ΔΥΟ ΕΥΣΤΟΧΕΣ ΑΛΛΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΜΟΥ ΕΠΙΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΜΑΣ. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΝΑΕΙ ΑΛΛΑ ΘΑ ΜΑΣ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ (?)

ΤΟΑΥΤΟΝΟΗΤΟ: Δείτε και ΕΔΩ, παλαιότερη άλλα δυστυχώς πολύ επίκαιρη ανάλυση του Μαρκεζίνη που είχαμε δημοσιεύσει.

Πώς στην περίπτωση της Ελλάδας τετραγωνίστηκε ο κύκλος

Ανάλυση του Νικολάου Α. Σταύρου
Επίτιμου καθηγητή Διεθνών Σχέσεων
τού Πανεπιστημίου Χάουαρντ της Ουάσιγκτον

Παρά την έγκριση του “πακέτου βοήθειας”, η Ελλάδα μπήκε σε μια επικίνδυνη και προσχεδιασμένη εποχή κοινωνικοπολιτικής αποδόμησης. Μη όντας οικονομολόγος, θα αποφύγω κάθε συζήτηση σχετικά με τεχνικά θέματα για τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει και θα απορρίψω ευθέως τους οποιουσδήποτε ισχυρισμούς περί διεθνών ανησυχιών για την ευημερία του ελληνικού έθνους. Δεν υπάρχει καμία. Αντιθέτως, υπάρχουν στοιχεία για το ότι επί δύο δεκαετίες η Ελλάδα δεχόταν διασταυρούμενα πυρά από περιφερειακές και παγκόσμιες δυνάμεις, που έκλιναν προς την αναδιαμόρφωση των βαλκανικών συνόρων και του στρατηγικού περιβάλλοντος σε μια

Τι σημαίνει «ολίγιστος»

TOAYTONOHTO: Στην σημερινή επιφυλλίδα του Γιανναρά, υπάρχει ένα ερώτημα που μας απασχολεί από τον Μάρτιο. Η συμπεριφορά του Παπανδρέου μετά την εκλογή του, που όπως έχουμε γράψει πολλές φορές, γιγάντωσε το χρέος και προκάλεσε την επέμβαση του ΔΝΤ και το μνημόνιο, είναι  προϊόν ανικανότητας όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε, ή είναι μέρος συγκεκριμένου σχεδίου στα πλαίσια ενός παγκοσμίου οικονομικού πολέμου που μαίνεται και αντίστοιχα επιλογής συμμάχων σε αυτόν; Αν, όπως φάινεται, ισχύει το δεύτερο, το τελικό ζητούμενο είναι ποια θα είναι η "ανταμοιβή" της χώρας από αυτήν την στρατηγική επιλογή......

Tου Χρηστου Γιανναρα

Ο επιθετικός προσδιορισμός «ολίγιστος», που οι πολίτες αποδίδουμε στον σημερινό πρωθυπουργό της Ελλάδας, συνιστά κριτική αποτίμηση, συγκριτική ετυμηγορία εμπειρική. Οχι εμπαθή λεκτική υπερβολή, όχι χλεύη.

Ο χαρακτηρισμός συνάγεται από γεγονότα, συμπεριφορά (δημόσια) ευδιάκριτη και στοιχεία δηλωτικά ατομικής ιδιαιτερότητας.

Από τα γεγονότα θα μπορούσε κανείς να θυμίσει, ενδεικτικά, κάποια πρόσφατα και κοινής προφάνειας: Την προεκλογική διαβεβαίωση του σημερινού πρωθυπουργού ότι «λεφτά υπάρχουν» και, επομένως, η παροχολογία που συγκροτούσε το τάχα και πολιτικό του πρόγραμμα, ήταν αξιόπιστη. Ξέρουμε ότι ήξερε, ενημερωμένος έγκαιρα τουλάχιστον από τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, την ακάθεκτα επερχόμενη χρεοκοπία. Την απέκρυψε από τον λαό, διέψευδε τις πανικόβλητες ομολογίες του προκατόχου και αντιπάλου του, μόνο για να ψηφοθηρήσει. Ηταν συμπεριφορά ανεύθυνου πολιτικάντη, ανθρώπου ολίγιστης ευσυνειδησίας.

Παρ’ όλα αυτά, για τους πολίτες που έβλεπαν το επί δεκαετίες όργιο της κομματικής κραιπάλης (τα κατά συρροήν οικονομικά εγκλήματα των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου, Κων. Μητσοτάκη, Κων. Σημίτη, Κων. Καραμανλή του βραχέος), η εξαγγελία ότι «λεφτά υπάρχουν» μπορούσε ενδεχομένως να έχει ρεαλιστικό αντίκρισμα: Με δραστικές, αμείλικτες περικοπές στις ξέφρενες σπατάλες του κομματικού κράτους (και χωρίς να θιγεί στο παραμικρό το κοινωνικό κράτος) η οικονομία ήταν δυνατό να νοικοκυρευτεί. Αν διαλύονταν μεθοδικά οι απειράριθμες εταιρείες του Δημοσίου με τη χρυσοπληρωμένη (κομματική) στελέχωση. Αν απολύονταν οι (κομματικές) στρατιές των «ειδικών συμβούλων» στα υπουργεία, όπως και όλοι οι διορισμένοι στο Δημόσιο με πονηρές παρακάμψεις του ΑΣΕΠ τα τελευταία χρόνια. Αν αναλαμβανόταν τίμιος έλεγχος του «πόθεν έσχες» σε εργολήπτες του Δημοσίου, προμηθευτές νοσοκομείων και Ενόπλων Δυνάμεων, εφοριακούς, υπαλλήλους Πολεοδομίας – και κατάσχονταν περιουσίες. Αν στήνονταν, κατά απόλυτη προτεραιότητα, θεσμοί κρίσης, αξιολόγησης και ιεραρχικής διαβάθμισης των δημοσίων υπαλλήλων για να ενεργοποιηθεί η κρατική παραγωγικότητα. Και πολλά άλλα ανάλογα, του