Να ζει κανείς ή να μη Σαρκοζί;

Ο Νικολά Σαρκοζί νοκ αουτ από τον πρώτο γύρο των εκλογών του ρεπουμπλικανικού κόμματος.

Αυτό σημαίνει ένα και μόνο πράμα: Οι πιθανότητες για να γίνει η Μαρί Λεπέν πρόεδρος της γαλλικής δημοκρατίας αυξάνουν ακόμη περισσότερο σε συνδυασμό και με την εκλογή Trump αν και παραμένουν όχι εξαιρετικά μεγάλες καθώς τα δύο μεγάλα στο δεύτερο γύρο πάντα συνασπίζονται για να κρατάν την πίτα της εξουσίας μεταξύ τους. 

Τα δύο μεγάλα κόμματα είπα; Επιτρέψτε μου να διορθώσω. Εδώ και αρκετό καιρό υπάρχει ένα από δυο παλιά μεγάλα κόμματα καθώς ο Ολαντρεού είναι ο πιο αντιδημοφιλής πρόεδρος στην ιστορία της γαλλικής δημοκρατίας με ποσοστά αποδοχής κοντά στο 10%.

Αυτό συμβαίνει σε όσα κεντροαριστερά και αριστερά κόμματα παίρνουν την εξουσία στην περίοδο της γερμανικής λιτότητας. 

Εξαφανίζονται. 

Ο Σαρκοζί, προσπάθησε να επανεφεύρει τον εαυτό του ως εθνικιστής. Ο συνομώτης της ελληνικής κρίσης, ο χασάπης της Λιβύης προσπάθησε να κλέψει κάτι από την ατζέντα της Λεπέν στο προσφυγικό και στη γαλλορωσικές σχέσεις υποσχόμενος περισσότερο Γαλλία. 

Ο άνθρωπος που τον υποσκέλισε, ο πρώην πρωθυπουργός Φιγιόν, έκλεψε κάτι από την κλεμμένη ατζέντα του Σαρκοζί, αλλά παραμένει ένας φανατικός νεοφιλελεύθερος με ίχνη ευρωφυγόκεντρης ρητορικής, που αν δεν την τηρήσει στην περίπτωση που τυχόν κερδίσει την προεδρία θα οδηγήσει και το δικό του κόμμα στην εξαφάνιση, εκτός κι αν αλλάξει κάτι δραματικά στον γερμανικό σχεδιασμό καθώς οι Γάλλοι δεν είναι Έλληνες για να δεχτούν να γίνουν κομπάρσοι και γκαρσόνια των Γερμανών. 

Η άνοδος των μετρίων

του Προκόπη Μπίχτα

"Σήμερα με την έννοια εθνικός δεν σκεπάζουμε τα συμφέροντα μιας ολιγαρχίας, μιας μικρής μερίδας του λαού, που εκμεταλλευότανε την έννοια αυτή για να προσδώσει γενικό χαρακτήρα σ’ εκείνο που ανταποκρινότανε μόνο στα προνόμια και τα συμφέροντά της. Σήμερα η έννοια εθνικός σημαίνει παλλαϊκός. Σήμερα, που συνειδητοποιούνται όλα τα στρώματα του λαού, έθνος και λαός τείνουν και πρέπει να συμπέσουν. Δεν μπορεί να είναι εθνικό ό,τι δεν είναι παλλαϊκό. Και εθνικό απελευθερωτικό μέτωπο, σημαίνει παλλαϊκό απελευθερωτικό μέτωπο. Και εθνικός αγώνας για τη λευτεριά, σημαίνει παλλαϊκός αγώνας για τη λευτεριά, και για σήμερα και για αύριο και για πάντα…"

Δημήτρης Γληνός

Η ιδεολογία της «παγκοσμιοποίησης», ύστερα από πολλά χρόνια προπαγάνδας, οικονομικής κατάστασης και πολιτικών πρακτικών, έχει αλλοτριώσει τις συνειδήσεις των δεξιών, των κεντρώων, των αριστερών και έχει διαστρεβλώσει κάθε έννοια. Η πλειοψηφία των αριστερών ονομάζει «ρατσιστικό» ο,τιδήποτε έχει σχέση με τις διεκδικήσεις του ελληνικού λαού, την λαϊκή κυριαρχία και τον διεθνισμό και, ανάλογα, ονομάζει «διεθνιστικό» και «δημοκρατικό» κάθε επιταγή του ισοπεδωτικού κοσμοπολιτισμού και της απάνθρωπης παγκοσμιοποίησης. (Ανάλογα, οι δεξιοί και κεντρώοι υπηρέτες του κατεστημένου ονομάζουν «λαϊκισμό» ο,τιδήποτε έχει σχέση με οικονομικές και δημοκρατικές διεκδικήσεις του ελληνικού λαού).

Έτσι η Αριστερά, με την απόλυτη ιδεολογική θολούρα της, με την υιοθέτηση των θέσεων της παγκοσμιοποίησης και με την πολιτική της οκνηρία έχει αποκοπεί από τα πραγματικά προβλήματα της εποχής, έχει αποξενωθεί από τις ανάγκες και την πραγματικότητα που βιώνει η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Με τον τρόπο αυτόν, ενισχύει έμμεσα αλλά καθοριστικά και με το πείσμα του φανατικού τις φασιστικές και ρατσιστικές θέσεις. Με τις ελιτίστικες αντιλήψεις της και τις καθημερινές της πρακτικές βαθαίνει τον λάκκο κάθε ριζοσπαστικού κινήματος. Οποιαδήποτε κριτική ή πολεμική της ενάντια στον φασισμό και τον ρατσισμό έχει γίνει στείρα κραυγή χωρίς περιεχόμενο και κύρος. Δεν υπάρχει καλύτερο στήριγμα μιας αντιδραστικής κατάστασης από αυτόν που, θεωρητικά, την αντιμάχεται αλλά, πρακτικά, την στηρίζει.

Στο όνομα ενός στρεβλού διεθνισμού και ενός δήθεν αντιεθνικισμού θεωρεί σαν «φίλους λαούς» κρατικές πολιτικές γειτονικών χωρών, που μόνιμα και διαρκώς προβάλλουν εδαφικές και άλλες διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας. Από την εποχή της μεταπολίτευσης ακόμα, δικαιολογεί αυτή την θέση της με το επιχείρημα ότι η Ελλάδα «είναι μια καπιταλιστική χώρα και δεν θα αγωνιστούμε για το κεφάλαιο», λες και οι άλλες χώρες έχουν περάσει στην αταξική κοινωνία. «Δεν» καταλαβαίνει ότι αυτή η στάση οδηγεί, αργά η γρήγορα σε αλλαγή συνόρων, δηλαδή σε πόλεμο, νεκρούς, ανάπηρους και πρόσφυγες, ειδικά σήμερα που όλα φλέγονται γύρω μας. «Δεν» καταλαβαίνει ότι μια αλλαγή συνόρων θα φέρει οποιαδήποτε ριζοσπαστική προσπάθεια πίσω για πολλές δεκαετίες κι ότι η κατάσταση των εργαζομένων και όλων των αδύναμων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας θα χειροτερεύσει, οικονομικά και πολιτικά σε ασύλληπτο βαθμό. Η φράση του Τσίπρα «δεν βλέπω σύνορα στη θάλασσα» καλύπτεται και δικαιολογείται από τέτοιου είδους απόψεις.

Φασίστας, το νέο μαλάκας

Όπως τις προηγούμενες δεκαετίες η λέξη μαλάκας ήταν πιπίλα στο στόμα ενός σεξουαλικά καταπιεσμένου πληθυσμού, σήμερα η λέξη φασίστας εκτόπισε το μαλάκας λόγω της καταπίεσης του πληθυσμού από την πολιτική τάξη. 

Κι εδώ αρχίζουν το οξύμωρα, γιατί, παρά το ότι το να είναι κανείς μαλάκας είναι πολύ περισσότερο προσωπικό από το να είναι φασίστας, η ύβρις γίνεται αλήθεια μόνο οι πράξεις των αποδεκτών της την επιβεβαιώνουν. Η ανάγκη για προσβολή όμως δεν χρειάζεται καμιά άλλη πραγματικότητα περάν της ανάγκης να νιώθουμε ανώτεροι κάποιων άλλων.

Μόνο όταν κάποιοι άλλοι επιβάλλονται ή επιχειρούν να επιβληθούν αποδεδειγμένα βίαια, η ανάγκη για προσβολή υπάγεται σε μηχανισμούς αυτοάμυνας. 

Παράδοξα πράγματα θα μου πείτε αλλά αναρωτηθείτε και αυτό: Που ακούστηκε "αριστεροί" να αποκαλούν φασίστες πρώην συντρόφους τους που εξακολουθούν να θεωρούν εαυτούς αριστερούς υπηρετώντας  τις δεξιότερες των πολιτικών που θα ήταν δυνατόν να υπάρξουν;

Και καλά κάνουν. Γιατί όσο κι αν η λέξη φασίστας από δήθεν αριστερούς χρησιμοποιείται για να φιμωθούν φιλοπάτριδες, ρίχνοντας νερό στον μύλο του ακροδεξιού ριζοσπαστισμού, ουσιαστικά φτύνουν στα μούτρα τους. Γιατί αυτά δείχνει ο ιστορικός καθρέφτης κάθε φορά που "αριστεροί" χρησιμοποιούν τόσο ανιστόρητα την λέξη φασίστας για όποιον απλά αυτοί δεν γουστάρουν. 

Το να υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να έχουν μια πατρίδα δεν είναι έγκλημα. Αν είναι έγκλημα όπως το παρουσιάζουν τάσεις της αριστεράς, τότε καλά κάνει το Ισαρήλ στους Παλαιστίνιους και οι Τούρκοι στους Κούρδους. 

Κι όχι το κράτος δεν τελειώνει παντού στον κόσμο. Απλά η αμερικανική αυτοκρατορία πρωτίστως πλεον και δευτερευόντως ξανά η Γερμανία όταν δεν χρησιμοποιούν τα όπλα, χρησιμοποιούν την προβειά του νεοφιλελευθερισμού για να διαλύσουν ή να ρευστοποιήσουν χώρες, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τη δική μας χώρα. Αυτό άλλωστε δεν κάνουν οι αυτοκρατορίες; 

Σε καλύτερες συνθήκες και πάλι υπό συνθήκες θα έβλεπα το διεθνισμό ως θετική προοπτική. Όχι σήμερα όμως, όχι με τους διεθνείς ανταγωνισμούς να κορυφώνονται καταπίνωντας μικρότερες χώρες, με την διεθνιστική αριστερά να έχει κάνει τα στραβά μάτια στην παγκοσμιοποίηση όταν δεν της κάνει τα γλυκά μάτια και με τα απανταχού αυθεντικά διεθνιστικά κινήματα να βρίσκονται σε ανημποριά. 

Οι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι

Εάν ένας ακροδεξιός Έλληνας, μίας χώρας που θεωρείται de facto από τους ίδιους τους Πολίτες της χαμηλότερης κουλτούρας από τους Σκανδιναβούς, προέβαινε σε 77 βίαιες δολοφονίες, θα την καθιστούσε αμέσως μίασμα ολόκληρου του πλανήτη.

Διαβάζοντας τα σχόλια στο άρθρο της κυρίας Νομικού (τρόμος στη Σκανδιναβία), μας έκανε μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι οι Νορβηγοί, όπως επίσης οι υπόλοιποι Σκανδιναβοί, θεωρούνται de facto πιο πολιτισμένοι από εμάς τους Έλληνες – δυστυχώς επειδή κρίνουμε από την εξωτερική συμπεριφορά, καθώς επίσης από την εικόνα, χωρίς να κατανοούμε πως ο εσωτερικός κόσμος των ανθρώπων είναι αυτός που μετράει.

Γνωρίζοντας όμως πολύ καλά τους Βόρειους λαούς, μπορούμε να διαβεβαιώσουμε πως ο εσωτερικός κόσμος τους είναι σκοτεινός, βίαιος και αφόρητα καταθλιπτικός, οπότε εξαιρετικά επικίνδυνος – κυρίως λόγω του ψυχρού, αφιλόξενου κλίματος τους αλλά, επίσης, εξαιτίας του ψυχολογικού καταναγκασμού που υφίστανται από τις κοινωνίες τους, στα πλαίσια της εκπαίδευσης τους, έτσι όπως αυτοί την αντιλαμβάνονται.

Ντόναλντ Τραμπ: το αφτιασίδωτο πρόσωπο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού

 

Π. Παπ. για το Avantgarde

 

«Κάθε τι που μέσα στην κανονική ανάπτυξη της κοινωνίας απορριπτόταν από τον εθνικό οργανισμό σαν έκκριμα του πολιτισμού, ξεπετιέται τώρα από το λαρύγγι: ο καπιταλιστικός πολιτισμός ξερνά μια βαρβαρότητα που δε χωνεύτηκε.»

 

Με αυτά τα λόγια παρουσίαζε ο Τρότσκι το 1933 τη φύση του εθνικοσοσιαλισμού, λίγο καιρό μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους ναζί στη Γερμανία. Είναι δύσκολο να μη σου έρθει στο μυαλό αυτή η φράση διαβάζοντας το τελευταίο ρατσιστικό παραλήρημα του υποψήφιου προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, που συνοδεύτηκε από κάλεσμά του να απαγορευτεί η είσοδος στις ΗΠΑ στους μουσουλμάνους. Ο άθλιος αυτός τύπος εκπροσωπεί έναν ιδιότυπο πρωτοφασισμό που μετατοπίζει όλο το πολιτικό σύστημα προς τα δεξιά και δίνει πάτημα στις πιο αντιδραστικές δυνάμεις (όπως η Κου Κλουξ Κλαν) να βγουν από τις τρύπες τους, με το λόγο τους να έχει καταστεί πλέον νομιμοποιημένος σε πλατιά στρώματα του πληθυσμού. Το World Socialist Web Site αναφέρει εύστοχα πως ο πρωτοφασισμός του Τραμπ δεν αναπτύχθηκε σε μια βαυαρική μπυραρία ούτε στα χαρακώματα του Α’ ΠΠ, αλλά στη Γουόλ Στριτ. Ενώ ο Χίτλερ προέκυψε από την οργή του λούμπεν προλεταριάτου και της μικροαστικής τάξης – οργή που εκμεταλλεύτηκε και κατηύθυνε το γερμανικό χρηματιστικό κεφάλαιο – ο Τραμπ είναι ο άμεσος εκπρόσωπος των φοβισμένων δισεκατομμυριούχων που θέλουν να κάνουν τις ΗΠΑ και τον κόσμο ασφαλές μέρος για τα χρήματά τους.

Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση: γνωρίζοντας την αξία των πάντων αλλά την τιμή του τίποτα!

Το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρξε αφορμή για να καλλιεργηθεί το κατάλληλο πολιτικό κλίμα που θα ευνοούσε την προώθηση του Ευρωπαΐκού ιδεώδους, θέτοντας ως κεντρική του αφήγηση την ενοποίηση των ηπειρωτικών εθνών κρατών, ως ο μοναδικός πολιτικός προσανατολισμός ώστε να δοθεί οριστικό τέλος στις διενέξεις και τις ένοπλες συγκρούσεις που για χρόνια ταλάνιζαν την ήπειρο. Έτσι, με στόχο πάντα την αποδόμηση και απομόνωση του εθνικισμού (ο οποίος θεωρήθηκε υπεύθυνος για τις φρικαλεότητες που άφησε πίσω της η λαίλαπα των συγκρούσεων), ο Ουίνστον Τσώρτσιλ εκφωνεί στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης το 1946 λόγο, προτείνοντας άμεσα τη συγκρότηση μιας «ευρωπαϊκής οικογένειας» που θα προωθεί την ειρήνη και τη διαπολιτισμική επικοινωνία, αφήνοντας πίσω τα εθνικιστικά μίση και τις «παρωχημένες διχόνοιες».

Το έπος της κατουρημένης ποδιάς

Ωπα ωρέ! Πλάκωσε η Τουρκιά και μας φοβερίζει! Ο κ. Πέτρος Τατσόπουλος (φίλος κάποτε, την εποχή της αθωότητάς του) στο κυβερνητικό σχήμα ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ αναγνωρίζει ένα εθνικοσοσιαλιστικό μόρφωμα! Ο άλλος, ο δυστυχής απ’ τα «Νέα», τον εθνικισμό και τον φασισμό της χούντας τον ονομάζει «εθνοπατριωτισμό». Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: και το έθνος να συκοφαντηθεί με τον εθνικισμό και ο πατριωτισμός με τον φασισμό. Ο κ. Ψαριανός (που από καιρό έπεσε στο ποτάμι κι έπνιξε την ψυχή του) κατηγορεί τον κ. Βαξεβάνη, τον κ. Αρβανίτη, τον κ. Λαζόπουλο και την αφεντιά μου ως χαφιέδες του καθεστώτος. Επίπεδο τρολ.
Ολοι αυτοί που κατά κόρον χρησιμοποίησαν τους ευφημισμούς του «εκσυγχρονισμού» για να εξαπατήσουν τον λαό και να τον κάνουν «απασχολήσιμο» και «ευέλικτο», τώρα χρησιμοποιούν τη διαστρέβλωση, την παραποίηση και τη συκοφαντία για να πετύχουν το ίδιο. Ανασύρουν τα κακόγουστα αρχαιολατρικά παραληρήματα της χούντας, τις κιτς γιορτές για την «πολεμική αρετή των Ελλήνων», και τα προσομοιάζουν με τον εορτασμό της εθνικής (εθνικιστικής; εθνικοπαράφρονος; εθνικολαϊκιστικής;) επετείου, επειδή σ’ αυτόν οι μπάντες θα παίξουν την «Ιτιά»!
Και ιδού η «εθνικόφρων αριστερά»! Ιδού οι «φαιοκόκκινοι», ιδού οι «λαϊκιστές». Το ίδιο τροπάρι! Είκοσι χρόνια τώρα, οι θεράποντες της υποτέλειας, κάνουν τους τιμητές όσων αντιστέκονται σε δαύτη. Ενα μέρος αυτών των τύπων προέρχεται απ’ την Αριστερά κι ένα μέρος της Αριστεράς (πρόβλημά της) σχετίζεται ακόμα μαζί τους. Και να τώρα
πολύς αχός ακούγεται, πολλά ντουφέκια πέφτουν, Σταυρούλης κάνει πόλεμο με νύφες και μ’ εγγόνια. Η χώρα καίγεται, βρίσκεται στις διαπραγματεύσεις με την ψυχή στο στόμα και οι παρελάσεις ανάγονται σε μείζον ζήτημα! Επίπεδο τρολ; επίπεδο υπομειόνων; μακάρι να ’ταν έτσι. Πρόκειται για επίπεδο Σουλτς, όταν θέλει να ’χει λόγο για τη σύνθεση της ελληνικής κυβέρνησης, πρόκειται για επίπεδο Σόιμπλε και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα εκλογικά αποτελέσματα, πρόκειται για τον ολοκληρωτικό εφιάλτη ο οποίος αρχίζει να χαρακτηρίζει την Ευρωπαϊκή Ενωση. Δεν πρόκειται

ΒΑΛΚΑΝΙΑ Ή ΒΛΑΚΑΝΙΑ;

 

Το ποδοσφαιρικό παιχνίδι ανάμεσα στην Σερβία και την Αλβανία και τα όσα εγιναν με αφορμή μια σημαία ήταν μία ιδανική ευκαιρία για τους πεφτοσυννεφάκηδες να καταλάβουν ότι ο εθνικισμός στα Βαλκάνια είναι πολύ πιο έντονος και πολύ πιο επικίνδυνος απο όσο πιστεύαν.

 

Οι λιγοστοί άνθρωποι – κάτοικοι των πανέμορφων Βαλκανίων που, σε πείσμα των καιρών, επιμένουν να σκέφτονται, το έχουν καταλάβει εδώ και χρόνια, αλλά, δυστυχώς, δεν μπορούν να ανακόψουν την θλιβερή άνοδο του φαινομένου. Δεν είναι μόνο η οικονομική κρίση που έχει αλλάξει ριζικά τη ζωή μας τα τελευταία χρόνια, ούτε το διαχρονικό πολιτισμικό/εθνολογικό/θρησκευτικό μπέρδεμα που χαρακτηρίζει αυτό το πολύπαθο τμήμα της νοτιοανατολικής Ευρώπης υπεύθυνα για την άνοδο του εθνικισμού.

Πριν το ματς Σερβία-Αλβανία είχαμε ταραχές και στο Ρουμανία-Ουγγαρία. Τι θέλουν οι χτυπημένοι απο τη βλακεία εθνικιστές; Ο καθένας θέλει κάτι άλλο. Για παράδειγμα, οι Αλβανοί εθνικιστές ονειρεύονται τη μεγάλη Αλβανία, γιατί η καθημερινότητα στη σημερινή Αλβανία είναι τόσο τέλεια που είναι κρίμα να διαδραματίζεται σε ένα τόσο περιορισμένο γεωγραφικό χώρο. Επομένως, πρέπει να εξαπλωθεί το αλβανικό κοινωνικό μοντέλο για να το θαυμάσουμε και άλλοι.

Οι Σέρβοι εθνικιστές συνεχίζουν να θεωρούν ότι όλοι όσοι δεν είναι χριστιανοί, λευκοί και δίμετροι είναι ορκισμένοι εχθροί τους, οπότε πρέπει να τους εξοντώσουν παραδειγματικά έναν προς έναν για να θριαμβεύσει η ποιοτική σερβική ανωτερότητα και να πάρουν πίσω όλα τα εδάφη που τους ανήκουν (;). Για αρχή το Κόσσοβο, μετά το Μαυροβούνιο, ακολουθεί η Βοσνία, μετά είναι η Κροατία και στο τέλος η Σλοβενία. Αν συνεχίσουν σε αυτό το μοτίβο, στο τέλος θα τους μείνει μόνο το Βελιγράδι. Πικρή, για τους σέρβους εθνικιστές, λεπτομέρεια; Αυτή την υπέροχη πόλη δεν την έχτισαν Σέρβοι, αλλά Κέλτες.

Οι Ούγγροι εθνικιστές θεωρούν ότι η Τρανσυλβανία είναι Ουγγρική και όχι Ρουμανική. Βέβαια. Η Ουγγρική οικονομία, μετά τη σωτήρια παρέμβαση του φιλανθρωπικού οργανισμού που ονομάζεται ΔΝΤ, είναι σε εξαιρετική κατάσταση αφού μπορεί να καταστράφηκε η υγεία, να μειώθηκε το προσδόκιμο ζωής, να παγώσαν οι μισθοί και οι συντάξεις και να αυξήθηκε η τιμή του φυσικού αερίου, αλλά σώθηκαν οι τράπεζες. Μαζί με τις τράπεζες σώθηκαν και τα όνειρα για τη μεγάλη Ουγγαρία. Έτσι και αλλιώς, αυτά είναι τζάμπα.

Μεγάλη Αλβανία, μεγάλη Σερβία, μεγάλη Ουγγαρία, μεγάλη Ελλάδα. Ναι, ευδοκιμεί και στην Ελλάδα το καθυστερημένο πανηλίθιο δίποδο που πιστεύει ότι το μόνο που μας λείπει αυτή τη στιγμή είναι να πάρουμε, για αρχή, την Πόλη, τα παράλια της Μικράς Ασίας και μετά βλέπουμε. Υπάρχουν και αυτοί που 4 χρόνια μετά την ελληνική χρεοκοπία, βλέπουν τους εχθρούς και το σύστημα στο πρόσωπο των Αλβανών, των Τούρκων και των Πακιστανών. Μέχρι και το πτώμα του ναζισμού ήρθε ξανά στο προσκήνιο.

Αυτή η παπαριά με τις μεγάλες πατρίδες και τις μεγάλες ιδέες παρατράβηξε. Οι κάτοικοι των Βαλκανίων οφείλουν, πρώτα απο όλα, να μάθουν την ιστορία της περιοχής και στη συνέχεια να νιώσουν βολικά με αυτή. Να συμβιβαστούν με την ιδέα οτι η περιοχή ήταν, είναι και θα είναι ένα πολύβοο σταυροδρόμι ανθρώπων, διαλέκτων και πολιτισμών. Βούλγαροι, Ρουμάνοι, Ούγγροι, Σέρβοι, Αλβανοί, Τούρκοι και Έλληνες πρέπει να καταλάβουν ότι δεν μπορούμε να γυρίσουμε στα σύνορα του 1400 και του 1500, ούτε υπάρχει η δυνατότητα να εξολοθρεύσουμε τους “κακούς” εχθρούς με εθνοκάθαρση.

Είναι πολύ εύκολο για έναν Βαλκάνιο πολιτικό να φουντώσει τα εθνικιστικά πάθη, που ανέκαθεν σιγοβράζουν στην περιοχή, με μία πικάντικη αναφορά στο αιματοβαμμένο παρελθόν και μία ατάκα αλυτρωτικού περιεχομένου που θα θυμίσει ότι τα σημερινά σύνορα της Ελλάδας ή της Βουλγαρίας ή της Αλβανίας είναι άδικα επειδή “τότε” οι “Μεγάλες Δυνάμεις” στάθηκαν ύπουλα στον “αντίπαλο”. Έτσι συνεχίζεται το μίσος, το κυνήγι της ματαιότητας και η αυτοκρατορία της βλακείας ενώ χάνεται η δυνατότητα ειρηνικής συνύπαρξης στο εντυπωσιακό και πολύχρωμο σκηνικό των Βαλκανίων…

 

ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ, ΑΛΒΑΝΙΑ
Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ

Πηγή – imf fuckoff

 

Αναδημοσίευση: ΕΛΛΑΣ

Να θυμόμαστε ποιος είπε τι..

[Χρονικό ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου: πριν η Χρυσή Αυγή οπλίσει το χέρι του δολοφόνου, κάποιοι της είχαν δώσει ιδεολογικο-πολιτικό άλλοθι.]

-Αντρέας Λοβέρδος: "Η Χρυσή Αυγή είναι αυθεντικό κίνημα."

-Βύρων Πολύδωρας: "Βεβαίως συνεργασία με τη Χρυσή Αυγή. Η Χρυσή Αυγή δεν είναι απειλή για τη Δημοκρατία."

-Θάνος Τζήμερος: "Αν η Χρυσή Αυγή είναι το αυγό, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το φίδι."

-Στέφανος Κασιμάτης: "Όσοι πιστεύουμε στη δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στη Χρυσή Αυγή."

-Παναγιώτης Ψωμιάδης: "Νέα Δημοκρατία και Χρυσή Αυγή είναι αδερφά κόμματα."

-Γιώργος Τράγκας: "Έχουν έρθει σε πλήθος εκπομπών και μου έχουν πει ότι δεν είναι ναζιστικό κόμμα."

-Μπάμπης Παπαδημητρίου: "Σε τελευταία ανάλυση ο εθνικισμός δεν είναι ντροπή."

Ύψωμα 731: Μαθήματα Ελληνικής Ιστορίας

«Κι ο Τσοχατζόπουλος κι ο Παπαγεωργόπουλος, είναι Έλληνες κατά το γένος...».

Kώστας Καίσαρης, εφημερίδα «GOALNEWS».

Η παρουσία κάποιων μαυροντυμένων κι άνευ διακριτικών, βαρέως οπλισμένων...κυρίων στις Σκουριές, σε συνδυασμό με την επιβεβαιωμένη πληροφορία περί σύναψης σύμβασης μεταξύ του «ελληνικού» κράτους και των μισθοφόρων της (τέως) BLACK WATER δείχνουν ότι αργά, αλλά σταθερά, η κατοχή της Ελλάδας περνά πλέον στην ΕΝΟΠΛΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ. Το γεγονός αυτό, ήταν αναπόφευκτο-ως εξέλιξη-αφού ο λαός, έστω και σε πρωτογεννή, ή «ερασιτεχνικά» πλαίσια, αμφισβητεί έμπρακτα την επιβολή των ξένων δυνάμεων.

Από την Κερατέα και τους αυτοκινητιστές, ως τη Χαλκιδική και το Μεσολόγγι, η πάροδος του χρόνου αφυπνίζει συνειδήσεις αριστερών, δεξιών, Πασόκων, κεντρώων κλπ πάλαι ποτέ ψηφοφόρων, οι οποίοι δίνουν τη μάχη ενωμένοι, διαπιστώνοντας- καθώς ο χρόνος περνάει-ότι μόνος του δεν θα σωθεί κανείς.

 Είναι σχεδόν σίγουρο, ότι η ένοπλη φάση της κατοχής θα ολοκληρωθεί. Και θα ολοκληρωθεί, διότι η μαύρη διεθνής του χρήματος δεν έχει άλλη επιλογή, ως προς την επιβολή των επιλογών της, κυρίως για δύο λόγους: Ο πρώτος είναι ότι η ακροδεξιά συγκυβέρνηση ξεβρακώνεται καθημερινά- πολιτικά και ηθικά- με αποτέλεσμα, όλο και περισσότερα λαικά στρώματα να την απονομιμοποιούν.

Ο δεύτερος είναι ότι το άλογο, που ακούει στο όνομα Χρυσή Αυγή δεν δείχνει να πολυτραβάει, παρά την πρόσφατη επικοινωνιακή αναζοπύρωσή της από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, τα οποία απέτυχαν παταγωδώς να προσφέρουν στο ναζιστικό υπόκοσμο κάποια δημοσκοπική εκτόξευση, δια της πλαγίας οδού.

Τα ζόμπι του Περισσού και της Κουμουνδούρου, βέβαια, κοιμούνται με τα τσαρούχια. Οι μεν μας λένε ότι όλα θα λυθούν στη μετά θάνατον ζωή, στο βασίλειο του κομμουνισμού, αλλά επί του σημερινού πρακτέου, τίποτα. Οι δε, ομνύουν στο ευρώ και μας λένε ότι θα πείσουν τους κατακτητές να γίνουν πιο...γλυκούληδες με τους Έλληνες και να απομακρύνουν τις κάνες από τους κροτάφους μας κατά 10 εκατοστά.