Οι "φαιδροί", οι "συγκροτημένοι" κι ο κοινωνικός ρατσισμός

Βλέπω στο φέισμπουκ και στο τουίτερ, πολλούς που για ψύλλου πήδημα κόπτονται και χαλούν τον κόσμο για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παντός είδους, όπως επίσης και αντιφασίστες-αντιρατσιστές (μάλλον τελικά "αντιφασίστες"-"αντιρατσιστές"), να απαξιώνουν και να χλευάζουν φασιστικότατα-ρατσιστικότατα, τα πρόσωπα που έκαναν την καταγγελία περί χρηματισμού.

Με κοροϊδίες και χαρακτηρισμούς επιπέδου δημοτικού σχολείου γεμάτους εμπάθεια και αηδία.
Αναρωτιέμαι, έχουν δικαίωμα οι "φαιδροί" ή οποιοσδήποτε άνθρωπος παλαβός, ζαβός οποιοσδήποτε, να καταφεύγει και να απασχολεί τη Δικαιοσύνη;
Ή μήπως αυτό είναι μόνο προνόμιο των "σοβαρών", των "έξυπνων" και των "συγκροτημένων".
Κι όταν αποφασίζουν τα "νούμερα", οι "γραφικοί", να καταγγείλουν κάτι, θα δέχονται σάιμπερμπούλιγκ στα κοινωνικά δίκτυα;
Είναι δείγμα ιδιότυπου φασισμού και κοινωνικού ρατσισμού αυτό ή όχι;
Θα αποφασίζουμε εμείς για τη σοβαρότητα μιας καταγγελίας (κι ας προέρχεται από "ελαφρό") ή έχουμε εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη ώστε να αποφανθεί, αν οι καταγγελίες είναι "πέτσινες";

Υπέθετα μέχρι σήμερα ότι αυτά τα ερωτήματα, έχουν απαντηθεί από καιρό, από αιώνες, απ' το Διαφωτισμό (όπως σε κάθε πολιτισμένη κοινωνία) είναι ακαδημαϊκά, και οι απαντήσεις αυτονόητες.
Φαίνεται όμως ότι στην Ελλάδα και σ' αυτό το κομμάτι, δεν υπάρχουν αυτονόητα.

ΥΓ. Δεν τρέφω καμιά εκτίμηση για τον Χαϊκάλη και τον Λαζόπουλο. Κάθε άλλο. Τον πρώτο τον θεωρώ βλάκα και τον άλλο μεγάλη "κουφάλα", καιροσκόπο.

ΥΓ1.Αυτονόητη (ας υπάρχει και κάτι αυτονόητο) η καταδίκη της ανήθικης, άθλιας δήλωσης Παραστατίδη-Βουδούρη.

Δημήτρης Κωνσταντίνου

Διαβάστε περισσότερα ...

Απόψεις στο Διαδίκτυο - Ατομική και συλλογική αλήθεια

Γεώργιος Φλώρος 

Ψυχίατρος και αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης της Διαταραχής Εθισμού στο Διαδίκτυο

Με αφορμή την έναρξη της Ελληνικής έκδοσης του Huffington Post συμμαζεύω κάποιες σκόρπιες σκέψεις της τελευταίας δεκαετίας σχετικά με την έκφραση της γνώμης στο Διαδίκτυο.
Η δεκαετία που αναφέρω αφορά ένα παλιότερο ιστολόγιο που είχα και στο οποίο απλά έγραφα ότι σκεφτόμουν και με έσκαγε, venting steam που λένε και οι Αγγλοσάξονες. Κάποια στιγμή αντιλήφθηκα ότι είχα κοινό, άρχισα να παρακολουθώ περισσότερο άλλα ιστολόγια, μπήκα στη διαδικασία καθημερινής ενασχόλησης, κοκ. Τελικά λόγω αυξημένου φόρτου εργασίας απλά το άφησα στην άκρη, χωρίς τύψεις ή αναστολές.

Αυτό το πρώτο κύμα που έσκασε ήταν ένας προάγγελος του τι θα επακολουθούσε με την έλευση των κοινωνικών δικτύων. Αρκετά χρόνια παλιότερα, όταν μπήκε το Διαδίκτυο διστακτικά στη ζωή μας, ή σωστότερα, όταν διστακτικά η Ελλάδα έβαλε το Διαδίκτυο στα σπίτια αφαιρώντας σταδιακά τις αλυσίδες του dial up και του ISDN, το κλίμα ήταν πολύ διαφορετικό. Υπήρχε ακόμα αυτή η διάχυτη καχυποψία, και αν εκφραστώ και μου γυρίσει μπούμερανγκ, και αν κάποιος τα δει, και αν.... Σταδιακά περάσαμε στην έκφραση χωρίς ονοματεπώνυμο και τελικά στην έκφραση με όλη τη ταυτότητα, τη διεύθυνση, τις φωτό, το που πήγα διακοπές, τι έκανε το παιδί μου σήμερα, κοκ. Όπως λέμε, σε κάθε άνθρωπο υπάρχουν οι πυρηνικές πεποιθήσεις. Είναι δυνατό να άλλαξε ο κόσμος τόσο βαθιά, τόσο γρήγορα;

Αυτό βέβαια είναι μισή αλήθεια. Αφενός δεν είναι πλέον ο ίδιος κόσμος στο Διαδίκτυο. Οι αρχικοί χομπίστες ήταν στη πλειονότητα τους μοναχικά άτομα, που ομαδοποιούνταν με ομοίους τους και διατηρούσαν μία κάποια καχυποψία για τον «έξω» κόσμο. Λίγο πολύ, οι πεποιθήσεις τους παραμένουν οι ίδιες. Δεν βλέπω αρνητικά τη τεχνολογία, όμως φοβάμαι τι μπορεί κάποιος να μου κάνει με αυτήν επειδή ξέρω τις πιθανές δυνατότητες που του δίνει.

Επίσης όσοι δεν ήταν τότε επειδή το έβλεπαν σαν το όργανο του Διαβόλου, τον έξω-απ'εδώ κοκ εξακολουθούν λίγο-πολύ να έχουν μία πολύ αρνητική άποψη. Παλιά ήταν οι ταυτότητες που κατέβασαν δεκάδες χιλιάδες άτομα στο δρόμο. Κανένας εξ αυτών δεν το έχει μετανοιώσει. Λίγο πολύ όλοι βλέπουν με αντίστοιχο τρόπο οτιδήποτε ακούγεται ως τεχνολογική εξέλιξη. Είναι δηλαδή κάτι που έχουν απεργαστεί σκοτεινά κέντρα εξουσίας ώστε να μας οδηγήσουν στον έλεγχο τους. Είναι ο φόβος της ραγδαίας αλλαγής. Και να μην έχουμε καμμία αυταπάτη. Η αλλαγή που ζούμε είναι ραγδαία, με τα ανθρώπινα μέτρα και σταθμά.

Η μεγάλη μάζα όμως που εντάχθηκε όψιμα στον Ιστό ήταν άτομα τα οποία δεν είχαν κίνητρο, φοβόντουσαν τη δική τους άγνοια, δεν τους άρεσε η εικόνα κοινωνικής ψιλο-απομόνωσης που είχε η πρώτη κατηγορία. Είναι ο thirty-something που μπήκε τελικά στο Facebook και πλέον ποστάρει όλη μέρα, ο θείος που έχει λατρέψει τις πηγές πληροφορίας για το στοιχηματάκι του, η νοικοκυρά που δεν έχει τι να κάνει όλη μέρα αφού τελειώσει το «κοπιαστικό» της φόρτο εργασίας μέσα σε 1,5 ώρα, o εικοσάρης που κάνει όλη μέρα καμάκι στα ανοιχτά προφίλ με τις κλεμμένες φωτό με εμπνευσμένες εκφράσεις του στυλ «τι κούκλα είσαι εσύ μανάρι μου, κάνε μου αποδοχή και στείλε μου PM», κοκ.
Και φυσικά μαζί με το κίνητρο του καθενός άρχισε να βγαίνει και η γνώμη. Με βαρύγδουπα status όπου απλώνει ένα σεντόνι, με post στα σεντόνια των άλλων, με αλλεπάλληλα tweet..

Είμαι Εγώ και το δηλώνω με τη γνώμη Μου. Διαβάζω τι λες. Και έχω την απάντηση Μου. Δεν δέχομαι τη δική σου γνώμη. Όχι. Ο δεύτερος οργανωτής της ζωής του παιδιού είναι το «Όχι». Όταν μεγαλώνει το βρέφος έχει την εντύπωση ότι είναι ένα με τη μαμά. Όταν η μαμά φεύγει για πολύ τότε πανικοβάλλεται. Συνειδητοποιεί όμως σταδιακά ότι είναι κάτι άλλο. Για αυτό και όταν μαθαίνει το Όχι το λέει ασταμάτητα. Για να εμπεδώσει ότι είναι κάτι άλλο.

Η γνώμη λοιπόν μπορεί να είναι εσωτερική ανάγκη έκφρασης. Μπορεί να είναι εσωτερική ανάγκη διαχωρισμού από τον Άλλο. Μπορεί να είναι ανάγκη λήψης θαυμασμού ή και σεβασμού. Παραμένει όμως μία βαθιά ατομική ψυχολογική ανάγκη. Δεν είναι όμως περίεργο όταν ένα σύνολο αντιμετωπίζει μία κοινωνική καταστροφή να υπάρχει είτε ομοιομορφία είτε πολυδιάσπαση της γνώμης;

Εξαρτάται από το πώς αντιλαμβάνεται τη καταστροφή το σύνολο. Είναι κάτι στο οποίο έχει ευθύνη ή όχι; Εφόσον το σύνολο πείσει τον εαυτό του ότι δεν ευθύνεται τότε θα υπάρξει ομοιομορφία στη γνώμη. Π.χ όταν στη Γερμανία του 1919 πείστηκαν ότι έφταιγαν για τα δεινά τους κάποιοι προδότες τότε δημιουργήθηκε το γόνιμο έδαφος για τα μετέπειτα γεγονότα. Εφόσον όμως υπάρχει μία υποψία συλλογικής ευθύνης τότε το άτομο θα προσπαθήσει να την αποποιηθεί. Εγώ δεν είμαι αυτός που φταίει. Εγώ έχω γνώμη. Εγώ είμαι Άλλος. Ή εναλλακτικά: Εγώ είμαι καλύτερος από αυτούς (που έκαναν λάθη). Δες με. Θαύμασε με. Δεν είμαι σαν αυτούς. Εγώ είμαι Άλλος.

Η γνώμη εδώ όμως λειτουργεί σαν πρόληψη της αίσθησης ότι δεν έχεις τρόπους να επηρεάσεις πραγματικά τη ζωή σου. Πρόληψη του μάταιου. Επειδή όταν μπει η αίσθηση ματαιότητας τότε το σύνολο ακυρώνεται ως πιθανός τρόπος ικανοποίησης των βασικών αναγκών. Το άτομο γίνεται ξανά μονάδα. Εγώ δεν θα κάθομαι με αυτούς τους φταίχτες. Εγώ φεύγω. Και αυτό είναι ανεπίτρεπτο για κάθε σύνολο. Οπότε όποιοι φεύγουν ζωντανοί εισπράττουν χειρότερη κριτική από όσους μένουν πίσω ενώ όσοι φεύγουν νεκροί δεν αναφέρονται καν. Διαγράφονται. Μας απέρριψες. Σε απορρίπτουμε.

Η έκφραση γνώμης ενώ φαίνεται διασπαστική τελικά λειτουργεί ακριβώς σαν τη βαλβίδα της χύτρας. Όποιος διαμαρτύρεται δεν παραιτείται. Όποιος λέει κάθε μέρα ότι θα φύγει είναι ο λιγότερο πιθανός να φύγει. Και όλο το σύνολο σέρνεται, κλωτσώντας και δαγκώνοντας μεν, αλλά σέρνεται τελικά στο αναπόφευκτο της Ιστορίας. Αναπόφευκτο επειδή όσο μεγαλύτερο το σύνολο τόσο δυσκολότερη η αλλαγή. Όσο μεγαλύτερο το καράβι τόσο δυσκολότερα στρίβει. Αλλά και ο Τιτανικός είχε θαυμάσια ομόνοια ενώ βούλιαζε, τηρουμένων των αναλογιών.

Επειδή όλοι νιώθουμε τη κατεύθυνση στο στομάχι μας και ξέρουμε που πάμε, ακόμα και αν είμαστε στο 4ο κατάστρωμα βάθος. Επειδή υπάρχει συλλογική ευθύνη αλλά όχι συλλογική αθωότητα. Αθώες είναι οι μονάδες που βρίσκονται στα γρανάζια της ανάγκης, χωρίς επιλογές. Πεινάς. Θα κλέψεις. Ένοχες όμως οι μονάδες που επιλέγουν αυτό που ξέρουν ότι είναι λάθος. Έχεις να φας. Έχεις την επιλογή. Αν θα κλέψεις τότε είσαι ένοχος. Δεν υπάρχει εξωτερική πίεση. Κανείς δεν μπορεί πραγματικά να με πιέσει να κάνω το λάθος. Η πίεση είναι εσωτερική. Ο πειρασμός.

Και το Διαδίκτυο; Είναι τελικά ένα μέσο αποχαύνωσης και ελέγχου των μαζών; Είναι ένα μέσο απελευθέρωσης της πληροφορίας και δημοκρατικοποίησης; Είναι όλα και τίποτα. Είναι αυτό που επιλέγουμε να δούμε. Είναι το μαχαίρι που μπορούμε να καθαρίσουμε φρούτα, να σφάξουμε τον Άλλο, να κόψουμε τις φλέβες μας. Είναι ο πειρασμός. Ο πειρασμός να βγάλουμε παραέξω αυτό που σκεφτόμαστε και νιώθουμε αλλά φοβόμαστε να παραδεχτούμε. Ο πειρασμός να υποκύψουμε στα σκοτεινά μας κομμάτια με ένα ψεύτικο προφίλ, μια τρολιά, ένα σαρκασμό για κάποιον άλλο. Μπορεί να γίνει όμως και το μέσο να αντισταθούμε στα σκοτεινά μας κομμάτια. Να υποστηρίξω τον αδύνατο. Να πω το σωστό. Να αντιπαρατεθώ στην άγνοια. Να δηλώσω την αντίθεση μου. Ναι, σερνόμαστε όλοι προς τα εκεί αλλά εγώ το βλέπω. Δεν δέχομαι το άλλοθι σας. Θέλω το φως και την αλήθεια όχι το βολικό ψέμα. Θέλω να μάθω να την αντέχω. Θέλω να μάθω να τη ζητώ. Θέλω το μέλλον μου να είναι ξεκάθαρο και να το γνωρίζω. Μόνο έτσι θα είμαστε πραγματικά ενωμένοι.

http://www.huffingtonpost.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Η γενιά του ναρκισσισμού

Αστερόπη Λαζαρίδου 

 

Η ιστορία του Νάρκισσου, με τις διάφορες εκδοχές της, είναι μία από τις δημοφιλέστερες της μυθολογίας. Ο νέος από τη Βοιωτία, θαμπωμένος από την ομορφιά του που καθρεφτίζεται στο νερό, πεθαίνει από μαρασμό εξαιτίας του ανικανοποίητου έρωτα προς τον ίδιο του τον εαυτό. Ο ναρκισσισμός, η εμμονική αυταρέσκεια που μπορεί να καταλήξει σε πάθηση, δεν είναι κάτι καινούργιο. Υπάρχει από τότε που ο άνθρωπος πρωτοσυνάντησε το είδωλό του. Σήμερα, όμως, που ο καθένας ανεβάζει δεκάδες είδωλά του χάρη στην κατάρα και ευλογία των social media, ο ναρκισσισμός, εκτός από υπαρκτός, είναι και ψηφιακός. Οι διαταραχές που προκαλούνται από τη μανία της εξαντλητικής αυτοφωτογράφισης και της online υπερέκθεσης απασχολεί όλο και πιο συχνά τα ψυχιατρικά συνέδρια, με τους ειδικούς να επιμένουν ότι η υπέρμετρη προσήλωση στο «εγώ και ο εαυτός μου», εκτός από γραφική, σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να αποδειχθεί και επικίνδυνη.

 

Εγώ, εγώ, εγώ

Η λέξη «selfie», όπως ορίζεται η σύγχρονη αυτοπροσωπογραφία που βγάζει κάποιος με το κινητό του και κατόπιν την ανεβάζει στο Facebook και σε άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επιλέχθηκε ως «Λέξη της χρονιάς» για το 2013 από το Βρετανικό Λεξικό της Οξφόρδης. Παράλληλα, οι νέοι κανονισμοί του περίφημου επιτραπέζιου παιχνιδιού Scrabble τη δέχονται πλέον ως σωστή και οι παίκτες κερδίζουν πόντους όταν τη σχηματίζουν. Μία λέξη ισοδυναμεί πλέον με χίλιες εικόνες. Πόσα αντίγραφα του εαυτού σου μπορείς να βγάλεις ώσπου να τον ερωτευθείς παράφορα ή να μην αντέχεις άλλο να τον βλέπεις; Η απόσταση από το ένα στάδιο στο άλλο δεν είναι τόσο μακριά όσο νομίζουμε.

Νάρκισσοι υπήρχαν πάντα. Από την αρχαιότητα ως σήμερα. Η διαφορά είναι ότι έχουν πλέον πολλά εργαλεία στα χέρια τους: Facebook, Pinterest, Twitter, Foursquare, Instagram. Οι έρευνες μαρτυρούν ότι τα επίπεδα του ναρκισσισμού είναι πολύ υψηλότερα σε σύγκριση με τις περασμένες γενιές και δεκαετίες και όλο και περισσότερα τεστ γίνονται για να μετρηθεί η στάθμη της επικίνδυνης εγωμανίας σε άνδρες και γυναίκες. Και όπως αποκαλύπτουν αμερικανοί ψυχολόγοι, τα προφίλ των χρηστών του Facebook είναι ο πιο έγκυρος τρόπος για να επαληθεύσουν αν οι ερωτηθέντες είπαν την αλήθεια ή όχι.

«Παρακολουθώ και θαυμάζω τη δουλειά σου μέσω Facebook εδώ και αρκετό καιρό. Οι φωτογραφίες που βγάζεις είναι εκπληκτικής αισθητικής. Παίρνω, λοιπόν, το θάρρος να σου ζητήσω μια χάρη. Εδώ και λίγο καιρό χώρισα με τον φίλο μου, αλλά τον θέλω πίσω. Και σκέφτηκα ότι ο μόνος τρόπος να τον ξανακερδίσω είναι να του τραβήξω την προσοχή μέσα από φωτογραφίες που θα μου βγάλεις εσύ. Θέλω να με αναδείξεις, να γίνω μια από τις ηρωίδες σου, να με κάνεις να θυμίζω σταρ του σινεμά»: αυτό το μήνυμα βρήκε στην προσωπική της «αλληλογραφία» στο Facebook φίλη φωτογράφος και σκηνοθέτις. Μια άγνωστη γυναίκα σε ερωτική απελπισία τής ζητούσε να τη μεταμορφώσει σε κάτι που δεν είναι, προκειμένου να θαμπώσει και να ξανακερδίσει την καρδιά του πρώην της. Το νερό της λίμνης όπου άλλοτε πνίγηκε ο Νάρκισσος έχει δώσει τη θέση του στο γυαλί της οθόνης, που είναι εξίσου θολό και παραπλανητικό.

 

Η εκδίκηση του κοινού θνητού

Ο ναρκισσισμός ξεσπά και εξαπλώνεται σαν επιδημία. Εχουμε να κάνουμε με την εκδίκηση του κοινού θνητού, του μέσου ανθρώπου, ο οποίος, ζηλεύοντας και χλευάζοντας επί χρόνια τη ζωή των σταρ, τώρα έχει βαλθεί να τους αντιγράψει μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Πάντα αποτελούσε είδηση το τι παρήγγειλε η Μαντόνα, ακόμη και η εγχώρια Μενεγάκη, σε ένα εστιατόριο. Ή τι φοράει όταν πηγαίνει για ψώνια. Ή πού έκανε διακοπές. Τώρα πια, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τα «επώνυμα» πρόσωπα, είμαστε εμείς οι παπαράτσι του εαυτού μας. Μας καταδιώκουμε, δεν μας αφήνουμε στιγμή σε ησυχία. Μας πιέζουμε να κάνουμε δηλώσεις για το πώς αισθανόμαστε, προτού καλά καλά φτάσουμε στον προορισμό μας: «ενθουσιασμένος στην περιοχή Φάληρο» / «ευλογημένη στη βάφτιση της κορούλας μου Μαρίας-Ηλέκτρας». Μας αιφνιδιάζουμε με αυθόρμητα snapshots που τραβάμε τον εαυτό μας μόλις ξυπνήσουμε ή λίγο προτού κοιμηθούμε, όταν τρώμε, αφού φάμε, όταν βγαίνουμε από τη θάλασσα, όταν φιλιόμαστε με το άλλο μας μισό.

Δίπλα στις χίλιες εικόνες, έρχονται να προστεθούν και οι ισάριθμες λέξεις - «πεινάω, διψάω, νυστάζω, θέλω παγωτό» - σαν προστάγματα κακομαθημένων πριγκιπόπουλων που έχουν εκατοντάδες αυλικούς, κι εκείνοι με τη σειρά τους, αντί να τσακιστούν για να τα ικανοποιήσουν, απλώς κάνουν «like». Και αυτό μοιάζει αρκετό. Αλλοι, πάλι, προτιμούν τη ρητορική, τις πολιτικές αναλύσεις. Το να εκθέτεις την άποψή σου σε μια πλατφόρμα όπως το Facebook είναι κάτι παραπάνω από θεμιτό, όταν όμως γράφεις ακατάπαυστα στα ψηφιακά fora κάνοντας τους πάντες να αναρωτιούνται πότε προλαβαίνεις να κάνεις οτιδήποτε άλλο (κάτι που συμβαίνει ακόμη και με συγκεκριμένους πολιτικούς, που δουλεύουν παρέα με το Τwitter τους), τότε έχουμε να κάνουμε με την άλλη όψη του ναρκισσιστικού νομίσματος. Με τη λαλίστατη λεζάντα κάτω από την εξίσου φλύαρη φωτογραφία.

Εμείς και οι «σημαντικοί άλλοι»

Η ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια Νάντια Τσιλιάκου εξηγεί: «Τα άτομα των οποίων η δομή της προσωπικότητας τους τούς επιβάλλει να αντλούν επιβεβαίωση από παράγοντες έξω από τον εαυτό τους ονομάζονται από τους ειδικούς ναρκισσιστικά. Ολοι μας νιώθουμε ευάλωτοι απέναντι στο ποιοι είμαστε, πόση αξία έχουμε, και προσπαθούμε να ζούμε με τέτοιο τρόπο ώστε να προκύπτουν θετικά συναισθήματα για τον εαυτό μας. Το συναίσθημα υπερηφάνειας και αποδοχής αυξάνεται όταν οι "σημαντικοί άλλοι" μάς αποδέχονται και "τραυματίζεται" όταν μας απορρίπτουν. Ορισμένοι βέβαια από εμάς ασχολούνται σε δυσανάλογο βαθμό με την εικόνα που προβάλλουν προς τα έξω, ακόμη και αν κάποιες φορές εξαπατούν τους άλλους. Με άλλα λόγια, στον νάρκισσο υπάρχει δυσκολία αυτοαποδοχής και δημιουργίας ουσιαστικών σχέσεων».

Και συμπληρώνει σχετικά με την online επιδημία: «Διανύοντας την εποχή των social media με την ευκολία προβολής του ιδανικότερου εαυτού μας μέσω αυτών, χωρίς απαραίτητα να απαιτείται να έχουμε ουσιαστική επαφή και σχέση με τους διαδικτυακούς "φίλους" μας, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια εμμονή προβολής που εύκολα τροφοδοτείται και αυξάνεται ανάλογα με την ποσότητα των "like" που θα πάρουμε π.χ. σε κάθε selfie φωτογραφία, ενισχύοντας έτσι θετικά τη χαμηλή αυτοπεποίθηση που κρύβει ο ναρκισσισμός μας. Την εξέλιξη τέτοιων συμπεριφορών δεν τη γνωρίζουμε ακόμη, ωστόσο αξίζει να τονιστεί ότι δεν αποτελεί έναν θεραπευτικό τρόπο ουσιαστικής βελτίωσης της αυτοπεποίθησης ενός ατόμου, αλλά προσωρινής εξιδανίκευσης, χωρίς όμως το γνήσιο συναίσθημα. Ποιες πρέπει να είναι οι άμυνές μας; Να επαναπροσδιορίσουμε τη σημαντικότητα των social media στην καθημερινή μας ζωή, να σκεφτούμε τις σχέσεις μας και το κομμάτι της κριτικής ως προς τον εαυτό μας και τους άλλους, να αγαπάμε χωρίς να εξιδανικεύουμε και να εκφράζουμε γνήσια συναισθήματα χωρίς να ντρεπόμαστε».

Γύρω από τη ναρκισσιστική φρενίτιδα έχει στηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία βοηθημάτων - υπάρχουν ακόμη και μάνατζερ που σε βοηθούν να χτίσεις ιδανικά fan bases στο Facebook. Υπάρχουν ακόμη και πλασματικοί social media followers, σαν βαλτοί πελάτες στα νυχτομάγαζα, που λόγω κρίσης κάθονται στα πρώτα τραπέζια για να μη φαίνεται άδειο το κέντρο «διασκεδάσεως».

Ολο και πιο συχνά, οι ψυχοθεραπευόμενοι μιλούν στον ψυχοθεραπευτή τους για την εικονική και όχι για την πραγματική ζωή τους. Σύμφωνα με έρευνες, επτά στους δέκα χρήστες θα συνδεθούν - αν είχαν αποσυνδεθεί -
στο Facebook με το που θα ξυπνήσουν και προτού καν πάνε στην τουαλέτα. «Εγώ έχω το smartphone στο μαξιλάρι δίπλα μου και κοιμάμαι μαζί του σαν να είναι ο φίλος μου» μου είπε πρόσφατα μια φίλη. Ο φρενήρης διαγωνισμός δημοτικότητας μας γυρίζει πίσω στο βασανιστικό σκηνικό του σχολείου, όταν το μόνο που σε ένοιαζε ήταν αν φοράς τα καλύτερα αθλητικά παπούτσια σε όλο το προαύλιο. Αν η «φωτογραφία προφίλ» που μόλις ανέβασες δεν πήρε τα αναμενόμενα «like» μέσα στο πρώτο κρίσιμο πεντάλεπτο, καταφεύγεις σε σπασμωδικές κινήσεις, αλλάζοντας τη μία μετά την άλλη, όπως αλλάζεις μπλούζες μπροστά στον καθρέφτη όταν νιώθεις ότι τίποτα δεν σου πάει.

 

Ο ηλεκτρονικός πόνος της απόρριψης

Εκτός, λοιπόν, από τους δεκάδες λόγους που έχει κάποιος να νιώσει στενάχωρα στην καθημερινότητά του, έρχεται να προστεθεί και ένας ακόμη: η ιντερνετική απόρριψη. Ολο και περισσότεροι χρήστες του Διαδικτύου δηλώνουν ευθαρσώς σε ερωτηματολόγια ότι η διάθεσή τους εξαρτάται σε τεράστιο βαθμό από το πόσους σηκωμένους αντίχειρες θα βρουν κάτω από κάθε δημοσίευσή τους, ενώ το να τους διαγράψει κάποιος από φίλο είναι ικανό να τους καταρρακώσει.

Η selfie ως selfie δεν είναι καινούργια ανακάλυψη. Selfies βγάζαμε και στα 80s με μηχανές πολαρόιντ ή με Kodak fun μιας χρήσης. Το θέμα είναι ότι από τη στιγμή που θα δώσεις όνομα σε αυτό που κάνεις, η αθώα και αυθόρμητη φωτογραφία της στιγμής δεν είναι πια ούτε τόσο αθώα ούτε τόσο αυθόρμητη. Καταντάει μεγαλεπήβολο πρότζεκτ.

Φωτογραφίζουμε αδηφάγα τον εαυτό μας που παίρνει μπλαζέ ή φιλήδονες πόζες όπως οι Γιαπωνέζοι φωτογραφίζουν με μανία τη Μόνα Λίζα στο Λούβρο. Παράγουμε ασταμάτητα αυτοπροσωπογραφίες και τις εκθέτουμε σε εικονικές γκαλερί. Οπως στην τέχνη, όμως, έτσι και στη ζωή, όσο πιο πολλά είναι τα αντίτυπα που βγάζεις, τόσο μειώνεται η αξία του πρωτότυπου.

 

Το φλερτ με την αυτοκαταστροφή

Ο ναρκισσισμός σε ελεγχόμενες ποσότητες δεν βλάπτει. Σε υπερβολικές δόσεις, όμως, μπορεί να εξελιχθεί ακόμη και σε πάθηση. Ο πρώτος επίσημα καταγεγραμμένος Βρετανός με εθισμό στα selfies είναι ο 19χρονος Ντάνι Μπάουμαν, ο οποίος έδωσε και συνέντευξη στην εφημερίδα «Mirror». Το όνειρό του να τραβήξει την «τέλεια selfie» μετατράπηκε σε αρρωστημένη εμμονή, με τον ίδιο να φτάσει στο σημείο να παρατήσει το σχολείο, να χάσει 15 κιλά, να μη βγαίνει από το σπίτι επί έξι μήνες, τραβώντας κατά μέσο όρο εκατό φωτογραφίες του εαυτού του, επί δέκα ώρες την ημέρα.

Η μητέρα του τον βρήκε λιπόθυμο, όταν αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει παίρνοντας χάπια, επειδή δεν είχε καταφέρει να τραβήξει τη φωτογραφία των ονείρων του. Αργότερα, στο νοσοκομείο, η περίοδος απεξάρτησής του από το κινητό του διήρκεσε αρκετό καιρό, με τον ίδιο αρχικά να καταφέρνει να αντέχει χωρίς το τηλέφωνό του για 15 λεπτά, ενώ στη συνέχεια μισή και μία ώρα.

 

Μια κοινωνία σε πρώτο ενικό

Η συγκεκριμένη ιστορία σίγουρα δεν χαρακτηρίζει την πλειονότητα των χρηστών των social media, όσο εθισμένοι και αν είναι με την απαθανάτιση του ειδώλου τους. Ας ρίξουμε, όμως, μια ματιά στον έξω κόσμο. Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφερόμαστε εντός Διαδικτύου είναι πάνω-κάτω ο ίδιος με εκείνον όταν έχουμε βγει για να διασκεδάσουμε, να επικοινωνήσουμε, να ζήσουμε: ζευγάρια αμίλητα που θα βρουν σημείο επαφής μόνο όταν θα βγει το tablet πάνω στο τραπέζι της καφετέριας. Συντροφιές ολόκληρες που απαρτίζονται από πρόσωπα τα οποία φωταγωγούνται από τις οθόνες των smartphones, καθώς κομπάζουν στο Facebook πόσο καλά περνούν στο τάδε μπαρ. Η μοναξιά υπήρχε πάντα, απλώς τώρα κυκλοφορεί με πιο φαντεζί αξεσουάρ. Ο ναρκισσισμός, το χαϊδευτικό του ατομικισμού, αριθμεί πλέον στρατιές ατόμων μοναχικών και ολομόναχων: δεν θέλω να παντρευτώ ούτε και να συζήσω, τα λεφτά που βγάζω θέλω να τα τρώω όλα μόνος μου, να μη δίνω λογαριασμό σε κανέναν.

Μια κοινωνία σε πρώτο ενικό με τις φατσούλες emoticon ως μάσκες της σύγχρονης τραγωδίας ή κωμωδίας που βιώνει ο καθένας. Θέλουμε πολλά τετραγωνικά για τον εαυτό μας και πολλά πίξελ για το είδωλό μας. Παραπονιόμαστε ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που μας καταλαβαίνουν πραγματικά και, όταν τελικά βρεθούν, νιώθουμε ότι πνιγόμαστε όπως ο Νάρκισσος στο ρηχό νερό, σε μια ύστατη προσπάθεια να ζήσει για πάντα ερωτευμένος με τον εαυτό του. 

 

*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2014, το είδαμε στο http://www.antifono.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

«Παγιδευμένοι» στα κοινωνικά δίκτυα: Εκτεθιμένοι σε ψηφιακούς κινδύνους

Επιμέλεια Μάριου Γ. Ιωάννου

Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε τους κινδύνους που μπορεί να κρύβουν τα κοινωνικά δίκτυα και ακόμη περισσότερο ποιοι είναι οι κίνδυνοι όταν τα επισκεπτόμαστε από το κινητό μας τηλέφωνο;

Σύμφωνα με έρευνα της Kaspersky Lab και της B2B International, μόνο ένας μικρός αριθμός χρηστών κατανοεί τους κινδύνους που συνδέονται με την ενεργό χρήση των κοινωνικών δικτύων. Μάλιστα, σε μεγαλύτερο κίνδυνο βρίσκονται όσοι χρησιμοποιούν φορητές συσκευές για να επισκέπτονται μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η έρευνα δείχνει ότι η επικοινωνία μέσω κοινωνικών δικτύων αποτελεί μία από τις πιο δημοφιλείς δραστηριότητες στο Διαδίκτυο. Συνολικά, η κοινωνική δικτύωση ήταν η τρίτη δημοφιλέστερη δραστηριότητα μετά από την πρόσβαση και την ανάγνωση των email. Ακόμα πιο δημοφιλής είναι σε ότι αφορά τις φορητές συσκευές, καθώς καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση.

Ταυτόχρονα, σε ποσοστό 78%, οι συμμετέχοντες δήλωσαν ότι δεν πιστεύουν πως οι χάκερ ενδιαφέρονται γι’ αυτούς ή ότι δεν τους απασχολεί καθόλου το συγκεκριμένο θέμα. Ένας στους δέκα χρήστες μοιράζεται ιδιωτικές πληροφορίες με αγνώστους, ενώ το 15% των ερωτηθέντων χρησιμοποιεί τα κοινωνικά δίκτυα για ανταλλαγή πληροφοριών που δεν θα αποκάλυπτε ποτέ στην πραγματική ζωή.

Επιπλέον, 12% των ερωτηθέντων εισάγει δεδομένα σε online λογαριασμούς ενώ βρίσκεται συνδεδεμένο σε δημόσια δίκτυα Wi-Fi. Μόλις το 18% πιστεύει ότι αποκαλύπτει περισσότερες προσωπικές πληροφορίες απ’ όσο πρέπει στα κοινωνικά δίκτυα. Επίσης, μόλις το 7% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι οι κωδικοί πρόσβασης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι μεταξύ των τριών ειδών πληροφοριών που φοβάται να χάσει.

Η απρόσεκτη συμπεριφορά των χρηστών μπορεί να οδηγήσει σε δυσάρεστες συνέπειες. Οι επιτιθέμενοι ψάχνουν συχνά στα κοινωνικά δίκτυα για πληροφορίες που έχουν αφήσει οι χρήστες εν αγνοία τους. Οι πληροφορίες αυτές μπορεί να συμβάλουν σε ένα έγκλημα. Μεταξύ άλλων, οι διευθύνσεις email μπορεί να χρησιμοποιηθούν για απάτες, ενώ κάποιες πληροφορίες μπορεί να βοηθήσουν τους εγκληματίες να «σπάσουν» κωδικούς πρόσβασης ή να προσδιορίσουν τη θέση ενός χρήστη.

Επιπλέον, αν οι ψηφιακοί απατεώνες αποκτήσουν πρόσβαση στους λογαριασμούς των χρηστών, έχουν ακόμη περισσότερες ευκαιρίες στη διάθεση τους, όπως η αποστολή κακόβουλων link και αρχείων στους “φίλους” του θύματος, η υποκλοπή προσωπικών δεδομένων που αργότερα θα πουληθούν στη μαύρη αγορά κ.α.

Τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι το ενδιαφέρον των χάκερ για τα κοινωνικά δίκτυα είναι αμείωτο. Σύμφωνα με στοιχεία του Kaspersky Security Network για το 2013, τα προϊόντα της Kaspersky Lab απέτρεψαν περισσότερες από 600 εκατομμύρια προσπάθειες επισκέψεων σε ιστοσελίδες phishing. Σημειώνεται ότι πάνω από το 35% αυτών των σελίδων μιμούνταν ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης.

Επίσης, η έρευνα δείχνει ότι το 40% των χρηστών αντιμετώπισε ύποπτα μηνύματα που του ζητούσαν να ακολουθήσει ένα άγνωστο link ή να «κατεβάσει» ένα δυνητικά κακόβουλο αρχείο. Ταυτόχρονα, το 21% των χρηστών έλαβε email που ισχυριζόταν ότι προέρχεται από κάποιο κοινωνικό δίκτυο, σε μια προσπάθεια υποκλοπής των στοιχείων του λογαριασμού του χρήστη.

Επιπλέον, οι χρήστες φορητών συσκευών βάζουν συχνά τους εαυτούς τους σε ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο. Μόλις το 6% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι χάκερ είχαν «εισβάλει» στους λογαριασμούς τους σε κοινωνικά δίκτυα, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό ανάμεσα σε κατόχους tablet με λειτουργικό Androin ανήλθε στο 13%. Επιπλέον, ο αριθμός των θυμάτων ποικίλλει όχι μόνο ανάλογα με τη συσκευή που χρησιμοποιείται, αλλά και βάσει του τόπου κατοικίας των χρηστών. Για παράδειγμα, το 16% των χρηστών στην Κίνα και την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού ανέφερε ότι έπεσε θύμα μη εξουσιοδοτημένης πρόσβασης σε λογαριασμούς κοινωνικών δικτύων. Το αντίστοιχο ποσοστό στη Ρωσία έφτασε το 19%, ενώ σαφώς μικρότερα ήταν τα μεγέθη στην Ιαπωνία (2%) και στη Βόρεια Αμερική (4%).

Για την προστασία τους απέναντι σε απάτες στα κοινωνικά δίκτυα, οι χρήστες μπορούν να ακολουθήσουν μερικούς απλούς κανόνες:

• Χρήση ισχυρών κωδικών πρόσβασης και απενεργοποίηση της λειτουργίας αυτόματης συμπλήρωσης, ειδικά αν η σύνδεση στο λογαριασμό γίνεται μέσω smartphone ή tablet σας.
• Περιορισμός των πληροφοριών που κοινοποιούνται στο δίκτυο. Προτείνεται οι χρήστες να διαχωρίσουν τους “φίλους” τους σε ομάδες, ώστε να μοιράζονται κάτι πολύ προσωπικό μόνο με εκείνους που πραγματικά εμπιστεύονται.
• Γενικά, οι χρήστες δεν πρέπει να «κατεβάζουν» αρχεία ή να «ακολουθούν» links, αν δεν είναι σίγουροι ποιος τα έχει στείλει και γιατί.
• Πριν από την εισαγωγή των στοιχείων σύνδεσης, οι χρήστες πρέπει να βεβαιωθούν ότι δεν έχουν επισκεφθεί μια πλαστή σελίδα που έχει ως σκοπό την υποκλοπή τους.
• Συνίσταται η χρήση ασφαλών συνδέσεων δικτύου και να αποφεύγεται η εισαγωγή στοιχείων πρόσβασης όταν γίνεται χρήση ενός hotspot.

Σε κάθε περίπτωση, οι χρήστες πρέπει να είναι βέβαιοι ότι η συσκευή με την οποία επισκέπτονται ένα κοινωνικό δίκτυο είναι καλά προστατευμένη. Γι’ αυτό προτείνεται η χρήση κωδικού πρόσβασης στη συσκευή και μιας αξιόπιστης λύσης ασφάλειας.

Για παράδειγμα, η νέα έκδοση της λύσης Kaspersky Internet Security – Multi-Device, η οποία παρουσιάστηκε πρόσφατα από την Kaspersky Lab, μπορεί να προστατεύσει πολλαπλές συσκευές, είτε πρόκειται για υπολογιστές με λειτουργικό Microsoft Windows ή Apple OS X, είτε για smartphone και tablet με λειτουργικό Android, iOS ή Windows Phone.

Η anti-phishing λειτουργία που διαθέτει, η οποία καλύπτει όλες τις παραπάνω πλατφόρμες, ελέγχει τα site που επισκέπτεται ο χρήστης και επαληθεύει τη γνησιότητα των πιστοποιητικών τους, προσφέροντας προστασία ενάντια στους απατεώνες. Επιπλέον, οι κάτοχοι συσκευών Windows, Android και OS X προστατεύονται από ενδεχόμενες απόπειρες υποκλοπής των στοιχείων σύνδεσής τους μέσω malware όπως keyloggers ή Trojans που «δημιουργούν» επιπλέον πλαστά πεδία σε νόμιμες ιστοσελίδες.

http://gr.euronews.com/2014/09/26/pagideumenoi-sta-koinonika-diktya-facebook-twitter-kaspersky-lad/

Διαβάστε περισσότερα ...

Ο Μαζιώτης, η πραγματικότητα και οι «αντάρτες» των 140 χαρακτήρων

Είναι η μαγεία των social media. Αλλά και η απόδειξη του βαθύτατου διχασμού της χώρας. Ενός διχασμού που υπερβαίνει κομματικά στερεότυπα, οικονομικό επίπεδο, κοινωνικές αφετηρίες.

Η ελληνική κοινωνία διχάζεται για να... διχάζεται, ακόμη και εκεί που θα μπορούσε να συμφωνήσει. Κόμματα, χρήματα, τάξεις αποτελούν απλώς το κάλυμμα της εκάστοτε αφορμής για να μαλώσουμε.

Και το διαδίκτυο, τα κοινωνικά δίκτυα κυρίως, προσφέρεται για... «πόλεμο» εκ του ασφαλούς.

Οι περισσότεροι, άλλωστε, δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Έτσι, η περσόνα του διαδικτύου έρχεται συχνά να υποκαταστήσει την πραγματικότητα. Βλέπεις καλοαναθρεμένα παιδιά του «μπαμπά» σε ρόλο... επαναστάτη ποπολάρου.

Βλέπεις επίσης, ανθρώπους που ξέρεις από που ξεκίνησαν (και που έχουν παραμείνει), να υπερασπίζονται ό,τι πιο αντιδραστικό, ό,τι πιο καθυστερημένο, ό,τι πιο πολιτικά συντηρητικό.

Βλέπεις και άλλους, έμμισθους, που κάνουν μία δουλειά σαν όλες τις άλλες και ας εμφανίζονται ρομαντικοί μαχητές μίας ιδέας.

Αλλά βλέπεις και πολλούς γνήσιους, που το avatar του διαδικτύου είναι προέκταση του εαυτού τους. Είναι απλώς οι ίδιοι. Είναι αυτοί που όταν τους συναντήσεις δεν θα διαπιστώσεις ασυνέχειες, άντε (αν δεν τους ήξερες εμφανισιακά) να εντυπωσιαστείς πώς αυτό που διάβαζες στους 140 χαρακτήρες του τουίτερ «χωράει» σε αυτό τον άνθρωπο.

Ωστόσο, παρασύρθηκα. Διότι το θέμα μας εδώ είναι ο διχασμός της χώρας και η εμφατική αποτύπωσή του στο διαδίκτυο.

Και το διαπίστωσα για άλλη μία φορά χθες, με αφορμή την επεισοδιακή σύλληψη του Μαζιώτη.

Από την πρώτη ώρα, χωρίς ουδείς να έχει πραγματική εικόνα για το πώς, ποιός και υπό ποιές συνθήκες πυροβόλησε ξεκίνησε ο... πόλεμος.

Εκατοντάδες «αυτόπτες» μάρτυρες του διαδικτύου επιχειρηματολογούσαν γιατί η ΕΛΑΣ επιχείρησε, μέρα μεσημέρι, να συλλάβει το Μαζιώτη, προκαλώντας πλήγμα στον τουρισμό. Δεν διευκρινίζουν βέβαια αν θα έπρεπε απλώς να τον ακολουθήσουν, τον Μαζιώτη που έχει καταφέρει να παραμείνει αθέατος επί μακρόν, ή απλώς να τον αφήσουν.

Αμέσως επόμενο ήταν και το σχόλιο για τους τουρίστες που τραυματίστηκαν, ευτυχώς επιπόλαια. Προφανώς από τις πολλές σειρές CSI που έχουν δει, πολλοί ήταν βέβαιοι ότι οι τραυματισμοί των τουριστών προήλθαν από αστυνομικά πυρά και όχι από το όπλο του Μαζιώτη. Πάντοτε με την επιφύλαξη να έχουν, όντως, θητεύσει στο εγκληματολογικό, το σενάριο έχει κενά διότι προϋποθέτει τρία πράγματα: είτε ότι ο Μαζιώτης δεν πυροβόλησε (που το έκανε), είτε ότι είναι άριστος σκοπευτής ακόμα και τρέχοντας για να ξεφύγει τη σύλληψη, είτε, τέλος, ότι οι σφαίρες στο όπλο του είναι εκπαιδευμένες για να κτυπάνε μόνον μπάτσους και όχι πολίτες. Δεν έχω αμφιβολία ότι ακόμη κι αν η βαλλιστική δείξει ότι τα «αδέσποτα» πυρά ήταν από το όπλο του Μαζιώτη, οι αντάρτες του διαδικτύου θα την απορρίψουν ως στημένη.

Στον αντίποδα, υπήρξαν και άλλοι που είτε ήθελαν μία σφαίρα στο κεφάλι του Μαζιώτη, είτε ευχαριστούσαν το Θεό που, από τύχη, δεν βρέθηκαν στο σημείο της συμπλοκής. Και δώσε αντιπαράθεση και πόλεμος με τους απέναντι.

Εν τέλει, χάνεται η ουσία. Τα πάντα αντιμετωπίζονται με το πρίσμα του διχασμού, της προσωπικής οπτικής και ενίοτε και της σκοπιμότητας. Ό,τι κατηγορούνται ότι πράττουν τα κλασικά ΜΜΕ, γίνεται και στο διαδίκτυο. Απλώς με περισσότερες κραυγές. Η υπερβολή, η παραποίηση, η κραυγή υπάρχει και εδώ.

Η ουσία, όμως, χάνεται. Για να επιβεβαιωθεί ότι μάλλον έχουμε χάσει την ικανότητά μας να συζητάμε για σοβαρά θέματα και να καταλήγουμε σε μία, έστω μία, κοινή παραδοχή και αφετη

http://www.matrix24.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Από το πουθενά, υπερδύναμη του ίντερνετ - Όλη η ιστορία του Twitter σε τρία λεπτά (Βίντεο)

Ήταν 21 Μαρτίου 2006 όταν ένα νέο social media έκανε την εμφάνισή του στον μαγικό κόσμο του internet και προσπάθησε να σπάσει την κυριαρχία του MySpace και να κοιτάξει στα μάτια το -τότε- ανερχόμενο Facebook. Το όνομά του Twitter και ήταν η έμπνευση των Jack Dorsey, Evan Williams, Biz Stone και Noah Glass για ένα «έξυπνο» social media. 

Ουσιαστικά οι χρήστες δεν έπαιζαν με τις φωτογραφίες και τα video, αλλά με τις ατάκες, καθώς κάθε τους ανάρτηση μπορούσε να έχει μόλις 140 χαρακτήρες. Αρκετά γρήγορα το Twitter έγινε η αγαπημένη μόδα των μπλόγκερς και των δημοσιογράφων στο εξωτερικό και σύντομα δεν άργησε να κατακτήσει τον πλανήτη. 

Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι από 500 εκ. ενεργοί λογαριασμοί, ενώ ανάμεσά τους θα βρεις από απλούς ανθρώπους μέχρι superstars της μουσικής και πολιτικούς - μέχρι και ο Barack Obama έχει λογαριασμό. Πλέον το Twitter έχει μπει στο χρηματιστήριο, είναι μια υπερδύναμη του internet και τώρα που έκλεισε 8 χρόνια «ζωής» ένα video έρχεται να μας θυμίσει την πορεία του. 

Διαβάστε περισσότερα ...

Το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού ζητά βοήθεια - Γιγαντώνονται οι ανάγκες με την αύξηση του αριθμού των ανασφάλιστων

Την δραματική αύξηση του αριθμού των ανασφάλιστων πολιτών που προσέρχονται το τελευταίο διάστημα στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού καταγγέλει με ανακοίνωσή του ο συγκεκριμένος φορέας, ζητώντας παράλληλα την αρωγή του κόσμου.

Το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού ζητά από φαρμακοποιούς και παθολόγους να βοηθήσουν άμεσα το ιατρείο καθώς αυτό αδυνατεί να ανταπεξέλθει στις ανάγκες που έχουν προκύψει. Στην έκκλησή του αναφέρει ότι σε αρκετές ειδικότητες είναι αναγκασμένοι οι γιατροί να κλείνουν ραντεβού στους ασθενείς μετά από 3 και 4 μήνες. Παράλληλα τις μέρες που δίνονται φάρμακα το ιατρείο πλημμυρίζει από κόσμο.
"Η πλήρης καταρρεύση του Εθνικού Συστήματος Υγείας αναγκάζει τους πολίτες να στραφούν στις εθελοντικές δομές παροχής πρωτοβάθμιας ιατροφαρμακευτικής φροντίδας, που ήδη και αυτές βρίσκονται εδώ και καιρό στα όρια τους. Χωρίς την βοήθεια των πολιτών-γιατρών-φαρμακοποιών σύντομα θα καταρρεύσουν και αυτές", αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους οι γιατροί του νοσοκομείου.
Το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού λειτουργεί, με την βοήθεια και στήριξη του Δήμου Ελληνικού-Αργυρούπολης, από τον Δεκέμβριο του 2011 και μέχρι σήμερα, μέσα σε 27 μήνες, έχει δεχτεί 22.000 ιατρικές επισκέψεις από πολίτες, από όλη την Αττική ακόμα και την επαρχία. Λειτουργεί εξ ολοκλήρου με την βοήθεια που προσφέρει το κοινό και οι 250 εθελοντές του προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αφιλοκερδώς. Δεν δέχεται σε καμία περίπτωση χρηματικές δωρεές, παρά μόνο σε είδος και υπηρεσίες, τις οποίες με την σειρά του τις προσφέρει στους ασθενείς που έχουν ανάγκη.
Το Ιατρείο λειτουργεί Δευτέρα με Παρασκευή από τις 10:00 μέχρι τις 20:00 και το Σάββατο από τις 10:00 μέχρι τις 14:00.

tvxs.gr/node/150183

Διαβάστε περισσότερα ...

Πόσο τιμολογούνται τελικά οι γνωριμίες - Αξίζει ένας follower $2,5 μηνιαίως;

Maija Palmer

"Το θέμα δεν είναι τι ξέρεις, αλλά ποιον ξέρεις" λέει η ρήση. Στην εποχή των social media, με λογισμικά όπως το Klout και το Boardex, αυτό ισχύει περισσότερο από ποτέ. Πόσο αποτιμάται ένας follower; Είσαι καταδικασμένος με 4 επαφές στο LinkedIn;

Όταν το Boardex άρχισε να χαρτογραφεί τις επαγγελματικές σχέσεις μεταξύ σημαντικών επιχειρηματιών, η βρετανική εταιρεία ήθελε να πουλήσει τα ευρήματά της στις αρχές εταιρικής διακυβέρνησης. Στον απόηχο της κατάρρευσης της Enron, o διευθύνων σύμβουλος James Daily νόμιζε πως αυτή η βάση δεδομένων θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να εντοπιστούν σχέσεις μεταξύ στελεχών και μελών διοικητικών συμβουλίων ως εργαλείο ενάντια στη ρουσφετολογία.

Το προϊόν τελικά έγινε ανάρπαστο, αλλά όχι με τον τρόπο που περίμενε η Boardex. Οι αρχές εταιρικής διακυβέρνησης ενδιαφέρθηκαν, όμως δεν είχαν τον απαιτούμενο προϋπολογισμό για να επενδύσουν σε αυτό. Αντιθέτως, τραπεζίτες και δικηγόροι πήραν τη βάση δεδομένων, προκειμένου να εντοπίσουν ποιοι εργαζόμενοι ήταν οι καλύτεροι για την ανάπτυξη νέων εργασιών.
Ο κ. Daly αναφέρει πως πελάτες του πληρώνουν μέχρι και 1 εκατ. δολ. ετησίως για τη χρήση αυτών των στοιχείων. «Προ διετίας άρχισε να γίνεται τάση. Επιχειρήσεις άρχισαν να εξετάζουν τις επαφές των εργαζομένων τους και να τις αναγνωρίζουν ως κεφάλαιο».
Τεχνολογία όπως αυτή της Boardex δίνει νέα διάσταση στη γνωστή ρήση «σημασία δεν έχει τι ξέρεις, αλλά ποιον ξέρεις». Κι αυτό ισχύει τόσο για τα υψηλόβαθμα στελέχη όσο και για τους εργαζόμενους στις χαμηλότερες βαθμίδες.
Τα τελευταία χρόνια για παράδειγμα, έχουν ανακύψει επιχειρήσεις όπως η Klout, η Kredt και η PeerIndex,  οι οποίες λένε ότι αποτιμούν το μέγεθος της επιρροής που έχει ο κάθε ένας διαδικτυακά. Παράγοντες όπως ο αριθμός των ακολούθων στο Twitter, αλλά και το πόση επιρροή έχουν αυτοί οι ακόλουθοι με τη σειρά τους διαμορφώνουν μία τελική αξιολόγηση από την Klout. Η συμβουλευτική Accenture είναι μία από τις επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν αυτά τα εργαλεία για τις προσλήψεις στις ΗΠΑ.
Ένας ακόμη οδηγός για τις επαφές ενός ατόμου είναι το προφίλ του στο LinkedIn, όπου φαίνεται δημοσίως πόσες επαγγελματικές επαφές έχει (αν και σταματά να μετρά στις 500).
Σε ποιον βαθμό όμως θα πρέπει να παρακολουθούν οι επιχειρήσεις αυτούς τους δείκτες για να λάβουν αποφάσεις πρόσληψης ή αναβάθμισης στελεχών;
Ο Michael Wright, στέλεχος της διαφημιστικής Group M και υπεύθυνος για την αναζήτηση ταλέντων στην περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού, αναφέρει ότι, αν και δεν θα προσλάμβανε ποτέ κάποιον με μοναδικό κριτήριο το score στο Klout ή το προφίλ του στο LinkedIn, είναι χρήσιμα φίλτρα για το ξεκαθάρισμα υποψηφίων.
«Εάν κάποιος έχει μόνο 4 επαφές στο LinkedIn και δεν έχει ενδιαφερθεί ούτε καν να ανεβάσει φωτογραφία στο προφίλ του, είναι ένα σημάδι. Δεν θα συμπεριλαμβανόταν στην τελική λίστα υποψηφίων για μία θέση» δηλώνει και συμπληρώνει: «Εάν κάποιος θέλει να μεταφερθεί από την Ευρώπη στην Ασία και με μία πρόχειρη ματιά στις επαφές του φαίνεται ότι δεν ξέρει κανέναν στην Ασία, αυτό θα λειτουργούσε εναντίον του».
Ο Paul Guely, της συμβουλευτικής Arma Partners, αναφέρει ότι αυτά τα τεχνικά εργαλεία μπορούν να παίξουν έναν μικρό ρόλο στη διαδικασία επιλογής. «Είμαι μέλος σε πολλά κοινωνικά δίκτυα και τα χρησιμοποιώ για να δω ποιος ξέρει ποιον. Όταν, όμως, θέλω να καταλάβω τι πραγματικά σημαίνει 'ξέρω κάποιον' -εάν δηλαδή υπάρχει μία σχέση εμπιστοσύνης και εάν αυτοί οι δύο άνθρωποι έχουν πραγματική επαγγελματική επαφή-, τότε δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερος τρόπος από το να τηλεφωνήσω ανεπίσημα σε όποιον γνωρίζει το συγκεκριμένο άτομο».
Η εταιρεία εύρεσης στελεχών Russel Reynolds είναι μία από τις 250 που χρησιμοποιούν το λογισμικό της Boardex. Ο Tim Cook, που ηγείται του τμήματος πληροφορικής, χαρακτηρίζει το συγκεκριμένο λογισμικό χρήσιμο για να δει την επαγγελματική προϋπηρεσία ενός υποψηφίου. Αναφέρει, όμως, ότι δεν μπορεί να αντικαταστήσει πλήρως τη γνώση και τη διορατικότητα των στελεχών της εταιρείας του. «Είναι ενδιαφέρον να ξέρουμε ποιος συνδέεται με ποιον, αλλά για να μάθεις πόσο καλά πήγε στη θέση του και πώς λειτουργεί… είναι μία γνώση που πρέπει να ενεργήσεις για να την αποκτήσεις.
Η βάση δεδομένων της  Boardex χαρτογραφεί τις επαφές περισσότερων από 600.000 επιχειρηματικών στελεχών. Εάν μία τράπεζα θέλει να αναθέσει ένα συμβόλαιο σε μία επιχείρηση -για παράδειγμα στην Intel-, με αυτό το λογισμικό μπορεί να δει ποια από τα στελέχη της έχουν περισσότερες επαφές με τη διοίκηση της συγκεκριμένης εταιρείας.
Οι επαφές  αξιολογούνται βάσει ισχύος έτσι ώστε «η γνωριμία μια φορά σε ένα κοκτέιλ πάρτι να μην έχει την ίδια αξία όπως η παλαιότερη συνεργασία για μία δεκαετία» εξηγεί ο κ. Daly.
Η πιο χρήσιμη πληροφορία, ωστόσο, δεν είναι τόσο οι άμεσες διασυνδέσεις που μπορούν να γίνουν γνωστές με πολλούς τρόπους, αλλά οι επαφές δεύτερου βαθμού, τις οποίες ανακαλύπτει κανείς δυσκολότερα. Το σύστημα μπορεί να δείξει επίσης σε μία εταιρεία σε ποια τμήματα στερείται επαφές όπως επίσης και τον αντίκτυπο της αποχώρησης ενός στελέχους.
Ο κ. Daly υποστηρίζει μάλιστα πως οι αλγόριθμοί του μπορούν να αποτιμήσουν την οικονομική αξία των επαφών μίας εταιρείας που θα ήταν χρήσιμο να περιλαμβάνεται στον ισολογισμό της, μαζί με άλλα άυλα στοιχεία του ενεργητικού. Πιστεύει ότι ένα τέτοιο μέγεθος θα είχε θέση ως εκτίμηση της υπεραξίας - την περιβόητη αξία της πελατείας, της φήμης και του αέρα μιας επιχείρησης που είναι  πολύκροτο θέμα διαπραγμάτευσης στις εξαγορές.
Πόσο θα πρέπει να ανησυχείτε όμως, εάν η απόδοσή σας στο Klout δεν είναι τόσο εντυπωσιακή και δεν έχετε κάποια επαφή που να γνωρίζει το Larry Ellison, ώστε να μπείτε στη βάση δεδομένων του Boardex;
«Είναι ένα μόνο εργαλείο σε μία πολύ μεγάλη εργαλειοθήκη» αναφέρει ο κ. Wright της GroupM και συμπληρώνει: «Η τελική απόφαση για τις προσλήψεις χρειάζεται ανθρώπινη εκτίμηση. Εφεξής όμως, θα χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο. Έχω έναν φίλο που υποστηρίζει ότι είσαι προϊόν των ανθρώπων με τους οποίους συναναστρέφεσαι και νομίζω ότι αυτό έχει κάποια βάση».
Ενώ, όμως, οι επιχειρήσεις βρίσκουν νέους τρόπους να αξιολογούν τις επαφές των εργαζομένων τους, τίθεται θέμα ως προς το σε ποιον ανήκουν τελικά αυτές οι επαφές. Για να το θέσουμε ωμά: οι επιχειρηματικές επαφές και γνωριμίες ανήκουν σε εσένα ή στην εταιρεία σου;
Ο κ. Daly κάνει λόγο για μία υγιή διαμάχη ανάμεσα σε εργαζόμενους και εργοδότες. Βεβαίως, δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο. Η απώλεια αξιόλογων επαφών ήταν ανέκαθεν απειλή για τις επιχειρήσεις που στηρίζονται σε κύκλο γνωριμιών, όπως συνήθως συμβαίνει στην επενδυτική τραπεζική.
Η ένταση αυτή μεταφέρεται και στον κλάδο των social media και η δικαιοσύνη δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει τι ανήκει σε ποιον στο διαδίκτυο όταν ένας εργαζόμενος αποχωρεί.
Η Donna Ballman, δικηγόρος και συγγραφέας του βιβλίου «Stand Up For Yourself Without Getting Fired» δηλώνει πως καθώς «το κεφάλαιο γνωριμιών» γίνεται όλο και πιο σημαντικό τα συμβόλαια εργασίας θα πρέπει να περιλαμβάνουν περισσότερες ρήτρες για την ιδιοκτησία των διαδικτυακών επαφών.
Οι επιχειρήσεις συχνά συγκρούονται με πρώην εργαζόμενους που θέλουν να πάρουν πελάτες φεύγοντας ή έστω να εκμεταλλευθούν τις επαγγελματικές επαφές που δημιούργησαν ενόσω εργάζονταν σε αυτήν την εταιρεία. Η άνοδος των social media περιπλέκει την κατάσταση, όταν παραιτούνται καλά δικτυωμένοι εργαζόμενοι. Το μείζον ερώτημα είναι σε ποιον ανήκει αυτό το online δίκτυο επαφών.
Η αντιδικία μεταξύ του PhoneDog, μιας εταιρείας που αξιολογεί κινητά τηλέφωνα, και ενός πρώην εργαζόμενου, του Noah Kravitz, είναι σημαντική για αυτό το θέμα. Ο κ. Kravitz δημιούργησε στο Twitter τον λογαριασμό @PhoneDog_Noah, με τον οποίο προωθούσε την εταιρεία. Ο λογαριασμός απέκτησε 17.000 ακόλουθους. Όταν έφυγε από την εταιρεία άλλαξε τον λογαριασμό σε @noahkravitz κρατώντας ωστόσο τους 17.000 ακόλουθους. Το PhoneDog έκανε αγωγή ζητώντας 340.000 δολ., αποτιμώντας κάθε follower στα 2,50 δολ. μηνιαίως. Η υπόθεση οδηγήθηκε σε εξωδικαστικό συμβιβασμό. Ο κ. Kravitz κράτησε τους ακόλουθους, αλλά κανείς δεν γνωρίζει πόσο πλήρωσε για αυτό.

ΠΗΓΗ: FT.com
Copyright The Financial Times Ltd. All rights reserved.

Διαβάστε περισσότερα ...

Ποιοι εγκαταλείπουν το Facebook και για γιατί;

Η ιστοσελίδα του Bloomberg δημοσίευσε ένα βίντεο που εξηγεί ποιοι είναι οι χρήστες που κλείνουν το λογαριασμό τους στο Facebook και για ποιο λόγο το κάνουν. 

Στην έρευνα που έλαβε χώρα, οι ερευνητές έκαναν ερωτήσεις σε 300 χρήστες που παράτησαν το Facebook και 300 που διατηρούν το λογαριασμό τους.

Από αυτούς που κλείνουν το λογαριασμό τους, τρεις στους τέσσερις είναι άντρες, ενώ οι χρήστες που τον διατηρούν είναι κατά κύριο λόγο γυναίκες. Στους πρώτους, ο μέσος όρος ηλικίας είναι τα 31, ενώ στους δεύτερους τα 24.

Επίσης, αυτοί που το παρατούν είναι λιγότερο δημοφιλείς, με μέσο όρο φίλων 133, ενώ στο αντίθετο ρεύμα ο μέσος όρος είναι 349.

Περίπου οι μισοί από τους χρήστες που παρατούν το Facebook, το κάνουν λόγω ζητημάτων παραβίασης προσωπικών δεδομένων. Άλλοι λόγοι είναι η σπατάλη χρόνου, οι συχνές αλλαγές στην εμφάνιση της σελίδας, οι ενοχλητικοί φίλοι και η ρηχή επικοινωνία.

Δείτε και το παρακάτω βίντεο του Bloomberg:  http://www.bloomberg.com/video/de-friending-facebook-who-quits-and-why-u~iXxtT7Tf~u_SYXTz04uA.html

Πηγή:www.reporter.gr

Διαβάστε περισσότερα ...