ΓΑΠ: Ιδού το "δικό μου" ΠΑΣΟΚ

Μπορεί, ακόμα και τώρα να εκλεγεί πρόεδρος της Δημοκρατίας, εφόσον πρυτανεύσει το εθνικό συμφέρον του τόπου, τόνισε ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος κατηγόρησε την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση για έλλειψη συνεννόησης, καθώς επίσης και τις δύο πλευρές ότι «συναγωνίζονται για το ποιος θα σκίσει γρηγορότερα το Μνημόνιο», ενώ μίλησε για «ένα νέο ξεκίνημα, μια νέα αρχή».

Η πρώτη ψηφοφορία για την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας επιβεβαίωσε την ορθότητα της δικής του πρότασης, είπε στην ομιλία του στην Κοζάνη, στα εγκαίνια της έκθεσης «από τον Ανένδοτο στην Αλλαγή», που οργανώνει το Ίδρυμα «Ανδρέας Παπανδρέου. Ταυτόχρονα επανέφερε τη πρότασή του για εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας και σχηματισμό κυβέρνησης ύστερα από συνεννόηση.

«Κυβέρνηση και αντιπολίτευση επιδίδονται σε αντιμνημονιακά καλλιστεία που οδηγούν τη χώρα σε επικίνδυνα αδιέξοδα», είπε ο κ. Παπανδρέου. Για τους κυβερνώντες τόνισε πως παρά τη διακομματική στήριξη δεν κατάφεραν να οδηγήσουν τη χώρα στην επόμενη μέρα και εξέφρασε την εκτίμηση ότι «το 2010 δεν θα άντεχαν ούτε μια ώρα στη θέση μας αυτοί που μας έκαναν και μαθήματα διαπραγμάτευσης».

Ο κ. Παπανδρέου υπεραμύνθηκε των επιλογών που έκανε ως πρωθυπουργός, παραδέχτηκε ότι έγιναν λάθη και παραλείψεις, και ζήτησε από το ΠΑΣΟΚ να υπερασπίζεται το μεταρρυθμιστικό έργο που έγινε την περίοδο 2009-2011 και να μην αφήνουν άλλους να το καπηλεύονται, ενώ καταλόγισε ευθύνες στον Κώστα Καραμανλή, λέγοντας ότι έκρυψε την αλήθεια και δημιούργησε πρόβλημα αξιοπιστίας για τη χώρα.

«Ούτε 180 σίγουροι υπήρχαν, ούτε χρόνος για εκλογές υπήρχε. Κανείς δεν δικαιούται να παίζει την τύχη της χώρας στα ζάρια. Πόσο μάλλον με την απειλή της βίαιης χρεοκοπίας ante portas», είπε για την κατάσταση που αντιμετώπισε ως πρωθυπουργός το 2010 και πρόσθεσε: «Το Κίνημά μας στέκεται απέναντι σε όσους επιχείρησαν να μειώσουν την εμβέλεια της νίκης αυτής, υιοθετώντας την προπαγανδιστική διαστρέβλωση του «λεφτά υπάρχουν» από τους ένοχους θιασώτες της δήθεν επανίδρυσης του κράτους και αργότερα των Ζαππείων»

Ο κ. Παπανδρέου δήλωσε ότι δεν τον ενδιαφέρουν οι κυβερνητικές καρέκλες και σε ό,τι αφορά στο ΠΑΣΟΚ παρατήρησε: «Υπάρχει στο ΠΑΣΟΚ κόσμος που μοιράζεται τις αξίες και υπερασπίζεται τη διαδρομή και τις στρατηγικές επιλογές του ΠΑΣΟΚ. Δεν θέλει να το κρύψει - ούτε θέλει η επίκληση του ονόματος ΠΑΣΟΚ να γίνεται μόνο προεκλογικά και μόνο για την ψήφο στο παραβάν. Η Ελλάδα, όλοι μας χρειαζόμαστε ένα Κίνημα πρωταγωνιστή προοδευτικών αλλαγών. Ο πολιτικός μας χώρος, ο χώρος της προόδου, της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, είναι εκείνος ο χώρος που μπορεί να ηγηθεί της προσπάθειας σχηματισμού ευρύτερων συναινέσεων που έχει ανάγκη η χώρα για να αλλάξει, να πάει μπροστά.

Δεν μιλάμε για κανέναν τρίτο πόλο.

Μιλάμε για τον πόλο που πρέπει και μπορεί να είναι κυρίαρχος ιδεολογικά και πολιτικά στην Ελληνική κοινωνία, στη χώρα.

Δεν αξίζει σε αυτόν το χώρο να ετεροπροσδιορίζεται από καμία δεξιά ή αριστερή συντήρηση.

Μπορούμε.

Έχουμε έργο και πολιτικές επιλογές που κάθε μέρα δικαιώνονται ακόμα και από αυτούς που μας πολεμούσαν.

Ας τα υπερασπιστούμε.

Έχουμε το καλύτερο στελεχιακό δυναμικό, στελέχη που έζησαν τις αλήθειες, σήκωσαν την Ελλάδα στις πλάτες τους την κρίσιμη ώρα και είναι περήφανοι για αυτό.

Ας ξαναβρεθούμε.

Είμαστε πολλοί, πάρα πολλοί που μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες.

Οραματιζόμαστε και μπορούμε να διαμορφώσουμε μια πρόταση προοδευτικής διακυβέρνησης που να οδηγήσει τη χώρα και την Ελληνική κοινωνία, σε μια βιώσιμη ανάπτυξη, που να παράγει υγιή πλούτο, βιώσιμες θέσεις εργασίας και να διανέμει δίκαια το αποτέλεσμα των κόπων του Ελληνικού λαού.

Μπορούμε να το κάνουμε.

Αυτό το Κίνημα προοδευτικών αξιών πρέπει να αναβιώσουμε και στην Ελλάδα.

Από παντού έρχεται το ίδιο μήνυμα:

Όλοι αναζητάμε μια νέα αρχή.

Όλοι διψάμε και ελπίζουμε σε ένα καινούργιο ξεκίνημα που θα συμβάλλει καθοριστικά στην αναγέννηση της χώρας.
Ήρθε η ώρα να ακουστεί η δικιά μας φωνή για…

Ένα Κίνημα προοδευτικών αξιών, απέναντι στο συντηρητικό κυνήγι της εξουσίας.

Ένα Κίνημα αλήθειας, απέναντι στον ανορθολογισμό.

Ένα Κίνημα - πρωταγωνιστικό προοδευτικό πόλο ευρύτερων συνεργασιών, όχι «πατερίτσα» της δεξιάς ή αριστερής συντήρησης.

Ένα Κίνημα Συμμετοχής και Αυτοοργάνωσης, απέναντι στον ελιτισμό και τα παιχνίδια κορυφής, που δεν αφορούν κανέναν».

Οι συγκεντρωμένοι υποδέχθηκαν τον πρώην πρωθυπουργό φωνάζοντας το όνομά του και το σύνθημα «Γιώργο μαζί για την αλλαγή», ενώ ο νέος που τον προσφώνησε ζήτησε από τον κ. Παπανδρέου να προχωρήσει σε συγκρούσεις.
Το «παρών» στην εκδήλωση έδωσαν οι πρώην βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Φίλιππος Πετσάλνικος, Γιώργος Πεταλωτής, Αλέξανδρος Αθανασιάδης, Ηλίας Βλαχόπουλος.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή:www.capital.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Μέσα στο χαμό, ο ΓΑΠ απειλεί να κάνει κόμμα

Με δήλωσή του ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωσε πως είναι έτοιμος να αναλάβει πρωτοβουλία στη δύσκολη συγκυρία που βρίσκεται η χώρα και υποστηρίζει πως αν δεν εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα κάνει κόμμα

 Nick Paleologos / SOOC

Αναλυτικά η δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου

Οι περιστάσεις επιβάλλουν σε όλους μας, σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις, να μιλήσουμε με καθαρό λόγο.

Η χώρα μας σήμερα βρίσκεται ξανά στην δίνη μιας κρίσης.

Κρίση αξιοπιστίας. Κρίση που καλλιεργεί νέα ερωτηματικά στους εταίρους μας.

Δεν θα έπρεπε.

Είναι κρίση που επαναφέρει συζητήσεις στις διεθνείς αγορές για Grexit και χρεοκοπία.

Η κρίση αυτή, απειλεί να υπονομεύσει την ανεπανάληπτη προσπάθεια που έκανε ο Ελληνικός λαός τα τελευταία χρόνια.

Και αυτό, είναι και άδικοκαι απαράδεκτο.

Γιατί η χώρα μας, με θυσίες, κόπο και προσπάθειες που ξεκίνησαν από τις αρχές του 2010, κατάφερε να κάνει τη μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή στην ιστορία των χωρών του ΟΟΣΑ, αλλά και να πρωτεύσει – από τότε – σε ρυθμό μεταρρυθμίσεων.

Όμως, όπως λέω πάντα, τα ελλείμματα που περιορίσαμε δραστικά, δεν ήταν παρά το σύμπτωμα μιας βαθύτερης κρίσης.

Κρίση Δημοκρατίας.

Κρίση ενός πελατειακού συστήματος. Ενός κράτους και ενός οικονομικού, μιντιακού και πολιτικού κατεστημένου, που πολλαπλασίαζε αδικίες αντί να προωθεί αξίες, στήριζε τον παρασιτισμό αντί της παραγωγικής Ελλάδας, σπαταλούσε ή επέτρεπε κάποιοι να ιδιοποιούνται πόρους και χρήματα του Ελληνικού λαού αντί να τα διαχειρίζεται με διαφάνεια υπέρ του δημοσίου συμφέροντος. Επένδυε στην διατήρηση της εξουσίας, αντί της υγιούς και βιώσιμης ανάπτυξης της χώρας μας.

Κρίση ενός πελατειακού συστήματος, που διατηρούσε την εξουσία κρατώντας τον Έλληνα και την Ελληνίδα όμηρους μέσα από εξαρτήσεις και δουλείες. Ενός συστήματος που και σήμερα θέλει συνειδήσεις εξαγορασμένες ή φοβισμένες από τις κατεστημένες δυνάμεις της χώρας.

Αυτές οι δυνάμεις και οι δομές που επέβαλαν, αποτέλεσαν και αποτελούν το εμπόδιο για να πάει η χώρα μπροστά, να ανθίσουν οι υγιείς πρωτοβουλίες, να αξιοποιηθεί ο ανθρώπινος και φυσικός της πλούτος για το κοινό καλό. Να αναδείξει ό,τι καλύτερο διαθέτει ο Ελληνισμός.

Αυτές οι δυνάμεις, οι πρακτικές και οι δομές, έφεραν τα ελλείμματα και τελικά την εξάρτηση.

Αυτές ευθύνονται που μας οδήγησαν να έχουμε την ανάγκη ενός μνημονίου, που πράγματι, αποτελεί μια επώδυνη μετάβαση.

Και οι εταίροι μας έχουν σημαντικές ευθύνες, για το γεγονός ότι, το κόστος αυτής της μετάβασης ήταν και είναι τόσο οδυνηρό.

Αλλά όσο και εάν θέλουμε να ασκήσουμε δικαιολογημένη κριτική στους εταίρους μας ή στην δύναμη των διεθνών αγορών, ευθύνη δικιά μας ήταν και είναι να κάνουμε την Ελλάδα ισχυρή.

Να στέκεται στα δικά της πόδια, με τις δικές της δυνάμεις, ώστε να μην είναι εξαρτημένη και εκτεθειμένη στις βουλήσεις των διεθνών αγορών ή τις υπερβολικές απαιτήσεις των εταίρων.

Η ηγεσία της κυβέρνησης – αφού η κυβέρνηση ούτε συνεδριάζει, ούτε αποφασίζει, έκανε τις επιλογές της και ανακοίνωσε τις αποφάσεις της. Αποφάσεις, που ήρθαν σαν φυσική συνέχεια των επιλογών επί τη βάση των οποίων διαπραγματεύτηκε με τους εταίρους μας, αυτήν την τελευταία περίοδο, αλλά και της συνολικότερης στάσης της, που ουσιαστικά συνιστά αποδοχή δύο αδιέξοδων παραγόντων:

Πρώτον. Του – στα όρια του γραφικού – «ανταγωνισμού» Κυβέρνησης και Αντιπολίτευσης σε αντιμνημονιακή ρητορεία, με εύκολα λόγια.

Δεύτερον, συνακόλουθο του πρώτου. Της πρωτοφανούς απουσίας, Κυβέρνησης και Αντιπολίτευσης, από το μέτωπο αντιμετώπισης των βαθύτερων αιτιών, που μας οδήγησαν στην κρίση και στα πρόθυρα μιας εθνικής τραγωδίας, κρυπτόμενες και οι δύο πίσω από αντιμνημονιακές ιαχές.

Η κρίση σήμερα, έρχεται ως αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο πολιτεύτηκαν μέχρι τώρα και οι δύο πλευρές, καθώς βρέθηκαν μακράν της αδήριτης ανάγκης να συγκρουστούν με τις πελατειακές αντιλήψεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές, που αποτελούν την πηγή των δεινών που ταλανίζουν τη χώρα και τον Ελληνικό λαό.

Δηλαδή, με όσα, κατά κύριο λόγο, ευθύνονται για τις τραγικές συνέπειες της κρίσης, που βιώνουν οι Έλληνες και πληρώνουν δυσανάλογα οι πιο αδύναμοι και οι μονίμως εγκαλούμενοι – αλλά και μονίμως συνεισφέροντες στα δημόσια οικονομικά.

Και σήμερα με τα διλήμματα που και οι δύο θέτουν, της προεδρικής εκλογής ή μη, των εκλογών ή μη, σε καμία περίπτωση δεν θέτουν και επί της ουσίας το πραγματικό δίλημμα, αυτό που αφορά την μετάβαση στην «μεταπελατειακή Ελλάδα».

Όσο για την έξοδό μας από το μνημόνιο, θα είναι γράμμα κενό εάν αναπαράξουμε και πάλι ένα άδικο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα νομής της εξουσίας.

Αποτέλεσμα όλων αυτών; Την ώρα που η χώρα χρειαζόταν να αξιοποιήσει με όλους τους τρόπους την δυναμική των θυσιών του Ελληνικού λαού και των πρωτοφανών αποτελεσμάτων που πέτυχε, να βρίσκεται απέναντι από τους εταίρους μας, χωρίς διαπραγματευτικό οπλοστάσιο, αλλά και στο αδιέξοδο που διαμόρφωσαν, τόσο η ίδια η ηγεσία της Κυβέρνησης με τις επιλογές της, όσο και η ηγεσία της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης με την δήθεν φιλολαϊκή πολιτική της.

Έτσι, η μεν ηγεσία της Κυβέρνησης απώλεσε το όποιο πολιτικό της κεφάλαιο, η δε ηγεσία της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης βρίσκεται εγκλωβισμένη στον ιστό που η ίδια ύφανε.

Ο λαϊκισμός – των εύκολων λόγων, κοινό στοιχείο της πολιτικής αντίληψης και πρακτικής τους, μετετράπη σε τιμωρό.

Αλλά το τίμημα της αβεβαιότητας καλούνται να καταβάλουν οι πολίτες.

Πέντε χρόνια από την εκδήλωση της κρίσης, η χώρα βρέθηκε στη χειρότερη δυνατή θέση που θα μπορούσε να διανοηθεί κανείς. Ένας βασικός λόγος είναι ότι, τα τρία τελευταία χρόνια αυτής της πενταετίας, επανέκαμψαν αντιλήψεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές που δεν βρίσκονταν σε αντιστοίχιση με τα πραγματικά διακυβεύματα που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε.

Στα τέλη του 2011, οι πολίτες θα καλούνταν να δώσουν αυθεντική απάντηση σε πραγματικά διακυβεύματα και πραγματικά δεδομένα. Ένα χειροπιαστό πρόγραμμα, που προέβλεπε και την τεράστια δανειοδότηση της χώρας μας και το μεγαλύτερο ιστορικά κούρεμα χρέους που έγινε ποτέ.

Σήμερα, καλείται η Βουλή να δώσει διέξοδο, που όμως και οι δύο πλευρές με τη στάση τους υπονομεύουν. Και οι πολίτες, θα κληθούν, αν χρειαστεί, να επιλέξουν μια από τις δύο πολιτικές επιλογές, που και οι δύο – τόσο «συγκρουόμενες» μα τόσο ίδιες, ευθύνονται για το αδιέξοδο.

Έτσι,

Αντί για έξοδο από το μνημόνιο στα τέλη Δεκεμβρίου του 2014, όπως ήταν προγραμματισμένο εδώ και τρία χρόνια, έχουμε παράταση με άδηλη έκβαση.

Αντί για ευτυχή κατάληξη της αξιολόγησης των πεπραγμένων, που θα οδηγούσε στην υιοθέτηση και εκ μέρους των εταίρων μας, μιας στρατηγικής που θα είχαμε εμείς διαμορφώσει, δηλαδή, μιας συμφωνίας που θα μπορούσε να είχε συμφωνηθεί μήνες πριν, καμία συμφωνία – και απόλυτη αβεβαιότητα.

Και σε περίπτωση πρόωρων εκλογών, η όποια κυβέρνηση, δεν θα έχει παρά απειροελάχιστα χρονικά περιθώρια να διαπραγματευτεί ουσιαστικά οτιδήποτε με τους εταίρους μας, προτού εκπνεύσει η παράταση των δύο μηνών.

Αντί να έχουμε διαμορφώσει μια Συμφωνία, που θα αποτελούσε παράλληλα και ένα Συμβόλαιο με τον Ελληνικό λαό, Συμβόλαιο δικό μας, που εμείς, με δική μας πρωτοβουλία θα είχαμε συνάψει, εθνικό, για τα παραπέρα βήματα που θα καθιστούσαν τη Ελλάδα χώρα διαφάνειας, χρηστής διοίκησης, δικαιοσύνης και βιώσιμης ανάπτυξης, αντιδικούμε για το πως θα διαχειριστούμε την αυριανή εξουσία.

Και βεβαίως, αντί για συνεννόηση, έστω στα στοιχειώδη, μετά από όσα περάσαμε, οι ηγεσίες Κυβέρνησης και Αντιπολίτευσης ανταγωνίζονται για το ποιος θα προκαλέσει μεγαλύτερο φόβο στον Ελληνικό λαό και επομένως αστάθεια στη χώρα. Υπονομεύουν έτσι – προκαλώντας φόβο και ανασφάλεια – ένα εθνικό πλεονέκτημα του Ελληνισμού που είναι η ίδια η δημιουργικότητα και συμμετοχή των Ελλήνων πολιτών σε όσα αφορούν την συλλογική μας πορεία.

Οι έχοντες την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας, απέτυχαν να την οδηγήσουν στην «επόμενη μέρα», παρά την διακομματική στήριξη στη Βουλή, παρά τις πρωτοφανείς συνθήκες κοινωνικής ηρεμίας σε σχέση με αυτά που αντιμετωπίσαμε εμείς την περίοδο 2009-2011 και παρά το γεγονός ότι, οι δυσκολότερες αποφάσεις μεταρρυθμίσεων και προσαρμογής έγιναν επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ.

Και δυστυχώς, η ηγεσία της σημερινής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, συναγωνίζεται και ξεπερνά σε ανευθυνότητα την ηγεσία της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης της περιόδου 2009-2011.

Και από τις δύο πλευρές ουδεμία προσπάθεια διαλόγου. Ακόμη και τα κυβερνητικά όργανα «αργούν».

Ουδεμία προσπάθεια συνεννόησης μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων – πόσο μάλλον και των κοινωνικών εταίρων.

Ουδεμία προσπάθεια εξεύρεσης ενός μίνιμουμ κοινού τόπου, που θα διασφάλιζε μια βιώσιμη προοπτική για τη χώρα και την οικονομία.

Ουδεμία προσπάθεια οικοδόμησης ενός αξιόπιστου και αποτελεσματικού διαπραγματευτικού οπλοστασίου, όχι μόνον έναντι των εταίρων μας, αλλά και για την ουσιαστική αντιμετώπιση των πραγματικών αιτιών που μας οδήγησαν στο χείλος μιας εθνικής καταστροφής.

Τα αντιμνημονιακά καλλιστεία στα οποία επιδόθηκαν και οι μεν και οι δε, οδηγούν την Ελλάδα σε απαράδεκτο και επικίνδυνο αδιέξοδο μιας και δεν απαντούν στα πραγματικά διακυβεύματα.

Και βεβαίως, ουδεμία ουσιαστική συζήτηση για το πως θα ενταχθεί η χώρα στα νέα δεδομένα που διαμορφώνονται παγκοσμίως, στον καταμερισμό εργασίας για την παραγωγή υγιούς οικονομικού αποτελέσματος και βιώσιμων θέσεων εργασίας.

Αντιθέτως, απόλυτη προσήλωση στον μοναδικό κοινό τόπο που χαρακτηρίζει τη στάση των σημερινών ηγεσιών, τα μικροκομματικά τους συμφέροντα, που οικοδομήθηκαν γύρω από ένα ψευτοδίλημμα: ποιος θα σκίσει γρηγορότερα το Μνημόνιο. Πώς θα ξεφορτωθούμε τους «κακούς» της τρόικα – χωρίς να έχουμε οικοδομήσει τα δικά μας θεμέλια, ώστε να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις.

Καμία σοβαρότητα, καμία νέα μεταρρύθμιση της προκοπής, καμία επιλογή που να συνεισφέρει προστιθέμενη αξία στις θυσίες του Ελληνικού λαού και να αξιοποιεί τα πρωτοφανή αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας. Αντιθέτως υπονομεύτηκαν θεσμικές αλλαγές που αποτελούσαν τη βάση μιας άλλης συμπεριφοράς και λειτουργίας της πολιτείας.

Το 2011, με την πρόταση για δημοψήφισμα – και μάλιστα, σε αντίθεση με ό,τι σήμερα συμβαίνει, επί ειλημμένης απόφασης, συγκεκριμένης και σαφούς, απόφασης που έφερνε χρήματα στη χώρα και συνέβαλε στην ουσιαστική και αποτελεσματική περικοπή και αναδιάρθρωση του χρέους, απόφαση που επετεύχθη με την συμφωνία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26ης-27ης Οκτωβρίου του 2011 και έδινε προοπτική στη χώρα, ξεσκεπάσαμε την υποκρισία πολλών και επιβάλλαμε τελικά συναίνεση, που εκφράστηκε με την συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας.

Μπροστά στην ανάγκη εθνικής συνεννόησης, οδηγηθήκαμε ακόμα και σε αλλαγή Πρωθυπουργού, ο οποίος είχε εκλεγεί με το 44% του Ελληνικού λαού.

Αλλά η ηγεσία της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε άλλα σχέδια, που δεν αφορούσαν την εθνική προσπάθεια και την επιδίωξη συναινέσεων και προκάλεσε τις διπλές εκλογές του 2012, που παρ’ ολίγον να οδηγήσουν τη χώρα σε χρεοκοπία.

Δηλαδή, σε ό,τι προσπαθούσαμε με νύχια και με δόντια να αποφύγουμε – χάριν επιδιώξεων που δεν είχαν καμία σχέση με το εθνικό συμφέρον.

Το μήνυμα είναι σαφές: καθήκον μας είναι, να μην επιτρέψουμε να επαναληφθούν τα ίδια λάθη – τουλάχιστον στο βαθμό που μας αναλογεί.

Με αυτά τα δεδομένα,

Όλες οι δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις του τόπου, οφείλουν άμεσα, χωρίς δεύτερες σκέψεις, να αναλάβουν τις ευθύνες τους, ώστε να διαμορφωθεί περιβάλλον ευρύτερων συναινέσεων.

Η παρούσα Βουλή μπορεί και πρέπει να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Και να καταστεί δυνατή, η συγκρότηση μιας κυβέρνησης, η οποία θα πρέπει:

- Να στηρίζεται σε ξεκάθαρο προγραμματικό πλαίσιο, για πραγματικές μεταρρυθμίσεις, με σαφές δημοκρατικό και προοδευτικό πρόσημο.

- Να επιδιώξει στοιχειώδη συνεννόηση οικοδόμησης διαπραγματευτικού πλαισίου για την αξιολόγηση των δεσμεύσεων της χώρα έναντι των εταίρων της.

- Να επιδιώξει εθνική συνεννόηση για την οριστική διευθέτηση του δημοσίου χρέους.

- Να προχωρήσει σε ουσιαστική, προοδευτική, ιστορικής σημασίας Συνταγματική Αναθεώρηση.

- Να αξιοποιήσει τον θεσμό του δημοψηφίσματος, δηλαδή, τη δυνατότητα να αποφασίσει ο ίδιος ο πολίτη, για την προώθηση μεγάλων θεσμικών τομών στη χώρα

- Να επιδιώξει εθνική συνεννόηση για την έξοδο από το Μνημόνιο και την ασφαλή μετάβαση στην «επόμενη μέρα».

Ευχής έργο είναι – και για να μην χαθούν οι θυσίες του Ελληνικού λαού και για να διαμορφώσουμε μια Ελλάδα ισχυρή και δίκαιη -, έστω αυτή την ύστατη ώρα, η μεν ηγεσία της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα, η δε ηγεσία της Κυβέρνησης να αντιληφθεί επιτέλους, ότι φέρει πρωτίστως την ευθύνη άμεσων πρωτοβουλιών, γνωρίζοντας ότι ουδεμία προσωπική πολιτική πορεία υπερτερεί της διασφάλισης του εθνικού συμφέροντος.

Στην απευκταία περίπτωση, που δεν υπάρξει μια τέτοια θετική εξέλιξη και η ανευθυνότητα οδηγήσει τη χώρα σε εθνικές εκλογές, καλούμαστε όλοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

Οι υγιείς παραγωγικές και δημιουργικές δυνάμεις του τόπου, επιθυμούν να οδηγηθούμε σε έναν δρόμο αξιοπρέπειας, προοπτικής και ελπίδας.

Οι προοδευτικές δυνάμεις της χώρας, μπορούν και πρέπει να συμβάλλουν και στην υπέρβαση του αδιεξόδου και στην διαμόρφωση μιας βιώσιμης πορείας, για την Ελλάδα και τον Ελληνικό λαό.

Αυτό είναι το χρέος μας και σε αυτό θα ανταποκριθούμε.


H αντίδραση του ΠΑΣΟΚ

«Όλοι θα ανταποκριθούμε στο χρέος μας αρκεί να το θυμόμαστε και να το υπολογίζουμε σωστά» σχολίασε τη δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου το γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ.

Ειδικότερα, στην ανακοίνωσή του το κόμμα αναφέρει ότι «το ΠΑΣΟΚ λειτουργεί και θα λειτουργεί ως εγγυητής της εθνικής σταθερότητας και θα αντιταχθεί στην πρόκληση πολιτικής σύγχυσης και αβεβαιότητας τόσο πριν όσο και μετά την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας».

Υπενθυμίζεται ότι, στη δήλωσή του ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου είχε αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι «οι προοδευτικές δυνάμεις της χώρας, μπορούν και πρέπει να συμβάλλουν και στην υπέρβαση του αδιεξόδου και στην διαμόρφωση μιας βιώσιμης πορείας, για την Ελλάδα και τον Ελληνικό λαό. Αυτό είναι το χρέος μας και σε αυτό θα ανταποκριθούμε».

http://www.thepressproject.gr/article/70248/Komma-an-den-eklegei-PtD.

Διαβάστε περισσότερα ...

Το ΠΑΣΟΚ «υιοθετεί» τον Λυκούδη;

Πρόβλημα στις σχέσεις ΔΗΜΑΡ - ΠΑΣΟΚ

Στο ΠΑΣΟΚ δεν κρύβουν το ενδιαφέρον τους για τις κινήσεις του Σπύρου Λυκούδη και της Μεταρρυθμιστικής Τάσης της ΔΗΜΑΡ, που διέκοψε χθες κάθε δεσμό με το κόμμα του Φώτη Κουβέλη.

Με τον ίδιο τον Σπύρο Λυκούδη να δηλώνει πως θα εργαστεί στην κατεύθυνση της συγκρότησης του ευρύτερου χώρου, ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ Δημήτρης Καρύδης, τον χαρακτήρισε χθες ως ένα «θετικό πρόσωπο» στην προσπάθεια ανασυγκρότησης του χώρου της Κεντροαριστεράς, μη κρύβοντας ότι η Χαριλάου Τρικούπη θα ήθελε την συμπόρευση μαζί του. «Αυτή η συνεργασία, η συμπόρευση είναι χωρίς προαπαιτούμενα, αρκεί ο καθένας να σέβεται την ιστορία και τη διαδρομή του άλλου», είπε, σημειώνοντας ότι στελέχη όπως ο κ.Λυκούδης έχουν σεβασμό και ως προς τα μεγέθη και ως προς την πορεία των πραγμάτων και ως προς τις δυσκολίες που αντιμετώπισε το ΠΑΣΟΚ, η Δημοκρατική Παράταξη στο παρελθόν. Θύμισε μάλιστα ότι την εποχή που η ΔΗΜΑΡ αποφάσισε την έξοδό της από την κυβέρνηση, ο κ. Λυκούδης ήταν αντίθετος, γιατί πίστευε ότι θα πρέπει να υπάρχει αυτή η κοινή πορεία για το καλό της χώρας για την έξοδο από την κρίση και τα μνημόνια.

Στο ίδιο μήκος κύματος, ως έναν «σημαντικό πολιτικό και σοβαρό πρόσωπο» περιέγραψε τον Σπύρο Λυκούδη ο υπουργός Παιδείας Ανδρέας Λοβέρδος, εκτιμώντας ότι μπορούν να αποκτήσουν κοινό δρόμο. «Τώρα που παίρνει πρωτοβουλίες και μπαίνει μπροστά και η δική μας πορεία συνυφαίνετα με τη δική του πορεία», είπε.
Κατόπιν τούτων, κάθε άλλο παρά θα πρέπει να αποκλείεται μία επιχείρηση προσέγγισης του ανεξάρτητου πλέον βουλευτή Επικρατείας της ΔΗΜΑΡ το αμέσως επόμενο διάστημα. Τ ερώτημα είναι αν η "υιοθέτηση" του Λυκούδη από το ΠΑΣΟΚ θα δημιουργήσει τριβές μεταξύ της Αγίου Κωνσταντίνου και της Χαριλάου Τρικούπη και θα βάλει εμπόδια στον επίσημο διάλογο για την Κεντροαριστερά που είχε ξεκινήσει με τη συνάντηση των αντιπροσωπειών των δύο κομμάτων πριν λίγο καιρό. Η απάντηση είναι: μάλλον ναι...

http://www.matrix24.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Η Μεταρρυθμιστική Τάση και ο Σπύρος Λυκούδης αποχαιρέτησαν τη ΔΗΜΑΡ

Τόσο ο Σ. Λυκούδης όσο και τα στελέχη που συγκροτούν τη Μεταρρυθμιστική Τάση επικύρωσαν την αποχώρησή τους από τη ΔΗΜΑΡ

Στέλιος Μπαμιατζής

news247 

Αυτό αποφασίστηκε σε βραδυνή σύσκεψη σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας.

Η απόφαση των στελεχών που μετείχαν μέχρι πρόσφατα στα καθοδηγητικά όργανα της ΔΗΜΑΡ ήταν ομόφωνη και τα 26 μέλη της Κ.Ε πρόκειται τις επόμενες ημέρες να υποβάλλουν και τυπικά τις παραιτήσεις τους και να αποχωρήσουν από το κόμμα.

Όσον αφορά στο βουλευτή Επικρατείας Σπύρο Λυκούδη που ηγείται της Μεταρρυθμιστικής Τάσης, τις επόμενες ημέρες πρόκειται να αποφασίσει την ανεξαρτητοποίησή του από την Κ.Ο της ΔΗΜΑΡ. Το αν θα επιστρέψει την έδρα που κατέχει στο κόμμα δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί.

Ως επόμενο βήμα των αποχωρούντων προσδιορίζεται η σύγκληση πανελλαδικής σύσκεψης τις επόμενες εβδομάδες ώστε να αποφασιστούν οι πρωτοβουλίες που θα ληφθούν για τη συγκρότηση της Κεντροαριστεράς στον προοδευτικό και δημοκρατικό χώρο.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διαβάστε περισσότερα ...

Ο Σημίτης μοιράζει ακόμα την μπάλα

Από τον Παπαδήμο και τον Στουρνάρα μέχρι τον Χαρδούβελη. Η παρέα του πρώην κάνει παιχνίδι Το «εκσυγχρονιστικό μπλοκ» είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό. Μετά τον Βασίλη Ράπανο (που έφτασε μια ανάσα το 2012 και τελικά δεν ανέλαβε) και τον Γιάννη Στουρνάρα (που τελικά ανέλαβε το 2012 και μόλις αποχώρησε), ήρθε η ώρα του τρίτου «εκπροσώπου» της παρέας του Κώστα Σημίτη για τον υπουργικό θώκο του υπουργείου Οικονομικών κατά την περίοδο διακυβέρνησης του... Αντώνη Σαμαρά. Αν συνυπολογίσουμε και τον Λουκά Παπαδήμο, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός από τις 11 Νοεμβρίου 2011 μέχρι τις 16 Μαΐου 2012, συνομολογώντας ένα PSI και το ένα από τα δύο μνημόνια που έχουν βυθίσει τη χώρα στην οικονομική καταστροφή, τότε η παρέα Σημίτη αποδεικνύεται ίσως η πιο πολυπληθής και μακροχρόνια στη διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής τα χρόνια των μνημονίων. Ποιος θα το φανταζόταν πριν από 15 χρόνια; Με τη Νέα Δημοκρατία να κυβερνά, το πιο σημαντικό υπουργείο της κυβέρνησης να περνά από «εκσυγχρονιστή» σε «εκσυγχρονιστή». Από τον έναν συνεργάτη του Σημίτη στον άλλο.Νέος ένοικος της οδού Νίκης είναι λοιπόν από προχθές ο Γκίκας Χαρδούβελης. «Το πρόσωπο άλλαξε. Σηματοδοτεί αυτό κάτι για την πολιτική;» είναι το εύλογο ερώτημα που ανέκυψε αμέσως μόλις ολοκληρώθηκαν η ορκωμοσία και η τελετή παράδοσης - παραλαβής. Όλα τα στοιχεία και οι ενδείξεις λένε ότι η απάντηση είναι πολύ εύκολη. Η ομάδα Σημίτη έχει ταυτόσημες απόψεις όσον αφορά τους κεντρικούς άξονες: ◆ Οι «μεταρρυθμίσεις» θα συνεχιστούν. ◆ Η πολιτική των πρωτογενών πλεονασμάτων επίσης. ◆ Η επιστροφή στην ανάπτυξη θα γίνει μέσα από τις επενδύσεις των ιδιωτών και την ενίσχυση των εξαγωγικών επιχειρήσεων. Τέλος στο μοντέλο της κατανάλωσης και του «εύκολου χρήματος» από τον δανεισμό. Τα ξένα μέσα ενημέρωσης, που από την πρώτη στιγμή καθησυχάζουν την Ευρώπη για τη συνέχιση των «μεταρρυθμίσεων», μάλλον θα δικαιωθούν, ενώ και οι Ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών, που θα καταφθάσουν στην Αθήνα για το τελευταίο Ecofin επί ελληνικής προεδρίας, μάλλον θα έχουν λυμένες τις απορίες τους, τουλάχιστον ως προς τα βασικά ζητήματα. Νέο δάνειο Μόνο σε ένα θέμα υπάρχει... κενό ενημέρωσης. Ο Γκίκας Χαρδούβελης έχει ταχθεί στο παρελθόν υπέρ της εκταμίευσης ενός νέου δανείου από τους δανειστές, ύψους περίπου 11 δισ. ευρώ, ώστε να καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό χωρίς να χρειαστεί να καταφύγουμε στην «ακριβή» λύση της έκδοσης ομολόγων ή την αξιοποίηση των «αποθεματικών» του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Νέο δάνειο σημαίνει νέο μνημόνιο – το λέει και ο Σόιμπλε –, αλλά αυτό έρχεται σε σύγκρουση με το νέο επικοινωνιακό δόγμα, που διαλαλεί ότι θα αφήσουμε πίσω μας την εποχή των μνημονίων. (Στην πραγματικότητα τέτοιο ζήτημα δεν υπάρχει, καθώς, ακόμη και αν λήξει το μνημόνιο, οι υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτό θα παραμείνουν. Το μνημόνιο μόνο ως... έννοια θα φύγει από τη ζωή μας. Βεβαίως, επικοινωνιακά η κυβέρνηση πιστεύει πως λειτουργεί υπέρ της το να πρεσβεύει ότι δεν θα υπάρξει άλλο μνημόνιο. Δυστυχώς γι’ αυτήν, όμως, μόλις μερικά εικοσιτετράωρα πριν από τις εκλογές Σαμαράς, Στουρνάρας και Προβόπουλος συνυπέγραφαν επιστολή προς το ΔΝΤ δηλώνοντας ότι θα αναλάβουν οποιοδήποτε μέτρο χρειαστεί, «καθώς οι συνθήκες αλλάζουν»). ◆ Θα επιμείνει ο Χαρδούβελης στη θέση που διατύπωνε πριν γίνει υπουργός Οικονομικών ή θα προσαρμοστεί στην κυβερνητική... επικοινωνιακή στρατηγική; ◆ Μήπως μέχρι τον Σεπτέμβριο η κυβερνητική στρατηγική θα είναι αυτή που θα πλησιάσει στις απόψεις Χαρδούβελη; Και αυτή την απάντηση μάλλον την πήραμε την Τρίτη, κατά την τελετή παράδοσης - παραλαβής του υπουργείου. «Η φιλοσοφία δεν αλλάζει» ήταν μια από τις πρώτες δηλώσεις του νέου υπουργού Οικονομικών, επιβεβαιώνοντας τον Γιάννη Στουρνάρα στο ότι οι Θερμοπύλες θα φυλαχτούν. Δηλαδή, η διαπραγμάτευση για το χρέος θα γίνει με αρραγές το μέτωπο «Σαμαρά - Χαρδούβελη», όπως ακριβώς σχηματίστηκε και το μέτωπο «Σαμαρά - Στουρνάρα». Εύκολο λοιπόν το πρώτο συμπέρασμα: Τι Στουρνάρας, τι Χαρδούβελης. Η ίδια οικονομική πολιτική θα συνεχιστεί απαρέγκλιτα, τα προαπαιτούμενα για την εκταμίευση των δύο δόσεων, ύψους 1 δισ. εκάστη, θα ικανοποιηθούν και η διαπραγμάτευση – αρχής γενομένης από το φθινόπωρο ή τον χειμώνα – για την επόμενη αναδιάρθρωση του χρέους θα αναχθεί σε... εθνική υπόθεση. Διπλό πρόβλημα Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ο Σαμαράς προσπαθεί να πείσει ότι βρήκε στον Χαρδούβελη τη λύση ενός διπλού προβλήματος: 1. Ένα πρόσωπο «καινούργιο» στα μάτια της κοινής γνώμης, η οποία με την ψήφο της 25ης Μαΐου έδειξε ότι θέλει κάτι να αλλάξει. Ποια κίνηση θα μπορούσε να σηματοδοτήσει την αλλαγή παρά η αντικατάσταση του υπουργού Οικονομικών; Ο Χαρδούβελης έχει στο παρελθόν ταχθεί υπέρ αυτών που εξήγγειλε προεκλογικά ο Σαμαράς περί μείωσης των φορολογικών συντελεστών και θα είναι αυτός που θα υλοποιήσει και τις πρώτες μειώσεις, καθώς υπάρχουν «ανέξοδες» κινήσεις οι οποίες μπορούν να γίνουν άμεσα και να στείλουν «μήνυμα» στην κοινή γνώμη. Μόνο που αυτές οι μειώσεις δεν θα αφορούν το μεγαλύτερο μέρος της... κοινής γνώμης, δηλαδή των φορολογικών υποζυγίων. Πολύ απλά διότι οι πρώτες μειώσεις φόρων θα είναι η αποκλιμάκωση του συντελεστή φορολόγησης των επιχειρήσεων (μέτρο περιορισμένου δημοσιονομικού κόστους, καθώς η φοροδοτική ικανότητα των επιχειρήσεων έχει περιοριστεί στο 1,5 δισ. ευρώ) και η μείωση του ανώτατου συντελεστή της φορολογικής κλίμακας. Και αυτό το μέτρο είναι ανέξοδο. Διότι η κλίμακα αφορά πλέον τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους και όχι το σύνολο των φορολογουμένων. Και μάλιστα τους μισθωτούς και συνταξιούχους με ετήσιο εισόδημα άνω των 42.000 ευρώ (μόνο από μισθούς και συντάξεις, καθώς τα υπόλοιπα εισοδήματα φορολογούνται ξεχωριστά). Τώρα το αν η κοινή γνώμη θα... εκτιμήσει ένα νέο περιβάλλον, στο οποίο οι επιχειρήσεις θα πληρώνουν λιγότερα αλλά τα νοικοκυριά θα εξακολουθήσουν να επιβαρύνονται με την εισφορά αλληλεγγύης για τουλάχιστον έναν χρόνο ακόμη, είναι κάτι που θα φανεί άμεσα. 2. Ένα πρόσωπο το οποίο θα βλέπουν οι Ευρωπαίοι εταίροι και θα αισθάνονται ήσυχοι ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει στο ίδιο μονοπάτι, αυτό των «μεταρρυθμίσεων». Η παρακάτω δήλωση (απόσπασμα από ομιλία) θα μπορούσε να είχε γίνει και από τον Στουρνάρα και από τον Σαμαρά. Έγινε όπως από τον Χαρδούβελη: «Για να ακολουθήσει γρήγορη ανάπτυξη στη μετά το 2014 εποχή, απαιτείται να ολοκληρωθούν σύντομα οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Το ρίσκο λοιπόν είναι να μην ολοκληρωθούν, να κυριαρχήσουν τα συμφέροντα των συντεχνιών, να εξακολουθήσει η καπηλεία της κοινωνίας από παλαιοκομματικές αντιλήψεις, χωρίς αναδιοργάνωση του δημόσιου τομέα, χωρίς μείωση της γραφειοκρατίας κ.λπ. Το ρίσκο μεγεθύνεται από το γεγονός ότι μέχρι σήμερα οι μεταρρυθμίσεις δεν έγιναν κτήμα του ελληνικού λαού, εμφανίστηκαν ως έξωθεν επιβαλλόμενες, σαν να αφορούν κάποιους άλλους, όχι εμάς, σαν κάποιοι “κακοί” να τις επιβάλλουν. Έτσι, καθώς τα πρωτογενή πλεονάσματα θα αυξάνονται, θα μειώνεται η πολιτική δύναμη της τρόικας να μπορεί να επιμένει στις μεταρρυθμίσεις και θα μεγαλώνει η πιθανότητα να αδρανήσουμε, να μην φτιάξουμε τη διάρθρωση της οικονομίας μας όπως απαιτείται, ώστε να μπορούμε να ανταγωνιζόμαστε αποτελεσματικά διεθνώς». Τέτοια ακριβώς θέλει να ακούει και η τρόικα. Όπως επίσης ότι ο δρόμος για τη σωτηρία της χώρας είναι η ενίσχυση των εξαγωγών και των ιδιωτικών επενδύσεων. Και αυτό το υποστηρίζει ο Χαρδούβελης: Πρέπει να δοθεί έμφαση στην αύξηση των επενδύσεων και στην ενίσχυση των εξαγωγών. Η κατανάλωση – κυρίως η ιδιωτική κατανάλωση – πρέπει να συνεχίσει να αυξάνεται, αλλά με μικρότερο ρυθμό από το ΑΕΠ, ώστε σταδιακά το μερίδιο της κατανάλωσης στη διαμόρφωση του εγχώριου προϊόντος να διαμορφωθεί σε πιο λογικά επίπεδα. Οι προτεραιότητες Κατά την τελετή παράδοσης - παραλαβής ο νέος υπουργός Οικονομικών, έστω και αστειευόμενος, έδειξε να μην γνωρίζει το μέγεθος του «φορτίου» που του παρέδωσε ο Στουρνάρας. Οι περίπου 180 φάκελοι που πήρε στα χέρια του ασφαλώς θα του έδωσαν μια σαφή ένδειξη. Άλλο όμως τι λένε τα χαρτιά και άλλο η πραγματική ζωή. Ο Χαρδούβελης αναλαμβάνει υπουργός με σύνθημα «το βάρος στη μικροοικονομία», δηλαδή στην επιχείρηση, στον απλό φορολογούμενο, στη «μονάδα». Την ώρα όμως που θα επιχειρεί να αλλάξει την ατζέντα, θα εξαπολύεται η προγραμματισμένη φορολογική λαίλαπα: ◆ 6 εκατομμύρια ειδοποιητήρια για την πληρωμή του φόρου εισοδήματος. ◆ 7 εκατομμύρια ειδοποιητήρια για την πληρωμή του Ενιαίου Φόρου Ακινήτων. ◆ 1 εκατομμύριο ειδοποιητήρια για την πληρωμή των τελών κυκλοφορίας. Και όλα αυτά για να πληρωθούν μέχρι το τέλος του χρόνου. Τα ληξιπρόθεσμα προς την εφορία θα συνεχίσουν να αυξάνονται με ρυθμό ταχύτερο του 1 δισ. ευρώ μηνιαίως, τα αιτήματα για γενναιότερες ρυθμίσεις θα πέφτουν βροχή από τις εξασθενημένες τάξεις των φορολογουμένων και ο Χαρδούβελης θα πρέπει να πείσει την τρόικα να χαλαρώσει τη στάση της εγκρίνοντας ένα ευνοϊκότερο πλαίσιο για τους οφειλέτες. Άλλο ζήτημα: οι φόροι στα ακίνητα. Σε πρόσφατο συνέδριο ο Χαρδούβελης είχε ταχθεί κατά της υπερφορολόγησης των ακινήτων. Δικά του είναι τα ακόλουθα λόγια: «Παραμονεύει ο κίνδυνος εκποίησης περιουσιακών στοιχείων λόγω υψηλής φορολογίας και η δημιουργία φαύλου κύκλου στις τιμές κατοικιών και την οικονομική δραστηριότητα». Όμως η ανάληψη των καθηκόντων του νέου υπουργού συμπίπτει χρονικά με την είσπραξη του ΕΝΦΙΑ και την επιβολή φόρων ύψους τουλάχιστον 2,5 δισ. ευρώ στα ακίνητα. Συμπίπτει χρονικά με τα άπειρα διαδικαστικά προβλήματα, καθώς έτσι όπως έγιναν τα πράγματα, θα φτάσουμε στο σημείο να έχουν καταλογιστεί οι φόροι των 2,5 δισ. σε 7 εκατομμύρια ιδιοκτήτες και να μην έχουν σταλεί καν τα ειδοποιητήρια για την πληρωμή. Και όταν τελικώς θα φτάσουν τα εκκαθαριστικά, θα γίνει αντιληπτό από όλους ότι τα λάθη στον υπολογισμό του ΕΝΦΙΑ είναι... εκατομμύρια. Πώς θα διορθωθούν; Θα δοθεί χρόνος, λένε από το υπουργείο Οικονομικών, για διόρθωση χωρίς πρόστιμο. Καλό κι αυτό. Έλα όμως που τον Σεπτέμβριο θα είναι εδώ η τρόικα και θα ζητάει να μάθει την εισπρακτική απόδοση του ΕΝΦΙΑ και αν βρει κάτι που δεν της αρέσει θα ζητάει «διορθωτικές κινήσεις»...Ο υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνος Στην έκθεσή του το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ανέδειξε σε υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο για την πορεία της ελληνικής οικονομίας το ζήτημα των «κόκκινων δανείων» προς τις τράπεζες. Με απόλυτη σαφήνεια ξεκαθάρισε ότι οι τράπεζες θα χρειαστούν νέα κεφαλαιακή ενίσχυση, κάτι που αναμένεται να φανεί το φθινόπωρο, οπότε είναι προγραμματισμένο να γίνουν τα νέα stress test υπό την επίβλεψη της Κομισιόν. Σύντομα το ζήτημα θα πάψει να τίθεται στο κλειστό δωμάτιο της κυβερνητικής επιτροπής που έχει συσταθεί για το ζήτημα και θα μπει στην πραγματική ζωή: ◆ Τι θα γίνει με τα κόκκινα δάνεια των νοικοκυριών; Ποιοι θα χάσουν τα σπίτια τους και ποιοι όχι; ◆ Τι θα γίνει με τα κόκκινα δάνεια των επιχειρήσεων; Ποιες θα διασωθούν και ποιες θα κλείσουν; Θα είναι οι μεγάλες επιχειρήσεις; ◆ Θα δοθεί το φιλί της ζωής στους μικρομεσαίους και, αν ναι, σε ποιους; Η κοινή γνώμη περιμένει με μεγάλο ενδιαφέρον να δει ποια θα είναι η θέση του νέου υπουργού πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα, πόσο μάλλον όταν οι φορολογούμενοι γνωρίζουν ότι ο υπουργός έχει εργαστεί επί σειρά ετών ως σύμβουλος στον χώρο των τραπεζών. Δύσκολοι καιροί και για... υπουργούς Οικονομικών. Και, κυρίως, για τις κυβερνήσεις τις οποίες καλούνται να υπηρετήσουν... http://www.topontiki.gr/article/76974/O-Simitis-moirazei-akoma-tin-mpala

Διαβάστε περισσότερα ...

Το σύνδρομο της ΔΗΜΑΡ προσβάλλει και το ΠΑΣΟΚ

Αγγελική Δημοπούλου

Η Ελιά δεν έφερε την άνοιξη στο ΠΑΣΟΚ. Λίγες ημέρες μετά την παραλαβή του 8% στις ευρωεκλογές που διαφημίστηκε ως νίκη, ο Ευάγγελος Βενιζέλος πέρασε στην άμυνα καθώς πληθαίνουν τα στελέχη που μιλούν για ήττα και θέτουν θέμα ηγεσίας.

Ο ίδιος ο πρόεδρος του κόμματος κάνει λόγο για «πέμπτη φάλαγγα» που ήθελε την ήττα αλλά και για εκβιασμούς εν όψει ανασχηματισμού. Φαίνεται πάντως το ΠΑΣΟΚ αρχίζει να πάσχει από «σύνδρομο» ΔΗΜΑΡ καθώς πληθαίνουν ταστελέχη που γλυκοκοιτάζουν προς την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ απαξιώνοντας την Ελιά.

Την Πέμπτη μια μέρα μόλις μετά την παρέμβαση Μωραΐτη τη σκυτάλη πήρε ο Συμεών Κεδίκογλου που χαρακτήρισε «αποτυχία» για το ΠΑΣΟΚ το εκλογικό αποτέλεσμα και έθεσε και αυτός θέμα ηγεσίας στο κόμμα. «Σύμμαχός» του ο Μιχάλης Κασσής που αναρωτήθηκε πόσο χαμηλά πρέπει να πέσουν τα ποσοστά ενός κόμματος για να παραιτηθεί ο αρχηγός του.

Είχε προηγηθεί η κριτική που ασκήθηκε για το εγχείρημα της Ελιάς από κορυφαία στελέχη του κόμματος, όπως οι Σκανδαλίδης, Ρέππας, Γεννηματά. Σε αυτούς προστέθηκε σήμερα και ο Μιχάλης Καρχιμάκης που ζήτησε Συνέδριο με θέμα «αλλαγή πολιτικής πλεύσης με αριστερή κατεύθυνση». Στην ίδια γραμμή ίσως κινηθεί και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. «Το ΠΑΣΟΚ είναι αναγκαίο εφόσον γίνει δύναμη της προοδευτικής Αριστεράς» τιτλοφορείται παρέμβασή του που έχει προαναγγείλει η Εφημερίδα των Συντακτών.

Ενοχλημένος, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προσπάθησε να απομακρύνει τη συζήτηση από το θέμα «νίκη ή ήττα» για την Ελιά στις ευρωεκλογές συνδέοντας τις επιθέσεις προς το πρόσωπό του με τις προσωπικές φιλοδοξίες των στελεχών της «πέμπτης φάλαγγας» για να προσθέσει ότι «δεν πρόκειται να δεχτεί κανέναν εκβιασμό αναφορικά με τον ανασχηματισμό».

Στελέχη προσκείμενα στον Ευάγγελο Βενιζέλο συντονίστηκαν στο ίδιο μήκος κύματος, με τον βουλευτήΠαναγιώτη Ρήγα να υποστηρίζει ότι «έχει στεναχωρήσει κάποιους που το ΠΑΣΟΚ άντεξε» καθώς «σχεδίαζαν την επόμενη ημέρα με βάση ένα αρνητικό αποτέλεσμα». Σημείωσε ακόμη ότι «μεζούρα αριστεροφροσύνης και προοδευτικότητας πρέπει κάποιοι να σταματήσουν να κρατάνε».

Φαίνεται ότι το συνέδριο της «Δημοκρατικής Παράταξης», το οποίο ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε αναγγείλει μετά την νίκη του ΠΑΣΟΚ επί... των δημοσκοπήσεων, κάθε άλλο παρά περίπατος θα είναι για την ηγεσία του κόμματος.

http://tvxs.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Οι τρεις παραπόταμοι της Κεντροαριστεράς

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών επιταχύνουν τις διαδικασίες στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Στη ΔΗΜΑΡ, μετά την εκλογική συντριβή και με τον Φώτη Κουβέλη υπό παραιτηση, αναπτύσσονται πλέον ανοιχτά διαφορετικές τάσεις. Άλλοι κοιτάζουν προς ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι προς Ελιά. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, εξέφρασε αρχικά την ικανοποίησή της για το αποτέλεσμα, δεν συνέβη όμως το ίδιο με ορισμένα στελέχη που θέτουν ζήτημα ηγεσίας και ταυτότητας του κόμματος. Στο νεοσύστατο Ποτάμι - που δεν έπιασε τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων και των προσδοκιών Θεοδωράκη - «ρέουν» προς το πρώτο του συνέδριο σε κάμπινγκ της Θράκης στα τέλη Ιουνίου. Όλα και όλοι στην «κοίτη» της Κεντροαριστεράς και στο επίκεντρο η πρόταση Λυκούδη για συνεργασία των τριών πολιτικών δυνάμεων. 

Ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, Σπύρος Λυκούδης, έχει εκφράσει ανοιχτά τη διαφωνία του με τον πολιτικό σχεδιασμό της ηγεσίας του κόμματος και προσωπικά του Φώτη Κουβέλη. Στο τελευταίο συνέδριο ήρθε σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ, λόγω της άρνησης του Κουβέλη να συμμετάσχει το κόμμα στις διεργασίες στην Κεντροαριστερά που ξεκίνησαν με την «πρωτοβουλία των 58». Η άποψη του προέδρου πλειοψήφησε και ο Σπύρος Λυκούδης αποστασιοποιήθηκε.

Μετά την εκλογική συντριβή ο Σπύρος Λυκούδης, που εμφανίζεται και ως πιθανός διάδοχος του Φώτη Κουβέλη, ηγείται στο εσωτερικό της ΔΗΜΑΡ της ομάδας που επιθυμεί διάλογο με την Ελιά και το Ποτάμι. Αυτή ήταν και η πρόταση που κατέθεσε στην εκδήλωση που διοργάνωσε στην Τεχνόπολη στο Γκάζι. Συγκρότηση κοινής επιτροπής τις επόμενες ημέρες από την Ελιά, το Ποτάμι, και τη ΔΗΜΑΡ, για την έναρξη διαλόγου, χωρίς όρους και προαπαιτούμενα, για την συγκρότηση της «νέας μεγάλης ισχυρής μεταρρυθμιστικής σοσιαλδημοκρατικής παράταξης αντίρροπης στον δεξιό συντηρητισμό και στον αριστερό λαϊκισμό», αυτή ήταν η πρόταση Λυκούδη.

Μεταξύ των προσκεκλημένων δεν ήταν ο Φώτης Κουβέλης, ήταν όμως ο Σταύρος Θεοδωράκης, αλλά και πολλά στελέχη από την Ελιά, το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ και την «πρωτοβουλία των 58». Ενδεικτικό του κλίματος που επικρατεί μετεκλογικά στη ΔΗΜΑΡ είναι πως η πρόταση Λυκούδη για άνοιγμα σε Ελιά και Ποτάμι, έρχεται μια ημέρα μετά την πρόταση πέντε βουλευτών του κόμματος για συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια στιγμή υπάρχουν και στελέχη που συνιστούν «ψυχραιμία», ενώ το θέμα της παραίτησης του Φώτη Κουβέλη, μετά το αρχικό «μείνε» της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και της Εκτελεστικής Επιτροπής, έχει παραπεμφθεί στην Κεντρική Επιτροπή, που θα πραγματοποιηθεί το Σαββατοκύριακο.

Στο ΠΑΣΟΚ πληθαίνουν οι φωνές που θέτουν ζήτημα ηγεσίας και ταυτότητας του κόμματος. Στη λίστα των «επικριτών» προστέθηκε ο βουλευτής Θάνος Μωραϊτης, ο οποίος έθεσε ευθέως θέμα για την παραμονή του Ευάγγελου Βενιζέλου στην ηγεσία του κόμματος. «Δεν κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου. Απαιτείται νέα ηγεσία στην παράταξη η οποία να εμπνέει, να ενώνει και να διευρύνει».

Είχε προηγηθεί ο Κώστας Σκανδαλίδης, που αν και πιο διακριτικά έθεσε επίσης θέμα αλλαγής στην ηγεσία. Ζητήματα πολιτικής ταυτότητας του κόμματος έχει θέσει τις προηγούμενες ημέρες και ο Δημήτρης Ρέππας. Ο Θάνος Μωραϊτης φέρεται να απηχεί απόψεις και άλλων βουλευτών και στελεχών του ΠΑΣΟΚ και η κρίση εσωστρέφειας βαθαίνει παρά την αρχική ευφορία για το 8% της Ελιάς στις ευρωεκλογές.

«Κάποιοι που περίμεναν την εκλογική συντριβή της παράταξης για να διαλύσουν την κυβερνητική σταθερότητα, να ανακόψουν την ασφαλή πορεία  της χώρας και να υποτάξουν την παράταξη στο άρμα της λαϊκιστικής ανευθυνότητας, πρέπει να συνειδητοποιήσουν την πραγματικότητα και να πάψουν να προσβάλλουν τους πολίτες που στάθηκαν δίπλα στη παράταξη, τους υποψήφιους και τα στελέχη που έδωσαν τη μάχη των εκλογών και  τελικά την ίδια της χώρα χάριν της οποίας υπάρχει ιστορικά το ΠΑΣΟΚ», ήταν η απάντηση από τη Χαριλάου Τρικούπη κατά εντολή Ευάγγελου Βενιζέλου.

Η κατάσταση στο Ποτάμι είναι περισσότερο ήρεμη με το νέο κόμμα νέο κόμμα να οδηγείται στο πρώτο «πρωτοποριακό» συνέδριο σε κάμπινγκ της Θράκης. Ένας «κυματισμός» που προκλήθηκε με την παραίτηση του Δημήτρη Παπαδημητριάδη από το κομματικά του καθήκοντα, αφήνοντας αιχμές για την οργάνωση του ιδρυτικού συνεδρίου αλλά χωρίς να αποχωρεί από μέλος του κόμματος, δεν ήταν ικανός να ταράξει τα νερά του Ποταμιού. Υπό τους ήχους «παφλασμών», ο Σταύρος Θεοδωράκης παραβρέθηκε στην εκδήλωση του Σταύρου Λυκούδη τραβώντας τα βλέμματα. Ο ίδιος εξάλλου έχει δηλώσει ανοιχτός σε συνεργασίες.

Τις επόμενες ημέρες, και τουλάχιστον μέχρι την οριστική απόφαση για την παραίτηση του Φώτη Κουβέλη, η πρόταση Λυκούδη αναμένεται να βρεθεί στο επίκεντρο των συζητήσεων στην Κεντροαριστερά. Με τις διεργασίες να εντείνονται, μένει να φανεί αν και ποιοι θα αναζητήσουν κοινό βηματισμό.

http://tvxs.gr/news/ellada/oi-treis-parapotamoi-tis-kentroaristeras

Διαβάστε περισσότερα ...

Στο ΠΑΣΟΚ ακονίζουν τα… κλαδευτήρια για την «Ελιά»

Του Γιάννη Σιδέρη

Οι προεκλογικές δημοσκοπήσεις δημιούργησαν μια μετεκλογική εικονική πραγματικότητα,όσον αφορά τον εκλογικό συνδυασμό  τη Ελιάς. Οι δημοσκοπήσεις κατέγραφαν τη ραγδαίακατάρρευσή της, οι «πολέμαρχοι», επίδοξοι αρχηγοί, ου μην και ο τέως,  είχαν βγάλει τα μαχαίρια από τα θηκάρια και περίμεναν στις γωνίες, ενώ το φιλοθεάμον κοινό ανέμενε η επομένη να βρει τον πρόεδρο Βαγγέλη Βενιζέλο, πολιτικώς, κατακρεουργημένο.
Ως δια μαγείας, η νύχτα του …Αγίου Βαρθολομαίου, απεφεύχθη στο ΠΑΣΟΚ, χάρη στην εικονική πραγματικότητα των δημοσκοπήσεων! Υπό τις εντυπώσεις κατακρήμνισης που είχαν  δημιουργηθεί, το ΠΑΣΟΚ φάνηκε τελικά να διασώζετε, ενώ με τη βοήθεια προπαγανδιστικών μηχανισμών, ο κ. Βενιζέλος σχεδόν ανεδείχθη ως ένας εκ των νικητών της εκλογικής μάχης. Και όλα αυτά τη στιγμή που έχασε το 1/3 των ψηφοφόρων του, ήτοι περί τις 400 χιλιάδες ψήφους, και από το περίπου 12% καταστάλαξε στο 8%!
Με το αποτέλεσμα ο κ. Βενιζέλος αναθάρρησε  και με αυξημένη αυτοπεποίθηση εστράφη προς δύο κατευθύνσεις: αφενός προς την κυβέρνηση όπου θεωρώντας ότι αυξήθηκε το ειδικό βάρος του κόμματος, ζητεί και αυξημένη ποιοτική συμμετοχή στην κυβέρνηση, αφετέρου στο κόμμα του, στο οποίο ανήγγειλε ότι εκόν άκον το Φθινόπωρο θα φυτρώσει πλέον ως «Ελιά», κάτι που έκανε τους παλαιμάχους του κόμματος να αρχίσουν να του τρίζουν τα δόντια!
Ο νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν έχει αίσθηση ιστορικότητας στο ΠΑΣΟΚ. Ενετάχθη ως «έπηλυς» στο κίνημα, μετά την περίοδο του «βρώμικου ’89», υποστηρίζοντας τον Ανδρέα που εδιώκετο(όταν άλλοι, του εκσυγχρονιστικού μπλοκ κυρίως, αν και σαρξ εκ της σαρκός του ΠΑΣΟΚ, ποιούσαν την νήσσαν). Ωστόσο το στελεχικό δυναμικό ποτέ δεν τον είδε ως δικό του, ως έναν εκ των συντρόφων του. Ίσως και ο ίδιος δεν κατανόησε ποτέ ότι στο βαθύ ΠΑΣΟΚ ήταν ολίγον ξένος.
Ωστόσο, ό,τι και να ήταν, η πρόσφατη απόφασή του μάλλον υπερέβη τα εσκαμμένα. Φερόμενος ηγεμονικά, ως… άλλος Γιώργος, αποφάσισε μόνος του και το ανακοίνωσε στους… υπηκόους του ΠΑΣΟΚ. Το Φθινόπωρο  θα γίνει το συνέδριο για την συγκρότηση της Ελιάς. Παράλληλα έκανε εκκλήσεις στη ΔΗΜΑΡ και το Ποτάμι, να απαγκιάσουν κάτω από τον ίσκιο της, αλλά εισέπραξε ηχηρές αρνήσεις. Οι μόνοι που φαίνεται να ανταποκρίνονται είναι οι περίφημοι «58». Όμως οι «58» δεν υφίστανται ως πολιτική δύναμη.
Πρόκειται για καθηγητές, επώνυμους διανοουμένους, οι οποίοι δεν έχουν καμιά αντιστοίχηση σε κοινωνικά σύνολα και εξ΄ αυτού,  καμιά εκλογική απήχηση. Διέπονται δε από έναν ελιτισμό ο οποίος αποκαλύφθηκε κατά την προεκλογική περίοδο. Ήθελαν να «αγωνιστούν», κατερχόμενοι στην εκλογές, βασιζόμενοι στις ψήφους των πασόκων. Όταν τα πράγματα δυσκόλεψαν, με το σταυρό προτίμησης, προτίμησαν να αποσυρθούν σιωπηλά από το στίβο.
Το μεγαλύτερο, ωστόσο, σφάλμα του Βενιζέλου είναι ότι υποτίμησε το στελεχικό δυναμικό του κόμματός του. Σπεύδει να διαλύσει ένα ιστορικό κόμμα που εκ των πραγμάτων έχει ακόμη μια κάποια, έστω κι εξασθενημένη, οργανωτική διάρθρωση, αλλά κυρίως έχει ρίζες στην Κοινωνία  (Τοπική Αυτοδιοίκηση και Συνδικάτα όλων των βαθμίδων), χωρίς να ρωτήσει τα στελέχη. Φυσικό ήταν από την Φώφη μέχρι τον Καρχιμάκη, και από τον Σκανδαλίδη μέχρι τον Ρέππα, να αρχίσει ο ξεσηκωμός, που φυσικά θα έχει συνέχεια ως το φθινόπωρο.
Χαρακτηριστική στην αποφασιστικότητα της ήταν φράση του κ. Ρέππα στο  ιστολόγιό του, όπου μεταξύ  των άλλων, αφού διερωτάται πώς είναι δυνατό να ιδρυθεί η Ελιά χωρίς πρώτα να γίνει συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, ώστε το κόμμα να αποφασίσει την αυτοδιάλυσή του, αναφέρει: «Δεν νοείται παράκαμψη του ΠΑΣΟΚ, της ιστορίας και της παρακαταθήκης του, ώστε να ιδιοποιηθούν τον πολιτικό χώρο σχήματα και παράγοντες που θεωρούν ότι  η παράταξη τους ανήκει. Διαφορετικά, η ρήξη θα είναι αναπόφευκτη και οριστική»! (η υπογράμμιση δική μας).
Εύλογο συμπέρασμα. Ο κ. Βενιζέλος με τη βουλησιαρχία του, την εξουσιαστική του βουλιμία και το αυθόρμητο των ενεργειών του,  κατόρθωσε να έχει το λεγόμενο «ιστορικό ΠΑΣΟΚ» απέναντί του.
Την ελιά δεν την έφαγε ολοκληρωτικά ο δάκος στις εκλογές, αλλά τα κλαδευτήρια άρχισαν να ψαλιδίσουν τη φύτρα της!

http://www.aixmi.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

«Σωσίβιο» στις αυτοδιοικητικές εκλογές ψάχνει ο Βενιζέλος

Γράφει η Άρτεμις Παραδείσου  

Σανίδα σωτηρίας από τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές θα αναζητήσει το ΠΑΣΟΚ για να ισορροπήσει τα όχι και ενθουσιώδη -όπως φαίνεται-ποσοστά που θα καταγράψει η "Ελιά" στην μάχη των ευρωεκλογών. 

Στην Χαριλάου Τρικούπη εκτιμούν ότι στις αυτοδιοικητικές εκλογές οι υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ, αν και επισήμως δεν εμφανίζονται ως έχοντες το χρίσμα, θα καταγράψουν σημαντικές νίκες τόσο σε περιφέρειες όσο και σε σημαντικούς δήμους σε όλη την χώρα. 

Ουσιαστικά στο ΠΑΣΟΚ ευελπιστούν ότι οι υποψήφιοι της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης θα πάνε καλά και ότι θα επαναληφθεί αυτό που συμβαίνει τους τελευταίους μήνες σε επιμελητήρια, συνδικαλιστικά σωματεία και συλλόγους όπου οι υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ-Ελιάς εμφανίζονται κερδισμένοι. Πρόσφατο παράδειγμα οι εκλογές στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών. 

Παράγοντες του κόμματος πιστεύουν ότι το ΠΑΣΟΚ θα μπορέσει να κερδίσει τουλάχιστον 80 δήμους και μάλιστα μεγάλους και ενδεχομένως και 3-4 περιφέρειες κάτι που σημαίνει ότι η "Ελιά" δεν θα οδηγηθεί σε κλίμα ηττοπάθειας στις ευρωεκλογές. 

Την Κυριακή η "Ελιά" παρουσιάζει το πρόγραμμά της σε ειδική εκδήλωση. Αυτό κινείται σε τέσσερις άξονες: κράτος, ευρώπη, ανάπτυξη και πολιτικό σύστημα. 

Σήμερα, δε, συνεδριάζει η εκλογική επιτροπή στα γραφεία του κόμματος με στόχο την κινητοποίηση όλων των στελεχών και κυρίως των απρόθυμων... 

Διαβάστε εδώ: http://newpost.gr/post/341255/swsibio-stis-aytodioikhtikes-ekloges-psaxnei-o-benizelos#ixzz2ySqtAik3

Διαβάστε περισσότερα ...

Το Ποτάμι, τα μπάζα και ο ΣΥΡΙΖΑ

Σταύρος Χριστακόπουλος Μια ομοβροντία κειμένων τις τελευταίες ημέρες, με βαριές υπογραφές μάλιστα, χτυπάει καμπανάκι προειδοποίησης με κοινό παρονομαστή τη διαπίστωση ή τον φόβο διάλυσης του «αστικού» πολιτικού στρατοπέδου και κυρίως της Κεντροαριστεράς. Ας δούμε κάπως αναλυτικά μερικές τέτοιες παρεμβάσεις: «Χρειάστηκαν 10 χρόνια» Την Τρίτη 11 Μαρτίου ο Άγγελος Στάγκος, σε άρθρο του στην ιστοσελίδαΡεπόρτερ, με τίτλο «Δυσοίωνο το μέλλον για την Κεντροαριστερά», σημειώνει, εκκινώντας από τον παραλληλισμό με τη δεκαετία του 1950: «Αυτή η κεντροαριστερά θα βγάλει το λάδι όσων προσβλέπουν και ελπίζουν ότι θα αποκτήσει κάποιο σχήμα. Η εμπειρία από το παρελθόν, δηλαδή από τη δεκαετία του 1950, λέει ότι χρειάστηκαν 10 χρόνια για να καταφέρουν οι αρχηγοί και οι αρχηγίσκοι διαφόρων κομμάτων και κομματιδίων του κεντρώου και του κεντροαριστερού χώρου να συμφωνήσουν στη δημιουργία της βραχύβιας Ένωσης Κέντρου, ενώ το παρόν δεν δημιουργεί προσδοκίες ότι κάτι ανάλογο μπορεί να επιτευχθεί σε συντομότερο χρόνο». «Όπως έχουν τα πράγματα, και με το “Ποτάμι” στο πολιτικό σκηνικό πλέον, οι οιωνοί για το ΠΑΣΟΚ, για την “Ελιά” και για τη ΔΗ.ΜΑΡ. δεν είναι καλοί, ειδικά με την αναταραχή που επικρατεί. Οι “58” σκορπίζουν, στο ΠΑΣΟΚ αλληλοτρώγονται, ο Βενιζέλος δεν τραβάει, η Κεντροαριστερά αντιμετωπίζει αντικειμενικά προβλήματα γιατί δεν μπορεί να υπερασπιστεί τις αρχές της μέσα στο οικονομικό περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί ιδιαίτερα στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη και βεβαίως δεν μπορεί να απαγκιστρωθεί από την κυβέρνηση, όποιος και να είναι ο αρχηγός, εφόσον είναι προσανατολισμένο – και σωστά – στην παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη. Είναι σχεδόν καταδικασμένο να στηρίζει κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, γεγονός που δεν του επιτρέπει διαφοροποίηση. Με λίγα λόγια, θα συνεχίσει να κουβαλάει τον σταυρό του, μέσα στο περιβάλλον του άκρατου λαϊκισμού και του παραλόγου που έχει εδραιωθεί στην Ελλάδα». Η παρωδία Την Κυριακή στην Καθημερινή ο Κώστας Ιορδανίδης, υπό τον τίτλο «Η Ιστορία ως παρωδία», επισημαίνει τον «θρυμματισμό του ελληνικού πολιτικού συστήματος», τον οποίο «αρχίζουν να καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις εν όψει των ευρωεκλογών του προσεχούς Μαΐου», με ιδιαίτερη αναφορά, και αυτός, στη δεκαετία του 1950, η οποία όλο και περισσότερο θυμίζει πολλά σε όλο και περισσότερους: «Η σάρωση του οικονομικού συστήματος θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην αποσύνθεση και των κομμάτων, που διαχειρίστηκαν την εξουσία στη διάρκεια της μεταπολιτεύσεως. Το αντίθετο θα ήταν παράδοξο και αφύσικο». Ύστερα δε από μια αναφορά στις «εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950, όταν η κάλπη ανέδειξε έντεκα κόμματα στη Βουλή και τρεις ανεξαρτήτους» και τον αξιοσημείωτο παραλληλισμό εκείνης της περιόδου με τη σημερινή, σημειώνει: «Δεν είναι λίγοι αυτοί που περιφέρονται εδώ και μήνες αναζητώντας πρόσωπο που θα μπορούσε να συσπειρώσει τους πολίτες, να δημιουργήσει “ρεύμα”. Κατεστημένο όμως δεν υπάρχει πλέον εν αντιθέσει με το παρελθόν. Προσωπικότητες, που να συνδέθηκαν με τις τύχες του έθνους έχουν εκλείψει από καιρό. Ως εκ τούτου αντί “νέου Παπάγου” και “Ελληνικού Συναγερμού” ανέκυψε ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης και το “Ποτάμι”. Για μία φορά ακόμη η ιστορία επαναλαμβάνεται ως παρωδία ή μάλλον ως θεατρική παράσταση, επαρχιωτικής εμπνεύσεως». Και η κατακλείδα: «Σε σύγκριση με τα συμβαίνοντα τη σήμερον, το 1950 φαντάζει έτος πολιτικού επαγγελματισμού εντυπωσιακής ποιότητος». Οι σημαίες ευκαιρίας Την Κυριακή στο Βήμα ο διευθυντής της εφημερίδας Αντώνης Καρακούσης υπογράφει άρθρο με τίτλο «Μια αλλιώτικη συζήτηση», στο οποίο, κατά το αγαπημένο μοτίβο του αρθρογράφου, περιγράφεται μια συζήτηση μεταξύ φίλων, με το ερώτημα «αν η πολιτική κρίση, ως επακόλουθη της οικονομικής, είναι αναπόφευκτη και ικανή να αποδομήσει την όποια σταθεροποίηση της οικονομίας». Αποτυπώνει δε με έμφαση την άποψη ενός εκ των συνομιλητών ως εξής: «Μια χώρα πνιγμένη σε μακρά οικονομική κρίση και με ανεργία κοντά στο 30% δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίσει κάποια στιγμή μείζονα πολιτική κρίση. Νομοτελειακά θα έλθει η πολιτική κρίση αν δεν διαμορφωθούν τάχιστα συνθήκες εξόδου από την οικονομική. Αυτό διδάσκει η παγκόσμια πολιτική ιστορία. Παντού στον κόσμο χώρες που αντιμετώπισαν οικονομικές κρίσεις τέτοιου βάθους οδηγήθηκαν σε πολιτικές καταρρεύσεις εξαιτίας της απαξίωσης των πολιτικών δυνάμεων που θεωρήθηκαν υπεύθυνες της οικονομικής καταστροφής. Το ίδιο, αργά ή γρήγορα, θα συμβεί και στην Ελλάδα. Η πολιτική κρίση είναι μπροστά και κατά πάσα βεβαιότητα θα οδηγήσει σε μεγάλες ανακατατάξεις, οι οποίες θα πλήξουν κυρίως τις ώς τώρα κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις. “Και τι μας περιμένει;” τον διέκοψε κάποιος άλλος της παρέας διερωτώμενος: “Οι λίμνες, τα ποτάμια, η τηλεδημοκρατία, διάφορα προσωποπαγή σχήματα με σημαίες ευκαιρίας θα αντικαταστήσουν τα παραδοσιακά κόμματα, τα οποία ακόμη και σε τούτες τις συνθήκες μπορούν να εγγυηθούν τα βασικά αγαθά της χώρας, ενώ τα νεότευκτα σχήματα μοιάζουν με εκείνα τα παραδομένα σε ξένες δυνάμεις νέα κόμματα της "υπαίθρου", της "νέας πατρίδας" κτλ. των άλλοτε  χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού που δεν μπορούν να εγγυηθούν ούτε την εθνική ενότητα ούτε πολύ περισσότερο την εδαφική ακεραιότητα”. “Αν είναι αυτό το πολιτικό μας μέλλον”, προσέθεσε με έμφαση, “χίλιες φορές ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Τσίπρας, όποιος τέλος πάντων λογοδοτεί σε σχήματα οργανωμένα και ελέγχεται υποτυπωδώς παρά ο καθένας που "φούσκωσε" μέσα στις ιδιαίτερες σημερινές συνθήκες, διαμόρφωσε πλάνη μεγίστη ότι μπορεί να χειρισθεί μείζονα προβλήματα και ανεμίζει ξύλινο σπαθί σωτηρίας». Συμπεράσματα 1. Οι αναφορές στη δεκαετία του 1950 είναι τουλάχιστον αξιοσημείωτες σε όσα αφορούν την κατάσταση της Κεντροαριστεράς και την προοπτική της ανασυγκρότησής της – ακόμη και οι ανησυχίες για το διάστημα που πιθανώς θα χρειαστεί γι’ αυτήν (Στάγκος). 2. Ο συσχετισμός της οικονομικής κρίσης και της χρεοκοπίας με την προοπτική διάλυσης του πολιτικού συστήματος που οδήγησε σε αυτήν είναι πια κοινός τόπος, με όποιο πνεύμα και αν προσεγγίσει κάποιος το θέμα. Η εποχή που τέτοιες προσεγγίσεις, όταν τις καταγράφαμε στην αρχή της κρίσης, αντιμετωπίζονταν σαν... «προφητείες» έχει παρέλθει, αφού η ζωή τις δικαιώνει. 3. Το επόμενο συμπέρασμα αφορά τη – διάχυτη – διαπίστωση ότι το σύστημα εξουσίας της μεταπολίτευσης εκπνέει. Το ερώτημα είναι τι θα το διαδεχθεί. Αυτό σε έναν βαθμό – όχι απαραίτητα καθοριστικό – θα φανεί από το πόσο πολιτική θα είναι η ψήφος απόρριψης στις ευρωεκλογές και σε ποιον βαθμό θα αφορά τον καθένα από τους πρωταγωνιστές της μεταπολίτευσης. 4. Πέρα από τις συμπάθειες και αντιπάθειες του καθενός, μια παράμετρος που θα δώσει το στίγμα των διαθέσεων της ελληνικής κοινωνίας θα είναι η εκλογική επίδοση του Ποταμιού. Όχι απλώς επειδή πρόκειται για φαινόμενο «τηλεδημοκρατίας» (Καρακούσης) και απολίτικου λάιφ στάιλ ούτε μόνο διότι «η ιστορία επαναλαμβάνεται ως παρωδία ή μάλλον ως θεατρική παράσταση επαρχιωτικής εμπνεύσεως» (Ιορδανίδης). Αλλά κυρίως επειδή το ποσοστό του, έστω και αν πρόκειται για ευρωεκλογές, θα καταδείξει τον βαθμό «εγκυρότητας» της πολιτικής στη χώρα μας. Το ίδιο ισχύει και με την ψήφο προς τη Χρυσή Αυγή. Εν τέλει η υπέρμετρη υπερψήφιση ενός ναζιστικού και ενός απολίτικου - λάιφ στάιλ σχηματισμού παραπέμπουν σε φαινόμενα που επικράτησαν – και ακόμη ανθούν – σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης μετά την παταγώδη πτώση του ανατολικού μπλοκ και τη σχεδόν ολοκληρωτική κατάρρευση κάποιων εκ των χωρών που το συναποτελούσαν. Μια ματιά στη σημερινή Ουκρανία, την οποία παρασύρουν στην άβυσσο πολιτικοί «ηγέτες» καταδικασμένοι για σκάνδαλα, κλέφτες του δημοσίου χρήματος, πρώην πυγμάχοι και πατενταρισμένοι φασίστες, δείχνει του λόγου το αληθές. 5. Το πέμπτο συμπέρασμα αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ και τη δυνατότητά του να μετουσιώσει σε πολιτική διεξόδου την ψήφο απόρριψης του μεταπολιτευτικού συστήματος εξουσίας. Ο ίδιος ακόμη ψάχνει και ψάχνεται. Ωστόσο η φύση και η πολιτική απεχθάνονται το κενό. Ιδιαίτερα σε μια χώρα που βρίσκεται σε δεινή κρίση και με πολλαπλά προβλήματα, στην οποία κάθε κυβέρνηση οφείλει, εκτός από την οικονομία, να διαχειριστεί βαρύτατους συμβολισμούς, έννοιες και προβλήματα, όπως η εδαφική ακεραιότητα και η εθνική συνοχή. ● Στα «κατά» του ΣΥΡΙΖΑ, το ότι απαιτείται να «ωριμάσει» εξαιρετικά βίαια. ● Στα «υπέρ» του, το ότι δεν έχει κάψει καμιά από τις πολιτικές δυνατότητες που απαιτεί η εποχή. ● Στα «ζητούμενα», το ότι πρέπει να πείσει ευρύτατα κοινωνικά στρώματα και για τις προθέσεις και για τις δυνατότητές του. Υπ’ αυτήν την έννοια οι επόμενες ευρωεκλογές δεν θα κρίνουν την επόμενη κυβέρνηση, αλλά θα αποτελέσουν ένα γερό «κρας τεστ» για πολλούς και πολλά... http://www.topontiki.gr/article/70064/To-Potami-ta-mpaza-kai-o-SURIZA

Διαβάστε περισσότερα ...

Αξιοδάκρυτα και βαρετά

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Τι μελαγχολική εικόνα! Και τόσο εξοργιστική... Λείψανα του παρελθόντος με βαρύτατες ευθύνες για το κατάντημα της χώρας, αρχηγίσκοι και κομματίδια εσωτερικού χώρου, επαγγελματίες της τουριστικής Κεντροαριστεράς και νέοι άνθρωποι -κόπιες των παλιών ή μάλλον περισσότερο άοσμοι και στεγνοί από αυτούς- να μαλώνουν γύρω από ένα κόμμα που βρίσκεται ημιθανές στην εντατική. Ο πολιτικός αυτισμός και το απύθμενο θράσος στην κορύφωσή τους...

Ανθρώπινο, θα πεις. Και υπαρξιακά αναγκαίο. Η συμμετοχή ακόμη και σε ταραχώδη μνημόσυνα, όπως το προχθεσινό στον «ελαιώνα» του ΠΑΣΟΚ, δίνουν την ψευδαίσθηση ότι υπάρχεις, ότι διεκδικείς ρόλο, ότι δεν σου γύρισε την πλάτη η κοινωνία κι ας φθέγγεται εκείνη για το αντίθετο. Ισως να αισθάνονται ότι τους αδίκησε η μοίρα και δεν βλέπουν ότι τους μίλησε αλλιώς η ιστορία. Και δη, όχι με τον τρόπο που εννοεί ο Ρασούλης σ' εκείνο το μνημειώδες τραγούδι.

Θα ήταν άδικιο να μηδενιστεί η προσφορά ορισμένων εξ αυτών. Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε ριζοτομικό, ανέδειξε νέες δυνάμεις, έκλεισε χάσματα και δημιούργησε συνθήκες -και ελπίδες- δημιουργικής ανατροπής. Αλλά ενεπλάκη νωρίς στη μοίρα της σοσιαλδημοκρατίας. Εγινε καθεστώς και, μεταλλαγμένο, παρουσίασε όλα τα συμπτώματα πρόωρα γερασμένου, ιογενούς οργανισμού. Σε πολλές περιπτώσεις, από τα χρόνια του Ανδρέα Παπανδρέου, θύμιζε συνονθύλευμα μετρίων και ανικάνων, που συντηρούσε όλα τα παλιά παθογενή, ενώ ταυτόχρονα συσσώρευε καινούργια. Κάτι σπίθες σε ορισμένα πεδία εξαφανίστηκαν οριστικά όταν μεταλλάχτηκε προκλητικά από τους χειρουργούς του ψευδώνυμου εκσυγχρονισμού. Και ολοκλήρωσε τον κύκλο του καταστροφικά για τη χώρα και το ίδιο με τον τραγικό Γ. Παπανδρέου και το Μνημόνιο.

Εκείνος ο συκοφαντημένος Τσοβόλας, πεφυσιωμένος κάποια στιγμή και αλαζών, αλλά έντιμος και με αξιοπρόσεκτη προσφορά στο υπουργείο Οικονομικών, πήρε των ομματιών του και παράτησε την πολιτική κλείνοντας το κόμμα που είχε ιδρύσει. Είχε αποδεχθεί αυτό που αρνούνται οι σημερινοί. Οτι δεν έχει νόημα να σκουπίζεις καθημερινά τη σκόνη που απλώνεται στα άδεια ράφια, τη στιγμή που δεν περνάει πελάτης την πόρτα. Οτι δεν έχεις κάτι να πεις. Οτι το μαγαζί πτώχευσε. Οτι, τέλος πάντων, έτσι το βλέπει η κοινωνία.

Καλά. Για τον θρασύτατο Σημίτη που προθερμαίνεται στα κουλουάρ των μήντια, και τον οποίο η δράκα των δικών του θεωρεί... εθνικό κεφάλαιο, δεν αξίζει να ειπωθεί οτιδήποτε. Στη μνήμη του τόπου θα μείνει εσαεί ένας λογιστής περιορισμένων δυνατοτήτων, που είχε καταφέρει να πείσει τους ανυποψίαστους ότι αποτελεί κάτι μεταξύ θεόσταλτου δώρου και μεσσία. Το ίδιο με το κατά Πάγκαλο «σημιταριό» που μας ζάλισε επί μήνες με τους «58» και το φιάσκο τους.

Ομως το πιο μελαγχολικό και τραγικό συνάμα -πέρα από τις πομφόλυγες του Χρυσοχοΐδη που ανακάλυψε ξαφνικά τον Ανδρέα και τη Μελίνα, τους οποίους είχε φροντίσει από χρόνια να τους βάλει στο αρχείο- είναι ο λόγος των νέων, και νεαρών, στελεχών του σημερινού ΠΑΣΟΚ. Τους ακούς και βγάζεις το καπέλο σου στους αφορεσμένους παλιούς με τον ξύλινο λόγο. Ο δικός τους μοιάζει με τον θόρυβο δεκάρας όταν πέφτει στο μωσαϊκό. Ενα απελπιστικό τίποτε, που καμώνεται τον καμπόσο, πασπαλισμένο με ρητορείες περί «νέας εποχής».

Οσα διαμείφθηκαν τις μέρες αυτές στη Συνδιάσκεψη της «Ελιάς» -ύβρεις, απειλές, υπαινιγμοί, καταγγελίες- αποτελούν υλικό για ανακύκλωση. Οπως και οι αντιμαχίες, οι κουβέντες για πιθανή επανάκαμψη του Γ. Παπανδρέου, για νέο κόμμα μετά τις ευρωεκλογές και φυσικά για την ανασύνθεση της περιώνυμης Κεντροαριστεράς. Βαρετά και αξιοδάκρυτα, οξειδωμένα και άχρηστα. Ενδιαφέρουν μονάχα τους επαγγελματίες των ρόλων, που ό,τι είχαν να δώσουν το έδωσαν. Επιμένουν πεισματικά να ταλαιπωρούν την κοινωνία με ίντριγκες και μυστικούς πολέμους, με λιπόθυμες κουβέντες και άνοστα, ξαναζεσταμένα φαγητά συσκευασμένα από τα πρόθυμα μήντια.

Η θηριώδης προβολή και ο πρόσκαιρος θόρυβος που δημιουργεί, τους κάνει να νομίζουν ότι η κοινωνία κρέμεται από τα χείλη τους. Δεν θέλουν να καταλάβουν ότι μιλάνε στο κενό. Οτι ο κόσμος πάει γι' άλλα. Και τους το δείχνει με κάθε τρόπο.

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=419962

Διαβάστε περισσότερα ...