Η θρησκεία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καταστρέφει τα Έθνη.

του Ζαν Λουί Αρουέλ*

από τη lefigaro

…Είναι άρνηση της πραγματικότητας να εξομοιώνουμε συστηματικά τις μονοθεϊστικές θρησκείες για να μην ασκήσουμε κριτική στο Ισλάμ. Αυτή η άρνηση της πραγματικότητας γίνεται από τις δυτικές δημοκρατίες στο όνομα ενός «πολιτικά ορθού», το οποίο δεν είναι παρά η μία πλευρά μιας εγκόσμιας θρησκείας, την οποία μπορούμε να ονομάσουμε θρησκεία των ανθρώπινων δικαιωμάτων (ΑΔ).
Αυτή η θρησκεία κάλυψε σε πολύ μεγάλο βαθμό κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα το κενό που δημιουργήθηκε στη δυτική Ευρώπη από την κατάρρευση της χριστιανικής πίστης και του σοβιετικού κομμουνισμού. Η λατρεία των δικαιωμάτων του ανθρώπου αντικατέστησε εδώ και λίγες δεκαετίες τον κομμουνισμό- ως εγκόσμια θρησκεία – στο ρόλο της ουτοπίας που υποτίθεται θα εγκαταστήσει το βασίλειο του καλού στη γη. Σ’ αυτή την καινούρια εγκόσμια θρησκεία, τα δικαιώματα του ανθρώπου εμφανίζονται ως η υπόσχεση της βασιλείας του Θεού στη γη, ως υπόσχεση μιας ανθρωπότητας συμφιλιωμένης χάρις στην εγκατάσταση μιας τέλειας κοινωνίας, μέσω της αλλαγής του παλαιού κόσμου

Μπορεί ο εθνομηδενισμός να είναι «αντισυστημικός»;

του Γιώργου Καραμπελιά

Από τις Εκλογές του Ιουνίου 2012 και μετά, τα εγχώρια και τα ξένα συμφέροντα επιχειρούν συστηματικά να ελέγξουν τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, κατ’ εξοχήν μέσω του ελέγχου του νέου –πρόσκαιρου ή μονιμότερου– πόλου εξουσίας, που ανεδείχθη από εκείνες τις εκλογές, δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ.
Βασικός μοχλός, για την υλοποίηση της επιδίωξης των συστημικών δυνάμεων και των μεγάλων συμφερόντων, είναι η αποτελεσματική χρησιμοποίηση της ψαλίδας που υπάρχει ανάμεσα στη στενή

ΕΥΤΥΧΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΟΙ......

Π. Ήφαιστος: Παρέμβαση για τον ρόλο της Εκκλησίας

Παρέμβαση στο ζήτημα της «θέσης και άποψης» της ελληνικής εκκλησίας
Παναγιώτης Ήφαιστος

Το συντρέχον μέγα κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό, πνευματικό, ηθικό και διπλωματικό πρόβλημα της Ελλάδας το οποίο ενδέχεται να καταλύσει ολοκληρωτικά το νεοελληνικό κρατίδιο συμπαρασύροντας στο βάραθρο όσους Έλληνες απέμειναν, δεν είναι άσχετο με την συζήτηση για τον ρόλο της Ελλαδικής Εκκλησίας και δεν αφορά μόνο τον εκάστοτε Αρχιεπίσκοπο ή επίσκοπο. Αυτό που διακυβεύεται, εκτιμώ, είναι κατά πόσο η Ελλάδα μετά από δύο περίπου αιώνες θα καταστεί εθνικά ανεξάρτητη και κατά πόσο θα εισέλθει σε πορεία δημοκρατίας και πολιτικού πολιτισμού, ή, αντίστροφα, κατά πόσο θα διαλυθεί για να εκτονωθούν τα σύνδρομα όσων επί δεκαετίες την καβαλίκευαν σέρνοντάς την στην εξάρτηση, στην πνευματική εκμηδένιση, στο ηθικό ξεχαρβάλωμα, στις ήττες και στις καταστροφές.
Συντομογραφικά μόνο:
      1. Έτσι που καταντήσαμε λόγω διάδοσης των εθνομηδενιστικών παραδοχών, ας καταθέσω, πρώτα, ένα «πιστοποιητικό προοδευτικής ορθότητας»: Δεν είμαι κατ’ ανάγκη θρησκευόμενος και δεν ενδιαφέρει κανένα ή την επίμαχη συζήτηση αν ο εκάστοτε σχολιαστής είναι «πιστός», άθεος, ή πιστός αλλά μη συχνός επισκέπτης στην Εκκλησία της ενορίας του. Τα ζητήματα που τίθενται για τον ρόλο της Εκκλησίας είναι πολιτικά. Θέτουν επί τάπητος το ερώτημα κατά πόσο θα μιλάμε λογικά και στην βάση