Η φετινή συνάντηση της λέσχης του διαβόλου (άρθρο) διαπραγματεύεται, εκτός από τις γεωπολιτικές εξελίξεις με κέντρο βάρους τη Ρωσία, τα παρακάτω τρία διαφορετικά θέματα – στα οποία η ελίτ προσπαθεί αφενός μεν να δώσει τις σωστές απαντήσεις, αφετέρου να δρομολογήσει την εφαρμογή τους.
(α) Πως μπορεί να εξασφαλισθεί η διατήρηση της Ευρωζώνης, η μη διάλυση της δηλαδή υπό το βάρος της κρίσης χρέους, η οποία θα συμπαρέσυρε ενδεχομένως ολόκληρη την ΕΕ, λόγω της ανόδου των ακραίων παρατάξεων;
(β) Τι ακριβώς θα συμβεί με τα συνταξιοδοτικά ταμεία, εάν τυχόν ακολουθήσει ένα χρηματοπιστωτικό κραχ, με αφετηρία ίσως την Ιαπωνία ή τις Η.Π.Α., καταστρέφοντας το νομισματικό σύστημα;
(γ) Με ποιόν τρόπο μπορεί να αποφευχθεί ο συνασπισμός των πολιτών, η δικτύωση τους καλύτερα, μέσω του διαδικτύου, η οποία είναι η γενεσιουργός αιτία πολλών κοινωνικών εξεγέρσεων ανά τον κόσμο;
Η Ευρωζώνη και η ΕΕ
Όσον αφορά το πρώτο θέμα, ο απερχόμενος πρόεδρος της Κομισιόν είχε λάβει την εντολή, κατά τη διάρκεια της περυσινής διάσκεψης, να εμποδίσει τις φυγόκεντρες δυνάμεις που είχαν δημιουργηθεί στην Ευρωζώνη, με τη βοήθεια της ΕΚΤ - η οποία, για να αποφευχθεί το μοιραίο, καθώς επίσης για να σταθεροποιηθεί το ευρώ, διέθεσε φθηνά χρήματα για την αγορά ομολόγων του δημοσίου των χωρών του Νότου, κυρίως δε της Ιταλίας και της Ισπανίας.
Αυτή τη χρονιά γίνεται μεγάλη προσπάθεια «εγκατάστασης» στις Βρυξέλλες μίας «διακυβέρνησης συνεργασίας», της οποίας θα ηγείται ο κ. Juncker, ενώ θα αποτελείται από τις δύο μεγάλες πολιτικές παρατάξεις – τη συντηρητική, καθώς επίσης τη σοσιαλιστική.
Στη σύσκεψη δεν συμμετέχει ο απερχόμενος πρόεδρος της Κομισιόν, αλλά η αντιπρόεδρος – η οποία θεωρείται ως μία απολύτως αξιόπιστη οπαδός της παγκοσμιοποίησης, έχοντας την «αποστολή» να καταργήσει το δικαίωμα «βέτο» στην ΕΕ, έτσι ώστε να εκμηδενιστεί η ισχύς των εθνικών κρατών.
Η «πριμοδότηση» του κ. Juncker, με στόχο το σχηματισμό ενός μετώπου εναντίον των ακραίων παρατάξεων που εξελέγησαν στο Ευρωκοινοβούλιο, διαπιστώνεται καθαρά από την ξαφνική αλλαγή στάσης της γερμανίδας καγκελαρίου, η οποία ήταν αρχικά εναντίον του.
Επίσης από την τοποθέτηση της γερμανικής λαϊκίστικης εφημερίδας «Bild», η οποία τάσσεται καθαρά υπέρ του – αν και η Ολλανδία δεν τον συμπαθεί καθόλου, θεωρώντας τον αλκοολικό και έμμισθο υποχείριο των διεθνών τραπεζών, αφού έχει μετατρέψει το Λουξεμβούργο σε μία φορολογική όαση.
Ο πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας, ο οποίος διαμήνυσε ότι η χώρα του θα εγκαταλείψει την ΕΕ, εάν αναλάβει την προεδρία ο κ. Juncker, δεν προσκλήθηκε στη σύσκεψη της λέσχης. Αντί αυτού συμμετέχει ο σκιώδης υπουργός του εργατικού κόμματος (Ed Balls), ο οποίος αναφέρεται παραδόξως στη λίστα ως «σκιώδης υπουργός οικονομικών» – ενώ θεωρείται ως «καθαρός» βουλευτής στη Βρετανία, ο οποίος έχει αρκετές ομοιότητες με τον κ. T.Blair.
Η λέσχη περιμένει πως η άνοδος της ακροδεξιάς παράταξης θα φέρει στην εξουσία τους εργατικούς - ενώ ο εκλεκτός της, απόφοιτος του Harvard και σύγχρονος καπιταλιστής, δεν είναι κανένας υπέρμαχος των «ταξικών αγώνων».
Από την πλευρά της Γαλλίας δεν βρίσκεται κανένας σημαντικός πολιτικός στη Δανία – ενώ τις θέσεις της χώρας του εκπροσωπεί το μέλος της ΕΚΤ κ. B. Coeuré. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι η παγκόσμια ελίτ έχει διαγράψει ολοσχερώς την κυρίαρχη πολιτική τάξη της Γαλλίας, η οποία θεωρείται πλέον επικίνδυνη για τα συμφέροντα της.
Η Ιταλία φαίνεται να αντιμετωπίζεται ανάλογα, αφού δεν συμμετέχει κανένας σημαντικός πολιτικός – με τον κ. Mario Monti να έχει αναλάβει το ρόλο του παρατηρητή στη σύσκεψη. Στη λίστα αναγράφεται ως «Γερουσιαστής εφ όρου ζωής», όπως αξίζει σε έναν πραγματικό οπαδό της λέσχης του διαβόλου.
.
Τα συνταξιοδοτικά ταμεία
Όσον αφορά το δεύτερο θέμα, τα πανίσχυρα συνταξιοδοτικά ταμεία, μαζί με τα οποία κινδυνεύουν ανάλογα οι πολυεθνικές ασφαλιστικές εταιρείες, οι ανησυχίες των μελών της λέσχης, με πρωταγωνιστή το διοικητή της γερμανικής Allianz, είναι τεράστιες.
Αυτό που τους απασχολεί είναι το τι θα συνέβαινε με τις συντάξεις, εάν το παγκόσμιο σύστημα της χιονοστιβάδας του τεχνητού χρήματος καταρρεύσει γρηγορότερα, από όσο υπολογίζεται. Το επίσημο θέμα νούμερο δύο της σύσκεψης είναι το ποιός θα πληρώσει για τη δημογραφική εξέλιξη – αφού η οικονομική ανάπτυξη δεν θεωρείται καθόλου δεδομένη, ενώ όλα όσα ανακοινώνονται δημόσια είναι ένας μεγάλος μύθος. Πόσο μάλλον όταν οι Η.Π.Α. αντιμετωπίζουν κυριολεκτικά προβλήματα επιβίωσης, τα οποία διακωμωδούνται από τον Τύπο (εικόνα).
.
Όλα τα μέλη της λέσχης λοιπόν γνωρίζουν πως δεν πρόκειται να ακολουθήσει η ανάπτυξη, εάν προηγουμένως δεν υπάρξει κάθαρση – ενώ το κεντρικό πρόβλημα της παγκόσμιας οικονομίας, η υπερχρέωση, μπορεί να λυθεί μόνο με καταναγκαστικά μέτρα.
Εν τούτοις, τα καταναγκαστικά μέτρα, όπως για παράδειγμα η δήμευση των τραπεζικών καταθέσεων, οι κατασχέσεις της ακίνητης περιουσίας, η εξαγορά της δημόσιας περιουσίας μίας χώρας σε τιμές εκποίησης κλπ., είναι διαδικασίες, οι οποίες δεν είναι εύκολα πραγματοποιήσιμες εντός ενός δημοκρατικού πολιτεύματος – τουλάχιστον όχι, χωρίς να συνοδεύονται από σημαντικές απώλειες για την ελίτ.
Οι κοινωνικές αντιδράσεις και η δικτύωση των Πολιτών
Έννοιες όπως η σωστή εκπροσώπηση των Πολιτών, οι δίκαιοι νόμοι, η Δικαιοσύνη, η κοινωνική ισότητα, η διαφάνεια, ο έλεγχος των Θεσμών, η καταπολέμηση της διαφθοράς, η φοροαποφυγή, πόσο μάλλον η άμεση δημοκρατία, δεν αποτελούν μέρος των αξιών ή των επιδιώξεων των ισχυρών – οπότε δεν απασχολούν καθόλου την ελίτ.
Αυτό που την απασχολεί είναι οι προβλέψεις, σχετικά με τις σοβαρότατες οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις της κρίσης – όπου φυσικά οι ελίτ δεν θέλουν να ανήκουν στους χαμένους
Ακριβώς για το λόγο αυτό το «Θέμα νούμερο 6» της σύσκεψης είναι «Το μέλλον της Δημοκρατίας, καθώς επίσης η παγίδα, στην οποία έχει εγκλωβιστεί η μεσαία τάξη» – επειδή η συγκεκριμένη τάξη είναι αυτή που στηρίζει τη Δημοκρατία, έτσι όπως λειτουργεί σήμερα, προς όφελος της ελίτ.
Ο βασικός κίνδυνος που διαβλέπουν δε, δεν προέρχεται από τα αριστερά κινήματα, τα οποία σπάνια συνεννοούνται ή συνενώνονται μεταξύ τους, αλλά από τα εθνικιστικά – από τα ακροδεξιά, ναζιστικά και φασιστικά, τα οποία ενδεχομένως θα «διδάσκονταν» από το παράδειγμα του Χίτλερ (ανάλυση), καταλαμβάνοντας την εξουσία και εκδιώκοντας το «τοκογλυφικό» κεφάλαιο (εκτός εάν επιβληθούν δικτατορίες ή κόμματα εκ των άνω).
Στα πλαίσια αυτά, με δεδομένο το ότι οι συνταξιούχοι θεωρούνται ως η σημαντικότερη εκλογική ομάδα σε πολλές χώρες, με τις συντάξεις να μειώνονται από την πολιτική των χαμηλών επιτοκίων, καθώς επίσης της νομισματικής επέκτασης, ο φόβος αλλαγής στάσης εκ μέρους τους προβληματίζει ιδιαίτερα την ελίτ.
Πόσο μάλλον όταν πολλές ασφαλιστικές εταιρείες, οι οποίες ενισχύουν συνήθως τις συντάξεις αρκετών ασφαλισμένων τους, απειλούνται με χρεοκοπία – λόγω της συγκριμένης πολιτικής των κεντρικών τραπεζών, καθώς επίσης του αυξημένου ρίσκου για ένα χρηματοπιστωτικό κραχ. Η διαστρέβλωση πάντως, έτσι όπως φαίνεται στο γράφημα που ακολουθεί, είναι αδύνατον να συνεχιστεί στο διηνεκές.
.
Κόσμος – Σύγκριση της εξέλιξης του ΑΕΠ με την αξία των μετοχών
Περαιτέρω, η ελίτ πιστεύει ότι, οι συνταξιούχοι είναι αυτοί που ενίσχυσαν τα ακροδεξιά κόμματα στη Μ. Βρετανία, στη Γαλλία και αλλού – γνωρίζοντας επί πλέον ότι, η ομάδα αυτή δεν απέχει συνήθως από τις εκλογές όπως, για παράδειγμα, οι νέοι. Επομένως, η λέσχη δεν θέλει να αντιπαρατεθεί με τους συνταξιούχους – παρά τις πολιτικές αναλύσεις, σύμφωνα με τις οποίες οι νέοι ήταν αυτοί που επέλεξαν να ψηφίσουν ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη και ειδικά στη Γαλλία.
Από την άλλη πλευρά, ένας από τους μεγαλύτερους φόβους της ελίτ είναι ο συνασπισμός των Πολιτών – με τη βοήθεια των κοινωνικών μέσων δικτύωσης, τα οποία έχουν δημιουργηθεί στο διαδίκτυο.
Ειδικότερα, σε πλήρη αντίθεση με τα κλασσικά μέσα επικοινωνίας, το διαδίκτυο αποτελεί μία καινούργια, ανεξερεύνητη περιοχή για τα μέλη της λέσχης. Ακριβώς για το λόγο αυτό, εκτός από τους ισχυρότερους τραπεζίτες του πλανήτη, συμμετέχουν στη σύσκεψη τα ηγετικά στελέχη της Google – τα οποία αναλύουν τους κινδύνους που προβλέπονται από την ηλεκτρονική δικτύωση των Πολιτών.
Ο σημαντικότερος όλων δε είναι ο συνεχής περιορισμός της χειραγώγησης των μαζών, οι οποίες πλέον δεν ενημερώνονται μόνο από τα κλασσικά ΜΜΕ – όπως είναι η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και οι εφημερίδες, τα οποία εύκολα εξαγοράζονται/εκβιάζονται με τη βοήθεια των διαφημιστικών καταχωρήσεων. Η ενημέρωση μέσω του ελεύθερου ακόμη διαδικτύου, καθώς επίσης οι δυνατότητες δημιουργίας ομάδων με κοινά ενδιαφέροντα ή επιδιώξεις, είναι αναμφίβολα μία βόμβα στα θεμέλια του συστήματος – την οποία η ελίτ θα ήθελε πάρα πολύ να απασφαλίσει, προτού εκραγεί και την εξαφανίσει.
.
Επίλογος
Η λέσχη του διαβόλου δεν είναι προφανώς μία μυστική παγκόσμια κυβέρνηση, αλλά μία άτυπη δεξαμενή σκέψης (Think Tank) – όπου, κατά τις ετήσιες συναντήσεις που διοργανώνει, συγκεντρώνονται τα ηγετικά στελέχη της πολιτικής και της οικονομίας, για να ανταλλάξουν απόψεις.
Η βασική της φροντίδα σήμερα είναι το πως θα διατηρηθεί η φεουδαρχική δομή της ύστερης καπιταλιστικής εποχής που βιώνουμε, στην επόμενη άγνωστη φάση της, στην οποία οδηγείται ο πλανήτης – μία «φάση» εξαιρετικά απρόβλεπτη και επικίνδυνη, ειδικά λόγω της ανεξέλεγκτης υπερχρέωσης των ισχυρών κρατών της Δύσης.
Ο σκοπός είναι το κέρδος και ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, όπως συνηθίζουν να λένε όσοι μπορούν να αποκωδικοποιούν εις βάθος τον τρόπο που έχει στηθεί το μεγάλο παιχνίδι υποτιμητικής κερδοσκοπίας πάνω στα ομόλογα του ευρωπαϊκού νότου αλλά και στο ευρώ. Ο… μηχανισμός έχει στηθεί εδώ και πολύ καιρό αριστοτεχνικά και από έμπειρους κύκλους, τα χνάρια των οποίων οδηγούν στις περίφημες αμερικανικές στοές της Wall Street και σε κλειστά κλαμπ, που μπροστά τους ακόμα και η λέσχη Bilderberg μοιάζει ξεπερασμένη. Αποτελείται από τρεις ισχυρότατους πόλους, που ο καθένας από το μέγεθός του επί της ουσίας νομιμοποιείται να κάνει ό,τι θέλει στις αγορές. Ενα τρίγωνο κερδοσκοπίας με αλλά λόγια που αυτή δεν διστάζει να παίζει ανήθικα παιχνίδια, ένα εκ των όποιων εξελίσσεται ακόμα πάνω από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο ένα άκρο του τριγώνου βρίσκονται οι οίκοι αξιολόγησης που παρά το γεγονός ότι βάλλονται πλέον ευθέος και επισήμως, ο λόγος τους εξακολουθεί να μετράει, το δεύτερο άκρο ανήκει στις επενδυτικές τράπεζες με επικεφαλής πάντα την Goldman Sachs και τους συνεργάτες της τύπου Paulson και στην τρίτη γωνία στελεχώνεται από τα πασίγνωστα ονόματα των γκουρού-σταρ όπως του καθηγητή Nouriel Roubini και του Νομπελίστα της Οικονομίας Γιόζεφ Στίγκλιτς. Ομος τον τελευταίο πόλο συμπληρώνει και ένα ακόμα όπλο που δεν είναι άλλο από τα διεθνή ΜΜΕ σαν τους Financial Times, την Wall Street Journal και φυσικά το πρακτορείο του Bloomberg, η πλατφόρμα του όποιου είναι αυτή που ελέγχει την παγκόσμια σπέκουλα.
Παρακολουθήστε την συνέντευξη που παραχώρησε στη «zougla.gr» το μέλος της Τριμερούς, από την Ελλάδα, επιχειρηματίας Οδυσσέας Κυριακόπουλος. Ο κ. Κυριακόπουλος παραχώρησε την συνέντευξη αυτή το Σάββατο, νωρίς το πρωί της 13ης Νοεμβρίου και ενώ βρισκόταν στη Χάγη της Ολλανδίας συμμετέχοντας στην συνάντηση του ευρωπαϊκού τομέα της Τριμερούς Επιτροπής.
Αναρτήσεις
