Μία λέξη ποὺ ἠχεῖ κάπως παράξενα στὰ αὐτιά μας, στὴ σύγχρονη ἐποχὴ ποὺ ζοῦμε, ἀκούγεται σάν ὀπισθοδρομικὴ καὶ ἀναχρονιστικὴ γιὰ ὅλες τὶς ἡλικίες. Ἕνας μεγάλος φιλόσοφος, ὁ Ζάν Ζὰκ Ρουσσώ, λέγει ὅτι ἡ «ἐγκράτεια εἶναι τὸ καλύτερο φάρμακο γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἡ δουλειά μᾶς δίνει αὐτὰ ποὺ ἔχουμε ἀνάγκη καὶ ἡ ἐγκράτεια μᾶς μαθαίνει νὰ τὰ διαχειριζόμαστε καλὰ». Δυστυχῶς ἀποδείχτηκε περίτρανα ὅτι εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ διαχειριστεῖ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ, ἀλλὰ πολὺ δυσκολότερο εἶναι νὰ ἐλέγξει τὰ πάθη του, γιατί βρίσκεται ἐκτεθειμένος σὲ μυρίους κινδύνους.
