10 «αριστερά» πράγματα του ΣΥΡΙΖΑ να τραβάς τα μαλλιά σου

     Δημήτρης Κανελλόπουλος

Και προτού ξεκινήσουμε την απαρίθμηση, να προλάβουμε όσους προτάσσουν το... περίφημο «δεν είναι νέα, είναι ήδη ψηφισμένα» τα μέτρα, γιατί με τη φρασεολογία τους αρχίζουν και θυμίζουν Σαμαρά (και όχι μόνο).

1) Ξεκίνησαν τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς.

2) Ακολουθούν την ίδια -κωμικοτραγική- τακτική όπως και οι προηγούμενοι: έβγαλαν πρώτο ηλεκτρονικό πλειστηριασμό με μια βίλα στην Κηφισιά ώστε να μας... ξεγελάσουν. Θα θυμάστε τι έκαναν και οι άλλοι όταν έπαιρναν μέτρα; Αύξηση ΦΠΑ στους αγρότες ψήφιζαν; Να τα σκάνδαλα με τις αγροτικές επιδοτήσεις, πρώτο θέμα σε Mega και ΣΚΑΪ. Εκοβαν χρήματα από τους δημόσιους υπαλλήλους; Να τα ρεπορτάζ για τους τεμπέληδες του Δημοσίου. Αφήστε, δε, τους εκπαιδευτικούς που κάθονται Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι...

3) Ψήφισαν μέτρα καταστολής, ακόμα και αυτόφωρο, για όσους εμποδίζουν τους φυσικούς πλειστηριασμούς (τους οποίους ξεκίνησαν αφότου συμφώνησαν με τη γνωστή ομάδα των συμβολαιογράφων που ξημεροβραδιάζεται στα πάνελ του ΣΚΑΪ).

4) Το γεγονός και μόνο πως συμφωνεί μαζί τους ο Μπάμπης Παπαδημητρίου θα έπρεπε να τους είχε προβληματίσει έστω και λίγο.

5) Ακόμα να ψηφιστεί ο νόμος εκείνος που θα προστατεύσει τα ακίνητα αξίας μέχρι 300.000 ευρώ. Οι διαβεβαιώσεις είναι προφορικές προς το παρόν (κι έτσι θα μείνουν, εκτός και αν συμφωνήσει η Τρόικα).

6) Έναν φόρο έχουν μειώσει και αυτός είναι των καναλαρχών. Και τον μείωσαν μάλιστα κατά 75%! Θυμάστε εσείς κάποιον άλλο φόρο να καταργήθηκε αυτό το διάστημα να μου πείτε κι εμένα; (Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, είναι η πρώτη κυβέρνηση που παλεύει να πληρώσουν ένα τίμημα για τις τηλεοπτικές άδειες οι ιδιοκτήτες των καναλιών, ουδείς άλλος το επιχείρησε).

Κάνε κάτι - by To Skouliki Tom

"Είστε η αποτυχία μας. Η αποτυχία μας ως κοινωνίας, ως σχολείου, ως οικογένειας, ως δημοκρατίας."

Οι λέξεις αυτές απευθύνονται στους αντιεξουσιαστές και επιλέχθηκαν - προσεκτικά φαντάζομαι - να συμπεριληφθούν στην ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου για την εισβολή των πρώτων στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης.

Μα πόση αγάπη για τον πλησίον πια;

Τόση που ξεχειλίζει από τα ράσα των παπάδων μαζί με τα χρυσαφικά και τις Μερσεντές.

Θα μου πείτε τώρα, τι μας νοιάζει τι λένε κάτι σαλεμένες μάγισσες - ζμπούτσα μας κιόλας - αλλά σε μια χριστιανοταλιμπανική χώρα, όπως η Ελλάδα, έχει κι αυτό την αξία του.

Αποτυχία λοιπόν οι αντιεξουσιαστές, σύμφωνα με την Εκκλησία, μιας κοινωνίας, ενός σχολείου, μιας οικογένειας και μιας δημοκρατίας που κατά τα άλλα δε σταματάνε να μετράνε επιτυχίες.

Κι επειδή αντιεξουσιαστής δήλωνε και ο Γιώργος Παπανδρέου, ας μη λέμε οι αντιεξουσιαστές.

Ας πούμε οι αναρχικοί. Γιατί αναρχικοί ήταν.

Aναρχικοί ήταν που μπήκαν στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης ως ένδειξη διαμαρυρίας για την εκκένωση και κατεδάφιση της κατάληψης του Ορφανοτροφείου που στέγαζε πρόσφυγες.

Aναρχικοί ήταν που οργάνωσαν τη γιγάντια συλλογή τροφίμων στο Σύνταγμα τον περασμένο χειμώνα.

Aναρχικοί ήταν που πέρσυ το καλοκαίρι φρόντιζαν τους πρόσφυγες που είχαν μαζευτεί στο Πεδίον του Άρεως.

Aναρχικοί ήταν που έστησαν στη Σκάλα Συκαμνιάς Λέσβου τον Πλάτανο και έσωσαν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους από τη θάλασσα.

Aναρχικοί ήταν που άνοιξαν τη Στέγη Προσφύγων και Μεταναστών στη Νοταρά, όπου βρήκαν προσωρινό καταφύγιο χιλιάδες άνθρωποι πριν το ταξίδι τους στην Ευρώπη και μέχρι να κλείσουν τα σύνορα.

Aναρχικοί είναι που έχουν ανοίξει κοντά στις 10 αυτοδιαχειριζόμενες δομές φιλοξενίας στην Αθήνα βάζοντας τα γυαλιά στην Κυβέρνηση για τη σωστή αντιμετώπιση του προσφυγικού.

Aναρχικοί ήταν που ξενυχτούσαν στην πλατεία Βικτώριας για να μην μπουκάρει η Αστυνομία.

Βία ή μη βία; Αυτοδιαχείριση και αυτοοργάνωση: οι αληθινές λύσεις

Massimo Varengo
Μετάφραση Νίκος Χριστόπουλος


“Το εξεγερτικό πνεύμα που υπάρχει στον αναρχισμό είναι σήμερα η μοναδική αντίσταση απέναντι στην επέλαση του ρεφορμιστικού ωφελιμισμού. Όχι μόνο δεν το απορρίπτουμε αλλά, ακριβώς γι’ αυτό, το θεωρούμε την καλύτερη πηγή των ενεργειών μας.”


[από το βιβλίο ” Γράμματα σε ένα σοσιαλιστή” (Lettere ad un socialista) του Λουίτζι Φάμπρι (Luigi Fabbri), 1914].


Βρίσκω ενδιαφέρουσα αυτή την αναφορά στον Φάμπρι, ο οποίος ανάμεσα σε άλλα ήταν γνωστός για την απόσταση που κρατούσε από κάθε εξτρεμιστική υπερβολή, για έναν αναστοχασμό πάνω στο θέμα της βίας, τον οποίο θεωρώ ιδιαίτερα χρήσιμο σε μια περίοδο σαν κι αυτή που ζούμε τώρα, αυξανόμενων κοινωνικών αντιφάσεων και επαναστατικών δυναμικών (όχι απαραίτητα ελευθεριακών), κατά την οποία το ζεύγος εξέγερση και βία από μερικούς βιώνεται ως αδιαχώριστο, σαν κάθε βίαιη πράξη να είναι από μόνη της εξεγερτική, κι από άλλους ως απαράδεκτο απολύτως.


Η εξουσία πάντα πόνταρε 


Πάρα πολλές φορές έχω δηλώσει αναφερόμενος στον ορισμό της βίας ότι το υποκείμενο που κατεξοχήν εξασκεί το συστατικό της στοιχείο  – δηλαδή τη φυσική και ηθική επιβολή – είναι το Κράτος το οποίο με την απειλή νόμων, διαταγμάτων, νορμών, την ίδρυση φυλακών, δικαστικών ψυχιατρείων κτλ. προσπαθεί να συμμορφώσει τα άτομα σε ένα σύστημα ιεραρχιών και εξουσιαστικών ή ιδιοκτησιακών αξιών, κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην τίθεται υπό αμφισβήτηση η υποτιθέμενη νομιμότητα της εξουσίας και της ιδιοκτησίας. Επίσης, η βία μπορεί να θεωρηθεί – αυτή είναι και η πιο διαδεδομένη ερμηνεία – ως η επιβολή μιας εγκληματικής θέλησης που εκφράζεται με τη χρήση της φυσικής δύναμης και των όπλων. Όμως, όπως και να τη διαβάσεις, το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι η βία παρουσιάζεται ως κοινωνική σχέση εφόσον προϋποθέτει δύο υποκείμενα, εκείνον που την ασκεί και εκείνον που την υφίσταται. Κι όπως συμβαίνει σε κάθε κοινωνική σχέση έτσι κι αυτή ανοίγει ένα πολιτικό πρόβλημα αφού η χρήση της συνεπάγεται μια ηθική κρίση επάνω σε αυτό που είναι δίκαιο και σε αυτό που δεν είναι.


Σχετικά με αυτό, είναι ωφέλιμο να υπογραμμίσουμε ότι η λέξη ”βία” χρησιμοποιείται από την εξουσία για να δυσφημίσει όσους, πραγματικούς ή μη, της αντιτίθενται, ενώ παραδόξως είναι η εξουσία, το Κράτος το οποίο αξιώνοντας για τον εαυτό του το μονοπώλιο των όπλων και ασκώντας την κυβέρνηση πάνω στην κοινωνία χάρη σε διατάγματα και νόμους, τα οποία είναι αποκλειστικός καρπός των υπαρχόντων σχέσεων ισχύος, ασκεί καταπίεση και επιβάλλει υποχρεώσεις, εκ των πραγμάτων δηλαδή ”βία”,  αν και μεταμφιεσμένη από τους μακιαβελικούς μηχανισμούς της αυτοαποκαλούμενης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Το ανήμπορο Φάντασμα των Χριστουγέννων στην Ειδομένη

Ας το πούμε πολύ απλά. Η Ευρώπη όσων την διαφεντεύουν σήμερα δεν καταδεκτική. Έχει μάθει να απλώνει χέρι μόνο για να πάρει, έχει καταληστέψει τον μισό πλανήτη και δεν θα είχε αντίρρηση να ληστέψει και τον υπόλοιπο. Αυτή η Ευρώπη -γιατί ακόμη επιζεί στα όνειρα πολλών ανθρώπων μια άλλη-  εξάγει τα ζόρια και τις ευθύνες της. Είτε πρόκειται για πυρηνικά απόβλητα είτε για ανθρώπους. Τους βάζει σε καράβια τρελλών, κονκισταδόρων ή αποίκων και τους εξορίζει κρατώντας αρωματισμένο μαντηλάκι στην κοκκινισμένη από κοκαΐνη μύτη της. Γι αυτό και διατρανώνει με κάθε τρόπο αρχές όπως η ευταξία και η καθαριότητα.  Σου βάζει πρόστιμο αν πετάξεις γόπα τσιγάρου και δεν ζητάει ούτε συγγνώμη όταν βομβαρδίζει. Αυτή η Ευρώπη, κομπάζει μεν, σαν τον χειρότερο μαχαλόμαγκα, αλλά πρόλαβε σε πενήντα χρόνια να στήσει δυο παγκόσμιους πολέμους και να εκτελέσει ένα Ολοκαύτωμα.

Τώρα, με τα θύματα -και της δικής της πολιτικής- να στριμώχνονται έξω από φράχτες κάνει πως δεν καταλαβαίνει, από τη μία το παίζει μεγάθυμη και από την άλλη εγκαλεί της Ελλάδα για πλημμελή φύλαξη των συνόρων. Όχι, αυτή η Ευρώπη δεν πυροβολεί -ακόμη- τους πρόσφυγες, απλά δεν τους θέλει, δίνει δισεκατομμύρια στην Τουρκία και απαιτεί από την Ελλάδα να σταματήσει -με ποιό τρόπο άραγε;- αυτούς που προσπαθούν να γλυτώσουν. Αυτό που προτείνουν ουσιαστικά είναι ότι πρέπει να αποδεχθούμε πως αυτοί θα συνεχίσουν έναντι αμοιβής πάντα, να μας οπλίζουν, θα μας μαθαίνουν και θα μας υποχρεώνουν πυροβολούμε κι ύστερα θα στέλνουν να μας κουνάνε το δάχτυλο Βαυαροί πάστορες και αβροί καρδινάλιοι.

Αυτή η Ευρώπη είναι που ταΐζει σαν κατοικίδιο το ακροδεξιό ρατσιστικό κτήνος και το χρησιμοποιεί όπως ο μεθυσμένος τα φανάρια όχι για να βλέπει τι πρέπει να αποφύγει αλλά για να ακουμπά στοργικά πάνω τους. 

Καταδικάζουμε την φοροδιαφυγή και την παρανομία απ’όπου κι άν προέρχεται…

Φυσικά και είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο. Απαγορεύεται το ίδιο, τόσο στους πλούσιους όσο και στους φτωχούς, να κοιμούνται κάτω από τις γέφυρες, να ζητιανεύουν και να κλέβουν ψωμί.Ανατόλ Φρανς ( 1844-1924 , Γάλλος συγγραφέας)

Έχει καταντήσει κλισέ και γελοίο να λέμε ξανά και ξανά πως στην Ελλάδα του 2015 και το πιθανότερο του 2115 οι μη έχοντες,οι μεροκαματιάρηδες και γενικά οι φτωχοί στεγασμένοι και άστεγοι θα καλούνται πάντα να ξελασπώσουν την εκάστοτε συνειδητά αποτυχημένη κυβέρνηση που δήθεν ενδιαφέρεται για το καλό των πολιτών.

Καμία κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για τίποτε πέρα από την ικανοποίηση των αιτημάτων των αφεντικών αυτής, των ολιγαρχών του τόπου.Τα τελευταία γεγονότα ντροπής με τις συλλήψεις ηλικιωμένων που αναγκάστηκαν να πουλήσουν λαθραία ή νόμιμα λίγα κάστανα και λίγα λαχανικά έρχονται να μας επιβεβαιώσουν για πολλοστή φορά τον νόμο του καπιταλισμού στον οποίο στηρίζεται το άδικο και σαθρό οικοδόμημα του πολιτισμού μας.

Σε ευχαριστώ, ω εταιρεία

 

Άρης Χατζηστεφάνου

     

Οι φίλοι του τον θυμούνται ως ποιητή. Οι συνεργάτες του ως τηλεοπτικό παραγωγό. Ο υπόλοιπος πλανήτης αναγνωρίζει στο όνομά του τον άνθρωπο που τόλμησε να τα βάλει με τα συμφέροντα του πετρελαϊκού κολοσσού Shell στη Νιγηρία και το πλήρωσε με τη ζωή του.

Ο Κεν Σάρο- Ουίουα βρέθηκε επικεφαλής του κινήματος της φυλής Ογκόνι στο Δέλτα του ποταμού Νίγηρα όταν έδιναν την μάχη της επιβίωσης απέναντι στην τεράστια οικολογική καταστροφή που προκαλούσαν οι εργασίες της Shell.

Οπως επιβεβαιώθηκε αρκετά χρόνια αργότερα από το Wikileaks, ο αγγλο-ολλανδικός κολοσσός είχε διαβρώσει ολοκληρωτικά τον κρατικό μηχανισμό της Νιγηρίας τοποθετώντας ανθρώπους του σε όλα σχεδόν τα υπουργεία ενώ συχνά χρησιμοποιούσε τον στρατό και την αστυνομία για να αντιμετωπίζει τις κινητοποιήσεις εναντίον του.

Οταν όμως το κίνημα του Κεν Σάρο-Ουίουα άρχισε να αμφισβητεί ευθέως τα συμφέροντα της εταιρείας, το στρατιωτικό καθεστώς της εποχής τον συνέλαβε και τον εκτέλεσε μαζί με ακόμη οκτώ συντρόφους του.

Συλληφθέντες 15ης Ιουλίου: «Αριστερό» Μνημόνιο – «Αριστερή» Καταστολή -«Αριστερή» συκοφαντία.

Της Aντωνίας Λεγάκη

Άκουσε σήμερα το πανελλήνιο τον πρωθυπουργό να περιγράφει ότι δήθεν οι συλληφθεντες της 15ης Ιουλίου, ήταν ξένοι προβοκάτορες, εγκληματίες που προφανώς κάποιες ξένες δυνάμεις είχαν στείλει για να πετάνε μολότωφ στους ειρηνικούς διαδηλωτές(!), με σκοπό να πέσει η κυβέρνηση!!!

Είχα την τιμή να υπερασπιστώ τουλάχιστον δύο από τους δήθεν «αλλοδαπούς προβοκάτορες», κανείς από τους οποίους δεν κατηγορήθηκε ότι πέταγε μολότωφ στον κόσμο! Τον πρόεδρο του Συλλόγου Βιβλίου Χάρτου της μακρινής χώρας «Αττική» και έναν οπερατέρ που γυρνώντας από την εργασία του εντάχθηκε στο μπλοκ της ΟΚΔΕ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να διαδηλώσει και βρέθηκε κατηγορούμενος και άμεσα άνεργος αφού οι «δυνάμεις ασφαλείας» του έσπασαν το χέρι που είναι απαραίτητο εργαλείο δουλειάς. Αθωώθηκαν αλλά δεν αποζημιώθηκαν…

Ο χρόνος δεν είναι Πηνελόπη

 

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

 

Λέμε συχνά «η αλληλεγγύη είναι το μόνο μας όπλο». Έχουμε κι άλλα. Έχουμε μνήμη. Την πρώτη φορά που «μας έσωσαν», μέσα σε μια νύχτα πάνω από 800 εργαζόμενοι σταματήσαμε να πληρωνόμαστε. Έκτοτε το αφεντικό μας δεν πλήρωσε ποτέ ούτε τα δεδουλευμένα ούτε τις αποζημιώσεις μας. Φυσικά κυκλοφορεί ελεύθερο κι ωραίο. Λίγες μέρες μετά έχασα και τη δεύτερη δουλειά μου. Ζερό, στον άσσο, νιέντε, καπούτ. Η «διάσωση της χώρας» μόλις ξεκινούσε.

Τη δεύτερη φορά που «μας έσωσαν» ο κουμπάρος μου κατέληξε με συντριπτικά κατάγματα, μια φίλη μου απέκτησε χρόνιο άσθμα κι άλλος ένας έμεινε για πάντα ανάπηρος. Εκατοντάδες άνθρωποι εκείνες τις δυο μέρες βρέθηκαν στα νοσοκομεία, που θύμιζαν μονάδες στα μετόπισθεν πεδίων μαχών: ανοιγμένα κεφάλια, σπασμένα χέρια, αίματα παντού. Η «διάσωση της χώρας» συνεχιζόταν.
Τον Απρίλιο του 2012 αυτοκτονεί σε ένδειξη πολιτικής διαμαρτυρίας ο Δημήτρης Χριστούλας. Την επόμενη μέρα – στη διαδήλωση διαμαρτυρίας- ο σύντροφός μου χτυπιέται από ΜΑΤατζή με το γκλομπ ανάποδα στο κεφάλι. Καταλήγει στο χειρουργείο και βγαίνει από την εντατική με δυο πλάκες από τιτάνιο και οκτώ καρφιά. Η «διάσωση της χώρας» προχωρούσε ακάθεκτη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η αστυνομία

Οι φετινές δυναμικές διαδηλώσεις στην Αθήνα και άλλες πόλεις της Ελλάδας με αφορμή τα έξι χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου έδωσαν ένα από τα πιο αισιόδοξα μηνύματα για το άμεσο μέλλον. Ο κόσμος ήταν περισσότερος από ποτέ, και τα μπλοκ των συλλογικοτήτων ξεπέρασαν ακόμη και τις συμμετοχές οργανωμένων συνδικάτων και κομμάτων στις πρόσφατες απεργιακές κινητοποιήσεις.

Νέοι μαθητές και φοιτητές ήταν εκεί κι έδειξαν ότι δεν φοβούνται. Επιπλέον, δεκάδες...

κείμενα συμπαράστασης στην απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού από εργατικές συνελεύσεις και σωματεία αλλά και πολλές συμβολικές καταλήψεις κτιρίων συνόδευσαν τις κινητοποιήσεις της 6ης Δεκέμβρη.

Αυτά τα πράγματα δεν τα βλέπουμε συχνά.

Αυτό που βλέπουμε συχνά είναι οι στοχευμένες επιθέσεις της αστυνομίας στους διαδηλωτές. Το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη 2014 πραγματοποιήθηκαν περισσότερες από 200 προσαγωγές. Μεταξύ αυτών ήταν δεκάδες μαθητές και μαθήτριες από τις πρωινές και μεσημεριανές πορείες οι οποίες χαρακτηρίστηκαν ακόμη και από τα δελτία ειδήσεων «άκρως ειρηνικές».

Παράλληλα, στη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, το Ηράκλειο, τα Χανιά, τη Μυτιλήνη και μερικές ακόμη πόλεις, πραγματοποιήθηκαν συγκρούσεις με την αστυνομία, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τη ρίψη χημικών στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης όπου εγκλωβίστηκαν δεκάδες άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και ο αντιδήμαρχος που κατήγγειλε το γεγονός.

Αντίστοιχα, στην Αθήνα, η εκτεταμένη χρήση χημικών μετέτρεψε για μια ακόμη φορά τους δρόμους του κέντρου σε θάλαμο αερίων, ενώ χημικά έπεσαν και στο μετρό της Ομόνοιας.

Πολλοί παραδέχτηκαν ότι οι μαζικές κινήσεις δυνάμεων της ασφάλειας στους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο, ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Η αλήθεια είναι ότι σε κάθε σχεδόν πορεία –ανάλογα με τον όγκο της- η ασφάλεια γεμίζει την πόλη. Παρόλα αυτά, φέτος ήταν τόσο απροκάλυπτες οι κινήσεις τους που δεν άφησαν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης για όσους επιμένουν να αποκαλούν κάθε διαδηλωτή «κουκουλοφόρο», γιατί έτσι του έχουν μάθει τα κανάλια.

Γυναίκες χτυπήθηκαν, περαστικοί συνελήφθησαν, δημοσιογράφοι κρατήθηκαν στα αστυνομικά τμήματα, παιδιά εκφοβίζονταν μέσα σε κλούβες, δικηγόροι δεν είχαν πρόσβαση στους προσαχθέντες, κι άλλα παρόμοια και καθόλα «δημοκρατικά» περιστατικά έλαβαν χώρα το βράδυ του Σαββάτου.

Επιθέσεις ανδρών της ασφάλειας και μοτοσικλετιστών της αστυνομίας πραγματοποιήθηκαν στο κατειλημμένο κτίριο της ΓΣΕΕ, έξω από το οποίο έγιναν επιδρομές ανδρών των μηχανοκίνητων δυνάμεων σημαδεύοντας με τις μοτοσυκλέτες τους πεζούς διαδηλωτές και αλληλέγγυους. Παρόμοια σκηνικά στήθηκαν και στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης και σε άλλα σημεία συγκέντρωσης συλλογικοτήτων.

Προφανής στόχος της αστυνομίας ήταν να μην επιτραπεί στους διαδηλωτές να πλησιάσουν τα γραφεία των οργανώσεων τους μετά το τέλος της διαδήλωσης, κάτι το οποίο συνέβη και μετά την πορεία της 17ης Νοέμβρη, στην οποία χτυπήθηκαν συνδικαλιστές και εγκλωβίστηκαν επί ώρες εκατοντάδες άτομα στην περιοχή των Εξαρχείων. Πρόκειται, προφανώς, για ένα σχέδιο το οποίο θέλει τον περιορισμό των συγκρούσεων μέσα σε μια μικρή περιοχή του κέντρου, αδιαφορώντας για την επικινδυνότητα των καταστάσεων που μπορεί να δημιουργηθούν για όσους κατοικούν σε αυτές τις περιοχές.

Αξιοσημείωτο, βέβαια, παραμένει το γεγονός ότι οι ίδιοι οι κάτοικοι των Εξαρχείων δείχνουν έμπρακτα και με όλο και μεγαλύτερη πυγμή τη συμπαράστασή τους στους διαδηλωτές. Στα αυτοσχέδια γκέτο που δημιουργούν για πολλές ώρες οι αστυνομικές δυνάμεις, εκείνοι απαντούν ανοίγοντας τις πόρτες τους για να περιθάλψουν διαδηλωτές και να τους προσφέρουν άσυλο, ενώ σε πολλές περιπτώσεις διώχνουν από τα σπίτια τους τις αστυνομικές δυνάμεις εκσφενδονίζοντας αντικείμενα από τα μπαλκόνια τους.

Δεν πρέπει, βέβαια, να ξεχνάμε κι όσους καταγράφουν με τις κάμερές τους τις κινήσεις της αστυνομίας και των ανδρών της ασφάλειας. Άλλωστε, ένα βίντεο κατοίκου της περιοχής ήταν κι εκείνο που έδειξε τι πραγματικά συνέβη το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη 2008. Ακόμη κι αν το Μέγκα τού έβαλε ηχητικά από σπασίματα και καταστροφές για να το κάνει περισσότερο δραματικό και προπαγανδιστικό.

Παράλληλα υπήρξαν μερικές πολιτικές παρεμβάσεις, όπως αυτή της βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ Κατερίνας Ιγγλέζη, η οποία σε ζωντανή ραδιοφωνική μετάδοση μπήκε στην αστυνομική κλούβα μαζί με μια ομάδα από κορίτσια που είχαν προσαχθεί καθώς δεν υπήρχε καμία γυναίκα αστυνομικός για να πραγματοποιήσει σωματικό έλεγχο.

Υπήρξαν κι άλλες παρεμβάσεις «θεσμικών» χθες βράδυ, αλλά δεν θέλω να αδικήσω κανέναν. Άλλωστε οι παρεμβάσεις αυτές δεν χρειάζονται διαφήμιση.

Τώρα μπαίνουμε στο ψητό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται πως ετοιμάζεται να κυβερνήσει. Όπως όλοι γνωρίζουμε, έχει δηλώσει ότι μόλις γίνει κυβέρνηση θα καταργήσει τα ΜΑΤ, τους ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ, και γενικά κάθε στρατιωτικοποιημένη μονάδα της ελληνικής αστυνομίας η οποία παίζει έναν ιδιότυπο ρόλο στρατού καταστολής των εσωτερικών εχθρών και προστασίας πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων σε πόλεις, χωριά, βουνά, δάση και παραλίες.

Πανεπιστήμια κρότου-λάμψης

 

της Μαριάννας Τζιαντζή

 

Πρύτανης των τανκς, πρύτανης των ΜΑΤ, πρύτανης των μνημονίων, πρύτανης του ξεπουλήματος (βλ. ΤΑΙΠΕΔ), πρύτανης του μαύρου (στην ΕΡΤ), πρύτανης της ιδιωτικής αστυνομίας, πρύτανης της διαθεσιμότητας, πρύτανης του αίματος. Λίγοι απ’ αυτούς τους τίτλους δεν περιέχονται στο άτυπο βιογραφικό του κ. Φορτσάκη, πρύτανη του ΕΚΠΑ, που κατάφερε να αναστήσει το φοιτητικό κίνημα αν όχι από τις στάχτες του, τουλάχιστον από το μούδιασμα των τελευταίων χρόνων.

Κρίμα που ο κ. πρύτανης δεν είχε γεννηθεί δυο-τρεις δεκαετίες νωρίτερα καθώς έτσι θα είχε την ευκαιρία να μεγαλουργήσει επί χούντας. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά μια που σήμερα το όνομά του έχει συνδεθεί με τις πιο μαύρες πτυχές της μνημονιακής νύχτας και ο δημόσιος βίος του έχει ανεξίτηλα στιγματιστεί από τις βίαιες επιθέσεις της αστυνομίας σε βάρος όχι κάποιων «μπουκαλάκηδων», αλλά άοπλων νέων. Φυσικά, ο κ. Φορτσάκης δεν διοικεί τα ΜΑΤ, δεν έδωσε αυτός εντολές για «καθαρή περίμετρο», για την επίθεση με κλοτσιές, φυσουνιές και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης σε φοιτητές και φοιτήτριες όμως, έστω συμβολικά, ταυτίστηκε με την καταστολή.

Δημοκρατία δεσμώτης

Σ’ ένα μεγάλο κτήριο, σε κάποια περιοχή

Στέκεται σούζα ο σαμαράς, βαράει προσοχή.

Μπρος σε μεγάλο πλούσιο σκύβει ταπεινά.
Και γλείφοντας τα πόδια του, του λέει τρυφερά:

Σαμαράς:

-Διέταξε με, άρχοντα, τι θέλεις να γενεί

Κι οι σκλάβοι σου θα γίνουμε για σένανε χαλί.


Πλούσιος:

-Πολύ μου κακοφάνηκε λακέ, που στις Σκουριές

Οι κάτοικοι αντιστέκονται κι ανάψανε φωτιές.

Με την Αντίσταση αυτή που κάνουν εκεί πέρα

Μειώνουνε τα κέρδη μου και μου χαλούν τη μέρα.

Τι πλούσιος και δυνατός θα είμαι επιτέλους

Αν ότι θέλω δεν μπορώ, να κάνω μέχρι τέλους;

Της Κερατέας το φάντασμα κι εκεί με κυνηγά

Και πως θα χάσω φαίνεται πασχάλια και αυγά.

Τι εσύ τι κάνεις άθλιε; Μόνο να γλείφεις ξέρεις.

Αν θέλεις να έχεις εύνοια πρέπει να μου προσφέρεις.
Σαμαράς

-Εγώ αφέντη μου ο φτωχός, για σένανε θα τρέξω...

Υπεραστικοί: "Μπήκαν στο χωριό τα ΜΑΤ"

Μπήκαν στο χωριό τα ΜΑΤ, δίπλα στο Ξηροποτάμι

έξι κλούβες με σκυλιά που 'στειλαν τ' αφεντικά.

Σηκωθείτε χωριανοί κι οι γερόντισσες κι οι γέροι,

μπρος στου Δένδια το ασκέρι δείξτε μπόι, λεβεντιά.

Τ' άγρυπνο το δάκρυ αυτό δεν είν' απ' τα δακρυγόνα,

περιμένει μες στα χρόνια άγριο ξεσηκωμό.

Η Μεγάλη Παναγιά κι η Ιερισσός στο πόδι

π' όρμηξαν τούτοι οι διαβόλοι να μας σκιάξουν, χωριανοί.

Οι καμπάνες στα χωριά να σημάνουνε, αδέρφια,

για της εταιρείας τα κέφια, ύδωρ θέλουνε και γη.

Τ' άγρυπνο το δάκρυ αυτό δεν είν' απ' τα δακρυγόνα,

περιμένει μες στα χρόνια άγριο ξεσηκωμό.

Όχι πια λευκές σημαίες σαν τον τόπο μας ρημάζουν,

για τα κέρδη αυτοί σκυλιάζουν, 'μείς για ανθρώπινη ζωή.

Τούτο το στρατό τον ξε'με, χτύπαγε και τους εργάτες,

φοιτητές και ναυτεργάτες, το λαό που αγωνιά.

Τ' άγρυπνο το δάκρυ αυτό δεν είν' απ' τα δακρυγόνα,

περιμένει μες στα χρόνια άγριο ξεσηκωμό.

Πάμε τώρα στις φωτιές και μαζί κι οι μουζικάντες,

ν' αρματώνονται οι καρδιές με νταούλια και φωνές.

Κι οι λεβέντικες καρδιές μας ν' αρματώνουν τις γροθιές,

να ριχτούμε στον αγώνα για το δάσος στις Σκουριές.