποχές τελειώνουν και οι αλλαγές αδυσώπητες τραντάζουν τις κοινωνίες, που, αν και φαφλατίζουν αδιάκοπα ως «γνώστες» των μεταβολών, προκαταλαμβάνονται εξ απήνης αδυνατώντας να τις αφομοιώσουν.

Τούτη την εποχή ζούμε στιγμές που τα πράγματα μέσα στην απότομη σκληράδα των εποχών μεταβάλλονται άρδην και η κοινωνία μας ενεή διαπιστώνει να ελαύνεται από δυνάμεις τις οποίες αδυνατεί να ελέγξει. Ήταν αυτές όμως που εύκολα θα είχε το κουράγιο να αναγνωρίσει και να ξορκίσει, χρόνια πριν κάνουν την εμφάνισή τους απειλητικές.

Η ελληνική κοινωνία-είναι αλήθεια αδιάψευστη ετούτη-έζησε μέσα στη θωπεία του ψεύδους της χρόνια πολλά. Εξέθρεψε μύθους που θέριεψαν κι έγιναν φαντάσματα ζοφερά.

Ο πρώτος από αυτούς ήταν ο μεταπολιτευτικός μύθος της «δημοκρατίας που δεν γνωρίζει αδιέξοδα». Σε μια κοινωνική οργάνωση που αποθέωνε το πελατειακό αλισβερίσι και η οποία μετέπλαθε την πολιτική πράξη σε  εργαλειακή σχέση δώρου -αντίδωρου,  ο πολίτης εκτελούσε τυπικά ένα καθήκον το οποίο οριζόταν από την υπεράσπιση του στενού προσωπικού του συμφέροντος. Αυτό καθιστούσε την άσκηση μικροπολιτικής εύκολη υπόθεση, με αποτέλεσμα οι  αντιδράσεις των πολιτών και των πολιτικών να μην υπερβαίνουν τα προβλέψιμα. Με αυτήν την πρακτική η αποκάλυψη παρασπονδιών του πολιτικού κατεστημένου  αποτελούσε απονενοημένο διάβημα, ο πρωτεργάτης του οποίου περνούσε στο περιθώριο. Το αποτέλεσμα ήταν αυτός ο κοινωνικός μιθριδατισμός, ο εθισμός στο δηλητήριο της παρανομίας, της απάτης και της διαφθοράς, που συναντούσε όμως σιωπηρά την συγκατάνευση των πολιτών, αφού το αντίδωρο συχνά ήταν η πολιτική εύνοια και αποκατάσταση πλήθους ψηφοφόρων. Έτσι  η φερόμενη ως αδιέξοδη «δημοκρατία» ήταν στην πραγματικότητα ένα ολέθριο αδιέξοδο!

Δεύτερος  μεγάλος μύθος υπήρξε αυτός της ανεξάρτητης πορείας της χώρας και του περίφημου σοσιαλιστικού της μετασχηματισμού, με του οποίου το αφιόνι ποτίστηκαν οι γενιές κυρίως από το 1981 και μετά. Στην πραγματικότητα δεν επρόκειτο παρά για την υποκατάσταση της παραγωγικής δυνατότητας του κράτους από μια στυγνή και ξεδιάντροπη πολιτική παροχών και προσκόλλησης στην επάρατη τακτική των επιδοτήσεων, οι οποίες  απονεύρωσαν τον παραγωγικό ιστό και κατέστησαν τη χώρα επαίτη των ευρωπαϊκών διευκολύνσεων. Αυτές οι τελευταίες, βέβαια, μεταφράζονταν σε εκατομμύρια που διασπαθίστηκαν ανερυθρίαστα σε κομματικές παράτες οδηγώντας γρήγορα σε αδιέξοδα. Με την πάροδο των ετών ο υπερδανεισμός για την κάλυψη του πελατειακού οργίου αποτέλεσε ταφόπλακα στην προοπτική των μελλοντικών γενεών να κινηθούν αυτόνομα. 

Στα ίδια πλαίσια πρέπει να εντάξουμε και το παραμύθι των Ολυμπιακών αγώνων, που η άρχουσα ιδεολογία λάνσαρε με περισσή μαεστρία, θωπεύοντας τα βιωματικά ανακλαστικά ενός λαού αμνήμονα, ο οποίος, ενώ πολιτισμικά απείχε παρασάγγας από τον πολιτισμό και την πολιτική ηθική του αρχαίου κόσμου, μόνο κατ΄ έθος μνήμης και περιστασιακά θυμούνταν ότι κάποια σχέση τον συνέδεε-μάλλον μνημονικής υποχρέωσης- με το χθες.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες οικοδομήθηκε και ο τρίτος μύθος της αριστερής πολιτικής. Αυτός αυτοπροσδιοριζόταν ως η πολιτική έκφραση ενός κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού μαξιμαλισμού που επεδίωκε περισσότερα, αδιαφορώντας με σουρεαλισμό υπερβάλλοντα τόσο για τις επιπτώσεις, όσο και για το εφικτό των διεκδικήσεων. Το αποτέλεσμα υπήρξε «μεγαλοπρεπές». Σε όλους τους τομείς τη διοίκησης απαιτούνταν από την «αριστερή» φαεινή διεκδίκηση «μαζικοί διορισμοί»-ο χώρος της εκπαίδευσης το έζησε χρόνια με τις ανεξήγητες υπεραριθμίες-και η εκάστοτε πολιτική ηγεσία έσπευδε ταχέως να τους πραγματοποιήσει, πλειοδοτώντας σε προθυμία, έμφοβη καθώς ήταν για την απώλεια ψήφων, ήτοι της κυβερνητικής παντοδυναμίας. Παράλληλα τα τελευταία χρόνια ιδίως, μια ανεξήγητη, ανεδαφική και εθελότυφλη αντίληψη αδυνατούσε να διακρίνει το πρόβλημα της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης, η οποία έφερε στη χώρα εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, τους όποιους εκ  των πραγμάτων θα στοίβαζε σε συνθήκες απάνθρωπες, μετατρέποντάς τους σε βραδυφλεγή κοινωνική βόμβα. 

Σήμερα με τη χώρα εξουθενωμένη, τον παραγωγικό ιστό της να αποτελεί ανέκδοτο και το λαό της συγχυσμένη αγέλη στη συντριπτική του πλειονότητα, ήρθε η ώρα του απολογισμού και οπωσδήποτε της Τίσεως, που παραμονεύει ὑστερόποινος, κατά τον Αισχύλο. Έτσι όριζε η ηθική των προγόνων που επιδεικτικά, όπως εκ των πεπραγμένων μας αποδεικνύεται, αγνοούσαμε ως σήμερα.

 Ο εσμός της πολιτικής σαπίλας, προσδιοριστικής των εχόντων την εξουσία, αναζητά φταίχτες και επιβάλλει πολιτικές υπαγορευμένες από το διεθνές καρτέλ των τραπεζών. Η πρακτικές είναι γνωστές: ασφυκτική πολιτική περικοπών, επιβολή επαχθέστατων φορολογικών επιβαρύνσεων σε τέτοιο βαθμό, ώστε τρία χρόνια τώρα η κοινωνία να εξωθείται οργισμένη σε ακραίες πολιτικές επιλογές. 

Τις τελευταίες εβδομάδες υλοποιείται το βασικό μέρος τους δράματος με την πολιτική μιας κυβέρνησης εντολοδόχου του τραπεζικού κατεστημένου, το οποίο αδιαφορεί παγερά για την κοινωνική κατάσταση και επιβάλλει δια των νομίμων του τοποτηρητών εκ βάθρων κατεδαφίσεις και στην εργασιακή νομοθεσία, με τις προθέσεις του σαφείς και εξόφθαλμες: πλήρης αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού, κατάρριψη του ευρωπαϊκού κεκτημένου και την μετατροπή της χώρας σε αποικία των ισχυρών της Ευρώπης. 

Όμως αυτή η πρακτική εξωθεί αμυντικά ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού στην αναζήτηση «δραστικών» λύσεων με την υποστήριξη ακροδεξιών σχηματισμών, οι οποίοι στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις εμφανίζουν αυξημένα ποσοστά. Φυσικά κανένας νουνεχής άνθρωπος δεν θα αποδώσει αυτήν την αύξηση σε ακροδεξιές καταβολές και αντιδραστικά ένστικτα του ελληνικού λαού. Μια τέτοια θέση θα ήταν ανιστόρητη και πολιτικά αναπόδεικτη. Είναι η «λογική», μέσα στον παραλογισμό της αντίδρασης, ενός λαού που νιώθει την πολιτική όχι έκφραση της βούλησής του, αλλά ως έναν αιφνίδιο θάνατο που επιβάλλεται έξωθεν από δυνάμεις απροσδιόριστες. 

Με την υγεία κατεστραμμένη, την παιδεία ασθμαίνουσα, την  ασφάλεια ανέκδοτο και την καθημερινότητα επώδυνη με τις αντοχές εξαντλημένες, η παραπαίουσα κοινωνία επιδιώκει αδιέξοδα «στηρίγματα». Δυστυχώς αυτό δεν γίνεται διόλου αντιληπτό από το αριστερό «ιερατείο» το οποίο απεύχεται κοινωνικές συγκρούσεις, επιβραδύνει ανεξήγητα εξεγέρσεις και βέβαια εξορκίζει  την εξουσία, καθώς αδυνατεί προκλητικά ανόητα να διαχειριστεί. 

Η κάθαρση στη τραγωδία οδεύει να είναι αιματηρή. Όσο θα συνεχίζεται η απάνθρωπη σύμπλευση τραπεζών και κυβερνητικής τρομοκρατίας, τόσο και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας προ του φάσματος της εξαθλίωσης θα επιδιώκουν «λύσεις» ολοκληρωτικού χαρακτήρα, αφού η αριστερή πρόταση παρουσιάζεται συγχυσμένη, προβληματική και αδιόρατη, δηλαδή χρεοκοπημένη. 

Μόνο που αυτή η προς τα άκρα εξώθηση του κοινωνικού σώματος, έχοντας ως κινητήρια δύναμη το μίσος προς τους κρατούντες και την άρχουσα ιδεολογία και τάξη, που συνεχίζει να φοροδιαφεύγει και να πλουτίζει,   εγκυμονεί τον κίνδυνο μιας δυναμικής αντιπαράθεσης η οποία αυτή τη φορά, πολύ φοβάμαι, θα έχει το χαρακτήρα ενός εμφυλίου πολέμου με διαστάσεις απρόβλεπτες και οπωσδήποτε εξεχόντως οδυνηρές. 


O Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου είναι φιλόλογος
_________________________________________________

Διαβάστε περισσότερα ...

Ἡ παρακμὴ ὡς ἰδεολογία

Γράφει για την "Παρέμβαση"

Ο Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου*

Ἡ παιδεία καὶ ὁ τρόπος ποὺ πραγματώνεται αὐτή σε κάθε τόπο ἀπεικονίζει ὡς ἕνα βαθμὸ τὴν κρατοῦσα στὴ συγκεκριμένη χώρα ἰδεολογία καὶ ἀποτελεῖ τὸν πυλώνα τῶν ἀξιῶν καὶ τῶν ἰδανικῶν της. Φυσικά, ὅσο καὶ ἂν ἡ κεκτημένη ταχύτητα τῆς μεταμοντέρνας καινοτομίας  ἔχει ἐπηρεάσει  ἀξίες καὶ ἰδανικά, αὐτὰ  πάντοτε θὰ ἀποτελοῦν τὰ σημεῖα ἀναφορᾶς τῶν κοινωνιῶν.

Στὴν ἐκπαιδευτικὴ πραγματικότητα τοῦ τόπου μας σήμερα εὔκολα εἶναι ἀνιχνεύσιμα στοιχεῖα τὰ ὁποῖα παραπέμπουν σὲ μιὰ τραγικὴ ἀντίφαση, ποὺ ἀβίαστα θὰ ὑποστήριζε κανένας ὅτι φτάνουν ἴσαμε τὴν ἄρνηση τοῦ ἴδιου μας τοῦ ἐαυτοῦ. Τὴν ἄρνηση τῆς ταυτότητας ὡς λαοῦ ποὺ κοινώνησε μὲ κοσμοϊστορικὲς ἀλήθειες καὶ ποὺ τὴν ἴδια στιγμὴ τὶς ἀποδιώχνει, ἐπιδιώκοντας τὴν ἀσφάλεια βεβαιοτήτων εὐρωπαϊκῆς κατασκευῆς καὶ προέλευσης. Μάλιστα σε μιὰ ἐποχή, ὅπου ὁ ὁδοστρωτήρας τοῦ οἰκουμενισμοῦ συντρίβει ἰδιαιτερότητες, ὀδηγώντας σὲ φασιστικὴ ὁμοιομορφία τοὺς λαούς, ἡ ἑλληνικὴ ἐκπαίδευση καὶ δυστυχῶς μεγάλο μέρος τῶν λειτουργῶν της κηρύττουν παρακμιακὲς συνταγὲς ἀγωγῆς

Τὰ τρανὰ ἀδιέξοδά της ἐποχῆς μας, τὸ ἀλλοτριωμένο ἀνθρώπινο πρόσωπο ποὺ μετεβλήθη σὲ ἀποκρουστικὸ προσωπεῖο θεωροῦν ὅτι μπορεῖ νὰ λυτρωθεῖ μὲ τὴν προσφυγὴ σὲ ἕναν ἄθεο οὐμανισμὸ ποὺ λατρεύει τὸν ὀρθολογισμὸ καὶ ἐξοβελίζει τὴ μεταφυσική. Προβάλλει ὡς πρότυπα κοινωνίες ποὺ ἐπέτυχαν ἀνθρωπιστικὴ παιδεία, ἐνῶ ἐθελοτυφλεῖ μπροστὰ στὸ ἐξοργιστικὸ ἀδιέξοδο στὸ ὁποῖο αὐτὲς ἔχουν ὁδηγηθεῖ  μέσω τῆς ἴδιας ὁδοῦ.  Ἀπορρίπτει τὸ βιωμένο θαῦμα τῆς ὀρθοδοξίας καὶ τὴ στροφὴ στὴν ἀγάπη τοῦ πλησίον ποὺ χαρίζει τὴν ἐν Χριστῷ λύτρωση. 

Στὰ τραγικὰ προβλήματα τῶν νέων μας, ὅπως ἡ κατάθλιψη, τὸ ἄγχος ἢ ἔλλειψη οἰκογενειακῆς θαλπωρῆς, ἡ πανούκλα τῶν ἑξαρτησιογόνων οὐσιῶν βλέπει  κανεὶς  μὲ θλίψη νὰ προτάσσονται ὡς «λύσεις» ἡ προσφυγὴ στὸ νέο «θεὸ»  τοῦ πανσεξουαλισμοῦ καὶ τῆς σαρκολαγνείας, στροφὴ στὴ «δύναμη» τοῦ «ἐγώ», ἑνὸς μισεροῦ καὶ ἀδυσώπητου γιὰ τὸν συνάνθρωπο ἐγώ,  ποὺ δικαιώνει τοὺς ἑαυτοὺς μᾶς κατακρίνοντας  παράλληλα τὸν συνάνθρωπο. Ἀποφεύγεται ὡς σκοταδιστικὴ ἡ καλλιέργεια τῆς ταπεινοφροσύνης, ἡ ἀποφυγὴ τῆς αὐτοδικαίωσης  καὶ ἡ ἐμπέδωση τῆς  αἴσθησης ὅτι μπροστὰ στὸ μεγαλεῖο του Θεοῦ  ὁ ἄνθρωπος «ἀσφαλίζεται» αἰσθανόμενος ὅτι εἶναι «ὑποκάτω ὅλης της κτίσεως».

Ἡ οἰκογένεια δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὶς δαγκάνες τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ» καὶ προβάλλεται ὡς μιὰ συμφωνία περιορισμένης εὐθύνης ἡ ὁποία θὰ μποροῦσε νὰ διεκπεραιωθεῖ ἀκόμα μὲ δυὸ ὑπογραφὲς στὸ γραφεῖο ἑνὸς συμβολαιογράφου. Τὰ ἀναγνώσματα ποὺ βλέπει κανένας στὰ σχολεῖα μας σὲ μεγάλο βαθμὸ ἀναπαράγουν τέτοια ἀρρωστημένα πρότυπα διαλυμένων οἰκογενειῶν καὶ ἀδιέξοδων καταστάσεων. Ἀποθέωση τῆς ἐλεύθερης βούλησης καὶ ἔκφραση χειραφέτησης κρίνεται ἡ ἐγκατάλειψή της, ἐνῶ τὰ ὅποια προβλήματα  της ἀφήνονται νὰ τὰ ρυθμίζουν ἐπ’ἀμοιβὴ ἐπαγγελματίες ψυχολόγοι, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἡ ἐξομολόγηση καὶ ὁ πνευματικὸς ἀπωθοῦνται ὡς παρωχημένες πρακτικές. Ἡ κατάνυξη καὶ ὁ ἁγιασμὸς τοῦ κυριακάτικου οἰκογενειακοῦ ἐκκλησιασμοῦ, ἐξοβελίζονται μετὰ βδελυγμίας, γιατὶ μπαίνουν ἐμπόδιο στην  παρακμιακή ὁμαδική διασκέδαση τοῦ Σαββατόβραδου ποὺ ἀποκτηνώνει . 

 Σαρκάζει ὡς ἀναχρονιστικὴ καὶ καταπιεστική τῆς «φύσεως» τὴν ἐγκράτεια καὶ προτείνει τὴ διδασκαλία τῆς σεξουαλικῆς ἀγωγῆς, ἀδυνατεῖ ὅμως ἢ ἀποφέυγει νὰ ἐξηγήσει τὴν ἐξόφθαλμη πραγματικότητα ἡ ὁποία θέλει τὰ τεράστια κοινωνικά, οἰκογενειακὰ καὶ ἀτομικὰ προβλήματα νὰ  ἐμφανίζονται στὶς κοινωνίες τῆς λέγομενης σεξουαλικῆς ἀπελευθέρωσης.  

Μέσα στὸ σύγχρονο ἑλληνικὸ σχολεῖο ἡ πολιτικὴ ὡρίμανση ποὺ θὰ ἀποδώσει ὁλοκληρωμένους πολίτες βιώνεται ὡς αὐτόνομη λειτουργία ἀποκομμένη ἀπὸ τὴν κοινότητα καὶ ἡ ὁποία μιμεῖται δουλικά το πολιτικὸ ἀδιέξοδο. Δὲν γίνεται ἀντιληπτὴ ὡς ὑπεύθυνη καὶ ξεχωριστῆς σημασίας προσφορὰ τῆς ἀτομικότητας μέσα ἀπὸ τὴν ἑτερότητα.

Ἡ ἱστορία πιὰ εἶναι πασίγνωστο ὅτι διδάσκεται νοθευμένη. Ἀποκρύπτει τεχνηέντως ἥρωες καὶ ἐπικὲς στιγμές, ἰσοπεδώνει μὲ τέτοιον τρόπο τὰ γεγονότα καὶ συκοφαντεῖ κυρίως τὸν κλῆρο καὶ τὴν ἐκκλησία μας μὲ ἀπώτερο στόχο νὰ δημιουργήσει τὴν ἐντύπωση, ὅτι ὅσα διδασκόμασταν μέχρι τώρα ἀποτελοῦσαν ἰδεολογήματα. Ὅμως κάπως ἔτσι μεθοδεύεται ἡ ἀποδόμηση τοῦ ἔθνους μας καὶ οἱ  νέοι μας παγιδεύονται σὲ μιὰ παθητικότητα ποὺ ἐξασφαλίζει στοὺς κρατοῦντες τὴν κυριαρχία.

Ἡ παιδεία μᾶς λοιπὸν βηματίζει ἐπικίνδυνα σὲ ἕνα ὀλέθριο ἀδιέξοδο,  ὅταν σχεδιάζει τὸ μέλλον της στηριζόμενη πάνω στὶς σαθρὲς βάσεις τῆς δυτικῆς σκέψης. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος καλλιέργησε κοινωνίες ἀκραίου ὀρθολογισμοῦ οἱ ὁποῖες  πέτυχαν τεχνολογικὰ θαύματα καὶ διαχειριστικὰ στοιχήματα. Ὀργάνωσαν οἰκονομικὲς αὐτοκρατορίες ποὺ κυριαρχοῦν στὴν ἐποχή μας, ἀλλὰ προετοίμασε ταυτόχρονα τὸ ρήμαγμα τῆς ψυχῆς,  λεηλάτησε καὶ τὴν τελευταία ἰκμάδα τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας καὶ ὁδήγησε τὸ ἄτομο σὲ πλῆρες ἀδιέξοδο.

 Οἱ μαθητὲς μᾶς μαθαίνουν τὴν πλάνη τῆς νεοτερικότητας καὶ μυοῦνται στὴν ἄβυσσο τοῦ δυτικοῦ μηδενισμοῦ, ἀναζητώντας ἐρείσματα στὴν ἀθεϊστικὴ φιλοσοφία, μέσα στὴν χριστιανικὴ Ἑλλάδα ποὺ κρύβει ἀμύθητους θησαυροὺς ὀρθόδοξης πνευματικότητος καὶ  παράδοσης. Τὰ νέα παιδιὰ μας ποτίζονται μὲ τὸ δηλητήριο μιᾶς παρακμιακῆς ἀντίληψης ἡ ὁποία δυστυχῶς ἀποτελεῖ τὴν κυρίαρχη ἰδεολογία τόσο τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας ὅσο καὶ πολλῶν δυστυχέστατα λειτουργῶν της παιδείας. 

Ἡ μοναδικὴ εὐθύνη ἀπέναντι στὸ Θεὸ καὶ τὴν πατρίδα μας δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν συνειδητοποίηση τῆς ἀπάτης καὶ τὴν στροφὴ στὴν παγὰ λαλέουσα τῆς ἐκκλησιαστικῆς καὶ ἐθνικῆς συνάμα αὐτοσυνειδησίας μας. Αὐτὸ θὰ καταστεῖ δυνατὸ μὲ τὴν μελέτη καὶ τὴν κατανόηση τοῦ πλούτου, ποὺ η ἐκκλησία μας κουβαλάει στοὺς αἰώνες, καὶ ἡ μετάγγισή του μὲ ὐπομονὴ  στὰ νέα παιδιὰ ποὺ ἀγωνιοῦν γιὰ τὸ αὔριο, ἀλλὰ μποροῦν νὰ ἔχουν γκόλφι καὶ φυλαχτὸ την ἀδιάψευστη ἐλπίδα τοῦ Χριστοῦ μας. Γένοιτο.

*Ο Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου είναι φιλόλογος

Διαβάστε περισσότερα ...

O tempora, o mores !

Από σήμερα, μετά την απόφαση για προφυλάκιση του Γέροντα Εφραίμ, ηγουμένου της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου, αισθάνομαι «δικαιωμένος» και «υπερήφανος», γιατί επιτέλους η ελληνική δικαιοσύνη βρήκε τον ένοχο και απένειμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, αποκαθιστώντας το κοινού περί δικαίου αίσθημα και «άλλα τέτοια ηχηρά παρόμοια»,  που θα έλεγε και ο Καβάφης. Βέβαια δεν μπορώ να εξηγήσω, γιατί δεν «πρόλαβε» να προφυλακίσει και το Χριστοφοράκο της Siemens και πώς έδειξε προκλητική ολιγωρία σε ένα σωρό άλλες υποθέσεις που  παραπέμπονται στο αρχείο.

Σε καμία περίπτωση δεν  να μπω στην ουσία της υπόθεσης, αν είναι ένοχος ο ηγούμενος Εφραίμ ή όχι, γιατί δεν  έχω τα στοιχεία να το υποστηρίξω. Η προσωπική μου άποψη επ’αυτού είναι μόνο θεώρηση από μια συγκεκριμένη σκοπιά. Ωστόσο η απόφαση για προφυλάκιση, παραμονή Χριστουγέννων δείχνει αδικαιολόγητη σπουδή  με προφανή στόχο, να  συκοφαντήσει την Ορθόδοξη εκκλησία στα μάτια του κόσμου και να αποπροσανατολίσει από τα μεγάλα προβλήματα της κρίσης που βιώνουμε όλοι μας. Αν ο Γέρων Εφραίμ ήθελε να φύγει από τη χώρα, όπως «έφυγε» Χριστοφοράκος, θα το έκανε στο πρόσφατο ταξίδι του στη Ρωσία. Δεν το έκανε όμως και έτσι ο κύριος εισαγγελέας θα μπορούσε να τον βρει ανά πάσα στιγμή στη Μονή του. Αντιθέτως οι δικαστικές αρχές με τη διαφωνία τους περί προφυλάκισης ή μη «επέτρεψαν» στον Ψωμιάδη να φύγει από τη χώρα. Βλέπετε ο Γέρων Εφραίμ είναι περισσότερο επικίνδυνος από τον κύριο Ψωμιάδη, γιατί είναι ορθόδοξος πνευματικός ηγέτης. O tempora, o mores!!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Σ. Γ. Κωνσταντίνου

Διαβάστε περισσότερα ...

Ημερίδα του σωματείου Ενωμένη Ρωμηωσύνη

Κλικ για μεγέθυνση

Διαβάστε περισσότερα ...

«ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟΝ ΜΑΘΗΜΑ»

Με αφορμή το θάνατο του  Γ.Α.Μαγκάκη η "Παρέμβαση"  δημοσιεύει σήμερα την περίληψη του μαθήματος που παρέδωσε ο Γ.Α. Μαγκάκης στους μαθητές του, στις 2/2/1969. 

Μία ώρα πριν την παράδοση είχε γνωστοποιηθεί στον καθηγητή η απόλυσή του. Το κείμενο - περίληψη, που κυκλοφόρησε ύστερα από λίγες μέρες και δημοσιεύτηκε στο εξωτερικό παραμένει και στις μέρες μας εξαιρετικά επίκαιρο...

Αγαπητοί μου μαθηταί,

Σκοπός των πανεπιστημιακών παραδόσεων δεν είναι μόνον να σας εισαγάγουν εις το δόγμα του Δικαίου και να σας μεταδώσουν απλώς μίαν ειδικήν συλλογιστικήν.

Σκοπός των είναι προπαντός να σας καταστήσουν σαφές το πνεύμα και την ουσίαν του Δικαίου. Εις τας μέχρι τούδε συναντήσεις μας εις αυτό ακριβώς το πνεύμα του Δικαίου προσεπάθησα να σας εισαγάγω.

Σήμερον ας επανέλθωμε εις αυτό το πνεύμα, ας ασχοληθούμε μόνον με αυτό και ας τονίσουμε διά μίαν ακόμα φοράν αυτό το οποίον είναι το πλέον θεμελιώδες.

Το Δίκαιον δεν είναι ένας οποιοσδήποτε εξαναγκαστικός κανών ρυθμίζων την συμβίωσιν των ανθρώπων. Αν ήτο μόνον αυτό καθ’ ουδέν θα διέφερε από τους κανόνας οι οποίοι διέπουν ωρισμένας κοινωνίας του ζωικού βασιλείου. Δεν θα διέφερε π.χ. από την κοινωνίαν των μελισσών ή των μυρμήγκων. Εκείνο το οποίον είναι το χαρακτηριστικόν γνώρισμα του Δικαίου, η πεμπτουσία του, είναι ο προσανατολισμός του προς τας αξίας.

Μόνον δι’ αυτού του προσανατολισμού το Δίκαιον καθίσταται κατάκτησις του πολιτισμού και δικαιώνεται ηθικώς.

Η βασική Δε αξία προς την οποίαν είναι προσανατολισμένο το Δίκαιον ως θεσμός πολιτισμού είναι η ελευθερία.

Τούτο αποδεικνύεται προπαντός από την ιστορίαν.

Η ιστορία των ανθρώπων δεν είναι παρά μία πορεία οδύνης και αγώνος δια την κατάκτησιν της ελευθερίας και δια την εξασφάλισιν και την κατοχύρωσίν της διά του Δικαίου.

Μία είναι η μεγάλη αλήθεια εις το πλαίσιον της επιστήμης μας, ότι το Δίκαιον αποκτά το ηθικόν του περιεχόμενον, καθίσταται δηλαδή ηθική αξία, μόνον εφόσον αποβλέπει εις το να διασφαλίση την ελευθερίαν εις τους ανθρώπους.

Άλλως το Δίκαιον, άνευ δηλαδή αυτού του προσανατολισμού, καθίσταται μέσον καταπιέσεως εις τας χείρας του ισχυρού, προς εξασφάλισιν της κυριαρχίας του.

Προς την αξίαν της ελευθερίας πρέπει όμως να είναι προσανατολισμένος και ο νομικός και ως επιστήμων και ως άνθρωπος. Διότι άλλως καθίσταται άνας απλούς τεχνικός, γνώστης δηλαδή της τεχνικής απλώς του Δικαίου, ο οποίος διατρέχει τον κίνδυνον να γίνει ταπεινός υπηρέτης του ισχυρού.

Την ανάγκην αυτού του προσανατολισμού προσεπάθησα εις την μέχρι τούδε σειράν των μαθημάτων να σας καταστήσω σαφή.

Αυτό ήτο και το βαθύτερον νόημα και η βαθυτέρα επιδίωξις αυτών των μαθημάτων.

Πρέπει σήμερον να σας το τονίσω. Διότι το σημερινόν μάθημα είναι το αποχαιρετιστήριον. Μετά βαθυτάτης λύπης μου είμαι υποχρεωμένος να σας αφήσω.

Αλλά ο χωρισμός αυτός είναι το τίμημα της συνέπειας προς τας αξίας τας οποίας εσεβάσθην εις όλην μου την ζωήν. Και είναι το τίμημα της επιδιώξεως να κρατήσω και εγώ την έδραν αυτήν βήμα ελευθέρας σκέψεως.

Αι έδραι του Πανεπιστημίου μας έχουν μακράν παράδοσιν. Αξιόλογοι άνδρες τας ετίμησαν εις χαλεπούς χρόνους με τον αγώνα των να τας κρατήσουν βήμα ελεύθερον. Θα ήτο τρομερόν αν η έδρα αυτή εις τας ασθενείς μου χείρας εταπεινούτο.

Από την σειράν των συναντήσεών μας εύχομαι και ελπίζω να παραμείνη εις το πνεύμα μας ο προσανατολισμός προς την ελευθερίαν.

Αυτόν τον προσανατολισμόν, τον τον οποίον οφείλομεν να λάβωμεν ως νομικοί, οφείλομεν να λάβωμεν και ως Έλληνες.

Διότι η Ελλάς δεν είναι απλώς μια γεωγραφική έννοια. Είναι προπαντός ιδέα ταυτιζόμενη με την ιδέαν της ελευθερίας.

Ας αναλογισθούμεν λοιπόν αυτήν την ώραν τους λόγους του ποιητού μας και με αυτούς ας αποχαιρετισθώμεν:

«Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία» 

__________________________________________________

Διαβάστε περισσότερα ...

Ο αριστερός λαϊκισμός

Γράφει για την "Παρέμβαση"

ο Σεραφείμ Κωνσταντίνου*

Στον τόπο μας η ιδεοληπτική ανοησία αποτελεί σύμπτωμα σοβαρό της νόσου που ενδημεί χρόνια, αλλά εμφανίστηκε πια απειλητικότατη, συνεπεία της δίνης που έφερε η λεγόμενη οικονομική κρίση. Η πιο σοβαρή και εξοργιστικά εμμένουσα τέτοιας μορφής ανοησία είναι η προσπάθεια να διεκδικείς τις «δάφνες» του να λέγεσαι και να δείχνεις, αν δεν μπορείς να θεωρείσαι, αριστερός.

Στη πατρίδα μας μάθαμε  από γεννησιμιού μας ότι η λέξη αριστερός ταυτιζόταν με την πάλη και τον αγώνα πολλών ανθρώπων που προσπαθούσαν να αλλάξουν την κοινωνία, που έβλεπαν μπροστά μέσα από ρηξικέλευθες και πρωτοποριακές για την εποχή τους, και όχι μόνο, πολιτικές και πρακτικές. Και πραγματικά θα ήταν μύωψ και ασυγχώρητα μεροληπτικός ή θα εθελοτυφλούσε ανιστόρητα εκείνος που  δεν θα έβλεπε τη συμβολή και της αριστεράς σε ένα πλήθος εθνικών απελευθερωτικών και κοινωνικών αγώνων. Όποιες αντιρρήσεις βέβαια μπορούν να γεννηθούν για τις κατά καιρούς πολιτικές αστοχίες της αριστεράς, ως ηγεσίας, μπορούν με καλόπιστη διάθεση να δικαιολογηθούν μέσα στον ορυμαγδό των σαρωτικών εξελίξεων, πολιτικών και πολεμικών, που γνώρισε ο δύσμοιρος τόπος μας και να αποδοθούν στα ανθρώπινα πάθη, οιον φιλεί γίγνεσθαι, όπως αποφαίνεται κι  ο Θουκυδίδης.

Ωστόσο κατά την μεταπολίτευση και εντεύθεν η αριστερή πολιτική αντίληψη, ή τουλάχιστον αυτή που ήθελε να έχει το προσωπείο ή την επίφαση της αριστεράς, ακολουθεί μια πορεία αυτοκαταστροφική για την ίδια, εκ παραλλήλου βέβαια με την πορεία του τόπου.

Είναι σαφές ότι η δημοκρατική μεταβολή που γνώρισε η χώρα μετά το 1974 έδωσε την ευκαιρία για την ανάπτυξη του συνδικαλιστικού κινήματος και την διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών εργασίας και αμοιβών. Δεν άργησε όμως αυτή η φαινομενικά εύλογη διεκδίκηση να συνδυαστεί με την καιροσκοπική πολιτική του πελατειακού κράτους που αποθεώθηκε την εποχή της «σοσιαλιστικής» παντοδυναμίας.

Πώς υλοποιήθηκε αυτό το έγκλημα είναι απλό στην κατανόησή του. Η χώρα μας δυστυχώς οργανώθηκε  στη βάση μιας ασύστολής δημαγωγικής και εγκληματικά σπάταλης πελατειακής πρακτικής, η οποία σπαταλώντας δανεικό χρήμα και κοινοτικούς πόρους, αφού δεν υπήρξε ικανή  να οδηγήσει τον τόπο στην αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη, προσελάμβανε χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, ρουσφετολογικά και μη, με την αιτιολογία της κάλυψης αναγκών. Παράλληλα χορηγούσε αφειδώς απντοειδείς συντάξεις κατά το δοκούν και με κριτήριο την μετεκλογική νομή της εξουσίας. Η ευρύτερη αριστερά  λοιπόν, η οποία, θα υπέθετε κανένας, διέθετε πολιτική και οικονομική οξυδέρκεια, όλη αυτήν την σπατάλη την ευνοούσε, ζητώντας περισσότερες προσλήψεις και συμβάλλοντας στη δημιουργία αυτού του τεράστιου και άχρηστου κρατικού τέρατος. Δεν ακούσαμε ποτέ κανέναν προβληματισμό για την μελλοντική πορεία της χώρας και για τα αδιέξοδα που επεσώρευε η δόλια λαϊκιστική πελατειακή μεθόδευση και οι ραδιουργίες των κομμάτων εξουσίας. Οι αριστερές συνδικαλιστικές ηγεσίες, αυτιστικές και δογματικές, ταύτιζαν το «συμφέρον του λαού» με την αθρόα εισαγωγή νέων εργαζομένων στον κρατικό μπεζαχτά πίεζαν για μεγαλύτερους μισθούς και συντάξεις, εθελοτυφλώντας εγκληματικά ή αδυνατώντας να αντιληφθούν ότι τα χρήματα αυτά προέρχονταν από δανεικά και όχι από την αυτόνομη παραγωγική δυναμική, που η ασκούμενη πολιτική εξουσία κυριολεκτικά είχε διαλύσει. «΄Οπλο» σε οποιαδήποτε άρνηση στα παράλογα μαξιμαλιστικά αιτήματα υπήρξε η απεργία αδιακρίτως, απεργία που έκλεισε μια σειρά επιχειρήσεων οι οποίες μετέφεραν τις δραστηριότητες τους σε άλλες χώρες, αφήνοντας πίσω τους ανέργους.

Σήμερα βέβαια, αφού η κατάσταση οδηγήθηκε, όπως οδηγήθηκε, στον οικτρό αυτόν κατήφορο, πάλι η αριστερά αδυνατεί να αρθρώσει πολιτικό λόγο κι ενώ φέρει ιστορικές ευθύνες για την διάλυση της νεοελληνικής κοινωνίας, την ίδια με τα μεγάλα κόμματα εξουσίας και τους λακέδες τους, το μόνο που προτείνει είναι «αντίσταση». Το μόνο που έχει να απαντήσει στην διάλυση και την πλήρη γκετοποίηση του κέντρου της πρωτεύουσας είναι «μαζική νομιμοποίηση των μεταναστών», οργανώνοντας και βλακώδεις απονενοημένες απόπειρες απύθμενης ηλιθιότητας, όπως αυτή με τους μετανάστες καταληψίες της νομικής, πριν μερικούς μήνες. Και όταν η αγανάκτηση όχι των ακροδεξιών, όπως τους βολεύει να ισχυρίζονται, αλλά των ανθρώπων, που βλέπουν ότι αδυνατούν να ζήσουν στο κέντρο της Αθήνας με το φόβο και την απειλή, ξεχειλίζει, πραγματοποιούν αντιρατσιστικές πορείες αντί να είναι σε θέση να προτείνουν ρεαλιστικές πολιτικές,  για τόσους ανθρώπους  που δεν έχουν καμιά πιθανότητα να βρουν αξιοπρεπή εργασία, στοιβαγμένοι σε απάνθρωπες τρώγλες, άθυρμα στις ορέξεις κάθε λογής κυκλωμάτων.

Το σύνθημα και η λαϊκιστική ψευτοπροοδευτική ρητορεία στη θέση της συγκροτημένης πολιτικής πρότασης υπήρξε, εκτός ελαχίστων εξαιρετικών στιγμών, το ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα της μεταπολιτευτικής αριστεράς στον τόπο μας. Αυτό το προηγούμενο δημιουργεί ένα σκηνικό ,όπου η λέξη αριστερά και οι συνειρμοί της υφίστανται βίαιη μετάλλαξη παραπέμποντας πια όχι στην πρόοδο, αλλά στην στείρα ιδεοληπτική ψύχωση που οδηγεί στην  απομόνωση και στην οδυνηρή αίσθηση ενός δυστυχούς αδιεξόδου και για την ίδια  την ιστορία της αριστεράς, αλλά προπάντων για τον τόπο μας.

* Ο Σεραφείμ Κωνσταντίνου είναι φιλόλογος

____________________________________________________

Διαβάστε περισσότερα ...

Οικονομική κρίση και κοινωνική αποδόμηση

Γράφει για την "Παρέμβαση"

ο Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου*

Τα φαινόμενα των  επιθέσεων εναντίον πολιτικών ηγετών, με τελευταία περίπτωση αυτήν του Βουλευτή Κ. Χατζηδάκη, μπορεί να αναζητούν ερείσματα σε προσπάθειες αιτιολόγησης, αλλά σίγουρα δύσκολα δικαιολογούνται. Ωστόσο γεννιούνται και έχουν εκκολαφθεί ως προϊόντα μιας συνολικής παθογένειας, που τι αστείο, θιασώτες της υπήρξαν  οι εκάστοτε παθόντες και βιώνονται συνολικά ως επιφαινόμενα μιας  πρωτόφαντης κρίσης σε επίπεδο αξιών, που επέφερε άλλωστε και την σοβαρή οικονομική κρίση που διερχόμαστε.

Οι ρίζες της ιδιαίτερα σοβαρής ανωμαλίας που διερχόμαστε ως χώρα πάνε πολύ παλιά. Για περισσότερα από 170 χρόνια από τη δολοφονία του πρώτου άξιου πολιτικού άνδρα του νεότευκτου ελληνικού κρατιδίου, του Ιωάννη Καποδίστρια, υλοποιήθηκε μια συστηματική προσπάθεια διαστροφής και διατάραξης βεβαιοτήτων που οικοδομούν τον κοινωνικό βίο κάθε λογικά σκεπτόμενου ανθρώπου και λαού. Βεβαιοτήτων που οδήγησαν λαούς και έθνη να στηρίξουν τις προσπάθειες οικονομικής και κοινωνικής τους επιβίωσης, όπως αυτή της αξιοκρατίας  για παράδειγμα, που υπαγορεύει αυτονόητα ευθύνες απορρέουσες από την κλασσική αρχή της δημοκρατίας και  η οποία προβλέπει ότι όποιος έχει να παρουσιάσει έργο και διακρίνεται για την αξιοσύνη του στον συλλογικό βίο προτιμάται στα κοινά. Στον τόπο μας όμως τη θέση αυτής της αρχής πήρε η αισχρή πελατειακή πολιτική του λαϊκισμού που ισοπέδωνε τους πάντες και ξεχώριζε μόνο τους κομματικούς εκλεκτούς της διοίκησης. Οι πραγματικά άξιοι, αλλά μη κομματικοί, βούλιαζαν στην αφάνεια η έπαιρναν το δρόμο του ξενιτεμού.

Η κρατική μηχανή στελεχωνόταν μόνο για να εξασφαλίσει την επανεκλογή πάση θυσία των λογής πολιτευτών και των κομματαρχών τους, ενώ μέσα από τον διορισμό των κουϊσλιγκ συνδικαλιστικών ηγεσιών εξασφαλιζόταν ο έλεγχος κάθε αντίρροπης τάσης. Η πολιτική εξουσία δηλαδή, αντί να πασχίζει για μια υγιή οικονομική ανάπτυξη που θα στηριζόταν στην ανταγωνιστικότητα και την υγιή – όσο μπορεί μέσα στον καπιταλισμό να είναι υγιής αυτή- κοινωνική διαστρωμάτωση, εργαζόταν να προαγάγει τον λασπωμένο αγρότη σε αργόμισθο γραφιά, πουλώντας του εκδούλευση και βέβαια ψευδαισθητικά κοινωνική αναγνώριση. Το όνειρο μιας θεσούλας στο δημόσιο που θα παρείχε σίγουρο μισθό, αλλά και «λούφα» στην εργασία, ίσως και εικονική απασχόληση ακόμα, κατέστη με την ευλογία των εκάστοτε κυβερνώντων το όνειρο του κάθε ταλαιπωρημένου μικροαστού που συμπλήρωνε το πενιχρό του εισόδημα με τα γεννήματα από το χωριό.

Αυτή η εγκληματική τακτική η οποία γέννησε το τέρας της αστυφιλίας και την Αθήνα τερατούπολη, διόγκωσε το κράτος, αύξησε σημαντικά τις ανάγκες του, την στιγμή που το ίδιο δεν παρήγαγε σχεδόν τίποτα, ενώ άμβλυνε σταθερά τη δυνατότητα μεταρρυθμίσεων, καθώς οι κοινωνικές τάξεις, όπως δημιουργήθηκαν στο «εργαστήριο» από την πολιτική εξουσία, μακριά από τον κοινωνικό στίβο, αντιδρούσαν και απειλούσαν την επανεκλογή των πατρώνων τους. Έτσι ήταν εκ των πραγμάτων αδύνατον να παραχθεί πολιτική, να γίνουν τομές και μεταρρυθμίσεις τις οποίες κάθε ζωντανός οργανισμός έχει ανάγκη, παρά υλοποιούνταν  απλώς διαχειριστικές τροποποιήσεις γραφειοκρατικής τρέλας.

Όταν όμως η δυσπλασία κατέστη νόσος φανερή, το πολιτικό προσωπικό θεωρήθηκε υπεύθυνο, γιατί όχι μόνο δεν έκανε εγκαίρως τα αποφασιστικά εκείνα βήματα που απαιτούνταν, αλλά αράδιαζε ασύστολα επιστημονικώς τεκμηριωμένα, όπως αποδείχτηκαν,  ψεύδη περί «ευημερίας» και «δυνατής οικονομίας», που θύμιζαν την εφήμερη ευφορία του χρήστη ουσιών λίγο πριν την κατάρρευση. Με αυτήν την τακτική  παρέσυρε ολόκληρη την κοινωνία σε ένα όργιο δανεικού καταναλωτικού παραδείσου, ο οποίος αποδεικνύεται κόλαση φοβερή! Στο ίδιο πλαίσιο βεβαίως και η αριστερά η οποία, μονολιθική  και αυτιστική σε όλη σχεδόν την πορεία της από τον εμφύλιο και δώθε, δεν αντελήφθη ποτέ τίποτα εγκαίρως, αλλά βαυκαλίζεται ακόμα και σήμερα να επιζητεί δάφνες αγωνιστικότητας και πρωτοπορίας, τη στιγμή που ο λαός βιώνει τραγικά αδιέξοδα.

Σήμερα λοιπόν αυτήν η φοβερή κρίση γεννάει μίσος και επιθετικότητα εναντίον των πολιτικών προσώπων ενώ ο φόβος της ανέχειας και η αδυσώπητη πραγματικότητα της ανεργίας απειλούν να βυθίσουν τον τόπο σε διαμάχες εμφυλιοπολεμικού χαρακτήρα, ανεπίστροφες και  αδιέξοδες. Ο έλεγχος δυστυχώς σε τέτοιες καταστάσεις είναι εύκολο να απολεσθεί, αν δεν έχει ήδη συμβεί, και τότε η πορεία παραπέμπει σε αυτήν του ήρωα της αρχαίας τραγωδίας που περνάει μέσα από την ολέθρια κάθαρση. Έχουμε σίγουρα ως λαός το ιστορικό υπόβαθρο να παλέψουμε και να  κρατήσουμε μακριά την κοινωνική αποδόμηση, υιοθετώντας την κάθαρση και απευχόμενοι την ολέθρια εκδοχή της.

* O Σεραφείμ Κωνσταντίνου είναι φιλόλογος


________________________________________________________

Διαβάστε περισσότερα ...

Μεσήλικο αδιέξοδο

Γράφει για την "Παρέμβαση"

ο Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου*

Στο διάλογο που άνοιξε ο Μήτσος Σακκάς με το ιδιαίτερα εύστοχο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, άρθρο του «Αί σιχτίρ, κυρίαρχε λαέ» και  την εξίσου σοβαρή ανάλυση  του Γιώργου Γιούλου με το άρθρο «Υποτελής λαός», θα είχα δυο σκόρπιες, είναι αλήθεια, σκέψεις να προσθέσω και εγώ με τη σειρά μου, ψάχνοντας ίχνη στην έρημο.

Είναι ολοφάνερο ότι το μυστήριο αυτό ρυάκι που κάποτε γίνεται ποτάμι και συνηθίζουμε να το αποκαλούμε «λαό», άλλοτε με τη γνήσια απόδοση του λόγου κι άλλοτε με τη λαϊκίστικη πατερναλιστική ρητορεία των εξουσιαστών του, έχει ιδιαιτερότητες που καθηλώνουν  και συμπεριφορές αντιφατικές που καταπλήσσουν ενίοτε. Ωστόσο πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η λειτουργία του σχετίζεται με μια  βασική αρχή, το ότι δρα και απλώνει την ύπαρξή του σε έναν κοινωνικό χώρο καταπίεσης και δοκιμασίας. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η παιδεία και η εκπαίδευση τι έχουν προηγουμένως καταφέρει στα πλαίσια της προσπάθειας  που καταβάλλουν οι θεσμοί αυτοί να μορφώσουν τον νέο άνθρωπο, κύτταρο της κοινωνίας αργότερα και της πολιτικής ζωής;

Η παιδεία λειτουργεί απελευθερωτικά, όταν βέβαια ενθαρρύνει το νέο να ερευνά και να ψάχνει το επιστητό, να διεισδύει  στα πράγματα και φυσικά να τα ανατρέπει  στο βαθμό που έχει τη δυνατότητα να το κάνει. Διαπιστώνει κανένας εύκολα ότι ο νέος άνθρωπος στα χρόνια της μαθητικής και φοιτητικής του βιωτής είναι επαναστατικός και διαθέτει μια ορμητικότητα που εκπλήσσει, αν δεν τρομάζει αρκετές φορές κατεστημένες συνήθειες και αντιλήψεις. Γνωρίζει ότι την ώρα εκείνη ό,τι και να γκρεμίσει, ό,τι ακόμα και με περίσσια οργή να αποκαθηλώσει, του συγχωρείται από το σύστημα σαν από υποχρέωση, λες, για την μελλούμενη δουλεία που του ετοιμάζεται. Θυμάμαι μια ατάκα που στόλιζε τα τετράδια του θεσμού της Βουλής των Εφήβων, η οποία ανερυθρίαστα ή καλύτερα με περισσή ειλικρίνεια καλούσε τους νέους να αμφισβητήσουν, γιατί «αν δεν αμφισβητήσεις τώρα, πότε θα το κάνεις;»

  Όμως η κατάσταση αλλάζει άρδην  στο στίβο της εργασίας και των κοινωνικών και πολιτικών συμβατικοτήτων που συνεπάγεται η ένταξή του σε δομές εξουσιαστικές.  Η εργασία μέσα στον καπιταλισμό αποτελεί δουλεία, δηλαδή ευθυγράμμιση με ένα σύστημα σημείων τα οποία συνιστούν το «κανάλι» της ζωής. Γράφει ο Κορνήλιος Καστοριάδης: «Δεν είναι δυνατόν ποτέ να σκεφτούμε ότι άτομα τα οποία τα θέλουμε ως ελεύθερους πολίτες, μπορεί να είναι ελεύθεροι πολίτες στην πολιτική ζωή και να είναι σκλάβοι κατ' ουσίαν μέσα στην οικονομική παραγωγική τους ζωή. Δεν είναι δυνατόν να σκεφτούμε δηλαδή ότι τις Κυριακές τα άτομα θα πηγαίνουν σε μίαν εκκλησία της πολιτικής ελευθερίας και ότι τις άλλες πέντε - έξι μέρες της εβδομάδος θα είναι απλώς βίδες απάνω σε ένα μηχανικό σύστημα παραγωγής, δεν είναι δυνατόν να παιδεύσουμε πολίτες, εάν τους υποχρεώνουμε να περνάνε το μεγαλύτερο μέρος της ξυπνητής τους ζωής μέσα σε μία ιεραρχική δομή μέσα στην οποίαν δεν τους πέφτει κανένας λόγος απ' το να εκτελούν συνεχώς αφ' ενός αυτά που τους λένε οι ανώτεροι τους».

Είναι προφανές ότι αυτό που δεν μπορούν να κάνουν οι πολίτες, ο λαός που σαφώς μόνο κυρίαρχος δεν είναι, είναι η αυτοδιαχείριση, η αυτοθέσμιση. Με άλλα λόγια το να μπορεί να λαμβάνει αποφάσεις ο  ίδιος για τα θέματα που αφορούν τη ζωή και την προοπτική του μέσα σε αυτήν, χωρίς να παραδίδει το προνόμιό του αυτό στις μαριονέτες των οικονομικών παραγόντων, τους πολιτικούς τους τοποτηρητές. Για αυτό το τόσο σπουδαίο θέμα, δυστυχώς την απόφαση την κρατάνε στα χέρια του οι πάτρωνές του, τα αφεντικά του, που δεν είναι άλλα από τους επαγγελματίες μανδαρίνους της πολιτικής εξουσίας και τους προϊσταμένους του στο χώρο εργασίας. Η ελεύθερη συνείδηση υπάρχει μόνο για να αναθυμάται τους αγώνες, όταν ήταν νεότερος και μπορούσε ανέπαφα να αναμετράται με δομές χωρίς αποτρεπτικά διακυβεύματα και ρίσκα ή τουλάχιστον με άγνοια «του κινδύνου». Όσο για την καλλιέργεια και το μορφωτικό επίπεδο, αν κρίνουμε από τα παραδείγματα που μας κυκλώνουν σαν τις Ερινύες, μάλλον τροφοδοτούν τα άτομα, ως μη όφειλαν, με μιαν απύθμενη αίσθηση υπεροχής,  η οποία «πρέπει» να μεταφραστεί με μια συστημική αναγνώριση σε κάποιο πόστο ή σε μια περιώνυμη δημόσια θεσούλα που θα φέρει «γνωριμίες» και βέβαια περισσότερη εξάρτηση.

Η μετάλλαξη έχει ήδη συντελεστεί και επιβεβαιώνεται δραματικά, όπως το παράδειγμα μέσα από την εξαίρεση, με ένα χαμένο άρωμα νεανικής σπιρτάδας που συνυπογράφει το μεσήλικο αδιέξοδο.

Ο Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου είναι φιλόλογος

____________________________________________________

Διαβάστε περισσότερα ...

Διακαναλική: Η στρατηγική του φόβου

Του Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου*

Συνέλληνες,

Απόψε ο πρωθυπουργός ωθούμενος από τον τρόμο και μόνο της εκλογικής συντριβής, θα δώσει στα κανάλια της συστηματικής διαστρέβλωσης συνέντευξη με προφανή σκοπό να τρομοκρατήσει. Να πει ότι η κυβέρνηση θέλει ψήφο εμπιστοσύνης και σε διαφορετική περίπτωση θα υπάρξει αστάθεια, αφήνοντας  σαν τον Γκαίμπελς να πλανάται το φάσμα της ακυβερνησίας και της χρεοκοπίας.
Μην ακούτε τις κραυγές. Ο στόχος είναι σαφής, να αποσπάσουν για μια ακόμα φορά τη συναίνεσή μας στη «σφαγή» που μας επιφυλάσσουν για την επόμενη ημέρα. Για το λόγο αυτό μετέθεσαν άλλωστε και την ανακοίνωση από την eurostat της αναθεώρησης προς τα επάνω του ελλείμματος του 2009. Κατά συνέπεια είναι εξόφθαλμη η πρόθεση για τη δημιουργία ενός σκηνικού καταστροφικής επόμενης ημέρας στην περίπτωση που ηττηθεί το κυβερνών κόμμα. Έτσι δεν θα μπορέσουν να επιβάλλουν απλώς τα εξοντωτικά νέα μέτρα, σε βάρος των ήδη εξοντωμένων κοινωνικών ομάδων, που οι δίαυλοι της διαστρέβλωσης θεωρούν αναγκαία!
Αν προσέξει κανείς τον τύπο υπάρχουν συντονισμένες προσπάθειες υπουργών, όπως ο υφυπουργός Άμυνας κ. Μπεγλίτης, που αποφαίνεται ότι ο κίνδυνος χρεοκοπίας δεν έχει ακόμα περάσει, διαψεύδοντας έτσι τον ίδιο τον πρωθυπουργό που διατείνεται σε όλους τους τόνους ότι έσωσε τη χώρα αυτός και το κόμμα του από την χρεοκοπία. Ας ξεκαθαρίσουν επιτέλους αν κινδυνεύουμε ή όχι.
Κυβερνητική αστάθεια, δηλαδή πρόωρες εκλογές, για να μιλάμε ανοικτά, δεν επιτρέπει έτσι κι αλλιώς η περιβόητη τρόικα, και αυτό το γνωρίζουν καλά. Άλλωστε ο ίδιος ο κ. Μπεγλίτης στην ίδια του συνέντευξη λέει επίσης ότι οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν από τις δημοτικές εκλογές(sic).
Ο φόβος, φίλοι συνέλληνες, είναι μήπως εμείς οι απλοί πολίτες, που περνάμε δύσκολες μέρες, ξυπνήσουμε και ζητήσουμε, όχι αυξήσεις και πελατειακές εξυπηρετήσεις, αλλά μεταρρυθμίσεις πραγματικές και κοινωνικά δίκαιες με φορολόγηση όλων αυτών που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία των επιχειρήσεων εκείνων που δεν αποδίδουν τον ΦΠΑ την ίδια στιγμή που ο κρατικός Λεβιάθαν τρώει συνταξιούχους και μισθωτούς. Τρέμουν μήπως αντιληφθούμε την απάτη να θέλουν να «εξυγιάνουν» την όντως δύσοσμη κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα που οι ίδιοι εξέθρεψαν, καταστρατηγώντας κάθε έννοια δικαιοσύνης και αφήνοντας άθικτους τους ισχυρούς.
Πάγια τακτική της εξουσίας να αναζητά ερείσματα στον τρόμο και τον πανικό, για να μας παγιδεύσει και να μας οδηγήσει σε αυτοϋπονόμευση. Θα την δεχθούμε;

Έρρωσθε

Ο Σεραφείμ Κωνσταντίνου, είναι φιλόλογος

Διαβάστε περισσότερα ...