Η ιστορία της σημαίας και οι ήρωες του ‘40

 

+ Αρχιμ. Ειρηναίου Λαφτσή, Πρωτοσυγκέλλου Ι.Μ. Αλεξανδρουπόλεως

Η ιστορία της σημαίας και οι ήρωες του ‘40

Με την ευκαιρία της Εθνικής μας Επετείου και επειδή πλέον δεν ακούγονται και δεν γράφονται πολλά για τα εθνικά μας σύμβολα, τους πατριωτικούς αγώνες και τους ήρωες του γένους μας, θέλουμε να γράψουμε ένα κείμενο αφιερωμένο στο εθνικό μας σύμβολο ως αντίδωρο μνήμης για όσους έπεσαν μ’ αυτό το σύμβολο στα πεδία των μαχών για να μπορούμε εμείς σήμερα να βιώνουμε το πιο πολύτιμο αγαθό των λαών που είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να γράψουμε λίγες σκέψεις για ενημέρωση και προβληματισμό.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

 

Ἐπέτειος ἐθνική καί ἑορτή χαρμόσυνος ἡ σημερινή ἡμέρα, συνδυάζει τήν ἀνάμνηση τῆς ἡρωικῆς ἀντιστάσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ κατά τῶν ἐχθρῶν του μέ τήν ἀνάμνηση τῆς ὑπερμάχου προστασίας τῆς Ἁγίας Σκέπης τῆς Θεομήτορος.

Ἡ 28η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940 δέν ἦταν ἡ πρώτη φορά πού ὁ Ἑλληνισμός δέχθηκε μία ἄδικη ἐπίθεση καί μία ἄνανδρη ἀπειλή· δέν ἦταν ἡ πρώτη φορά πού τοῦ ζητήθηκε νά δώσει «γῆν καί ὕδωρ» καί νά παραδώσει τήν πατρογονική του γῆ σέ φιλοδόξους καί πλεονέκτες ἀντιπάλους. Οὔτε ὅμως καί ἡ μοναδική φορά κατά τήν ὁποία ἀρνήθηκε μέ γενναιότητα νά ὑποχωρήσει στίς ἀπειλές τῶν ἐχθρῶν καί προτίμησε νά πολεμήσει μέ πίστη στόν δίκαιο ἀγώνα του καί στή βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί τῆς Παναγίας καί κατόρθωσε νά βγεῖ νικητής καί θριαμβευτής ἀπό αὐτόν τόν δύσκολο ἀγώνα. Κατόρθωσε νά βγεῖ νικητής καί θριαμβευτής, γιατί στόν ἀγώνα ἀνάμεσα στό καλό καί τό κακό, τό δίκαιο καί τό ἄδικο, στόν ἀγώνα ἀνάμεσα στούς ἰσχυρούς καί τούς ἀσθενεῖς τοῦ κόσμου, μπορεῖ νά φαίνεται προσωρινά ὅτι κερδίζει ὁ ἰσχυρός, ὅτι νικᾶ τό ἄδικο, ὅτι ὑπερισχύει τό κακό, ὅμως ὁ Θεός δέν ἐπιτρέπει ποτέ νά νικήσουν καί νά κατατροπώσουν ὅσους ἀγωνίζονται γιά τό καλό καί τό δίκαιο, ὅσους ὑπερασπίζονται τήν ἀλήθεια καί ἐμπιστεύονται τόν ἀγώνα τους στήν κραταιά του προστασία.

Οι εθνικές νίκες δεν στηρίζονται σε “ναι” συμβιβασμού, αλλά σε “ΟΧΙ” ηρωϊσμού

 

Σήμερα γιορτάζουμε μιὰ μέρα δόξας τῆς ἱστορίας μας, μιὰ μέρα πανηγυρικῆς ἀπόδειξης τῆς ἡρωικῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς μας. Ὅλοι οἱ τότε ἰσχυροί, Γερμανοὶ καὶ Ἰταλοί, ἐναντίον μας. Οἱ γονεῖς μας φτωχοί, μικροί, ἀδύνατοι. Δυνατοὶ ὅμως στὴν ψυχή, μεγάλοι στὰ ὁράματα, πλούσιοι σὲ ἰδανικά. Μὲ κυβερνῆτες ποὺ ἄκουγαν τὸν ἀναστεναγμὸ τῆς ἱστορίας καὶ ἤξεραν νὰ ἐκφράζουν τὴ φωνὴ τοῦ λαοῦ στὶς ἀπειλὲς τῶν ξένων καὶ ὄχι τὴ λαίμαργη βούληση τῶν ἀδίστακτων δυνάμεων στὸν γονατισμένο καὶ τότε λαό. Τὸ ΟΧΙ δὲν τὸ εἶπε ἕνας• τὸ εἶπε ὁλόκληρος ὁ λαός. Ἁπλά, βρέθηκε αὐτὸς ποὺ συνδύασε τὴν ἁρμοδιότητα τῆς ἐξουσίας του μὲ τὸν παλμὸ τοῦ λαοῦ.

Τὸ Ἔπος τοῦ ᾽40 καὶ τὸ πνεῦμα του

 

Τὸ ἔπος τοῦ ᾽40, ἡ περιφανὴς καὶ περίλαμπρη νίκη τῶν Ἑλλήνων κατὰ τοῦ ἰταλικοῦ φασισμοῦ, καθὼς καὶ ἡ γενναία ἀντίσταση τῆς Ἑλλάδας ἐνάντια στὶς σιδηροφράκτες στρατιὲς τοῦ Χίτλερ, κατέπληξε τὴν Οἰκουμένη! Ἔγινε ἀντικείμενο παγκόσμιου θαυμασμοῦ. Ἀντικείμενο παγκόσμιας ἕλξεως.

Ἀναπτέρωσε τὸ ἠθικὸ τῶν φιλελευθέρων λαῶν τῆς Γῆς καὶ ἔδωσε χρόνο καὶ καιρὸ στὸ Στρατόπεδο τῶν Συμμάχων νὰ ἑτοιμαστεῖ γιὰ τὴν ἀποτελεσματικὴ ἀντιμετώπιση τῶν Ἰμπεριαλιστῶν καὶ τὴ διάλυση τοῦ Τριπλοῦ Ἄξονα!

Τὸ πνεῦμα τοῦ ἔπους τοῦ ᾽40 εἶναι πνεῦμα ἡρωικό, ἱστορικό, φι- λελεύθερο, θρησκευτικὸ, ἑλληνικὸ «πνεῦμα πολυσύνθετο, πολυ- μερές, πολυσχιδές».

Το διαχρονικό ηθικοπνευματικό μήνυμα της 28ης Οκτωβρίου 1940

Την 28 Οκτωβρίου 1940 το εκκρεμές της ιστορίας καλούσε και πάλι τον μαρτυρικό λαό των Ελλήνων, στο γνώριμο ραντεβού για τον υπερπάντων αγώνα. Η Ελλάς εδέχετο την ιταμή αξίωση του Ιταλών φασιστών για την παράδοση του εθνικού εδάφους. Και η απάντηση όμως γνωστή στη συνείδηση κάθε γνήσιας ελληνικής ψυχής. Γονιμοποιημένη από το διαχρονικό όραμα της ελευθερίας και της προάσπισης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της δημοκρατίας, που μετέδωσαν οι Έλληνες στην οικουμένη, με τους ένδοξους και λαμπρηφόρους αγώνες τους. Αυτήν την απάντηση σάρκωσε με το ΟΧΙ του ο «απόγονος μαρτύρων» κατά τον ποιητή, Ιωάννης Μεταξάς. Την αποφράδα νύχτα της 28-ης Οκτώβρη, ο λαός της Αθήνας ξυπνούσε από το βόμβο των σειρήνων, μέσα στο ζόφο του κηρυχθέντος πολέμου.

«Μητρός Θεού Σκέπη Ελλάδα θειόφρονα καλύπτει»

Του Σεβ. Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ

Μακαρίζουμε και πάλι μέσα στο λατρευτικό κλίμα της Αγίας μας Εκκλησίας το πρόσωπο της Παναχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Τιμούμε, όπως πάντοτε, ορθόδοξα και πνευματικά, την «αειμακάριστον και παναμώμητον και Μητέρα του Θεού ημών».

Μνημονεύουμε, καθώς μας υπενθυμίζει ο ιερός συναξαριστής, «την πάντοτε και κατ’ εξαίρετον τρόπον σκέπουσαν το ευσεβές ημών Έθνος, ως πάλαι έσκεπε την Βασιλίδα των πόλεων»1.

Η Γιορτή της Σημαίας

Oι δειλοί την βλέπουν με φόβο

Οι προδότες σαν πανί

Οι αστοί σαν ύφασμα

Οι άνανδροι την καίνε

Μα εμείς την βλέπουμε σαν την Μάνα

που καρτερεί να εκπληρώσουμε τα όνειρα μας...

Τα δικά μας...Τα δικά της...του Γένους.

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ   ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ

Η εθνική σημαία της Ελλάδας περιέχει εννέα ισοπαχείς, οριζόντιες και εναλλασσόμενες λευκές και κυανές παράλληλες λωρίδες. Μέσα σε ένα κυανό τετράγωνο στο πάνω προσίστιο μέρος, υπάρχει ένας λευκός σταυρός. Οι εννέα λωρίδες αντιστοιχούν σε κάθε γράμμα ξεχωριστά, από τη λέξη «ελευθερία». Επίσης είναι τόσες όσες και οι συλλαβές του «Ελευθερία ή Θάνατος». Ο σταυρός συμβολίζει το επίσημο θρήσκευμα της χώρας, τον χριστιανισμό.

Εμφανίσεις της Παναγίας στα ελληνικά στρατεύματα

Εικόνα από το αγιογραφείο τς Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου

Στον πόλεμο του ’40
Στο μέτωπο, σ’ όλη τη γραμμή, από τη γαλανή θάλασσα του Ιονίου μέχρι ψηλά τις παγωμένες Πρέσπες, ο ελληνικός στρατός άρχιζε να βλέπει παντού το ίδιο όραμα: Έβλεπε τις νύχτες μια γυναικεία μορφή να βαδίζει ψηλόλιγνη, αλαφροπερπάτητη, με την καλύπτρα της αναριγμένη από το κεφάλι στους ώμους. Την αναγνώριζε, την ήξερε από παλιά, του την είχαν τραγουδήσει όταν ήταν μωρό κι ονειρευόταν στην κούνια. Ήταν η μάνα η μεγαλόψυχη στον πόνο και στην δόξα, η λαβωμένη της Τήνου, η υπέρμαχος Στρατηγός.

Γράμμα από τη Μόροβα
Ο Τάσος Ρηγοπούλας, στρατευμένος στην Αλβανία το 1940, έστειλε από το μέτωπο το παρακάτω γράμμα στον αδελφό του.
«Αδελφέ μου Νίκο.

28η Οκτωβρίου: Το έπος του 1940

Από τον Υπτγο ε.α.Αλέξανδρο Μ. Τρομπούκη
καθηγητή της Σχολής Μετεκπαίδευσης της ΕΛ. ΑΣ στη Βέροια

Στο θρίαμβο της Ελλάδας του 1940 θα αναφερθώ για να επισημάνω για μια ακόμη φορά κάποια γεγονότα μεγαλείου της φυλής μας, όταν πρόκειται για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων αξιών χωρίς υπολογισμούς θυσιών.

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

28 Οκτωβρίου 1940: Αέρας!

1940: Τότε που οι Έλληνες σκότωσαν και σκοτώθηκαν για να σταματήσει ο πόλεμος...η τρέλα.
"Αέρας". Μία λέξη που σήμαινε πολλά. Την λέγανε τα παλικάρια και ξεχύνονταν προς τον εχθρό χωρίς να κοιτούνε πίσω.
Οι Έλληνες.
Οι Ήρωες.
Πολεμούσαν για την πατρίδα. Για το άδικο του κόσμου τούτου.

Η 25η ΜΑΡΤΙΟΥ

Διπλή εορτή σήμερα διά όλους τους Ορθόδοξους  Έλληνας Χριστιανούς!

 

Α) Ἡ Ἑορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου:

Τό Ἀπολυτίκιον τῆς ἑορτῆς 

«Σήμερον τῆς Σωτηρίας ἡμῶν τό Κεφάλαιον καί τοῦ ἀπ’  αἰῶνος Μυστηρίου ἡ φανέρωσις. Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ Υἱός τῆς Παρθένου γίνεται καί Γαβριήλ τήν χάριν εὐαγγελίζεται. Διό καί ἡμεῖς σύν αὐτῷ τῇ Θεοτόκῳ βοήσωμεν: Χαῖρε Κεχαριτωμένη ὁ Κύριος μετά Σοῦ»

25 Μαρτίου 1821. Έλληνες ποτέ μην ξεχνάτε το χρέος σε Θεό και σε Πατρίδα!

Για να μη λησμονούμε το 1821

ΑΙ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΙ ΚΑΙ ΥΠΟΘΗΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ 1821

      

«Είναι θέλημα Θεού. Είναι κοντά μας και βοηθάει, γιατί πολεμάμε για την πίστι μας, για την πατρίδα μας, για τους γέρους γονιούς, για τα αδύνατα παιδιά μας, για την ζωή μας, την λευτεριά μας...Και όταν ο δίκαιος Θεός μας βοηθάει ποιος εχθρός ημπορεί να μας κάνει καλά...;».

(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης)

«Μάχου υπέρ πίστεως και Πατρίδος...Είναι καιρός να αποτινάξωμεν τον αφόρητον ζυγόν, να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα, να κρημνίσωμεν από τα νέφη την ημισέληνον, δια να υψώσωμεν το σημείον, δι' ου πάντοτε νικώμεν, λέγω τον Σταυρόν...».

(Αλέξανδρος Υψηλάντης)

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Η 25η Μαρτίου και το πραγματικό νόημά της

του Σεβ. Μητροπολίτου Προικοννήσου κ.κ. Ιωσήφ

Η 25η του Μαρτίου μας φέρνει και πάλι μπροστά στη μεγαλύτερη και ιερώτερη επέτειο της ιστορίας της Ρωμηοσύνης. Εκείνη του ξεσηκωμού του Γένους ενάντια στον κατακτητή και τύραννο, που για περισσότερους από τέσσερεις αιώνες το σταύρωνε και το ευτέλιζε στον Γολγοθά της δουλείας. Του ξεσηκωμού, αλλά και της παλιγγενεσίας που, Θεού ευδοκήσαντος, ακολούθησε.