Η καταστροφή ενός έθνους

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η ταχύτητα καταστροφής του ελληνικού λαού, της οικονομίας, της ηθικο-πνευματικής του κατάστασης, της δημοκρατίας του, των δύο κρατών του (Ελλάδας-Κύπρου) κόβει την ανάσα όποιου την καταλαβαίνει βαθειά.

Αυτό θά 'πρεπε κανονικά να προκαλέσει προ πολλού θυελλώδεις, «επαναστατικές» αντιδράσεις. Αν δεν τόκανε συντρέχουν πολλοί λόγοι, ένας εκ των οποίων είναι ακριβώς η έκταση/βάθος της καταστροφής,

Δ.Κωνσταντακόπουλος:"Ανοιχτός πόλεμος σε βάρος του Ελληνισμού" (Ηχητικό)

Κατώτερες των περιστάσεων είναι οι πολιτικές ηγεσίες της Ελλάδας και της Κύπρου, είπε στο Ράδιο 9,84 και στον Γιώργο Σαχίνη ο δημοσιογράφος Δημήτρης Κωσταντακόπουλος, που μίλησε ανοιχτά για αφανισμό του Ελληνισμού.

Σημείωσε με νόημα ότι οι "παπαγάλοι" της υποταγής αντί να ψάχνουν επιχειρήματα στις θέσεις των δανειστών που καταστρέφουν τον Ελληνισμό θα έπρεπε να δημιουργήσουν καταστάσεις ντόμινο στην καρδιά της Ευρωζώνης, μπλοκάροντας μια σειρά αποφάσεων που απαιτούν ομοφωνία.

http://www.neakriti.gr/?page=newsdetail&DocID=1020066&srv=94

Αυτοκρατορία του Χρήματος κατά Ελλάδας

«Η μακροχρόνια υποτέλεια δημιούργησε εθισμούς και στίγματα. Οι διαβρώσεις που προκάλεσαν στην εθνική ψυχή οι ξένες επεμβάσεις και η εξάρτηση κατά την περίοδο του ελευθέρου βίου, κυρίως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι βαθύτερες και χειρότερες από τη φθορά στους τρεισήμισυ αιώνες της τουρκοκρατίας. Μπορεί να αποσυρθούν κάποτε οι βάσεις, αλλά οι Αμερικανοί θα μείνουν. Η ξενοκρατία διαπότισε όλα τα κοινωνικά στρώματα με το πνεύμα της υποτέλειας και της πνευματικής αδράνειας. Διέβρωσε τους εθνικούς ιστούς»

Κυριάκος Σιμόπουλος

«Ξενοκρατία, Μισελληνισμός και Υποτέλεια», Αθήνα, εκδ. Στάχυ 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η ελληνική κοινωνία και το κράτος αντιμετωπίζουν σήμερα προβλήματα πρωτοφανή στα διακόσια χρόνια της (ανάπηρης) Ανεξαρτησίας και τα λιγότερα της (ανάπηρης) Δημοκρατίας. Δεν αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα μόνο η Ελλάδα, αλλά επίσης, σε διαφορετικό όμως βαθμό, η Κύπρος και τα μισά μέλη της ΕΕ.

Η Ελλάδα είναι σήμερα, για τον «πρώτο κόσμο», όπως και το Ιράν για

ΑΟΖ: Σε τουρκικό "μήκος κύματος" η Λιβύη, σε "τυχοδιωκτικό" η Αθήνα

Ξαναπλησιάζουν Αγκυρα και Τελ-Αβίβ

Πολιτική για πετρέλαια χωρίς αρμόδια υπηρεσία!

Δεν στελεχώνουν την αρχή υδρογονανανθράκων

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Την εξωφρενική θέση ότι η Τουρκία έχει λόγο στην οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης υιοθέτησε, σύμφωνα με απολύτως αξιόπιστες και εξακριβωμένες πληροφορίες, η λιβυκή πλευρά στις πρόσφατες συνομιλίες με την ελληνική κυβέρνηση.

Η Τρίπολη θεωρεί ότι το θέμα των θαλασσίων ζωνών στη Μεσόγειο πρέπει να λυθεί

ΟΙ ΠΑΓΙΔΕΣ ΤΩΝ ΠΕΤΡΕΛΑΙΩΝ (ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΟΖ)

«Ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται»

«Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται»

λαϊκές παροιμίες

«Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό το αληθές»

Σολωμός

«Νομίζουμε ότι είμαστε έξυπνοι και έτσι καταστρεφόμαστε»

Μπρεχτ, «‘Οπερα της Πεντάρας»

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Πιστεύετε στον Αη-Βασίλη; Αν σας ρωτήσω, θα πείτε όχι. Δεν βλέπετε όμως τον λόγο να διαψεύσετε την ωραία ιστορία που διηγείστε στα παιδιά σας, ούτε να χαλάσετε την ατμόσφαιρα γύρω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Αυταπάτη, ψέμμα, ακίνδυνα όμως και χαριτωμένα. Αλλά δεν είναι πάντα έτσι.

Προ ετών, ένας φίλος που έχανε τη γυναίκα του πήγε στη Λάρισα να αγοράσει δυο μπουκαλάκια νερό έναντι 10.000 ευρώ. Είναι πανέξυπνος και «κωλοπετσωμένος», δεν τον πιάνεις εύκολα κορόιδο. ‘Ηθελε όμως να αγκιστρωθεί από την ελπίδα, αβάσιμη έστω. Ο φίλος μου δεν έπαθε τίποτα από την αυταπάτη. Το 1976 όμως, όταν ο Καματερός άρχισε να διαφημίζει, με την

Κύπρος: Από το 'Οχι του 2004 στο Ναι του 2012

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ήταν Φεβρουάριος του 2008, η βραδυά του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στην Κύπρο. Είχε γίνει πια σαφές: ο Πρόεδρος του "Όχι στο σχέδιο Ανάν", αυτός που διέσωσε το κυπριακό κράτος από την αυτοκατάλυσή του, και την Ελλάδα από τις συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης, ο Τάσσος Παπαδόπουλος, είχε ηττηθεί και αποκλεισθεί. 

Ένα βουβό «γιατί;» σχηματίστηκε στο πρόσωπο της γυναίκας, στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου πούμενα, στη Λευκωσία. Με δυσκολία κρατούσε τα δάκρυά της, ώσπου της βγήκε η πίκρα: «Δεν μπορούσαμε βλέπεις. Δεν αντέχουμε να ζήσουμε πάνω από μερικά χρόνια με εθνική αξιοπρέπεια». 

Το πένθος της Κασσάνδρας στη μορφή

ΝΕΟ-“ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΕΣ” ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΤΟΥΣ

".....έθνος δεν επιβιώνει χωρίς κράτος στις σημερινές συνθήκες παγκοσμιοποίησης και μεγάλων μεταναστεύσεων και σε μια από τις στρατηγικότερες περιοχές της υφηλίου."

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Να γράφεις ή να μη γράφεις;». Για να περιγράψεις και αναλύσεις τη σημερινή ελληνική κατάσταση, μόνο για καταστροφές θα μιλήσεις, όπου κι αν γυρίσει το μάτι. Διερωτώμαι πως ένοιωθε ο Φραντζής γράφοντας τοΧρονικό της Αλωσης. Τόπιασε, με μεγαλοφυή, αν και αποτρόπαιη απλότητα ένα παιδάκι από τη Νίκαια, που έδειξε ο Κούλογλου στην εκπομπή του για τις ψυχικές συνέπειες της κρίσης στη ΝΕΤ. Ζωγράφισε τον ήλιο μαύρο, να «φωτίζει», ή μάλλον να «μαυρίζει» μια στενοχωρημένη άνεργη πούχε φύγει από το σπίτι της. Ένα άλλο παιδάκι ζωγράφισε πολιτικούς που εκτελούνται γιατί «τα φάγανε».

Προς το παρόν οι πολιτικοί δεν εκτελούνται, κυβερνούν «κανιβαλίζοντας» οικονομία και κοινωνία. Κυβερνούν είναι άλλωστε μια κουβέντα, ο Τόμσεν κυβερνά. Ο Καραμανλής επικρίθηκε γιατί τα παράτησε κι έφυγε το 2009. Μήπως όμως είναι πιο αξιοπρεπές να τα παρατάς και να φεύγεις, αν

Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΦΑΟΥΣΤ: ΕΝΑΣ ΑΝΑΠΗΡΟΣ ΗΓΕΜΩΝ

Από την καταστροφή των Βαλκανίων στη διάλυση της Ευρώπης

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Though this be madness, yet there is method in't.»

«Aν και είναι τρέλλα, υπάρχει μέθοδος μέσα της»

Πολώνιος προς ‘Αμλετ, πράξη δεύτερη, σκηνή δεύτερη

Η τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία και, στο κέντρο της, η Σερβία, υπήρξαν για σχεδόν μισό αιώνα το «καμάρι» Ανατολής και Δύσης. Δεν πέτυχε ο Τίτο να φτιάξει κάποιον σοσιαλισμό αντάξιο των ελπίδων που αυτή η ιδέα γέννησε στην ανθρωπότητα, με τον ίδιο τρόπο που το έκανε το κίνημα των Χριστιανών, πριν από δύο χιλιετίες. Ο ίδιος εξομολογήθηκε ότι απέτυχε, μιλώντας σε μια αντιπροσωπεία του ΚΚΕ εσ. που τον επισκέφθηκε λίγο πριν από τον θάνατό του. Μικρό παιδί, θυμάμαι την απογοήτευση

AΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ (ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ) ΨΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΟΖ

Ο «θησαυρός των πετρελαίων», τα δικαιώματα, οι υποχρεώσεις και το «παραμύθιασμα» του ελληνικού λαού

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τα τελευταία δύο χρόνια η Ελλάδα ανακάλυψε ξαφνικά, τριάντα χρόνια μετά την ψήφιση της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, την έννοια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Η ΑΟΖ, μια εξειδικευμένη έννοια του δίκαιου της θάλασσας μεταβλήθηκε σε «ιδεολογία», αλλά και σε όχημα παραπλάνησης, γεγονός που υπό τις δεδομένες ελληνικές και διεθνείς συνθήκες, και με τον τρόπο που ασκείται και η εξωτερική-αμυντική πολιτική στη χώρα εμπεριέχει σοβαρούς κινδύνους για την Ελλάδα. 

Μαζί με την ΑΟΖ, η Ελλάδα ανακάλυψε και έναν από μηχανής Θεό, για να λύσει τα προβλήματά της, τον θρυλούμενο «θησαυρό των πετρελαίων». Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Ας τα πάρουμε με τη σειρά και ας εξετάσουμε τους πέντε «μύθους» για την ΑΟΖ, που

ΣΧΕΔΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Καταιγίδα επικίνδυνων εξελίξεων που πέρασαν απαρατήρητες

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Θανάσιμη απειλή για τον ελληνικό λαό δεν συνιστούν μόνο το PSI, η δανειακή σύμβαση και η ασκούμενη από την κυβέρνηση Παπαδήμου-Βενιζέλου-Σαμαρά οικονομική/κοινωνική πολιτική. Μια καταιγίδα εξελίξεων, που πέρασαν απαρατήρητες, στην ενεργειακή, αμυντική, εξωτερική πολιτική, συνιστούν ομοίως θανάσιμη απειλή για το πολίτευμα και την ασφάλεια των Ελλήνων.

Οι απειλές κινδυνεύουν τώρα πολύ περισσότερο να ενεργοποιηθούν, γιατί τα αγγλικού Δικαίου ομόλογα του PSIκαι η δανειακή, σταθμός στην αποικιακή