Μακεδονικό πρόβλημα [;]

Βλέπω κάθε ημέρα στα κανάλια το ιδιαίτερα χαμηλό επίπεδο ενημέρωσης (πόσο μάλλον εμβάθυνσης) όσον αφορά το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ το οποίο νομίζω «παίζει» στην επικαιρότητα περισσότερο ως άλλοθι για την ΝΔ ώστε να ξαναπάει σύντομα (τον Μάρτιο λένε) σε εκλογές, παρά ως πολιτικό πρόβλημα (το οποίο έχει ήδη λυθεί, μιας και εκατοντάδες χώρες έχουν ήδη αναγνωρίσει την γείτονα χώρα ως Μακεδονία και εμείς πιστοί στον στρουθοκαμηλισμό μας την αποκαλούμε «Σκόπια»).

Το σημερινό μου θέμα, έχει ως σκοπό μια πιο βαθιά ενημέρωση με παράθεση –αξιόλογων πιστεύω- πηγών της «άλλης πλευράς» που τόσο λίγο ακούγονται στα ΜΜΕ της χώρας μας. Λίγο από αυτό το «λίγο» ήταν στην εξαιρετική εκπομπή «Έρευνα» του Παύλου Τσίμα στο MEGA στις 13/3/2007, έρευνα που έγινε με θέμα το βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού.

Η εκπομπή επισκέφτηκε την ΠΓΔΜ και συνομίλησε εκτός των άλλων με τον κ. Ντιένκο Μαλέφσκι. Απομαγνητοφωνώ την συνέντευξη που στην εκπομπή βρίσκεται στο παρακάτω χρονικό σημείο: 46:00-47:49. Αφηγείται ο Παύλος Τσίμας:


O Ντιένκο Μαλέφσκι ήταν ο πρώτος υπουργός Εξωτερικών μετά την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της χώρας της ΠΓΔΜ.
Ήταν εκείνος που βρέθηκε απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά στις διαμάχες της εποχής.
«Ήταν μια τραγωδία», μας λέει σήμερα, «που οι πιο μετριοπαθείς πολιτικές δυνάμεις δεν κατάφεραν να φτάσουν τότε σε έναν συμβιβασμό» [1].
Όσο για τον Αλέξανδρο και την θέση του στην ιστορία της χώρας, ο Μαλέφσκι αναγνωρίζει ότι αυτό είναι προϊόν σκοπιμότητας μάλλον, παρά ιστορικής παράδοσης:

«Η ιδέα πως ο Μέγας Αλέξανδρος μας ανήκει ήταν στα μυαλά μερικών περιθωριακών ομάδων μόνο. Ήταν ασήμαντη στα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας μας. Όμως το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι τα παλιά Βαλκανικά Έθνη έχουν μάθει να νομιμοποιούνται μέσω της ιστορίας. Στα Βαλκάνια, για να σε αναγνωρίσουν σαν κράτος πρέπει να έχεις ιστορία δύο χιλιάδες, τρεις χιλιάδες χρόνια.
Αφού λοιπόν μας υποχρεώσατε να εφεύρουμε μια ιστορία, την εφηύραμε!».

Για τον Μαλέφσκι, η χώρα του εξωθήθηκε από την άρνηση του συμβιβασμού της Ελλάδας σε μια παράλογη κούρσα στην ιστορία για να θεμελιώσει παράλογα δικαιώματα σε αυτή:

«Η πίεση που δεχτήκαμε από τον ελληνικό πολιτικό κόσμο, είχε ως αποτέλεσμα να ηττηθούμε εμείς οι μετριοπαθείς και την θέση μας να πάρουν τα ριζοσπαστικά εθνικιστικά στοιχεία.
Αφού λοιπόν δεν μας επιτρέψατε να υπάρξουμε με αξιοπρέπεια ως κράτος δίπλα σας και δεν μας δώσατε τον χρόνο να λύσουμε σιγά σιγά τα προβλήματά μας, τις ιστορικές μας διαφορές, μας υποχρεώσατε να αρχίσουμε να σκάβουμε κι εμείς την ιστορία όσο βαθιά σκάβετε κι εσείς.
Εσείς μας οδηγήσατε στην αγκαλιά των ακραίων εθνικιστών που τώρα λένε πως είμαστε απευθείας απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Η αντίδρασή σας ήταν μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία, σαν να θέλατε να συμβεί αυτό που συνέβη».

***

Με βάση τα παραπάνω, νομίζω ότι η ελληνική αδιαλλαξία (καταστροφική όπως βλέπετε αν διαβάσετε παρακάτω τα όσα παραθέτω στην 1η υποσημείωση) λειτούργησε στους γείτονές μας έτσι ώστε τους συσπείρωσε και τους έκανε να δούνε την ιστορία τους τελείως διαφορετικά, φτιάχνοντας ακόμη πιο τερατώδεις εθνικούς μύθους για να αμυνθούν.
Η αδιαλλαξία της ελληνικής πλευράς λειτούργησε στην ΠΓΔΜ, όπως λειτούργησε στην Ελλάδα ο Fallmerayer [2], ο οποίος εν αγνοία του ένωσε τους έλληνες λογίους και ιστορικούς, οι οποίοι στην προσπάθειά τους να τον αντικρούσουν δημιούργησαν (όπως οι γείτονές μας σήμερα) πιο τερατώδεις εθνικούς μύθους με κυριότερο αυτόν της τρισχιλιετούς συνέχειας του ελληνικού Έθνους [3].

***

Παραθέτω τώρα την άποψη του Παύλου Φιλίποβ Βοσκόπουλου ο οποίος είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας της Ε.Ε.Σ. – Ουράνιο Τόξο και Μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Ε.Ε.Σ.- Ευρωπαϊκό Πολιτικό Κόμμα:

«Θα είναι βέβαια λυπηρό αν οι γείτονες φτιάξουν μια παρόμοια εικόνα-καρικατούρα με αυτήν του ελληνικού εθνικισμού αλλά το ερώτημα που θα μπορούσε να τεθεί είναι: Όπως ακριβώς μια χώρα όπως η δική μας είχε το δικαίωμα να κατασκευάσει τον «εθνικό της μύθο» περί αρχαίας καταγωγής και «ένδοξου παρελθόντος», δεν θα ‘πρεπε να σεβαστεί το δικαίωμα μιας άλλης χώρας να κατασκευάσει τον δικό της εθνικό μύθο με παρόμοια υλικά;» [4]


Τέλος, απευθύνομαι στους «αδιάλλακτους» μάγκες, λεβέντες ελληναράδες που τόσο έχουν βλάψει αυτή τη χώρα:

Όταν είχατε την ευκαιρία αγαπητοί νεοέλληνες να λύσετε το ζήτημα της ονομασίας της γείτονος χώρας, προτιμήσατε την στάση του "τσαμπουκά" και κατεβαίνατε στα συλλαλητήρια ως μαινόμενοι ταύροι με τους παπάδες και τον Παπαθεμελή αυνανιζόμενοι εθνικά και ονειρευόμενοι σύνορα με την Σερβία, ερήμην στοιχειώδους επίγνωσης των προσεκτικών λεπτών διπλωματικών χειρισμών που απαιτούντο εκείνη την εποχή.

Όλος ο εσμός των εθνικιστών και των θρησκόληπτων απέρριπτε οποιαδήποτε αναφορά στον όρο Μακεδονία και η Νέα Δημοκρατία τότε για λόγους καθαρά ψηφοθηρικούς ήγετο και εφέρετο από την μάζα, πράγμα που σοφά δεν έπραξε ο ρεαλιστής κ.Σημίτης έπειτα από λίγα χρόνια στην κρίση των Ιμίων και στους βομβαρδισμούς της Σερβίας.
Την ώρα των συλλαλητηρίων κατέβαιναν σύσσωμα σχολεία, στρατόπεδα, ΚΑΠΗ, έκλειναν τα μαγαζιά και όλοι ΕΣΥΡΟΝΤΟ στους δρόμους για να ικανοποιήσουν τις άρρωστες ορέξεις των εθνικιστών και των παπάδων.
Όποιος δεν συμμετείχε (μεταξύ αυτών και εγώ τότε) εθεωρείτο ως εθνικός μειοδότης και προδότης του Έθνους.
Δεν σας άρεσε το "Σλαβομακεδονία" ούτε το "Βόρειος Μακεδονία", ούτε το "Νέα Μακεδονία"...
Πάρτε τώρα μια ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ σκέτη και με τις υγείες σας...
Να χαίρεστε τους εθνοσωτήρες σας.


doctor

01/11/2007 update!

Ακολουθεί η συνέντευξη που προανέφερα. Thanx Mickey!!!

______________________________________________________


[1]

1) Η πρώτη ευκαιρία μας δόθηκε μετά τρίμηνο από την τότε ΕΟΚ στην καθοριστική Σύνοδο του Μάαστριχτ με την ονομασία "Σλαβομακεδονία" πράγμα που απέρριψε ο έλλην ΥΠΕΞ Σαμαράς, με την θέση τριών όρων εκ των οποίων ο τρίτος "απαγόρευε την χρήση ονομασίας υπονοούσης εδαφικές διεκδικήσεις εναντίον γειτονικού κράτους". Και την μεν προσφορά εδημοσιοποίησε το "Μπι-Μπι-Σι" στις 14 Ιανουαρίου και ο αντίστοιχος "Εκόνομιστ" και ό,τι παραμένει έως τώρα αδιευκρίνιστο είναι αν την ονομασία "Σλαβομακεδονία" απέρριψαν τότε από κοινού Πρωθυπουργός και ΥΠΕΞ Σαμαράς ή αν ο Σαμαράς προκατέλαβε τον Μητσοτάκη "παραλείψας να του τηλεφωνήση" κατά το σχετικό παράπονο του τελευταίου."


2) Η δεύτερη ευκαιρία μας δόθηκε με το "Πακέτο "Πινέιρο" μετά πεντάμηνο (Απρίλιος 1992). Είχαν μεσολαβήσει η κατάρρευση του δόγματος της ενότητος της Γιουγκοσλαβίας, με την αναγνώριση των αποσχίσεων Κροατίας, Σλοβενίας και Βοσνίας, ύστερα από το βλακώδες βέτο του Γερμανού ΥΠΕΞ Γκένσερ, που άνοιξε διάπλατα την πύλη του πολέμου και την αγωνία της Ευρώπης να προλάβη την αποσταθεροποίηση όλων των Βαλκανίων. Αλλά είχε μεσολαβήσει και η ανάφλεξη του Ελληνισμού, που διαδήλωνε ανά την υφήλιο ότι "η Μακεδονία είναι Ελληνική" πράγμα που έδινε το προβάδισμα στο όνομα και όχι στους οποιουσδήποτε όρους οικοδομήσεως εμπιστοσύνης μεταξύ Αθηνών και Σκοπίων.
Εφω και μολονότι η ΕΟΚ δια του προεδρεύοντος Πορτογάλου Πινέιρο μας προσέφερε πακέτο μέτρων κατοχυρωτικών των Ελληνικών θέσεων (όπως τροποποίηση όλων των επίμαχων άρθρων του Σκοπιανού Συντάγματος, δήλωση της Βουλής τους περί ανυπαρξίας μειονότητος στην Ελλάδα κλπ), εντούτοις ο Μητσοτάκης απέρριψε την προσφορά διότι το προτεινόμενο όνομα "Βόρειος Μακεδονία" ήταν χειρότερο από εκείνο της πρώτης προσφοράς (Σλαβομακεδονία). Πράγματι ενώ αυτό απέδιδε την διαμορφωμένη κατάσταση της Τιτοϊκής 40ετίας (με μόνους δυσαρεστημένους τους αλλογενείς Αλβανούς των Σκοπίων) το όνομα "Βόρειος Μακεδονία", καίτοι υποδήλωνε γεωγραφικό χώριο, εντούτοις συνδεόταν με την έννοια διηρημένων εθνών (Κροατία, Βιετνάμ, Ιρλανδία, Γερμανία) τα οποία επιζητούσαν την ενοποίησή τους. Πάντως ότι τα Σκόπια δέχονταν τότε αυτό το όνομα απεκάλυψε ο Μητσοτάκης με συνέντευξή του στην "Μόντ" (9.3.93).


3) Η τρίτη ευκαιρία μας εδόθη τον Ιούνιο 1993 από τους Μεσολαβητές του ΟΗΕ Βάνς και Όουεν. Το πακέτο προσέφερε κάτι λιγότερο από το προηγούμενο Πινέιρο στο κεφάλαιο μέτρων εμπιστοσύνης αλλά ένα νέο όνομα, την "Νέα Μακεδονία".
Αυτό πλέον άρεσε περισσότερο στα Σκόπια, διότι αντί οποιουδήποτε γεωγραφικού προσδιορισμού άφηνε την εντύπωση ότι το νέο κράτος αποτελεί τον κατ' ευθείαν διάδοχο της κλασικής Μακεδονίας ως αυτοτελούς κρατικής οντότητος της Ιστορίας.
Έντονη η δυσφορία στην Αθήνα, η οποία αντιπρότεινε το όνομα "Σλαβομακεδονία" - αυτό που μας είχε προσφερθεί τον Δεκέμβριο 1991 και το απορρίψαμε.
Προ του αδιεξόδου ενεργοποιήθηκε ένα "νον παίηπερ" του Τζούνη (Υφ. ΥΠΕΞ μετά την απόλυση Σαμαρά), το οποίο είχε στο μεταξύ επικυρωθή στην επόμενη Σύνοδο της Λισσαβώνος, με το οποίο εισήγετο η ευρεσιτεχνία της Διπλής Ονομασίας, κατά την οποία τα Σκόπια έχουν έναντι του ΟΗΕ το FYROM (πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας) και στις διμερείς σχέσεις τους με τα 180 κράτη του κόσμου "όποιο όνομα θέλουν" κατά την δήλωση Μητσοτάκη, δηλαδή το Συνταγματικό, με το οποίο έκτοτε έχουν αναγνωρισθή από πλέον των 100 κρατών. Πηγή: Εφημερίδα "Ελληνικός Κόσμος", 10.10.2007

[2] Για τον Fallmerayer βλ.: Η θεωρία του Fallmerayer

[3] Ο Παπαρηγόπουλος συνέγραψε προς αντίκρουση των θεωριών του Fallmerayer στα 1843, το «Περί εποικίσεως σλαυικών τινων φύλων είς την Πελοπόννησον».

[4] Από την ανακοίνωση του εν λόγω κόμματος την 11/10/2007 με τίτλο» ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ...»

Macedonian Slavs. Ποιος τους δημιούργησε;

Ποιοι είναι οι σλαβομακεδόνες (Macedonian Slavs) και ποιος τους δημιούργησε σε αυτό το τρελοκομείο που λέγεται Βαλκάνια;

Αγνοί χωρικοί, απλοί λαοί που επί αιώνες συνυπήρξαν επί τουρκοκρατίας και μάλιστα λόγω της κοινής θρησκείας και των κοινών δεινών που υπέστησαν ένιωθαν πολλά να τους ενώνουν, ξαφνικά έγιναν αντίπαλοι, ενεδύθησαν χλαμύδες και περικεφαλαίες ανακαλύπτοντας προγόνους στα βάθη του χρόνου επηρεασμένοι από το κίνημα του Ρομαντισμού.

Τότε εφευρέθηκαν από όλους αυτούς τους λαούς απίστευτοι μύθοι και παραμυθάκια ώστε να υψωθούν τείχη και συρματοπλέγματα ώστε οι έγκλειστοι σε αυτά να γαλουχηθούν με τα ιδεώδη του έθνους και να αρχίσουν να βλέπουν τον γείτονα με μίσος.

Το κακό είναι ότι αυτοί οι εθνικοί μύθοι και το συνεπαγόμενο εθνικό μίσος συνεχίζουν να κυριαρχούν με αποτέλεσμα τα Βαλκάνια να παραμένουν η πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης.

Στο απόσπασμα που παραθέτω στη συνέχεια θα δούμε πως εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε τους σλαβομακεδόνες ως ανάχωμα στον αλυτρωτισμό του νεοσυσταθέντος τότε βουλγαρικού κράτους και σήμερα, 100 και πλέον έτη μετά, ζητάμε να ακυρωθεί το αυτογκόλ που οι ίδιοι βάλαμε.

Για τα δεδομένα βέβαια της εποχής ίσως να έπρεπε για εθνικούς λόγους να δημιουργηθεί αυτή η εθνότητα, πρωταγωνιστήσαμε στην ... δημιουργία της, αλλά στη συνέχεια δεν μας ...βγήκε.

Να ξεκαθαρίσω ότι δεν διαφωνώ με το να ονομάζεται η γειτονική χώρα ως Μακεδονία, αρκεί να αναφέρει ότι ο λόγος της ονομασίας της είναι καθαρά γεωγραφικός και όχι ιστορικός και ότι αναγνωρίζει τα υφιστάμενα σύνορα.

Ιστορικά η Μακεδονία ανήκει στους αρχαίους Μακεδόνες και μόνο.

Τώρα το πως οι σημερινοί κάτοικοι της Μακεδονίας, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι πρόσφυγες θεωρούν ευατούς απογόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι ένα ερώτημα που μόνο η Ψυχολογία μπορεί να απαντήσει.

Σίγουρα πάντως οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήταν Σλάβοι και η επίσημη ιστορία της γείτονος χώρας είναι γελοία εκτός από αντιεπιστημονική, αλλά ελληνικό φύλο.

Η νεοελληνική κοινωνία είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τους αρχαίους Μακεδόνες και η πίστη των κατοίκων της Μακεδονίας ότι είναι απευθείας απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου καλύπτει μεν συναισθηματικές ανάγκες αλλά απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα.

Το απόσπαμα που παραθέτω είναι από το βιβλίο "Ελλάς, η σύγχρονη συνέχεια" των Θάνου Βερέμη [1] και Γιάννη Κολιόπουλου [2], εκδόσεις Καστανιώτη, Β’ έκδοση, σελ.103-104.

Ένα βιβλίο που συστήνω (και συνιστώ) για όσους ενδιαφέρονται να διαβάσουν μια νηφάλια και τεκμηριωμένη μελέτη για την μετά το 1821 ιστορία της Ελλάδας.

***

Οι «Βούλγαροι» και οι «Θρακοβούλγαροι» της Μακεδονίας της εποχής του Αγώνα έγιναν μετά τη βουλγαρική πρόκληση του τελευταίου τετάρτου του 19ου αιώνα «Σλάβοι της Μακεδονίας» και «Σλαβομακεδόνες».
Η ελληνική εθνική ολομέλεια περιλάμβανε πλέον εκτός των ελληνόφωνων Ελλήνων, «ελληνίζοντες Χριστιανούς» δηλαδή «Βλαχόφωνους», «Αλβανόφωνους», «Τουρκόφωνους» και «Βουλγαροφώνους» ή «Σλαβοφώνους». Οι «Σλάβοι της Μακεδονίας» ήταν «καθαρώς ελληνίζοντες» «κρύφα βουλγαρίζοντες» «αναφανδόν βουλγαρίζοντες και αδιαλλάκτως εναντιούμενοι εις τον Ελληνισμόν» στη δεκαετία του 1880, κατά τις εκτιμήσεις των υπευθύνων της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στη Μακεδονία, στη βάση των εκτιμήσεων του Συλλόγου προς διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων [3].

Οι «Σλάβοι» της ιστορικής χώρας δεν «αντικατέστησαν» ωστόσο τους «Βουλγάρους» της Μακεδονίας, αλλά «συμβίωσαν» έως τις μέρες μας στην ελληνική ονοματοθεσία. Ο ένοπλος αγώνας εναντίον των Βουλγάρων στην Μακεδονία κατά την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα για την εξασφάλιση περιοχών αποκλειστικής επιρροής δια των σχολείων και των εκκλησιών εισήγαγε και νέα πρόσωπα επί σκηνής.
Στους διπλωμάτες και στους καθηγητές του Εθνικού Πανεπιστημίου προστέθηκαν τώρα δημοσιογράφοι, αξιωματικοί και απόφοιτοι των ελληνικών σχολείων στη Μακεδονία.

1) Κατά τον Νεοκλή Καζάζη, οι «Σλαύοι» της Μακεδονίας διακρίνονταν σε «Σέρβους, Βουλγάρους και σλαυοφώνους Μακεδόνας».
2) Ο Παύλος Μελάς, σε επιστολή του από την Μακεδονία προς τη σύζυγό του Ναταλία, αποκαλούσε τους «σλαυοφώνους Μακεδόνας» του Καζάζη «Μακεδόνες» χωρίς άλλο επιθετικό προσδιορισμό, ενώ
3) ο Στράτης Μυριβήλης, στρατιώτης στο μακεδονικό μέτωπο (1917-1918), τους περιέγραψε ως διαφορετικούς τόσο από τους Σέρβους και τους Βουλγάρους, όσο και από τους Έλληνες.
4) Ο γενικός διοικητής Μακεδονίας το 1914 και πρωθυπουργός της χώρας αργότερα Θεμιστοκλής Σοφούλης, σε οδηγίες του προς τους νομάρχες και τους επάρχους της Μακεδονίας, αναφέρεται στους κατοίκους της χώρας που ομιλούσαν την «Μακεδονικήν διάλεκτον».
5) Το 1918, στον εθνολογικό χάρτη που εκτύπωσε η κυβέρνηση του Βενιζέλου στο Λονδίνο υπό την επίβλεψη του καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Γ.Σωτηριάδη για να στηριχθούν οι εθνικές διεκδικήσεις στο επικείμενο συνέδριο ειρήνης, οι «Macedonian Slavs» διακρίνονταν από τους «Bulgarians» και τοποθετούνταν μεταξύ του Νέστου και των Λιμνών, προς βορρά των βόρειων ελληνικών συνόρων της Συνθήκης του Βουκουρεστίου[4].

«Σλάβοι της Μακεδονίας», κατά τον συντάκτη της έκθεσης του Ιδρύματος Κάρνεγκι, που δημοσιεύτηκε την επαύριο των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913), ήταν «ένας ευφημισμός που είχε επινοηθεί για να αποκρύψει την ύπαρξη Βουλγάρων στη Μακεδονία».
Με τον συντάκτη της έκθεσης αυτής φαίνεται πως συμφωνούσαν οι συντάκτες της ελληνο-βουλγαρικής Σύμβασης του Νεϊγύ (1919) και της Συνθήκης των Σεβρών (1920), οι οποίοι ονόμαζαν τους «Σλάβους της Μακεδονίας» «Βουλγάρους την φυλήν» και «βουλγαρική μειονότητα» αντίστοιχα. Όπως «βουλγαρική μειονότητα» αναγνώριζε και το θνησιγενές Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ (1924).
Το νεοσύστατο Κ.Κ.Ε. την ίδια εποχή εισήγαγε στη χώρα το αποσταθεροποιητικό σύνθημα για τη σύσταση μιας «ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας και Θράκης» κατά τις οδηγίες της Κομμουνιστικής Διεθνούς, μαζί με τους εξίσου αποσταθεροποιητικούς όρους «Μακεδόνες» και «Μακεδονικός λαός».

Οι συντάκτες, τέλος, της εθνικής απογραφής του 1928 αναφέρονταν στους «ομιλούντας την μακεδονοσλαυικήν» [5].

Από τις ενδεικτικές αυτές αναφορές στους πάλαι ποτέ «Βουλγάρους» και κατόπιν «Σλάβους της Μακεδονίας» γίνεται φανερή η αμηχανία και ενίοτε η νευρικότητα εκπροσώπων του εθνικού κράτους των ελλήνων απέναντι σε μια αλλόφωνη κοινότητα της Μακεδονίας η οποία δοκίμασε τις ονοματοθετικές ικανότητες των Ελλήνων όσο καμία άλλη. Αυτές οι ονοματοθετικές παλινωδίες της επίσημης Ελλάδας δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «ολισθήματα» ή «σφάλματα» της ελληνικής εθνικής πολιτικής, όπως έχει γίνει στο παρελθόν.
Δεν θα μπορούσαν επίσης να χαρακτηριστούν «ασθενή» σημεία της ελληνικής εθνικής επιχειρηματολογίας για την ταυτότητα αυτής της «ανοικονόμητης» αλλόφωνης κοινότητας της ελληνικής Μακεδονίας του παρελθόντος αιώνα.
Απηχούν οι όροι αυτοί την παρατεταμένη και αγωνιώδη προσπάθεια της επίσημης Ελλάδας να αντιμετωπίσει γειτονικές χώρες οι οποίες ούτε φιλικές ήταν προς αυτήν, ούτε υστερούσαν έναντι αυτής σε ονοματοθετικές επιδόσεις.

doctor

_______________________________________________________

Σημειώσεις/Βιβλιογραφία/Πηγές:

[1] Ο Θάνος Βερέμης σπούδασε πολιτική επιστήμη στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης και στην Οξφόρδη. Από το 1977 διετέλεσε επιμελητής στην έδρα Νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας στην Πάντειο Σχολή Πολιτικών Επιστημών, το 1978 έγινε Research Associate του Διεθνούς Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (Λονδίνο), το 1983 υπήρξε επισκέπτης ερευνητής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Harvard, το 1987 επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Princeton, και το 1993-1994 επισκέπτης καθηγητής στο St.Antony’s College της Οξφόρδης. Από το 1987 είναι καθηγητής πολιτικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ από το 1988 έως το 1994 υπήρξε διευθυντής του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ), και έως το 2000 πρόεδρός του.
Από το 2001 έως το 2003 ήταν Constantine Karamanlis Professor στο Fletcher School of Law and Diplomacy.
Το 2004 έγινε πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας.

[2] Ο Γιάννης Σ. Κολιόπουλος είναι καθηγητής ιστορίας των νεώτερων χρόνων στην Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Είναι επίσης αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Μελετών Χερσονήσου Αίμου, μέλος της επιστημονικής επιτροπής του Κέντρου Μακεδονικής Ιστορίας και Τεκμηριώσεως (ΚΕΠΙΤ) του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνος, αντιπρόεδρος της της Δ.Ε. του Πανεπιστημίου Δ.Μακεδονίας, μέλος του επταμελούς συμβουλίου του ΑΠΘ και μέλος της εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

[3]
- Ο εν Αθήναις Σύλλογος προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων. Η δράσις του συλλόγου κατά την εκατονταετία 1869-1969, ο.π. σ.87-88.
- Ιωάννης Ν.Καλοστύπης, Μακεδονία, ήτοι μελέτη οικονομολογική, γεωγραφική, ιστορική και εθνολογική της Μακεδονίας,ο.π. σ.68 κ.εξ.
- Σοφία Βούρη, Εκπαίδευση και εθνικισμός στα Βαλκάνια. Η περίπτωση της βορειοδυτικής Μακεδονίας, 1870-1904, ο.π. σ.48,52-53,59.
- Χριστίνα Κουλούρη, Ιστορία και γεωγραφία στα ελληνικά σχολεία (1834-1914) ο.π. σ.341. Βλ.επίσης φυλλάδιο της εποχής του Συνεδρίου του Βερολίνου.
- Θ.Α.Πασχίδης, Οι Αλβανοί και το μέλλον αυτών εν τω ελληνισμώ μετά προσαρτήματος περί των Ελληνοβλάχων και Βουλγάρων, Αθήνα 1879, σ.31-37
- Gunnar Hering, “Die Bulgaren in der Schriften griechischer Intellektueller in der ersten Hälfte des 19 Jahrhunderts”, στο Nostos.Gesammelte Schriften zur Sudosteuropaischen Geschichte, Hrsg. Maria A. Stasinopoulou, Peter Lang, Frankfurt 1995, S.49-72, όπου ο ερευνητής διακρίνει την αλλαγή στην αντιμετώπιση των Βουλγάρων στα μέσα του 19ου αιώνα.

4.

- Νεοκλής Καζάζης, το μακεδονικόν πρόβλημα, Θεσσαλονίκη 1992 (β’ εκδ.) σ.406.
- Ναταλία Μελά, Παύλος Μελάς, Αθήνα 1964, σ.239,241,242-243.
- Στράτης Μυριβήλης, Η ζωή εν τάφω, Αθήνα 1993 (κθ’ εκδ.) κεφ. «Ζάβαλη μάικω», σ.225 κ.εξ.
- Γενική Διοίκησις Μακεδονίας, Συλλογή οργανικών διατάξεων, εγκυκλίων, διαταγών και οδηγιών του γενικού διοικητού Μακεδονίας, Θεσσαλονίκη 1914, σ.148-152.
- Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Τόμος ΙΕ’, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1978, σ.91, όπου εθνολογικός χάρτης της εποχής.

5.

– Ιστορικόν Αρχείον του Υπουργείου των Εξωτερικών, Κεντρική Υπηρεσία Β/1921,Β/59.
- Ιστορικό Αρχείο Μακεδονίας (Θεσσαλονίκη), Γενική Διοίκηση Μακεδονίας, Φ108, έκθεση με τίτλο «Εθνολογική σύνθεσις του πληθυσμού της περιοχής της Χ’ Μεραρχίας»,9.4.1925.
- Εταιρεία Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου-Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα,1988, σελ.85-94.