Κροκοδείλια δάκρυα πάνω από την Παλμύρα

ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ

H Παλμύρα έπεσε… Είναι πλέον στα χέρια τους. Τα αγάλματα της Μοσούλης κατακρεουργήθηκαν, η Βιβλιοθήκη της Μοσούλης – 112.000 χειρόγραφα και 8.000 βιβλία – έγιναν στάχτη. Η Χάτρα καταστράφηκε. Χιλιάδες αντικείμενα μακραίωνου πολιτισμού του ανθρώπου, όταν δεν σπάνε με βαριοπούλες, βρίσκουν διεξόδους στους διεθνείς διαδρόμους αρχαιοκαπηλείας, αποθηκεύονται για λίγο διάστημα, μέχρι δηλαδή να αποκτήσουν πλαστά πιστοποιητικά μονιμότητας και μετά εμφανίζονται στις αγορές της Ευρώπης και κυρίως των ΗΠΑ.

Αλλά σε ποιών πραγματικά καταστροφικά χέρια βρέθηκαν όλα αυτά τα αναντικατάστατα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς; Ποιος είναι ο αληθινός δράστης αυτών των «εγκλημάτων πολέμου», όπως τα έχει χαρακτηρίσει ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν.

Είναι ο ίδιος που το 2003 «εξαφάνισε» 32.000 αντικείμενα από 12.000 αρχαιολογικούς χώρους στο Ιράκ, που έκλεψε 15.000 αντικείμενα από το Εθνικό Μουσείο της Βαγδάτης, που είχε μετατρέψει την αρχαία Βαβυλώνα σε στρατόπεδο 2.000 στρατιωτών των ΗΠΑ και των συμμάχων τους και χώρο διέλευσης βαρέων οχημάτων. Είναι ο ίδιος που τον Οκτώβρη του 2011 «εξαφάνισε» από τη Λιβύη το «Θησαυρό της Βεγγάζης», δηλαδή 8.000 χρυσά και ασημένια νομίσματα, κοσμήματα, κοσμήματα και άλλα αντικείμενα ανεκτίμητης ιστορικής και αρχαιολογικής αξίας.

Το ισλαμικό κράτος, οι «τζιχαντιστές», είναι το πιο δολοφονικό και αιμοσταγές χέρι του ιμπεριαλισμού, αυτού δηλαδή που ισοπέδωνε κράτη, κατακρεουργούσε λαούς και μαζί κατέστρεφε και κατέκλεβε μνημεία και αρχαιότητες στο Ιράκ και τη Λιβύη. Ο στόχος διπλός: για να «σβήσεις» από το χάρτη ένα λαό, προκειμένου να εκμεταλλευτείς κάθε σπιθαμή πλούτου που διαθέτει η πατρίδα του, πρέπει να απαλείψεις οποιοδήποτε ίχνος τον φέρνει σε επαφή με την ιστορική του μνήμη και συνέχεια, την κληρονομιά, τον πολιτισμό του. Εάν αυτή η πράξη «ιμπεριαλιστικού εκπολιτισμού» μπορεί να συνδυαστεί – και μπορεί – με παράλληλη τροφοδοσία του διεθνούς κυκλώματος αρχαιοκαπηλείας και παράνομης εμπορίας αρχαιοτήτων και έργων τέχνης, τότε τόσο το καλύτερο.

Η Ουνέσκο κάνει έκκληση στη διεθνή κοινότητα να λάβει μέτρα για να σωθεί η Παλμύρα – μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς – αλλά σε ποια ακριβώς διεθνή κοινότητα απευθύνεται; Μήπως στην ίδια που τον Μάρτιο του 2011, δηλαδή λίγο πριν την ιμπεριαλιστική εισβολή του ΝΑΤΟ στη Λιβύη, την κατατόπιζε για τις ακριβείς θέσεις των αρχαιολογικών χώρων της Λιβύης, προκειμένου να μην χτυπηθούν; Και για να καταλαβαίνουμε για τι ακριβώς μιλάμε: η Ουνέσκο αποδεχόταν την ιμπεριαλιστική εισβολή στη Λιβύη, αλλά….προνοούσε ώστε από την εισβολή να μην πληγούν μνημεία (για τους ανθρώπους δεν πειράζει….) και κατέγραφε τις θέσεις των μνημείων προς ενημέρωση των ίδιων που λίγα χρόνια πριν λεηλατούσαν την πολιτιστική κληρονομιά του Ιράκ! Στην ίδια διεθνή κοινότητα ανήκει άλλωστε και ο κατ’ εξοχήν μακελάρης των λαών, το ΝΑΤΟ, το οποίο, αφού είχε ήδη ισοπεδώσει το Ιράκ, λίγους μήνες μετά την εισβολή στη Λιβύη ανέβαζε στην επίσημη ιστοσελίδα του άρθρο με τον προκλητικό τίτλο «Προστατεύοντας την κληρονομιά της Λιβύης»! Η υποκρισία είναι ανάλογη του να τραγουδούν οι υπουργοί του ΝΑΤΟ “We are the world”!!

Βέβαια, τους χρειάζεται η προπαγάνδα για να κρύβουν τα αίσχη τους, τα οποία όμως δεν κρύβονται. Το έκαναν και στην περίπτωση του Ιράκ. Τότε επιστράτευσαν ένα συνταγματάρχη των αμερικανών πεζοναυτών, τον Μάθιου Μπογκντάνος, ο οποίος τον Απρίλιο του 2008 μίλησε σε συνέδριο της Ουνέσκο, που έγινε στην Αθήνα, για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομίας, ως εκείνος που είχε αναλάβει να καταγράψει τις κλοπές και λεηλασίες που έγιναν στο Μουσείο της Βαγδάτης! Στο μεταξύ είχαν ήδη αρχίσει να επιστρέφονται στο Ιράκ κάποιες λίγες χιλιάδες από τις εκατοντάδες χιλιάδες αρχαία αντικείμενα που εξαφανίστηκαν και αυτό μόνο για να υπάρχει μία έξωθεν μαρτυρία ότι οι μακελάρηδες φροντίζουν για την πολιτιστική κληρονομιά. Και ενώ οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ ήταν σε πλήρη ανάπτυξη, στα τέλη Απριλίου του 2008 ο σύμβουλος του ιρακινού υπουργείου Τουρισμού και Αρχαιοτήτων, δρ. Μπαχάα Μαγιάχ, σε συνέντευξή του στο Λονδίνο, ενώπιων αρχαιολόγων, κατήγγειλε ότι ο αμερικανικός στρατός έχει προκαλέσει ανεπανόρθωτες καταστροφές σε μεγάλης αρχαιολογικής σημασίας περιοχές και επιπλέον επιτρέπει σε Αμερικανούς αρχαιοπώλες να εμπορεύονται ελεύθερα θησαυρούς που έχουν κλαπεί από το Ιράκ. Κι επειδή οι αρχαιολόγοι τεκμηριώνουν πάντα αυτά που λένε, ο Μπαχάα Μαγιάχ παρουσίασε μια σειρά από αεροφωτογραφίας οι οποίες αποδείκνυαν το μέγεθος της λεηλασίας. Πρόσθεσε μάλιστα ότι «στις ΗΠΑ βλέπουμε αρχαιοπώλες να εμπορεύονται τις αρχαιότητες χωρίς να λαμβάνεται κανένα μέτρο». Επρόκειτο για αρχαιότητες που προέρχοταν από παράνομες ανασκαφές και επομένως ήταν σχεδόν ακατόρθωτο για το Ιρακ να αποδείξει ότι του ανήκουν.

Για να επιστρέψουμε, λοιπόν, στην Παλμύρα και τους «τζιχαντιστές», ας έχουμε στο μυαλό μας ότι: ο διοικητής του ισλαμικού κράτους, ο λεγόμενος «χαλίφης Ιμπραήμ», ήταν επιφανές μέλος του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, δηλαδή του στρατού που εξόπλιζε πλουσιοπάροχα η Δύση για να ανατρέψει τον Ασαντ. Ας έχουμε στο μυαλό μας ότι οι ΗΠΑ στήριξαν με όλα τα μέσα τον UCK για να μακελέψει την πρώην Γιουγκοσλαβία στην οποία θυμίζουμε ότι, εκτός από τον ανθρώπινο φόρο αίματος, λεηλατήθηκαν και πολλά μνημεία.

Ας έχουμε δηλαδή στο μυαλό μας ποιος βρίσκεται πίσω από πληρωμένους μακελάρηδες και δολοφόνους, είτε ονομάζονται «τζιχαντιστές», είτε ονομάζονται «UCKάδες», είτε ονομάζονται «μουτζαχεντίν»…. Ενας εσμός αδίστακτων ιμπεριαλιστών.

http://www.imerodromos.gr/palmyra/#.VV7hzzXyLeA.twitter

Διαβάστε περισσότερα ...

Οι Δημαρ(ατοι) της ΔΗΜΑΡ: Εμπροσθοφυλακή του πολιτισμικού ιμπεριαλισμού

Εἶμαι ἀντίθετος στήν ἐπικέντρωση τῶν ποικίλης προέλευσης πυρῶν στό πρόσωπο τῆς κυρίας Ρεπούση, ἀπό τήν στιγμή πού ἀποδεικνύεται καθημερινά ὅτι ἔχει τήν ἀμέριστη ὑποστήριξη καί προώθηση τῆς ΔΗΜΑΡ. Καί ἡ πρόσφατη ἀγόρευσή της στήν Βουλή, ὅπου ἀποφάσισε πλήν τῶν δαφνῶν τῆς ἐθνικῆς ἱστορικοῦ νά διεκδικήσῃ καί αὐτές τῆς ἐθνικῆς γλωσσολόγου, θέτουν καθαρά τό δίλημμα στόν κ. Κουβέλη: Δέν μπορεῖ ἀπ᾿ τή μιά νά ὑπερασπίζεται τήν «Γλωσσική κληρονομιά» αὐτοῦ τοῦ τόπου κι ἀπ᾿ τήν ἄλλη νά πριμοδοτῇ τά ἀναμασήματα ἀναμασημάτων τῆς μεταμοντέρνας γλωσσολογίας τά ὁποῖα ἀράδιασε μέ περισσό θράσος καί ἔπαρση ἡ ἐκπρόσωπος τοῦ κόμματος.

Ἀναφέρομαι στήν πλήρη ἀπαξίωση τῶν κατά Ρεπούση «νεκρῶν γλωσσῶν» (ἀρχαίας ἑλληνικῆς καί λατινικῆς), τῆς γραμματικῆς καί τῶν γραμματικῶν κανόνων συλλήβδην, καί στήν προβολή τοῦ μεταμοντέρνου ἰδεολογήματος τῆς «ἀποτελεσματικῆς» (ἤτοι χρησιμοθηρικῆς) διδασκαλίας τοῦ λόγου. Τά ἀναμασήματα τῆς κ. Ρεπούση περί κατανόησης καί παραγωγῆς «ἐμπρόθετων κειμένων» συνοψίζουν μέ ἀνατριχιαστική ἀκρίβεια τό ἰδανικό τοῦ μεταμοντέρνου, ἀγοραίου καπιταλισμοῦ, ὁ ὁποῖος συρρικνώνει τήν πάλαι ποτέ δυτική νοησιαρχία ἀποκλειστικά στήν χρηστική, «ἐπικοινωνιακή» της διάσταση.

Φυσικά στά φληναφήματα αὐτά περί ἀποτελεσματικοῦ ἁπλῶς λόγου δέν ἔχει θέση οὔτε ὁ ὀρθός λόγος, οὔτε ὁ λόγος τῆς ἀληθείας, οὔτε ἡ ἀρετή, οὔτε ἡ ὀμορφιά, οὔτε ἡ ἀγάπη γιά τόν συνάνθρωπο ἤ τόν τόπο, οὔτε τό ἱστορικό παρελθόν –τοῦ γλωσσικοῦ συμπεριλαμβανομένου- οὔτε ἡ πίστη, οὔτε κἄν ἡ ψυχαγωγία, πόσῳ μᾶλλον ἡ ἀνθρωπιστική διαπαιδαγώγηση.

Γι᾿ αὐτήν τήν νεοταξικῆς προέλευσης «ἐμπρόθετη» ἀπερήμωση τοῦ ψυχικοῦ καί πνευματικοῦ τοπίου τῆς ἑλληνικῆς ἐκπαίδευσης δέν εὐθύνεται βέβαια άποκλειστικά ἡ ΔΗΜΑΡ, πολύ περισσότερο ἡ κ. Ρεπούση. Ἀντιγράφω ὡς πλέον χαρακτηριστικό τό παράθεμα [Πόσον η ζωή ήτο γλυκεία] ἀπό «Τὰ ρόδιν᾿ ἀκρογιάλια» τοῦ Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη, τοῦ βιβλίου τῆς Νεοελληνικής Γλώσσας τῆς Α΄ Γυμνασίου σ. 70: «[...] -Μας ήρθε, είπεν, η μυζήθρα, μυρωδάτη, αχνιστή. Την έφερε πεσκέσι το Ξενιώ, η μικρή τσούπα του Πατσοστάθη. Ύστερ᾿ από λίγο θα ᾿ρθη, λέει ο αφέντης της –δηλαδή ο πατέρας της- να μας φέρη, λέει, το κοκορέτσι, ψημένο, έτοιμο. Όσον διά τα δύο μπούτια θα μας τα φέρη, λέει, ωμά, για να τα ψήσουμε αργότερα εδώ.» [...]

Θά μοῦ πῆτε, δέν χαίρεσαι πού μπῆκε ὥς καί Παπαδιαμάντης στό βιβλίο τῆς γλώσσας τῆς Α΄ Γυμνασίου; Ὄχι, δέν χαίρομαι καθόλου, καί μάλιστα θά τούς συνιστοῦσα –παρ᾿ ὅλο πού κάποια ψυχή ὑποστηρίζει πώς δέν δικαιούμαστε οἱ πνευματικοί ἄνθρωποι νά κάνουμε ὑποδείξεις στήν ἑλληνική πολιτεία- νά τό βγάλουν. Τό γιατί εἶναι προφανές: τό παπαδιαμαντικό κείμενο, στό ὁποῖο ὑπάρχουν ἀναφορές σέ μυζήθρα, κοκορέτσι, δύο μπούτια, τυρόπιττα, χλωρό τυρί κ.λπ., ἔχει συμπεριληφθῆ στήν ἑνότητα τοῦ βιβλίου «Φροντίζω για τη διατροφή και την υγεία μου» (ἀκολουθεῖται μάλιστα ἀπό μιά διαφήμιση για «Αγνά βιολογικά προϊόντα»). Αυτό εἶναι τό ἀπαίσιο πρόσωπο τοῦ «ἐκσυγχρονιστικοῦ» μεταμοντέρνου καπιταλισμοῦ, αὐτή ἡ στέγνια ψυχῆς πού μετασκευάζει λάθρα τά ρόδιν᾿ ἀκρογιάλια σέ ἀρνίσια μπούτια, πού παίρνει τήν «ἀλήθεια» τοῦ Παπαδιαμάντη καί τοῦ τήν κάνει «λιῶμα», κατά τήν προσφυᾶ σαββοπούλεια ἔκφραση.

Ἀλλά αὐτή ἡ στέγνια ψυχῆς ἀνιχνεύεται καί στούς λόγους ὅλων, λίγο πολύ, τῶν κομμάτων: Τί νά πῇ αἴφνης κανείς γιά τήν ἄκρως νοησιαρχική καί οἰκονομίστικη «ταξική» ἀνάλυση τοῦ κ. Λαμπρούλη τοῦ ΚΚΕ, μέ τίς μονομανεῖς ἀναφορές στό κεφάλαιο καί τήν ἐργατική τάξη; Ἔχει προβληματιστῆ τό ΚΚΕ γιά τό ἐνδεχόμενο νέ ἔχει πέσει θῦμα μιᾶς ἐξόφθαλμα τροτσκιστικῆς παρέκκλισης, ἀφοῦ στίς ἀναφορές του σέ ζητήματα παιδείας καί γλώσσας ἀπουσιάζει παντελῶς ἡ ἔννοια τοῦ πολιτισμικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ; Ἤ δέν βλέπει τό τί γίνεται γύρω του;

Τούς πληροφοροῦμε λοιπόν ὅτι βρίσκεται σέ ἐξέλιξη μιά πολυεπίπεδη ἐπίθεση κατά τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, κατευθυνόμενη ἀπό τό διεθνές κεφάλαιο καί τούς ντόπιους ὑποτακτικούς του, πού θέλει νά ἐξαφανίσῃ τίς ἐθνικές ἰδιαιτερότητες (τῶν γλωσσικῶν καί θρησκευτικῶν συμπεριλαμβανομένων), μέ τόν ἴδιο τρόπο πού οἱ πολυεθνικές γυρεύουν νά ἐξαλείψουν τούς παλαιούς σπόρους καί νά ἐπιβάλουν παντοῦ τά ἄθλια μεταλλαγμένα τους προϊόντα. Αὐτό τό νόημα ἔχει ἡ εἰσαγωγή τῆς ἀγγλικῆς ἀπό τήν πρώτη δημοτικοῦ, ἡ ἀντικατάσταση τῶν ἑλληνικῶν ὅρων μέ ἀγγλικούς (στόν ἀθλητισμό, στήν οἰκονομία, στά ΜΜΕ, κ.λπ.), ἡ ὑπερφόρτωση τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος μέ συγκριτικά ὑπέρογκο ἀριθμό ἀποφοίτων ξενογλώσσων τμημάτων, καί πάνω ἀπ᾿ ὅλα οἱ ποικιλότροπες ἐπιθέσεις κατά τοῦ σχεδόν μοναδικοῦ καί ἀδιαμφισβήτητου συγκριτικοῦ μας πλεονεκτήματος πού εἶναι ἡ γλῶσσα καί ἡ γραμματειακή μας παράδοση.

Κι ἀντί νά προβληματιζώμαστε γιά τό πῶς θά οἰκειωθοῦμε καί θά ἀξιοποιήσουμε αὐτήν τήν παράδοση, στήν ὁποία δέν περιλαμβάνεται μόνο ἡ ἀρχαία ἀλλά καί ἡ μεσαιωνική καί ἡ νεώτερή μας γλωσσική / γραμματειακή κληρονομιά, καθόμαστε καί ἀκοῦμε παθητικά, σχεδόν ἀδιάφορα –γιά νά μήν πῶ χαιρέκακα- τούς τριγμούς τῶν ριζῶν τοῦ ὑπερτρισχιλιετοῦς δέντρου τῆς γλώσσας μας πού πριονίζουν μεθοδικά τά «ριζοσπαστικά» φερέφωνα τοῦ νεοταξικοῦ καπιταλισμοῦ, εἴτε τό ξέρουν, εἴτε δέν τό ξέρουν. Εἶναι σάν νά διαθέτῃς πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου κι ἐσύ νά ἀρνῆσαι νά τό χρησιμοποιήσῃς μέ τό ἐπιχείρημα ὅτι δέν πίνεται.

Δέν πρόκειται γιά προφανῆ ἠλιθιότητα;

                                                     Χρῖστος Δάλκος

http://ardin-rixi.gr/archives/14146

Διαβάστε περισσότερα ...

Πύλη ή κερκόπορτα;

Η όλη υπόθεση μου θυμίζει τον Φωτόπουλο στην ταινία του Σακελλάριου «Ούτε γάτα ούτε ζημιά», στον ρόλο του σταθμάρχη της Θυμαριάς, όπου εκτυλίσσεται ένα γαϊτανάκι συζυγικής απιστίας. Η Θυμαριά είναι ένα μικρό χωριό -μου είναι άγνωστο αν πράγματι υπάρχει- για το οποίο ο σταθμάρχης Φωτόπουλος θυμίζει με κάθε ευκαιρία ότι είναι «μικρό, αλλά κόμβος». Κάπως έτσι και η εκτός παγκοσμίου παραγωγικού και εμπορικού χάρτη Ελλάδα υποτίθεται ότι επιχειρεί να ανακτήσει τη θέση που είχε στο πέρασμα των αιώνων ως κόμβος μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Μικρά, παρηκμασμένη, υπερχρεωμένη, αλλά κόμβος. Ή πύλη, κατά την ορολογία που επισήμως υιοθέτησε ο πρωθυπουργός στο Πεκίνο και στη Σανγκάη. Για την ακρίβεια πύλη της Κίνας προς την Ευρώπη.

Θεμιτή η φιλοδοξία, αλλά πρέπει να σκεφτεί κανείς τα χωροταξικά, τα γεωοικονομικά, τα γεωπολιτικά και τα λοιπά όριά της. Για πόσους και ποιους «περαστικούς» η Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει πύλη; Πύλη τις Κίνας, του εργοστάσιου του κόσμου, προς τη Δύση και αντιστρόφως. Ενεργειακή πύλη της Ρωσίας προς την Ευρώπη, αλλά και πύλη για το αζερικό αέριο προς τον ίδιο προορισμό. Πύλη, ή για την ακρίβεια κόμβος, των δικτύων μεταφοράς, εμπορευματικών και επιβατικών, από ανατολάς προς δυσμάς και τούμπαλιν. Και για να μην ξεχνιόμαστε, η Ελλάδα παραμένει βασική πύλη για τα μεταναστευτικά ρεύματα της Ασίας και της Αφρικής προς τη Δύση, ρεύματα τα οποία κατά κανόνα τροφοδοτεί η Δύση με τις πολεμικές και αποικιοκρατικές αθλιότητες στις οποίες συχνότατα επιδίδεται στην Ανατολή. Σημειωτέον, επίσης, ότι η Ελλάδα παραμένει πάντα πύλη, τουλάχιστον εφεδρική, για τις εκστρατευτικές εξόδους του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ προς Ασία και Αφρική. Επίσης, αντιμετωπίστηκε στο παρελθόν ως πύλη για την οικονομική επέκταση της Ευρώπης στα Βαλκάνια, αλλά και ως πύλη εισόδου των μεταναστευτικών πληθυσμών που εξόρισε η «ανασυγκρότηση» των Βαλκανίων και των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.

Το να γίνει μια χώρα «πύλη» ακούγεται ελκυστικό, προνομιακό. Υπόσχεται πλούτο, υπεραξίες, επενδύσεις, απασχόληση και εισόδημα. Ενέχει, ωστόσο, και τον κίνδυνο να τη μετατρέψει σε κέντρο διερχομένων. Το Χρηματιστήριο, για παράδειγμα, είναι εδώ και εβδομάδες μια «πύλη» κεφαλαίων που περνούν, κάνουν την αρπαχτή τους και εξαφανίζονται. Τίποτα δεν έρχεται για να μείνει ή έστω να σταθμεύσει για λίγους μήνες. Το τραπεζικό σύστημα, επίσης, εδώ και τρεις δεκαετίες χρησιμοποιήθηκε ως «πύλη» από την οποία πέρασαν κεφάλαια πολλών δισεκατομμυρίων, και σ’ αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό το χρηματοπιστωτικό big bang, από το οποίο σήμερα έχει απομείνει μόνο μια ισχνή σκιά. Τα δεκάδες δισεκατομμύρια των ΚΠΣ που ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’90 πέρασαν επίσης από την «πύλη» της ελληνικής οικονομίας και σήμερα δεν έχουν απομείνει παρά ελάχιστα ίχνη τους. Και το ολυμπιακό πάρτι του 2004 χρησιμοποιήθηκε ως μια τεράστια «πύλη» από κατασκευαστικούς και τεχνολογικούς κολοσσούς, αλλά τα δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ που πέρασαν από το κατώφλι του απλώς διεύρυναν τη μαύρη τρύπα του χρέους.

Το να επιλέγει μια χώρα να γίνει «πύλη» δεν επιφέρει αυτονόητα αγαθά. Μπορεί να επισωρεύει και δεινά. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο παραδείγματα παγκόσμιων «πυλών» που πλήρωσαν το προνόμιό τους με πολύχρονη αποικιοκρατία, συρράξεις, στρατιωτικές επεμβάσεις, πραξικοπήματα. Οι διώρυγες του Σουέζ και του Παναμά, τεχνητές πύλες τις διεθνούς ναυτιλίας και δίκτυα κατάκτησης των παγκόσμιων αγορών από τις μεγάλες καπιταλιστικές χώρες, υπήρξαν ταυτόχρονα πυλώνες της αποικιοκρατίας για τους Αιγύπτιους και τους Παναμέζους. Οι δυο χώρες πλήρωσαν ακριβά, και μάλιστα αιματηρά, το προνόμιό τους.

Από πολλές απόψεις κάτι ανάλογο συνέβη και με το νεότερο ελληνικό κράτος. Η υποστήριξη της συγκρότησής του από τις τότε Μεγάλες Δυνάμεις σχετίζεται ακριβώς με το γεγονός ότι το αντιμετώπιζαν σαν μοναδική γεωγραφικά πύλη για τις οικονομικές, αποικιοκρατικές και επεκτατικές βλέψεις τους. Έστω κι αν οι βλέψεις αυτές ήταν ανταγωνιστικές -τα σχέδια της βρετανικής αυτοκρατορίας, της Ρωσίας και της Γαλλίας συγκρούονταν στην κατανομή της ισχύος και της επιρροής στη διαμελιζόμενη Οθωμανική Αυτοκρατορία-, ευνόησαν την απελευθέρωση και τη συγκρότηση κράτους. Ωστόσο, το γεγονός ότι το κράτος αυτό παρέμεινε βασικά μια «πύλη», μια συμπληρωματική στις ισχυρές χώρες κρατική οντότητα και οικονομία, χωρίς ουσιώδη πολιτική και οικονομική αυτονομία, εξηγεί πολλές από τις αιματηρές περιπέτειες που διατρέχουν την ελληνική ιστορία από τα τέλη του 19ου και μετά. Ίσως και μέχρι τις μέρες μας, στους μνημονιακούς σκοτεινούς χρόνους.

Το αντεπιχείρημα που ενδεχομένως θα ακουστεί από τους ζηλωτές της μετατροπής της Ελλάδας σε «πύλη» είναι ότι ο ελλαδικός χώρος υπήρξε τέτοια πύλη ανέκαθεν. Από τους μυκηναϊκούς χρόνους και μετά, αυτή η έντονα διαμελισμένη κόγχη της Μεσογείου με τις δεκάδες νησιωτικές γέφυρες, που καθιστούσαν ασφαλέστερο ένα ναυτικό ταξίδι από την Πύλο στη Βόρεια Αφρική ή από τη Σικελία στα μικρασιατικά παράλια, αποτελεί τη σταθερή «πύλη» επικοινωνίας Ανατολής και Δύσης, Βορρά και Νότου. Ορθό, με τη διαφορά ότι ταυτόχρονα αποτέλεσε διαδοχικά την ενδοχώρα πολιτικά ισχυρών και οικονομικά ανθηρών ηγεμονιών ή αυτοκρατοριών επί σχεδόν 3.000 χρόνια, με μακρά σκοτεινά διαλείμματα, βεβαίως. Η αθηναϊκή θαλασσοκρατορία, η αλεξανδρινή αυτοκρατορία, τα ελληνιστικά βασίλεια, η ρωμαϊκή, η βυζαντινή και η οθωμανική αυτοκρατορία, με διακυμάνσεις και διαβαθμίσεις, προσέδιδαν στον ελλαδικό χώρο όχι απλά τον χαρακτήρα μιας «πύλης», αλλά μιας οικονομικής και κοινωνικής οντότητας που δεν εξαρτιόταν θανάσιμα από τους κύκλους της παγκόσμιας οικονομίας και του διεθνούς εμπορίου.

Επομένως, ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει σήμερα ως λύση ανασυγκρότησης τη μετατροπή της Ελλάδας σε πύλη του διεθνούς εμπορίου, ακόμη κι αν μετατρέψει όλα τα λιμάνια σε «πάρκινγκ» εμπορευματοκιβωτίων στη διαδρομή τους από την Ανατολή προς τη Δύση και αντίστροφα, ακόμη κι αν διαθέσει όλα τα μεταφορικά δίκτυα, τις σιδηροδρομικές ράγες, τους οδικούς άξονες, τα αεροδρόμια, το έδαφος από το οποίο περνούν αγωγοί πετρελαίου και αερίου, αυτό δεν εξασφαλίζει μακρόχρονη επιβίωση. Η μετατροπή μιας χώρας σε «διάδρομο» αγαθών και κεφαλαίων με τους σημερινούς όρους δεν αποτελεί παρά συγκεκαλυμμένη μορφή αποικιοποίησης μιας οικονομίας χωρίς έναν ελάχιστο παραγωγικό ιστό. Εκτός από κούληδες, βαστάζοι και σερβιτόροι, οι Έλληνες κάτι πρέπει να παράγουμε στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα. Πολύ περισσότερο που διαθέτουμε μια πολλά υποσχόμενη γη, με ό,τι αυτή περιλαμβάνει στο υπέδαφος και στην επιφάνειά της, κάτω από τη θάλασσα και στον αφρό της.

Το λέει, άλλωστε, και η Μέρκελ -«δεν νοείται χώρα χωρίς βιομηχανικό τομέα»-, με τη διαφορά ότι είναι η ίδια η χώρα που πρέπει να επιλέγει το είδος παραγωγικής δραστηριότητας που την καθιστά απαραίτητη κι όχι συμπληρωματική στις οικονομίες των ηγεμόνων της.

Χωρίς αυτή την προϋπόθεση, το «όραμα» της μετατροπής της Ελλάδας σε πύλη της Κίνας, της Ρωσίας, της Γερμανίας και οποιουδήποτε άλλου εξελίσσεται σε μια αποδοχή της νέας αποικιοποίησής της. Εκτός από αποικία χρέους, η ελληνική οικονομία προορίζεται για μια κανονική εμπορευματική αποικία, με τους όρους της σκληρής αποικιοκρατίας των προηγούμενων αιώνων. Το πλεονέκτημα της πύλης μετατρέπεται σε μια κερκόπορτα άλωσης της επικράτειας, των υποδομών της, του πλούτου της και των ανθρώπων της. Αν μάλιστα ο αποικισμός συνεχιστεί με τους κινεζικούς όρους απασχόλησης που φημολογείται πως επικρατούν στο λιμάνι του Πειραιά ή τους όρους «απελευθέρωσης» της αγοράς εργασίας που επιβάλλει η τρόικα (οποία αγαστή συνέργεια!), τότε η «πύλη» της Ανατολής για τη Δύση, και αντιστρόφως, για τους ιθαγενείς καταλήγει απλώς μια πύλη για την κόλαση.

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Mεσόγειο τη λεν και παίζουνε γυμνά

παιδιά με μαύρα μάτια, αγάλματα πικρά

Γέννησε τους Θεούς, τον ίδιο το Χριστό,

το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τον καιρό.

Μεσ’ τη Μεσόγειο

Το αίμα τους αιώνες σκάλισε εκεί

τα βράχια και τους κάβους και τη βαθιά σιωπή.

Νησιά σαν περιστέρια, αιώνιες φυλακές,

το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τις βροχές.

Μεσ’ τη Μεσόγειο…

Οι κάμποι κι οι ελιές χάνονται στη φωτιά,

τα χέρια μένουν μόνα κι άδεια τα κορμιά.

Λαοί της συμφοράς και πίκρα του θανάτου,

το καλοκαίρι εκεί δε χάνει τα φτερά του.

Μεσ’ τη Μεσόγειο…

Εδώ, στη λίμνη αυτή γεννήθηκα κι εγώ.

Mεσόγειος του φόβου και των πικρών καιρών.

Τα όνειρα που ’παίζαν στα βαθιά νερά

γινήκαν δέντρα μόνα στα ξερά νησιά.

Μεσ’ τη Μεσόγειο…

Τον Παρθενώνα κρύβουν σύννεφα βαριά.

Στην Ισπανία εχάθη η λέξη «λευτεριά».

Πάντα η Αθήνα μένει όνειρο πικρό.

Το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τον καιρό.

Μεσ’ στη Μεσόγειο…

Δημήτρη Χριστοδούλου, «Μεσόγειος» (Μουσική Ζορζ Μουστακί)

• Πηγή: Εφημερίδα Επενδυτής, το είδαμε στο http://www.inprecor.gr/
• Σύνδεσμος: Πατήστε για το αρχικό άρθρο
• Συγγραφή: ΚΙΜΠΙ (Κιμπουρόπουλος Γιάννης)

Διαβάστε περισσότερα ...

Τουρκία: Ο χωροφύλακας του αμερικανικού ιμπεριαλισμού

του Νίκου Λαγκαδινού*

Οι ειδήσεις τελευταία που σχετίζονται με τις πολεμικές εξελίξεις στη Συρία, περισσότερο έχουν να κάνουν με τη δράση της Τουρκίας, παρά με το μέλλον της χώρας που βρίσκεται βουτηγμένη στον εμφύλιο πόλεμο. Διαβάζω τις ειδήσεις: "Ελέγχθηκε και αναχώρησε για τη Συρία. Η Τουρκία υποχρέωσε σε προσγείωση αρμενικό αεροπλάνο...". Πριν λίγες μέρες είχε συμβεί ένα παρόμοιο περιστατικό με ρωσικό αεροπλάνο, το οποίο οι Τούρκοι υποχρέωσαν επίσης να προσγειωθεί, με τη δικαιολογία ότι μετέφερε οπλισμό. Ήταν ένα συριακό επιβατικό αεροπλάνο που πετούσε από τη Μόσχα αφού το κατηγόρησε ότι μεταφέρει ρωσικά πυρομαχικά για το στρατό του σύρου προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ.

Οι τουρκικές Αρχές υποχρέωσαν σε προσγείωση το αρμενικό αεροπλάνο στο Ερζερούμ, προκειμένου να ελεγχθεί, όπως έγινε γνωστό από πηγές της υπηρεσίας που ελέγχει τα κρατικά αεροδρόμια της Τουρκίας. Το αρμενικό φορτηγό αεροπλάνο πετούσε προς το Χαλέπι της Συρίας και μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια και η προσγείωσή του στην Τουρκία είχε προγραμματιστεί, όπως γνωστοποίησε προς το Γαλλικό Πρακτορείο το αρμενικό υπουργείο Εξωτερικών. Η Τουρκία επέτρεψε στο αρμενικό αεροπλάνο να συνεχίσει την πτήση του προς το Χαλέπι της Συρίας, αφού προηγουμένως του είχε δώσει εντολή να προσγειωθεί στο Ερζερούμ (ανατολική Τουρκία) ώστε να ερευνηθεί το φορτίο του που αποτελούνταν από ανθρωπιστική βοήθεια, δήλωσε σήμερα ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς. Η Άγκυρα έχει εντείνει τις προσπάθειές της να εμποδίσει τη χρησιμοποίηση του εναερίου χώρου της για τον ανεφοδιασμό των συριακών ενόπλων δυνάμεων.

Αυτή είναι προφανώς μια φτηνή δικαιολογία για το τουρκικό καθεστώς, που επιζητεί να κερδίσει το έδαφος εκείνο που τελικά ΔΕΝ κέρδισε μετά τις δραματικές εξελίξεις στα αραβικά κράτη και το ξέσπασμα της λεγόμενης "αραβικής άνοιξης", η οποία κάθε άλλο παρά πραγματική άνοιξη ήταν! Έτσι, λοιπόν, η Τουρκία επιχειρεί αυτή τη φορά να διαδραματίσει ενεργότερο ρόλο στην περιοχή, εκμεταλλευόμενη τη γειτνίασή της με την πολύπαθη Συρία.

Ωστόσο, εκείνο που φαίνεται ξεκάθαρα, είναι ότι η Τουρκία θέλει να παίξει το ρόλο του ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΑ, ένα ρόλο που σχεδόν πάντα είχε, μετά από "ανάθεση"! Η αμερικανική πολιτική βασίζεται στην τουρκική στάση και φυσικά προσδοκά μια πιο δυναμική παρέμβαση για να υπάρξει η κατ' αυτούς ποθούμενη ανατροπή του Άσαντ...

ΠΗΓΗ: ''ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ''

Διαβάστε περισσότερα ...

«Πρέπει να» και νέος ιμπεριαλισμός

Του ΝΙΚΟΥ ΚΙΑΟΥ

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο ακούμε συχνά, άλλοτε πυκνότερα κι άλλοτε αραιότερα, να απευθύνονται ηγέτες, πολιτικά στελέχη, παράγοντες του δημόσιου βίου, ορισμένα ΜΜΕ, τραπεζίτες, κάποιοι δημοσιογράφοι από χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και από το ΔΝΤ προς την Ελλάδα, τα κόμματα, την κοινωνία, το λαό και να χρησιμοποιούν το «πρέπει να» συνοδεύοντάς το με το «τι πρέπει να κάνουμε».

Περίοπτη θέση κατέχει η Γερμανία στη χρήση αυτού του απρόσωπου «πρέπει» που ακολουθείται από το «να», ενώ ιδιαίτερα έχει ενταθεί τις τελευταίες ημέρες η χρήση του, σχετικά με την υπόθεση της υπογραφής του Αντ. Σαμαρά.

Ολα τα λεξικά συμφωνούν τι σημαίνει το απρόσωπο «πρέπει» ακολουθούμενο από το να: είναι επιβεβλημένο, υποχρεωτικό, επιβάλλεται, είναι αναγκαίο, σωστό και δίκαιο, απαιτείται. Διαλέγουμε και παίρνουμε, λοιπόν, μεταξύ της επιβολής, της υποχρέωσης, της απαίτησης, της ανάγκης, της αναγκαιότητας. Εξυπακούεται ότι όλ' αυτά έρχονται απ' αυτούς που επιβάλλουν, απαιτούν κ.λπ. και απευθύνονται σ' αυτούς που τα δέχονται (ή πρέπει να δέχονται) ή που τα υφίστανται.

Σταχυολογώντας από τις δηλώσεις των κορυφαίων ιθυνόντων της Γερμανίας, που γίνονται κατά κόρον και με μεγάλη συχνότητα, μπορούμε να σταθούμε έστω σε μια αποστροφή της ομιλίας της Ανγκελα Μέρκελ πριν από πέντε ημέρες: «Αλλά θα καταφέρουμε να το διατηρήσουμε (το ευρώ), μόνον εάν κάθε χώρα-μέλος (των 17) κάνει αυτά που πρέπει (να κάνει)».

Αυτό το «πρέπει» το καθορίζει η ίδια και η οικονομική και πολιτική ηγεσία της χώρας της και απευθύνεται ανοιχτά στις άλλες χώρες-μέλη, οι οποίες, σύμφωνα με τις συνθήκες, τις συμβάσεις, τις συμφωνίες είναι (υποτίθεται) ισότιμοι εταίροι και (θα πρέπει να) έχουν και αυτοί λόγο και θέσεις -ίσως διαφορετικές από αυτές της Γερμανίας.

Οι εξελίξεις τον τελευταίο καιρό δείχνουν ότι η κρίση χτυπά πλέον την καρδιά της ευρωζώνης, όπως λέγεται. Και εκεί ακριβώς έρχεται η καγκελάριος της Γερμανίας και λέει ότι «πρέπει να» αλλάξουν οι ευρωπαϊκές συνθήκες, ώστε να μπορούν να επιβάλλονται κυρώσεις στις δημοσιονομικά απείθαρχες χώρες. Μ' άλλα λόγια δείχνει -απαιτώντας- τη δημοσιονομική πειθαρχία, δηλαδή πειθαρχία των άλλων στα κελεύσματα της χώρας της.

Και επιπλέον, εμμένει γενικώς στην πολιτική, που οδήγησε στην κρίση στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στην ευρωζώνη, πολιτική που οδηγεί σε αδιέξοδες καταστάσεις άλλες χώρες αλλά κρατάει το κεφάλαιο, τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις της χώρας της σε υψηλά επίπεδα δραστηριότητας, κέρδους, συμφερόντων. Το κεφάλαιο, τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις, όχι τους εργαζομένους, στους οποίους επεκτείνεται σταδιακά η όξυνση της εκμετάλλευσης με καταστρατήγηση ή κατάργηση του ωραρίου εργασίας, με την περιοδική απασχόληση, με την καθήλωση των μισθών την τελευταία δεκαετία.

Ξεπεράστηκε ή ξεχάστηκε η φάση, όταν διατυπώνονταν οι κατηγορίες για τους Ελληνες, ότι είναι τεμπέληδες, διεφθαρμένοι, στις οποίες κατηγορίες είχαν συμβάλει καθοριστικά και οι κυβερνώντες την Ελλάδα Γ. Παπανδρέου, Γ. Παπακωνσταντίνου, Θ. Πάγκαλος και άλλοι, με διακηρύξεις τους ανοιχτά εντός και εκτός της χώρας.

Τώρα έρχεται η κ. Μέρκελ και γενικεύει το πρόβλημα, παντού στις χώρες των εταίρων της: Εχει τελειώσει η εποχή που ζούσαμε όλοι με δανεικά. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι και στο μέλλον. Κι όμως, είναι τουλάχιστον ανακόλουθη όταν υποστηρίζει (και επιβάλλει) τον Λ. Παπαδήμο ως πρωθυπουργό, ο οποίος πριν από μια δεκαετία, ως διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, ενθάρρυνε την πολιτική του δανεισμού από τις τράπεζες, πολιτική στην οποία είχε συμβάλει ο ίδιος επί εκσυγχρονισμού του Κ. Σημίτη.

Δεν είναι ανακόλουθη. Οι τράπεζες όχι μόνο δείχνουν αλώβητες από την κρίση, αλλά ενισχύονται -και στην Ελλάδα και πανευρωπαϊκά- και εξακολουθούν να υπαγορεύουν το «δέον γενέσθαι». Εχουμε το φαινόμενο να αναπτύσσεται, για ακόμα μια φορά σε περίοδο κρίσης, η συμμαχία κεφαλαίου, χρηματοπιστωτικού συστήματος, πολιτικού συστήματος και αγορών (ανωνύμως αλλά σαφώς με επώνυμα και σχέσεις).

Το «πρέπει να» επεκτείνεται σε νέο πεδίο. Μετά τις ομάδες των επιτηρητών, εποπτών, ελεγκτών (Ράιχενμπαχ, τρόικα κ.λπ.) έγινε και το πρωτάκουστο: το σχέδιο προϋπολογισμού της Ιρλανδίας, πριν ακόμη κατατεθεί στη Βουλή της χώρας, εξετάστηκε στη γερμανική Βουλή, η οποία και θα ανάψει το «πράσινο φως»! Μπορεί να ήταν απαίτηση του γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου, αλλά αυτό το όργανο είναι πιο ίσο από αντίστοιχα ή ανάλογα όργανα των άλλων χωρών και επιβάλλεται;

Το «πρέπει να» προδίδει, φωνάζει, αποκαλύπτει τις προθέσεις αυτού που το λέει. Δεν το κρύβει άλλωστε και απευθύνεται, προειδοποιώντας, παντού, παρακάμπτοντας ή αγνοώντας σχέσεις, όρους και προϋποθέσεις, που κατοχυρώνονται από τις διεθνείς συμβάσεις και συνθήκες.

Ο αυταρχισμός στο μεγαλείο του!

Την ίδια ώρα βλέπουμε την κ. Μέρκελ να συνεχίζει την πολιτική του Γκ. Σρέντερ (στέλεχος τώρα της ρωσικής Γκαζπρόμ) και «δένει» τα ενεργειακά θέματα της χώρας της με τη Ρωσία του Πούτιν, εγκαθιστώντας τον υποθαλάσσιο αγωγό αερίου στη Βαλτική. Η κ. Μέρκελ επεκτείνει τα της Γερμανίας στον ενεργειακό τομέα, παρά τα αντίθετα κελεύσματα της Ουάσιγκτον. Πράττει για τη χώρα της και καθίσταται ισχυρότερος παράγων να επιβάλλει όρους.

Ο Γ. Παπανδρέου πριν να γίνει πρωθυπουργός είχε φροντίσει να... αποδεσμευθεί από τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και το δρόμο του Κ. Καραμανλή. Γίνεται σύγκριση;

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, μπορούμε να δούμε στο βάθος τον νέας μορφής ιμπεριαλισμό, μέσα στον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων. Και είναι ο ιμπεριαλισμός όχι διά των όπλων, αλλά διά των όρων.

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=327881

Διαβάστε περισσότερα ...

Τύμπανα πολέμου στο Ιράν

Κλιμακώνεται η αντι-ιρανική προπαγάνδα με πολλαπλές στοχεύσεις.

Εν μέσω της υστερίας που διαχέουν τα εταιρικά ΜΜΕ της Δύσης, τελικά οι επιθεωρητές της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΔΥΑΕ), υπό τον ασπόνδυλο Ιάπωνα Γ. Αμάνο, έδωσαν στη δημοσιότητα μια έκθεση που ουσιαστικά κατηγορεί το Ιράν ότι, το 2010, αποπειράθηκε να σχεδιάσει πυρηνική βόμβα, προοριζόμενη για κεφαλή πυραύλου. Επίσης, ότι προσπάθησε να προβεί σε μια μυστική επιχείρηση εμπλουτισμού ουρανίου. Η ουσία των κατηγοριών είναι ότι ενώ η ΔΥΑΕ προσπαθούσε επί χρόνια να ελέγχει τα δεδηλωμένα αποθέματα ουρανίου, μεταλλεύματος και επεξεργασμένου, η Τεχεράνη, μυστικά, προσπαθούσε να κατασκευάσει πυρηνικό όπλο. Η ΔΥΑΕ ισχυρίζεται ότι βασίζεται σε «αξιόπιστες» πληροφορίες από δέκα χώρες και σε «στοιχεία» οκτώ ετών.
Σύμφωνα με τον Ρικ Ροζόφ (συνέντευξη, Voice of Russia, 10/11/2011), η έκθεση της ΔΥΑΕ είναι ένα περίπλοκο, τεχνικό ντοκουμέντο, τα πορίσματα του οποίου βασίζονται σε πολλά «ίσως», ενώ το βασικό επιχείρημα είναι πως το Ιράν μπορεί να εργαζόταν πάνω σε ένα υποτιθέμενα στρατιωτικό συστατικό πριν από το 2003 και «ίσως» εξακολουθεί να το κάνει. Μάλιστα, κατά τη γνώμη του, οι εννέα από τις δέκα χώρες - πληροφοριοδότες είναι ΝΑΤΟϊκές και η δέκατη το Ισραήλ. Ο ίδιος επισημαίνει ότι από πλευράς ΗΠΑ καταβλήθηκε κάθε δυνατή προσπάθεια να δημοσιοποιηθεί τώρα αυτή η έκθεση και επικαλείται ανυπόγραφο άρθρο της σύνταξης των Global Times, εφημερίδας του Κ.Κ. Κίνας, που αναφέρει ότι ακριβώς η οικονομική κρίση στον δυτικό κόσμο είναι τέτοιας έκτασης που θα μπορούσε να δώσει την αφορμή για τυχοδιωκτικές ενέργειες στη Μ. Ανατολή.
Η έκθεση της ΔΥΑΕ έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά εξελίξεων τον τελευταίο μήνα. Στα δημοσιεύματα ισραηλινών ΜΜΕ ότι ο Νετανιάχου πιέζει να καταφερθούν πλήγματα σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις. Στη δοκιμή ισραηλινού πυρηνικού πυραύλου με βεληνεκές 5.000 χλμ. Στη διαρροή πληροφοριών ότι οι Βρετανοί ετοιμάζουν στρατιωτικά σχέδια για το Ιράν. Στην αποκάλυψη μιας υποτιθέμενης ιρανικής συνωμοσίας, εκ μέρους των αμερικανικών Αρχών, για τη δολοφονία του Σαουδάραβα πρέσβη στην Ουάσιγκτον. Σ’ αυτά προστέθηκαν πρόσφατες δηλώσεις του Ισραηλινού προέδρου, Σίμον Πέρες, που συνοψίζονται στο ότι «οι στρατιωτικές επιλογές υπερκερνούν ταχέως τις διπλωματικές λύσεις». Θα μπορούσε να πει κανείς ότι με τις δημοσιεύσεις στοιχείων αυτής της έκθεσης -η οποία συντάχθηκε γι’ αυτόν ακριβώς το σκοπό- προετοιμάζεται στη Δύση το έδαφος για στρατιωτική επίθεση στο Ιράν, με τρόπους που θυμίζουν την αντίστοιχη προετοιμασία για τον πόλεμο στο Ιράκ.
Από την άλλη, υπάρχουν βάσιμες απόψεις που αμφισβητούν τα πορίσματα της ΔΥΑΕ και αναλύουν τεκμηριωμένα γιατί το Ιράν δεν θα κατέφευγε στην επιλογή του πυρηνικού όπλου. Επικαλούνται την αίσθηση αυτοσυντήρησης του ιρανικού καθεστώτος, εφόσον θεωρούν πως είναι εις βάρος του η κατασκευή πυρηνικού όπλου, και μια τέτοια επιλογή θα αποτελούσε την έσχατη καταφυγή –υπό την προϋπόθεση, πάλι, ότι ισχύουν τα «μυστικά προγράμματα», κάτι άκρως αμφίβολο- ως αποτρεπτικός παράγοντας μιας ενδεχόμενης αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης. «Η αναμφίβολη και πραγματική συνέπεια της απόκτησης, τελικά, πυρηνικού όπλου από το Ιράν θα τερματίσει άπαξ και δια παντός τη μόνιμη απειλή μιας αμερικανικής επίθεσης. Για οποιαδήποτε ένσταση, συμβουλευθείτε το φάκελο της Βόρειας Κορέας» (Asia Times 10/11, P. Escobar). Ωστόσο, ο ίδιος αρθρογράφος υποστηρίζει ότι το ιρανικό καθεστώς θα έδειχνε «αυτοκτονικές τάσεις» αν προέβαινε σ’ αυτή την επιλογή, εφόσον αυτό θα το απομόνωνε γεωπολιτικά σε μια περίοδο εσωτερικής διαμάχης μεταξύ του Χαμενεΐ και του Αχμαντινεζάντ και έντονων οικονομικών προβλημάτων. Υποστηρίζει επίσης ότι και δεν είναι δεδομένο ότι οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές δυνάμεις θέλουν (ή μπορούν στην τρέχουσα συγκυρία) να προχωρήσουν σε πόλεμο εναντίον του Ιράν, ιδίως με τη σαφή θέση κατά αυτού του ενδεχόμενου της Ρωσίας και της Κίνας.
Προς τι λοιπόν η αντι-ιρανική υστερία; Μία απάντηση είναι για να επιβληθούν βαρύτερες από τις ήδη υπάρχουσες κυρώσεις στις εισαγωγές και στον τραπεζικό τομέα. Βαρύτερες κυρώσεις σημαίνει ότι θα άγγιζαν τον τομέα της ενέργειας (πετρέλαιο και φυσικό αέριο), όπου είναι βέβαιο ότι θα συναντούσαν μεγάλη αντίσταση από πλευράς Ρωσίας και ιδίως της Κίνας που εισάγει 650.000 βαρέλια ιρανικό πετρέλαιο ημερησίως (25% των ιρανικών εξαγωγών). Ακόμη και ο Ομπάμα παραδέχθηκε δημοσίως ότι ένα πετρελαϊκό μποϊκοτάζ είναι αδιανόητο, αφού θα εξαιρούσε από την παγκόσμια οικονομία 2,4 δισ. βαρέλια πετρελαίου ημερησίως, με την τιμή του βαρελιού να φτάνει τα 300-400 δολάρια (Asia Times, ό.π.).
Απομένει, λοιπόν, το σενάριο της μοναχικής ισραηλινής επίθεσης. Σ’ αυτό υπάρχει αντίλογος και δικαιολογημένα, εφόσον το Ισραήλ δεν μπορεί να κινήσει κανένα νήμα χωρίς αμερικανική βοήθεια. Θα προχωρήσουν οι ΗΠΑ –με τη Μ. Βρετανία ασφαλώς, τα κράτη του Κόλπου και μερικούς από τους φοβερούς συμμάχους τους, όπως κάτι απόμακρα νησιά-βάσεις- σε έναν τέτοιο τυχοδιωκτισμό; Θα προσελκυστούν οι Ευρωπαίοι που εκλιπαρούν οικονομική βοήθεια από την Κίνα; Μπορεί κανείς να κάνει πολλές υποθέσεις, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να δώσει μια οριστική απάντηση. Πράγμα που σημαίνει ότι το ενδεχόμενο πολέμου στο Ιράν δεν μπορεί να αποσυρθεί από το οπτικό πεδίο μας.

Αρ. Αλαβάνου


http://edromos.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...