του Δ.Ιωαννόπουλου
Γενικές-ιστορικές πληροφορίες:
Κομεντί σε τρεις πράξεις.
Ανέβηκε για πρώτη φορά από τον Θίασο Μαρίκας Κοτοπούλη, στις 4 Ιουνίου 1945, στο θέατρο Κοτοπούλη. Οι παραστάσεις συνεχίστηκαν στο θερινό Θέατρο Μουσούρη, στην οδό Μαυροματαίων.
Διαδραματίζεται στην Αθήνα εκείνης της εποχής.
ΚΡΙΤΙΚΕΣ: "...Η Ρένα είναι δημιουργημένη συμβατικά, ρητορεύει από την πράτη στιγμή της γνωριμίας των, μα έχει το ελαφρυντικό του αγνού αισθήματος κι έτσι γίνεται συμπαθητική. Το έργο αυτό ως "κομεντί" θα είχε συνολική αξία, αν στην τρίτη πράξη δεν είχε τα ελαττώματα της πολυλογίας και μερικών σκηνών μεταξύ τραπεζίτη και χρηματιστή κατωτέρας εμπνεύσεως, αναξίων για συγγραφέα με τα ιδανικά της τέχνης..." [ΜΙΧ.ΡΟΔΑΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ, 6 ΙΟΥΝΙΟΥ 1941]
"...Είναι η δραματοποιημένη ιστορία μίας δακτυλογράφου... Πολύ κοινό θέμα που έχει όμως αρκετή τεχνικήν επεξεργασία, ώστε να δικαιολογεί τρεις πράξεις. Μένουν εν τούτοις, αδικαιολόγητα ή τουλάχιστον ανεξήγητα τα παιδαριώδη τραπεζοχρηματιστικά κόλπα, εις τα οποία στηρίζεται μία παρ' ολίγον απάτη κι ένας παρ' ολίγον εκβιασμός πυ αποτελούν τη δραματική υπόκρουσι του βασικού θέματος.." [Ι.ΣΤΟΓΙΑΝΝΗΣ, ΒΡΑΔΥΝΗ, 5 ΙΟΥΝΙΟΥ 1941]
"...Απομένει τότε ένα έργο όπου η σύμπτωσις δημιουργεί γεγονότα απροσδόκητα και λύσεις μη αναμενομένας. Δια την οργάνωσιν και συντήρησιν της συμπτώσεως εργάζεται ο απατεών Καδράς, ο νεαρός ερωτευμένος Σκαλίδης και ο αισιόδοξος φίλος Αυγουστίδης. Και υπό τας προϋποθέσεις αυτάς το απίθανον γίνεται πιθανόν και το θαύμα δίνει διέξοδον εκεί όπου δεν υπάρχει...Ο κ.Ιωαννόπουλος έχει αρκετήν πείραν της σκηνής, κατέχει την συνθετικήν τέχνη του λόγου και διαπνέεται από ωραίον λυρισμόν. Με τα προσόντα αυτά στολίζει τα κενά..., ώστε ν' ακούεται μ' ενδιαφέρον και να παρακολουθείται με άνεσιν" [ΑΓΓΕΛΟΣ ΔΟΞΑΣ, ΒΡΑΔΥΝΗ, 6 ΙΟΥΝΙΟΥ 1941]
ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ: 1.ΣΤΑΥΡΟΣ ΡΕΝΕΣΗΣ (διευθυντής Τραπέζης), 2.ΠΕΤΡΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΗΣ (φίλος του), 3.ΡΕΝΑ ΝΤΕΛΗ, 4.ΝΤΟΡΑ ΝΤΟΡΗ (ένας δεσμός του Ρένεση), 5.ΚΑΔΡΑΣ (επιχειρηματίας), 6.ΝΙΚΟΣ ΣΚΑΛΙΔΗΣ (υπάλληλος της τράπεζας), 7.ΜΠΑΡΜΠΑ ΣΤΑΘΗΣ (κλητήρας)
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΑΝ:
1945 [4 Ιουνίου], ΘΙΑΣΟΣ ΜΑΡΙΚΑΣ ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ
1973 [2 Ιουλίου] Προβλήθηκε στην ΥΕΝΕΔ, στην εκπομπή ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΘΕΑΤΡΟ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυράτ.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΩΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΩΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 12 Απριλίου 2011
Πέμπτη 7 Απριλίου 2011
ΡΟΥΠΕΛ
Του Δ.Ιωαννόπουλου
Γενικές-ιστορικές πληροφορίες:
Έργο σε πέντε πράξεις.
Ανεβάστηκε από τον θίασο Μ.Κοτοπούλη, στις 16 Φεβρουαρίου 1945, σε σκηνοθεσία του συγγραφέα. Ο Σπύρος Μουσούρης, που πρωταγωνιστούσε στην παράσταση και ήταν τότε στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου, πήρε ειδική άδεια να συμπράξει με τον θίασο Κοτοπούλη στις παραστάσεις του Ρούπελ.
Ενας μύθος τοποθετημένος σε αυστηρά ιστορικά πλαίσια, χωρίς όμως να μπορεί να χαρακτηριστεί το έργο ιστορικό.Το Ρούπελ είναι ένα οχυρό «σύμβολο», και αντιπροσωπεύει τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν το 1941 στα βουνά του Μπέλες.Ενας μύθος που προσπαθεί να προσεγγύσει την σκληρή πραγματικότητα και τα πρόσωπα που την έζησαν.
"Βέβαια, ο μύθος έχει τοποθετηθεί αυστηρά στα ιστορικά πλαίσια. Και τις μεγάλες εκείνες στιγμές, αν δεν τις έζησαν σαν υπαρκτά πρόσωπα οι άνθρωποι που τον συνθέτουν, τις έζησαν άλλοι, που τους έμοιαζαν: άνθρωποι με το ίδιο ψυχικό σθένος, την ίδια αυταπάρνηση. Ίσως και τα ίδια προβλήματα στην ιδιωτική τους ζωή με εκείνους που τους περίμεναν. Ή που δεν τους περίμεναν." [ΘΕΑΤΡΟ του ΔΗΜΗΤΡΗ ΙΩΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ]
ΚΡΙΤΙΚΗ: "Το να κάνει κανένας κριτική και ν' αρχίσει από τον εαυτό του δεν είναι μόνο αντικανονικό μα και άπρεπο. Προκειμένου όμως να μιλήσω για το νέο έργο του κ.Ιωαννόπουλου το "Ρούπελ" που ανέβηκε στο θέατρο Ρεξ είμαι υποχρεωμένος να ακολουθήσω τον αντικανονικό αυτό δρόμο, μόνο και μόνο για να μη θεωρήθεί ο δογματικός τόνος της γνώμης μου σαν ασυγχώρητη αδιακρισία. Κι εγώ όπως όλα σχεδόν τα παιδιά της Ελλάδος πήρα μέρος στην ελληνική εποποιϊα του '40-'41. Αλλά όχι μόνο αυτό αλλά εκεί έχασα τα δυό μου πόδια. Και σήμερα είμαι ένας ανάπηρος. Του αλβανικού βέβαια μετώπου. Αυτό όμως δεν έχει καμιά σημασία. Μέτωπο και τ' αφιλόξενα βουνά της Αλβανίας, μέτωπο και οι Μακεδονικές κατακόμβες των οχυρωματικών γραμμών. Έλληνες στο ένα, Έλληνες και στ' άλλο. Κανένας διαχωρισμός. Ύστερα απ' αυτό δεν είναι δύσκολο κανένας να νιώσει τι σημασία έχουν τα ιστορικά εκείνα γεγονότα για ένα ανάπηρό τους. Έχουν πάρει τόση έξαρση μέσα στην ψυχή του, που κατάντησαν να είναι γι' αυτόν σύμβολο και θρησκεία. τα άγια των αγίων. Έχοντας λοιπόν αυτή τη δικαιολογημένη νοοτροπία μισώ θανάσιμα κάθε έμπορο της δόξας μου. Κι είμαι έτοιμος ν' αρπάξω το φραγγέλιο, σαν το Χριστό και να τον διώξω κακήν κακώς απ' τον ναό μου. Καλά, κι εκείνους που αυτή σου τη θρησκεία θέλουν να την κάνουν τέχνη; Ναι κι αυτούς. Με τον υπερτροφικό εγωισμό που μου χάρισε η αναπηρία μου έδωσε τόσο απροσπέλαστο πάθος και ύψος στα ιδεώδη μου που δεν μπορούσα να φανταστώ πως αυτά είναι δυνατόν να περιοριστούν στα στενά όρια μιας τέχνης.
Μέ τέτοια ψυχική διάθεση και προκατάληψη μπήκα, να δω το Ρούπελ, έτοιμος ν' αγανακτήσω κι ίσως ίσως ν' αποδοκιμάσω. Το έργο άρχισε. Κι όλος ο βαρύς μαχητικός εξοπλισμός μου, που είχα κουβαλήσει, σα δια μαγείας εξαφανίστηκε από την πρώτη κιόλας σκηνή. Μ' έκπληξη και θαυμασμό είδα όλα εκείνα που μέσα στην ψυχή μου είχαν πάρει την άυλη κι άπιαστη μορφή, να ξαναποκτούν την οντότητά τους, τη ζωντάνια τους, τη ζέστη τους, να συγκινούν και να συγκλονίζουν την ψυχή μου, μέσα στις λίγες ώρες ξανάζησα τους ένδοξους αγωνιώδεις εκείνους μήνες σ' όλους τους συναισθηματικούς και υλικούς συγκλονισμούς τους. Κι όχι μόνο εγώ. Μα κι ένας άλλος ανάπηρος, που ούτε τον κριτικό έκανε, μήτε καν μορφωμένος ήταν, παιδί του αγρού, που μόνο χάρις την ατέλεια των θεαμάτων βρέθηκε δίπλα μου, σε μια στιγμή που το έργο μας έκλεβε κι αυτή την αναπνοή μας, δεν μπόρεσε και ξέσπασε.
-Μ' αυτό συνάδελφε, μου λέει χωρίς να με γνωρίζει, είναι παραπάνω από καλό.
Η αυθόρμητη και αφελής κριτική του απλοϊκού αναπήρου, μα την αλήθεια βάζει κάτω όλες τις εμβριθείς κριτικές των σοβαροφανών κριτικών μας. Τον κ.Ιωαννόπουλο σα θεατρικό τον παρακολουθώ από τα πρώτα του βήματα κι ανέκαθε έτρεφα απεριόριστη εκτίμηση για την τέχνη του. Σήμερα το λέω χωρίς κανένα ενδοιασμό. Το Ρούπελ είναι το καλλίτερό του έργο. Είναι λιτό, απέριττο, σφιχτοδεμένο. Μας δίνει όλη την ατμόσφαιρα εκείνων των αλησμόνητων μηνών και τόπων. Οι φαντάροι ρωμηοί ως το κόκκαλο, αριστοτεχνικά ζωγραφισμένοι, πούζησα μαζί τους στο μέτωπο ή στη στρατώνα. Μερικούς κουραμπιέδες των Αθηνών άκουσα να μιλούν για ρητορισμούς και μελοδραματισμούς που κυριαρχούν μέσα στο έργο.
Δεν τάζησαν και δεν τα ξέρουν. Αυτά ακριβώς είναι ο άδολος ενθουσιασμός που προκάλεσε τα αναξήγητα για κείνους ηρωικά κατορθώματα, που θάμπωσαν την οικουμένη. Κι οι ηθοποιοί δεν έπαιζαν, δεν υποκρίθηκαν. Θα τους υποτιμούσα αν έλεγα κάτι τέτοιο. Ξανάζησαν την πολεμική τους ζωή στο μέτωπο. Και τώρα μια μικρή επιφύλαξη. Ο ρόλος της Ιωάννας ήταν περιττός. Αν έλειπε το έργο θα δενόταν καλλίτερα. Κι άλλωστε μια γυναίκα μέσα στ' οχυρό δεν έχει καμιά θέση. Και διαισθάνομαι πόσο κόπο θα κατέβαλε ο κ.Ιωαννόπουλος για να συνταιριάσει τα αταίριαστα, αναγκασμένος να ικανοποιήσει τάνοστα γούστα του κοινού μας που δεν μπορεί να φαντασθεί θεατρικό έργο χωρίς ποδόγυρο" [Π.ΜΑΡΚΑΚΗΣ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΑ 25 ΦΕΒΡ. 1945]
ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ: 1.ΛΟΧΑΓΟΣ ΚΑΛΛΙΓΕΝΗΣ, 2.ΙΩΑΝΝΑ(αδελφή του), 3.ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ ΦΑΝΟΥΔΗΣ, 4.ΥΠΙΑΤΡΟΣ, 5.ΛΟΧΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, 6.ΔΕΚΑΝΕΑΣ ΤΖΙΚΟΣ, και οι στρατιώτες: 7.ΜΠΑΡΔΑΚΟΣ, 8.ΜΑΤΖΟΥΡΑΝΗΣ, 9.ΚΑΛΑΜΠΑΤΗΣ, 10.ΒΑΛΟΠΟΥΛΟΣ, 11.ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ, 12.ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΑΝ:
1945 [16 Φεβρουαρίου] Θίασος Μαρίκας Κοτοπούλη
1970 [26 Οκτωβρίου] Εθνικό Θέατρο, Κεντρική Σκηνή
Ακούστε ένα απόσπασμα του έργου, σε ανάγνωση Ευαγγελίας Καρή:
Γενικές-ιστορικές πληροφορίες:
Έργο σε πέντε πράξεις.
Ανεβάστηκε από τον θίασο Μ.Κοτοπούλη, στις 16 Φεβρουαρίου 1945, σε σκηνοθεσία του συγγραφέα. Ο Σπύρος Μουσούρης, που πρωταγωνιστούσε στην παράσταση και ήταν τότε στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου, πήρε ειδική άδεια να συμπράξει με τον θίασο Κοτοπούλη στις παραστάσεις του Ρούπελ.
Ενας μύθος τοποθετημένος σε αυστηρά ιστορικά πλαίσια, χωρίς όμως να μπορεί να χαρακτηριστεί το έργο ιστορικό.Το Ρούπελ είναι ένα οχυρό «σύμβολο», και αντιπροσωπεύει τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν το 1941 στα βουνά του Μπέλες.Ενας μύθος που προσπαθεί να προσεγγύσει την σκληρή πραγματικότητα και τα πρόσωπα που την έζησαν.
"Βέβαια, ο μύθος έχει τοποθετηθεί αυστηρά στα ιστορικά πλαίσια. Και τις μεγάλες εκείνες στιγμές, αν δεν τις έζησαν σαν υπαρκτά πρόσωπα οι άνθρωποι που τον συνθέτουν, τις έζησαν άλλοι, που τους έμοιαζαν: άνθρωποι με το ίδιο ψυχικό σθένος, την ίδια αυταπάρνηση. Ίσως και τα ίδια προβλήματα στην ιδιωτική τους ζωή με εκείνους που τους περίμεναν. Ή που δεν τους περίμεναν." [ΘΕΑΤΡΟ του ΔΗΜΗΤΡΗ ΙΩΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ]
ΚΡΙΤΙΚΗ: "Το να κάνει κανένας κριτική και ν' αρχίσει από τον εαυτό του δεν είναι μόνο αντικανονικό μα και άπρεπο. Προκειμένου όμως να μιλήσω για το νέο έργο του κ.Ιωαννόπουλου το "Ρούπελ" που ανέβηκε στο θέατρο Ρεξ είμαι υποχρεωμένος να ακολουθήσω τον αντικανονικό αυτό δρόμο, μόνο και μόνο για να μη θεωρήθεί ο δογματικός τόνος της γνώμης μου σαν ασυγχώρητη αδιακρισία. Κι εγώ όπως όλα σχεδόν τα παιδιά της Ελλάδος πήρα μέρος στην ελληνική εποποιϊα του '40-'41. Αλλά όχι μόνο αυτό αλλά εκεί έχασα τα δυό μου πόδια. Και σήμερα είμαι ένας ανάπηρος. Του αλβανικού βέβαια μετώπου. Αυτό όμως δεν έχει καμιά σημασία. Μέτωπο και τ' αφιλόξενα βουνά της Αλβανίας, μέτωπο και οι Μακεδονικές κατακόμβες των οχυρωματικών γραμμών. Έλληνες στο ένα, Έλληνες και στ' άλλο. Κανένας διαχωρισμός. Ύστερα απ' αυτό δεν είναι δύσκολο κανένας να νιώσει τι σημασία έχουν τα ιστορικά εκείνα γεγονότα για ένα ανάπηρό τους. Έχουν πάρει τόση έξαρση μέσα στην ψυχή του, που κατάντησαν να είναι γι' αυτόν σύμβολο και θρησκεία. τα άγια των αγίων. Έχοντας λοιπόν αυτή τη δικαιολογημένη νοοτροπία μισώ θανάσιμα κάθε έμπορο της δόξας μου. Κι είμαι έτοιμος ν' αρπάξω το φραγγέλιο, σαν το Χριστό και να τον διώξω κακήν κακώς απ' τον ναό μου. Καλά, κι εκείνους που αυτή σου τη θρησκεία θέλουν να την κάνουν τέχνη; Ναι κι αυτούς. Με τον υπερτροφικό εγωισμό που μου χάρισε η αναπηρία μου έδωσε τόσο απροσπέλαστο πάθος και ύψος στα ιδεώδη μου που δεν μπορούσα να φανταστώ πως αυτά είναι δυνατόν να περιοριστούν στα στενά όρια μιας τέχνης.
Μέ τέτοια ψυχική διάθεση και προκατάληψη μπήκα, να δω το Ρούπελ, έτοιμος ν' αγανακτήσω κι ίσως ίσως ν' αποδοκιμάσω. Το έργο άρχισε. Κι όλος ο βαρύς μαχητικός εξοπλισμός μου, που είχα κουβαλήσει, σα δια μαγείας εξαφανίστηκε από την πρώτη κιόλας σκηνή. Μ' έκπληξη και θαυμασμό είδα όλα εκείνα που μέσα στην ψυχή μου είχαν πάρει την άυλη κι άπιαστη μορφή, να ξαναποκτούν την οντότητά τους, τη ζωντάνια τους, τη ζέστη τους, να συγκινούν και να συγκλονίζουν την ψυχή μου, μέσα στις λίγες ώρες ξανάζησα τους ένδοξους αγωνιώδεις εκείνους μήνες σ' όλους τους συναισθηματικούς και υλικούς συγκλονισμούς τους. Κι όχι μόνο εγώ. Μα κι ένας άλλος ανάπηρος, που ούτε τον κριτικό έκανε, μήτε καν μορφωμένος ήταν, παιδί του αγρού, που μόνο χάρις την ατέλεια των θεαμάτων βρέθηκε δίπλα μου, σε μια στιγμή που το έργο μας έκλεβε κι αυτή την αναπνοή μας, δεν μπόρεσε και ξέσπασε.
-Μ' αυτό συνάδελφε, μου λέει χωρίς να με γνωρίζει, είναι παραπάνω από καλό.
Η αυθόρμητη και αφελής κριτική του απλοϊκού αναπήρου, μα την αλήθεια βάζει κάτω όλες τις εμβριθείς κριτικές των σοβαροφανών κριτικών μας. Τον κ.Ιωαννόπουλο σα θεατρικό τον παρακολουθώ από τα πρώτα του βήματα κι ανέκαθε έτρεφα απεριόριστη εκτίμηση για την τέχνη του. Σήμερα το λέω χωρίς κανένα ενδοιασμό. Το Ρούπελ είναι το καλλίτερό του έργο. Είναι λιτό, απέριττο, σφιχτοδεμένο. Μας δίνει όλη την ατμόσφαιρα εκείνων των αλησμόνητων μηνών και τόπων. Οι φαντάροι ρωμηοί ως το κόκκαλο, αριστοτεχνικά ζωγραφισμένοι, πούζησα μαζί τους στο μέτωπο ή στη στρατώνα. Μερικούς κουραμπιέδες των Αθηνών άκουσα να μιλούν για ρητορισμούς και μελοδραματισμούς που κυριαρχούν μέσα στο έργο.
Δεν τάζησαν και δεν τα ξέρουν. Αυτά ακριβώς είναι ο άδολος ενθουσιασμός που προκάλεσε τα αναξήγητα για κείνους ηρωικά κατορθώματα, που θάμπωσαν την οικουμένη. Κι οι ηθοποιοί δεν έπαιζαν, δεν υποκρίθηκαν. Θα τους υποτιμούσα αν έλεγα κάτι τέτοιο. Ξανάζησαν την πολεμική τους ζωή στο μέτωπο. Και τώρα μια μικρή επιφύλαξη. Ο ρόλος της Ιωάννας ήταν περιττός. Αν έλειπε το έργο θα δενόταν καλλίτερα. Κι άλλωστε μια γυναίκα μέσα στ' οχυρό δεν έχει καμιά θέση. Και διαισθάνομαι πόσο κόπο θα κατέβαλε ο κ.Ιωαννόπουλος για να συνταιριάσει τα αταίριαστα, αναγκασμένος να ικανοποιήσει τάνοστα γούστα του κοινού μας που δεν μπορεί να φαντασθεί θεατρικό έργο χωρίς ποδόγυρο" [Π.ΜΑΡΚΑΚΗΣ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΑ 25 ΦΕΒΡ. 1945]
ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ: 1.ΛΟΧΑΓΟΣ ΚΑΛΛΙΓΕΝΗΣ, 2.ΙΩΑΝΝΑ(αδελφή του), 3.ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ ΦΑΝΟΥΔΗΣ, 4.ΥΠΙΑΤΡΟΣ, 5.ΛΟΧΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, 6.ΔΕΚΑΝΕΑΣ ΤΖΙΚΟΣ, και οι στρατιώτες: 7.ΜΠΑΡΔΑΚΟΣ, 8.ΜΑΤΖΟΥΡΑΝΗΣ, 9.ΚΑΛΑΜΠΑΤΗΣ, 10.ΒΑΛΟΠΟΥΛΟΣ, 11.ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ, 12.ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΑΝ:
1945 [16 Φεβρουαρίου] Θίασος Μαρίκας Κοτοπούλη
1970 [26 Οκτωβρίου] Εθνικό Θέατρο, Κεντρική Σκηνή
ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΤΥΧΗ
Του Δ.Ιωαννόπουλου
Γενικές-ιστορικές πληροφορίες:
Κωμωδία σε πέντε πράξεις.
Ανεβάστηκε στις 16 Οκτωβρίου 1942 από τον θίασο Κ.Μουσούρη, σύμπραξη Μαίρης Αρώνη, με τους Κ. Μουσούρη, Λ. Κωνσταντάρα, Θ. Αρώνη, Π. Χριστοφορίδη, σκηνογραφία Μ. Αγγελόπουλου.
Διαδραματίζεται σ' ένα εργοστάσιο έξω από την Αθήνα
ΚΡΙΤΙΚΕΣ: "..Προφανώς ο κ.Ιωαννόπουλος από υπερβολική μετριοφροσύνη δεν έγραψε την αλήθεια. Το έργο του έχει κάτι περισσότερο από "ελάχιστη συγκίνηση". Είναι ένα έργο ελαφρό, βέβαια, αλλά στο είδος του ωραιότατο, με λεπτότατο διάλογο, με πολιτισμένο πνεύμα, αρτιώτερο από το προηγούμενό του "Μιά του Κλέφτη" που παρεστάθη το περασμένο καλοκαίρι. Ένα αδιάκοπο θεατρικό παιχνίδι ευχάριστο, πρόσχαρο, θελκτικό, συναρπαστικό, με την πλοκή του, με την περιπλοκή του και γοητευτικό με τη συγκίνησή του, την τόσο ανθρώπινη και στο βάθος ποιητική... Ένα θεατρικό έργο... του χαριέστερου είδους, μια νέα σκηνική δημιουργία αξία των θερμοτέρων και των ζωηροτέρων επαίνων.." [ΜΙΧ.ΡΟΔΑΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ, 17 ΟΚΤ.1942]
"...Πρόθεση του συγγραφέα είναι να "προσφέρει ένα ευχάριστο και πολιτισμένο θέαμα..". Και την πρόθεσή του αυτή την πετυχαίνει σίγουρα με το καινούργιο του έργο, που δεν είναι ούτε καλλίτερο ούτε χειρότερο από την περσινή του επιτυχία "Μιά του Κλέφτη". Και η μια και η άλλη κωμωδία έχουν σχεδόν τις ίδιες αρετές και τα ίδια ελαττώματα ή, αν προτιμάτε την καθημερινή έκφραση, "κινηματογραφικά" (με την έννοια ότι οι απιθανότητες ταιριάζουν περισσότερο για τον κινηματογράφο παρά για το θέατρον). Όλη αυτή η κινηματογραφική περιπέτεια που στηρίζεται σε μιά φανταστική πλαστοπροσωπία, ενώ άλλη ήταν η πραγματική, παρουσιάζεται εξηγημένη μέσα στο έργο με τη νοσηρή επίδραση του κινηματογράφου.. Το θέαμα είναι πολιτισμένο και ευχάριστο, τραινάρει όμως πολύ..." [Ι.ΣΤΟΓΙΑΝΝΗΣ, ΒΡΑΔΥΝΗ, 17 ΟΚΤ. 1942]
ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ: 1.ΦΑΓΡΗΣ (διευθυντής εργοστασίου), 2.ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ, 3.ΠΑΝΟΣ, 4.ΝΤΟΛΛΥ, 5.ΚΙΚΗ, 6.ΑΝΕΣΤΗΣ, 7.ΑΡΧΙΕΡΓΑΤΗΣ, 8.ΘΑΛΗΣ ΤΕΡΕΖΙΔΗΣ, 9.ΤΖΩΝ ΓΡΑΦΙΑΣ, 10.ΛΙΛΗ ΦΑΓΡΗ
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΑΝ:
1942 [16 Οκτωβρίου], ΘΙΑΣΟΣ ΚΩΣΤΑ ΜΟΥΣΟΥΡΗ
Γενικές-ιστορικές πληροφορίες:
Κωμωδία σε πέντε πράξεις.
Ανεβάστηκε στις 16 Οκτωβρίου 1942 από τον θίασο Κ.Μουσούρη, σύμπραξη Μαίρης Αρώνη, με τους Κ. Μουσούρη, Λ. Κωνσταντάρα, Θ. Αρώνη, Π. Χριστοφορίδη, σκηνογραφία Μ. Αγγελόπουλου.
Διαδραματίζεται σ' ένα εργοστάσιο έξω από την Αθήνα
ΚΡΙΤΙΚΕΣ: "..Προφανώς ο κ.Ιωαννόπουλος από υπερβολική μετριοφροσύνη δεν έγραψε την αλήθεια. Το έργο του έχει κάτι περισσότερο από "ελάχιστη συγκίνηση". Είναι ένα έργο ελαφρό, βέβαια, αλλά στο είδος του ωραιότατο, με λεπτότατο διάλογο, με πολιτισμένο πνεύμα, αρτιώτερο από το προηγούμενό του "Μιά του Κλέφτη" που παρεστάθη το περασμένο καλοκαίρι. Ένα αδιάκοπο θεατρικό παιχνίδι ευχάριστο, πρόσχαρο, θελκτικό, συναρπαστικό, με την πλοκή του, με την περιπλοκή του και γοητευτικό με τη συγκίνησή του, την τόσο ανθρώπινη και στο βάθος ποιητική... Ένα θεατρικό έργο... του χαριέστερου είδους, μια νέα σκηνική δημιουργία αξία των θερμοτέρων και των ζωηροτέρων επαίνων.." [ΜΙΧ.ΡΟΔΑΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ, 17 ΟΚΤ.1942]
"...Πρόθεση του συγγραφέα είναι να "προσφέρει ένα ευχάριστο και πολιτισμένο θέαμα..". Και την πρόθεσή του αυτή την πετυχαίνει σίγουρα με το καινούργιο του έργο, που δεν είναι ούτε καλλίτερο ούτε χειρότερο από την περσινή του επιτυχία "Μιά του Κλέφτη". Και η μια και η άλλη κωμωδία έχουν σχεδόν τις ίδιες αρετές και τα ίδια ελαττώματα ή, αν προτιμάτε την καθημερινή έκφραση, "κινηματογραφικά" (με την έννοια ότι οι απιθανότητες ταιριάζουν περισσότερο για τον κινηματογράφο παρά για το θέατρον). Όλη αυτή η κινηματογραφική περιπέτεια που στηρίζεται σε μιά φανταστική πλαστοπροσωπία, ενώ άλλη ήταν η πραγματική, παρουσιάζεται εξηγημένη μέσα στο έργο με τη νοσηρή επίδραση του κινηματογράφου.. Το θέαμα είναι πολιτισμένο και ευχάριστο, τραινάρει όμως πολύ..." [Ι.ΣΤΟΓΙΑΝΝΗΣ, ΒΡΑΔΥΝΗ, 17 ΟΚΤ. 1942]
ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ: 1.ΦΑΓΡΗΣ (διευθυντής εργοστασίου), 2.ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ, 3.ΠΑΝΟΣ, 4.ΝΤΟΛΛΥ, 5.ΚΙΚΗ, 6.ΑΝΕΣΤΗΣ, 7.ΑΡΧΙΕΡΓΑΤΗΣ, 8.ΘΑΛΗΣ ΤΕΡΕΖΙΔΗΣ, 9.ΤΖΩΝ ΓΡΑΦΙΑΣ, 10.ΛΙΛΗ ΦΑΓΡΗ
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΑΝ:
1942 [16 Οκτωβρίου], ΘΙΑΣΟΣ ΚΩΣΤΑ ΜΟΥΣΟΥΡΗ
ΜΙΑ ΤΟΥ ΚΛΕΦΤΗ
Του Δ.Ιωαννόπουλου
Υπόθεση:
Ο Νίκος έχει ερωμένη του τη γυναίκα του Παυσανία, την οποία και θέλει να συναντήσει, επιστρέφοντας στο νησί, με το όνομα Παύλος Λιγνός. Οταν όμως συναντά τη Λένα, θέλει να την γνωρίσει, γι'αυτό ζητά τη μεσολάβηση του φίλου του Ανδρέα.
Γενικές-ιστορικές πληροφορίες:
Έγινε ταινία το 1960.
Υπόθεση:
Ο Νίκος έχει ερωμένη του τη γυναίκα του Παυσανία, την οποία και θέλει να συναντήσει, επιστρέφοντας στο νησί, με το όνομα Παύλος Λιγνός. Οταν όμως συναντά τη Λένα, θέλει να την γνωρίσει, γι'αυτό ζητά τη μεσολάβηση του φίλου του Ανδρέα.
Γενικές-ιστορικές πληροφορίες:
Έγινε ταινία το 1960.
ΙΩΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
[1904]
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ:
Γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1904 στην Αθήνα.Σπούδασε νομικά, αλλά πολύ νέος στράφηκε στη λογοτεχνία και το θέατρο.
Φοίτησε στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών και του Βασιλικού θεάτρου, ενώ παρακολούθησε θέατρο, κινηματογράφο , και ραδιόφωνο στη Γερμανία, με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου,από το 1937 ως το 1939.
Από το 1926 γράφει θεατρικά έργα ,ενώ το 1943 εμφανίζεται και στον κινηματογράφο, με το σενάριο-σκηνοθεσία της ταινίας «Ηφωνή της καρδιάς», που αποτελούσε ουσιαστικά και την πρώτη εμφάνιση της Φίνος Φιλμς.
Υπήρξε διευθυντής του θεατρικού τμήματος της ελληνικής ραδιοφωνίας από το 1938 εώς το 1945, καθώς και πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.
Μυθιστορήματα και διηγήματά του δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες.
Τιμήθηκε με τρία θεατρικά βραβεία.
ΤΑΙΝΙΕΣ:
1.Απογραφή , 2.Η φωνή της καρδιάς , 3.Η βίλλα με τα νούφαρα , 4.Ο δρόμος με τις ακακίες , 5.Η μοίρα γράφει την ιστορία , 6.Στρατιώτες δίχως στολή , 7.Μια του κλέφτη.. , 8.Ο Φανούρης και το σόι του
ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑ:
1.Ο Γιόκας μας , 2.Ερως εις το τετράγωνο , 3.Η Σάσα Παντρεύεται , 4.Μαρία-Φλώρα , 5.Η Πόρτα και το Παράθυρο , 6.Τι Φταίει η Νίτσα , 7.Το Παραμύθι της Ευτυχίας , 8.Το Φωτισμένο Παράθυρο , 9.Μιά του Κλέφτη , 10.Αν Εχεις Τύχη , 11.Άνθρωπος με Χαρακτήρα , 12.Μέρες που Ζούμε , 13.Κάποιος από το Τ.Τ.502 , 14.Ρούπελ
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ:
Γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1904 στην Αθήνα.Σπούδασε νομικά, αλλά πολύ νέος στράφηκε στη λογοτεχνία και το θέατρο.
Φοίτησε στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών και του Βασιλικού θεάτρου, ενώ παρακολούθησε θέατρο, κινηματογράφο , και ραδιόφωνο στη Γερμανία, με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου,από το 1937 ως το 1939.
Από το 1926 γράφει θεατρικά έργα ,ενώ το 1943 εμφανίζεται και στον κινηματογράφο, με το σενάριο-σκηνοθεσία της ταινίας «Ηφωνή της καρδιάς», που αποτελούσε ουσιαστικά και την πρώτη εμφάνιση της Φίνος Φιλμς.
Υπήρξε διευθυντής του θεατρικού τμήματος της ελληνικής ραδιοφωνίας από το 1938 εώς το 1945, καθώς και πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.
Μυθιστορήματα και διηγήματά του δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες.
Τιμήθηκε με τρία θεατρικά βραβεία.
ΤΑΙΝΙΕΣ:
1.Απογραφή , 2.Η φωνή της καρδιάς , 3.Η βίλλα με τα νούφαρα , 4.Ο δρόμος με τις ακακίες , 5.Η μοίρα γράφει την ιστορία , 6.Στρατιώτες δίχως στολή , 7.Μια του κλέφτη.. , 8.Ο Φανούρης και το σόι του
ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑ:
1.Ο Γιόκας μας , 2.Ερως εις το τετράγωνο , 3.Η Σάσα Παντρεύεται , 4.Μαρία-Φλώρα , 5.Η Πόρτα και το Παράθυρο , 6.Τι Φταίει η Νίτσα , 7.Το Παραμύθι της Ευτυχίας , 8.Το Φωτισμένο Παράθυρο , 9.Μιά του Κλέφτη , 10.Αν Εχεις Τύχη , 11.Άνθρωπος με Χαρακτήρα , 12.Μέρες που Ζούμε , 13.Κάποιος από το Τ.Τ.502 , 14.Ρούπελ
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)