Αν «ο θάνατος των οσίων είναι τίμιος και
η μνήμη δικαίου συνοδεύεται από εγκώμια», πόσο μάλλον τη μνήμη της
αγίας των αγίων, δια της οποίας επέρχεται όλη η αγιότης στους αγίους,
δηλαδή τη μνήμη της αειπάρθενης και Θεομήτορος, πρέπει να την επιτελούμε
με τις μεγαλύτερες ευφημίες. Αυτό πράττουμε εορτάζοντας την επέτειο της
αγίας κοιμήσεως ή μεταστάσεώς της, που αν και με αυτή είναι λίγο
κατώτερη από τους αγγέλους, όμως ξεπέρασε σε ασύγκριτο βαθμό και τους
αγγέλους και τους αρχαγγέλους και όλες τις υπερκόσμιες δυνάμεις δια της
εγγύτητός της προς τον Θεό και δια των από παλαιά γραμμένων και
πραγματοποιημένων σ’ αυτή θαυμασίων.
Ο θάνατός της είναι ζωηφόρος,
μεταβαίνοντας σε ουράνια και αθάνατο ζωή, και η μνήμη τούτου είναι
χαρμόσυνη εορτή και παγκόσμια πανήγυρις, που όχι μόνο ανανεώνει τη μνήμη
των θαυμασίων της Θεομήτορος, αλλά και προσθέτει τη κοινή και παράδοξη
συνάθροιση των ιερών Αποστόλων από κάθε μέρος της γης για την πανίερη
κηδεία της, με θεολήπτους ύμνους, με τις αγγελικές επιστασίες και
χοροστασίες και λειτουργίες γι΄ αυτήν.
Οι Απόστολοι προπέμπουν, ακολουθούν,
συμπράττουν, αποκρούουν, αμύνονται και συνεργούν με όλη τη δύναμη μαζί
με εκείνους που εγκωμιάζουν το ζωαρχικό και θεοδόχο εκείνο σώμα, το
σωστικό φάρμακο του γένους μας, το σεμνολόγημα όλης της κτίσεως.
Ενώ ο ίδιος ο Κύριος Σαβαώθ και Υιός
αυτής της αειπάρθενης, είναι αοράτως παρών και αποδίδει στη μητέρα την
εξόδιο τιμή. Σε αυτού τα χέρια εναπέθεσε και το θεοφόρο πνεύμα, δια του
οποίου έπειτα από λίγο μεταθέτει και το συζυγικό προς εκείνο σώμα σε
χώρο αείζωο και ουράνιο. Διότι μόνο αυτή, ευρισκομένη ανάμεσα στο Θεό
και σ’ ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, τον μεν Θεό κατέστησε υιόν ανθρώπου,
τους δε ανθρώπους έκανε υιούς Θεού, ουρανώσασα τη γη και θεώσασα το
γένος. Και μόνο αυτή από όλες τις γυναίκες αναδείχθηκε μητέρα του Θεού
εκ φύσεως πάνω από κάθε φύση. Υπήρξε βασίλισσα κάθε εγκοσμίου και
υπερκοσμίου κτίσματος.
