Αγιος Νικόλαος: προστάτης της ζωής μας, Του Αρχιμ. Γεωργίου Γιαννιού

 

 Η μεγάλη ταραχή και αγωνία και το άγχος μας κάνει όλους να βλέπουμε τα πάντα γύρω μας μαύρα και σκοτεινά. Ανησυχούμε για τα πλέον ασήμαντα πράγματα. Με το δίκαιό μας άλλωστε, γιατί από τα μικρά γεννώνται τα μεγάλα κακά μέσα στη ζωή, και έτσι χάνουμε τη γαλήνη μας και την ηρεμία της ψυχής μας. Το κουρασμένο μας σώμα δεν έχουμε που να το ξεκουράσουμε. Τη ματωμένη από τους πόνους καρδιά μας, δεν ξέρουμε που να καταφύγουμε τις πιο πολλές φορές για να σταματήσουμε την αιμορραγία της. Τόσο σκοτισμένοι είμαστε, ώστε δε βλέπουμε, γύρω μας τίποτα παρά μόνον σκοτάδι.

Ο πράος και ταπεινός όσιος Γεώργιος Καρσλίδης († Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης)

 

Τιμάμε σήμερα, αδελφοί μου αγαπητοί, έναν άσημο ιερομόναχο, έναν φτωχό παπαδάκο, έναν ολιγογράμματο κληρικό, έναν φιλάσθενο άνθρωπο. Υπήρξε κρυμμένος, αφανής, άδοξος, άγνωστος στους πολλούς, ενίοτε παρεξηγημένος, κυνηγημένος, δίχως εξωτερικά φανταχτερά προσόντα, λογιότητα, ρητορεία, υψηλές γνωριμίες, παρεμβάσεις στην κοινωνική ζωή δυναμικές, μεγάλη συνοδεία και δημοσιότητα. Πού τον βρήκε ο Θεός; Τι ήταν αυτό που τον ανέδειξε; Αμέσως θα πούμε πως ήλκυσε τη χάρη του Θεού, η μεγάλη και παντοτεινή αγάπη του προς Αυτόν και τα πλάσματα του και η συνεχής και γνήσια ταπεινοφροσύνη του. “Επί τίνα επιβλέψω, ει μη επί τον πράον και ταπεινόν τη καρδία”. Εκεί αναπαύεται το πνεύμα του Θεού κι εκεί σκηνώνει η χάρη του.

Σαν απαλή αύρα -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Φοβισμένος και αποθαρρημένος βρίσκεται ο προφήτης Ηλίας κρυμμένος μέσα σε μια σπηλιά του όρους Χωρήβ. Οι απειλές της Ιεζάβελ τον κυνηγούν και η αποστασία του λαού τον λυγίζει. Εκείνη την ώρα της πίκρας και της αδυναμίας, όμως, διαλέγει ο Κύριος για να τον επισκεφθεί. Έρχεται και του κλείνει συνάντηση, του ορίζει χρόνο και τόπο, που θα τον δει· «Θα βγείς», του λέει, «αύριο και θα σταθείς ενώπιον Κυρίου στο βουνό» (Γ΄ Βασ. 19: 11). Και όχι μόνο αυτό, αλλά του δίνει και σημάδι αναγνωρίσεως, πώς να καταλάβει ο Ηλίας την παρουσία του Θεού· «θα περάσει από μπροστά σου ο Κύριος», συνεχίζει. «Θα ξεσηκωθεί άνεμος δυνατός, αλλά δεν θα είναι εκεί ο Κύριος. Θα ακολουθήσει σεισμός, ύστερα φωτιά, αλλά ούτε εκεί θα είναι. Και μετά το πυρ φωνή αύρας λεπτής, κακεί Κύριος» (Γ΄ Βασ. 19: 11-12). Έχει πολλούς τρόπους να παρουσιάζεται ο Θεός στους αγίους του. Στον Αβραάμ παρουσιάστηκε με τρεις άνδρες, στον Ισαάκ εμφανίσθηκε τη νύκτα και στον Ιακώβ στον ύπνο του, στο Νώε φανερώθηκε με το ουράνιο τόξο, στο Δανιήλ σε νυχτερινό όραμα· ο Μωϋσής τον είδε στη φλεγομένη βάτο και αντίκρυσε «τα οπίσω» της δόξας του, ο Δαυϊδ τον αναγνώρισε σαν άγγελο, που χτύπησε το λαό με θάνατο και καθένας από τους προφήτες συνάντησε τον Θεό, όπως ο Θεός ευδόκησε και όπως ήταν συμφέρον, για τον προφήτη.

Λόγος στοὺς Ἁγίους Ἰσαποστόλους Κωνσταντῖνο καὶ Ἑλένη

Tοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ´

Πολλοὶ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἁπλοὶ καὶ ἄσημοι. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ οἱ ὀνομαστοὶ καὶ ἐπίσημοι. Ὅλους τοὺς ἀγκαλιάζει καὶ τιμᾶ ἡ μήτηρ Ἐκκλησία.

Εἰδικότερα, οἱ ἅγιοι Κωνσταντῖνος καὶ Ἑλένη, ἀποτελοῦν ξεχωριστὲς μορφὲς ποὺ ἡ μὲν ἱστορία τὸν Κωνσταντῖνο τὸν ὠνόμασε μέγαν, ἡ δὲ Ἐκκλησία καὶ τοὺς δύο, υἱὸν καὶ μητέρα, κατέταξε στὸ ἁγιολόγιο αὐτῆς καὶ μάλιστα μὲ τὸν τίτλον «ἰσαποστόλους».

Ο ανεξίκακος Ιωάννης, ο Άγιος, ο Βαπτιστής, ο Πρόδρομος...

 

Γεννήθηκε μέγας άνδρας από γυναίκα.
Κανείς δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί του.
Περπάτησε ανάμεσα στον κόσμο.
Έζησε ανάμεσα στον ουρανό και την γη,
μέσα στην έρημο, στην σιωπή, στην προσευχή, την νηστεία.
Μέγας ασκητής, μέγας προφήτης.
Τρυφερός, απλός, αγνός. Σκληρός με τους αμετανόητους, επιεικής με τους μετανοουμένους.
Και όταν ήρθε η στιγμή φανερώθηκε στους λοιπούς των ανθρώπων.
Φανερώθηκε για να ετοιμάσει τον δρόμο Του, για να κηρύξει μετάνοια, δηλαδή ελπίδα.
Η μορφή του, η χρειά της φωνής του, η σιωπή του, οι κινήσεις του σώματός του, η οσμή της παρουσίας του, τα πάντα μιλούσαν για τον Θεό, κήρυτταν την Βασιλεία Του.
Προφήτης που ζει αυτά που προφήτευσε.
Ο ανεξίκακος Ιωάννης βαπτίζει στα ρείθρα του Ιορδάνου τον Ιησού.
Τον βλέπει να έρχεται, μα δεν Τον αναγνωρίζει ως τον γλυκύ Ιησού μια ρομαντικής ιστορίας, αλλά ως τον Μεσσία που στέκει στο μέσο του ποταμού και ζητά από το πλάσμα του να Τον ευλογήσει.
Τί φοβερό, να βλέπεις δίπλα δίπλα, τον Μέγα Προφήτη και τον Μεσσία Χριστό να συζητούν, να στέκουν μπροστά στο πλήθος μα κανείς να μην καταλαβαίνει τί γίνεται, ποιοι είναι.

Να ακολουθήσουμε τον Χριστό ό,τι κι αν μας στοιχίσει, π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

 

«Και Λυαίον νικήσεις και υπέρ Χριστού μαρτυρήσεις». Έτσι απλά-απλά το λέει ο άγιος Δημήτριος: «Θα νικήσεις τον Λυαίο». Κατ’ αρχήν ο άγιος Δημήτριος έχει αυτή τη βεβαιότητα. Τόσο είναι συνεπαρμένος από τη χάρη του Χριστού, τόσο μιλάει μέσα του το Πνεύμα του Θεού, που δεν παίζει, ας πούμε, με τις λέξεις, δεν υποθέτει, δεν ελπίζει απλώς να γίνει κάτι· έχει μια βεβαιότητα. «Και Λυαίον νικήσεις και υπέρ Χριστού μαρτυρήσεις».

OI ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΕΣ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ, ΚΟΣΜΑΣ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΣ & Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΟΤΗ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥΣ.

 

   Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ κατάγονταν ἀπὸ τὴν Μικρά Ἀσία και δή την Κιλικία. 

Οἱ γονεῖς  τους ἦταν ἄριστο πρότυπο χριστιανῶν συζύγων. Ὅταν ἡ μητέρα τους Θεοδότη ἔμεινε χήρα, ἀφιέρωσε κάθε προσπάθειά της στὴν χριστιανικὴ ἀνατροφὴ τῶν δύο παιδιῶν της, Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ.

Αναμνήσεις από τον Γέροντα Σωφρόνιο

Συμπληρώνονται 20 συναπτά έτη από την κοίμηση μιας κορυφαίας προσωπικότητας της σύγχρονης Ορθόδοξης πνευματικότητας, του Γέρ. Σωφρονίου. Εις μνήμην του δημοσιεύουμε ένα προσωπικό κείμενο του ανθρώπου που κατάλαβε – ίσως νωρίτερα και σε μεγαλύτερο βάθος από οποιονδήποτε άλλον στην Ελλάδα – τη βαρύτητα και τη σημασία του μηνύματος που κόμιζε ο λόγος του σεβαστού Γέροντα για το σύγχρονο άνθρωπο, του Ομότιμου Καθηγητή Θεολογίας του ΑΠΘ κ. Γ. Μαντζαρίδη. Ο καθ. Μαντζαρίδης, επιπλέον, συνετέλεσε αποφασιστικά στη γνωριμία του σύγχρονου ελληνόφωνου κόσμου με τη θεολογία του Γέρ. Σωφρονίου. Το κείμενο αυτό, δημοσιευμένο στο “Οδοιπορικό Ορθοδόξου Ανθρωπολογίας”, αποτελεί το μοναδικό, στο οποίο ο συγγραφέας χρησιμοποιεί αποκλειστικά πρώτο ενικό πρόσωπο – γεγονός που χρωματίζει ανάλογα τη σύνδεσή του με τη μορφή του πολιού Γέροντος.

Ορθόδοξοι άγιοι τον 20ό και τον 21ο αιώνα

 

Σε κάποιο χωριό της Κρήτης ζει μια γιαγιά, που όσοι τη γνωρίζουν καλά, ξέρουν πως ο Θεός την έχει προικίσει με εξαιρετικά χαρίσματα.

Κάποτε, για παράδειγμα, σε κάποιον άρρωστο στην Αθήνα, που δεν τη γνώριζε καθόλου, εμφανίστηκε ο αρχάγγελος Μιχαήλ και τού είπε: «Ήρθα να σε θεραπεύσω, γιατί με στέλνει με την προσευχή της η Γ.».

Το μήνυμα της μεγάλης εορτής του Τιμίου Προδρόμου

Η αποκεφάλιση του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και Βαπτιστού έρχεται να θυμίσει στην σημερινή κοινωνία, πρακτικές που μας φέρνει η ιστορία μπροστά μας και δυστυχώς εφαρμόζονται ακόμη.

Λότσιος Ιωάννης

Η αποκεφάλιση του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και Βαπτιστού έρχεται να θυμίσει στην σημερινή κοινωνία, πρακτικές που μας φέρνει η ιστορία μπροστά μας και δυστυχώς εφαρμόζονται ακόμη.

Βίος και πολιτείας του Αγίου Καλλινίκου Μητροπολίτου Εδέσσης

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέου

Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο τήν 23η Ἰουνίου 2020 μέ ἀπόφασή του κατέταξε τόν Μητροπολίτη Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας Καλλίνικο (1919-1984) στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ μνήμη του θά τιμᾶται τήν 8η Αὐγούστου κάθε ἔτους, ἡμέρα τῆς ἐνδόξου κοιμήσεώς του.

Ὅταν ἐκάρη μοναχός τό ἔτος 1957 ἐπέλεξε τό ὄνομα Καλλίνικος ὄχι γιατί ἤθελε νά λάβη τό ὄνομα κάποιου Ἐπισκόπου πού προηγήθηκε καί ἔφερε τό ὄνομα Καλλίνικος (ὅπως συνηθίζεται στά ἐκκλησιαστικά πράγματα), ἀλλά γιά νά μιμηθῆ στήν ζωή του τούς καλλινίκους Μάρτυρες καί νά ἔχη καλούς ἀγῶνες καί νίκες. Καί ἐκεῖνος ἀγαποῦσε σέ ὅλη τήν ζωή του τούς μάρτυρες καί ὁμιλοῦσε γι' αὐτούς μέ ἐνθουσιασμό καί ἔμπνευση.

Ο Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής (Αρχιμ. Παύλος Νικηταράς)

– Φιλανθρωπία

– Προσευχή

– Προς μία νέα 16 ετών

– Ο Γέροντας προσευχόμενος

– Διάφορα Αποφθέγματα

–  Αποφθέγματα των τελευταίων ημερών της ζωής του

Μέγας και Άγιος;

Για την Αγία Ελένη μόνο με άπειρο σεβασμό μπορεί να μιλήσει ή να γράψει κανείς. Κανένα σημείο του βίου της δεν είναι σκοτεινό και αμφισβητήσιμο. Αξίζει να αναφερθούν: η αξιοπρεπής ήσυχη απόσυρσή της μετά το διαζύγιο και την απομάκρυνσή της από τον Κωνστάντιο τον Χλωρό ο οποίος παντρεύθηκε για πολιτικούς λόγους τη Θεοδώρα, η συνετή φροντίδα για την διαπαιδαγώγηση του υιού της Κωνσταντίνου, η ανέγερση δεκάδων ιστορικών χριστιανικών ναών και το κυριότερο το ότι«μὲ μέγαν κόπον καὶ πολλὴν ἔξοδον καὶ φοβερίσματα ηὗρεν τὸν τίμιον σταυρὸν καὶ τοὺς ἄλλους δύο σταυροὺς τῶν ληστῶν» το 326μ.Χ.

Για τον Άγιο και Μέγα Κωνσταντίνο όμως η ιστορία έχει γράψει "κι έτσι κι αλλιώς"!!!!
Ευσέβιος, Λακτάντιος ή Ζώσιμος; Ο πρώτος είναι σύγχρονός του Χριστιανός επίσκοπος και φίλος του. Ο δεύτερος φίλος του δολοφονημένου γιου του Κρίσπου. Ο τρίτος φανατικός ειδωλολάτρης και αρκετά μεταγενέστερος.
Φυσικά δεν θα λύσουμε εμείς τις ιστορικές διχογνωμίες.

Οι Εν Σεβαστεία Τεσσαράκοντα Μάρτυρες

Σαράντα Ρωμαίοι στρατιώτες, οι οποίο μαρτύρησαν για τη χριστιανική τους πίστη επί αυτοκράτορος Λικινίου (308-324).

Θεολογία

Ανήκαν στο ίδιο τάγμα που έδρευε στην πόλη Σεβάστεια της Μικράς Ασίας (σημερινή Σιβάς Τουρκίας). Επειδή αρνήθηκαν να θυσιάσουν στα είδωλα, αφού πρώτα βασανίσθηκαν με διαταγή του τοπικού ηγεμόνα Αγρακόλαου, στη συνέχεια καταδικάστηκαν να περάσουν μία νύχτα μέσα στα παγωμένα νερά της λίμνης της Σεβάστειας. Ένας από αυτούς λιποψύχησε και αντικαταστάθηκε από τον καπικλάριο (δεσμοφύλακα) Αγλάιο, ο οποίος βλέποντας το μαρτύριό τους, πίστεψε στον Χριστό. Την επομένη, όταν αρνήθηκαν εκ νέου να θυσιάσουν στα είδωλα, κάηκαν στην πυρά και οι σοροί τους πετάχτηκαν στη λίμνη. Χριστιανοί κάτοικοι της περιοχής περισυνέλεξαν τα λείψανά τους και τα έθαψαν με κάθε τιμή.

Τριών Ιεραρχών: Ποιοι ήταν οι τρεις Ιεράρχες - Βίος, έθιμα, ιστορία

Των Τριών Ιεραρχών η εορτή είναι στις 30 Ιανουαρίου 2020. Η εκκλησία μας θέσπισε και γιορτάζει τη μνήμη των αγίων συνήθως τη μέρα της επετείου του θανάτου τους. Στις 30 Ιανουαρίου όμως δεν πρόκειται για μνήμη, αλλά για κοινή γιορτή των Τριών Ιεραρχών: Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Αφορμή για την καθιέρωση της κοινής γιορτής των τριών «μεγίστων φωστήρων της τρισηλίου θεότητος» υπήρξε μια διαμάχη (Στάση) για το ποιος από τους τρεις επιφανείς Ιεράρχες υπήρξε ο επικρατέστερος.

Αγιότητα, μία άλλη πρόταση ζωής και μαρτυρίας μέσα στον κόσμο.

Η σύγχρονη εποχή χαρακτηρίζεται πολύ συχνά ως μία εποχή εκκοσμικευμένη, άγευστη πνευματικά από τη παρουσία του Θεού, όχι γιατί ο Θεός είναι απών, αλλά γιατί ο άνθρωπος Τον αφήνει έξω από τη ζωή του, και δυστυχώς πολλές φορές συνειδητά. 

Αυτό συμβαίνει γιατί η παρουσία του Θεού στη ζωή του ανθρώπου, όταν ο άνθρωπος διαλέγει να βαδίσει απέναντι από τον Θεό και όχι δίπλα, γίνεται έλεγχος, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να μην αναπαύεται τελικά στην αγκαλιά του Θεού, αλλά σαν το κακομαθημένο παιδί επιδιώκει να βγει από αυτήν, για να αποδείξει ότι δεν Τον έχει ανάγκη, καθώς η αγάπη Του εκλαμβάνεται ως δέσμευση, στον αντίποδα της ασυδοσίας που φέρνει η άρνηση του Θεού.

Άγιοι του Ιανουαρίου

Η Εκκλησία μας γιορτάζει τη Βάπτιση του Χριστού στις 6 Ιανουαρίου, και, όπως τα νερά του Ιορδάνη αγιάστηκαν με την είσοδο του Χριστού σε αυτά, έτσι και η Εκκλησία τελεί αγιασμό γενικά στα νερά, με την τελετή του αγιασμού στη θάλασσα, σε δεξαμενές κ.τ.λ.

Ο Χριστός βαπτίστηκε στον Ιορδάνη ποταμό σε ηλικία 30 ετών. Το βάπτισμά Του δεν έχει σχέση με το δικό μας βάπτισμα. Ήταν μια τελετή που έκανε ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής μετά από εξομολόγηση των αμαρτιών. Ο Χριστός δεν εξομολογήθηκε καμιά αμαρτία, επειδή ήταν αναμάρτητος, αλλά έλαβε το βάπτισμα για να επικυρώσει ότι ο άγιος Ιωάννης ήταν έγκυρος προφήτης και όχι απατεώνας. Επίσης, το βάπτισμά Του έχει και πολλούς άλλους συμβολισμούς (π.χ. ότι ο Χριστός θα ανέτρεπε την πορεία του ανθρώπινου γένους προς το θάνατο, όπως, κατά τον προφήτη Ησαΐα, «ο Ιορδάνης εστράφη εις τα οπίσω» όταν Εκείνος μπήκε στα νερά του).

Αναμνήσεις αγίου Ιακώβου Τσαλίκη

Θα πήγαινα στο ασκητήριο του Οσίου Δαυΐδ μισή ώρα από το μοναστήρι. Και μου ‘λεγε ο δαίμων: «Πού θα μου πας, βρε Ιάκωβε, στο ασκητήριο του Δαυΐδ; Θα σε θανατώσω, δεν θα γυρίσης. (Αλλά) δεν μπορώ να σου κάνω τίποτε. (Προσπαθώ) να σε ρίξω σε μια σοβαρή αμαρτία, να σε πεθάνω, αλλά δεν μπορώ, διότι έχεις ταπείνωση. Και η ταπείνωσις με καίει. Η ταπείνωσις και η πίστις στον Χριστό».

Μετά το Πάσχα ανέβηκα πάνω στο βουνό εκεί ψηλά που έχουμε το νερό, και έχει έναν Σταυρό, και έλεγα το «Αναστήτω ο Θεός», το «Αναστάσεως ημέρα», το «Χριστός Ανέστη». Και φώναξα μετά: «Δαίμον, δαίμον, είπες ότι όταν θα πάω στο ασκητήριο θα με σκοτώσης, έλα εδώ όταν θέλης, έλα να με σκοτώσης, στον βράχο πάνω βρίσκομαι, στα βουνά. Έλα, του λέω, άμα σε βαστάη, έλα». Και έλεγα «Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί». Πού να πλησιάση! Γι’ αυτό, παιδιά μου, πάντα να προσεύχεσθε, μα είτε τρώγετε, είτε πίνετε, είτε οτιδήποτε (κάνετε), να προσεύχεσθε, γιατί όταν κάνωμε προσευχή, δεν μπορεί να μπη ο διάβολος. Μου ‘λεγε η μάννα μου όταν ήμουν μικρό παιδί: «Άκουσε, παιδάκι μου, όποιος κάνη τον σταυρό του, λόγχη έχει στο πλευρό του».

Οι αρετές του Αγίου Νικολάου

Ὅσοι ὕμνοι καὶ ἂν ἀφιερωθοῦν στὸν ἑορταζόμενο μέγα Ἱεράρχη, τὸν Ἅγιο Νικόλαο τὸν θαυματουργό, δὲν φτάνουν γιὰ νὰ ὑμνήσουν αὐτὴ τὴ μεγάλη προσωπικότητα.

Τὸ σύνολο τῆς χριστιανικῆς ἀρετῆς ἐνσαρκώνεται στὸ πρόσωπό του. Οἱ ἀρετὲς τοῦ Ἁγίου Νικολάου καὶ ἡ ὁλοκληρωμένη πνευματική του προσωπικότητα μᾶς παρουσιάζονται στὴν ὑμνολογία τῆς ἡμέρας. Πρόκειται γιὰ μία ὑμνολογικὴ ἀνθοδέσμη, ὅπου κάθε ἄνθος μᾶς δίδει καὶ τὸ ἄρωμα μιᾶς ἀρετῆς τοῦ Ἁγίου.

Ο μεγαλομάρτυρας άγιος Δημήτριος

Ο πολιούχος της Θεσσαλονίκης, ο μεγαλομάρτυρας άγιος Δημήτριος.

Ένα χαρακτηριστικό της ζωής του αγίου είναι ότι από την πρώτη στιγμή, θα λέγαμε, που έγινε χριστιανός, δεν φρόντιζε να εφαρμόζει ως χριστιανός μόνο ό,τι θα του ήταν εύκολο, αλλά και ό,τι θα του στοίχιζε. Καθώς μάλιστα ήταν νέος, πολλά θα του στοίχιζαν. Και όμως έκανε και αυτά τα δύσκολα. Αυτό το βλέπουμε σ’ όλους τους αγίους. Όλοι οι άγιοι και ο άγιος Δημήτριος τηρούσαν και αυτά που φαίνονταν δύσκολα. Ο οποίος άγιος Δημήτριος τελικά δεν δυσκολεύτηκε να δώσει τον εαυτό του στο μαρτύριο, να δώσει τη ζωή του, να χύσει το αίμα του, για την αγάπη του Χριστού.