«Αντιρατσιστικό»: οι πύλες του ζόφου

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Ενα απειλητικό φάντασμα πλανάται στον ουρανό της χώρας μας. Το «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο». Πρόκειται για την κερκόπορτα του φασισμού, ενός φασισμού κρυμμένου στον αντιφασισμό και στον αντιρατσισμό.

 Το κατ' ευφημισμόν «αντιρατσιστικό» -όχι καθ' ολοκληρίαν, αλλά ειδικά σε συγκεκριμένο άρθρο του- συνιστά αποτύπωμα ολοκληρωτισμού. Φιμώνει τη σκέψη και την ελεύθερη έκφραση, περιορίζει ή απαγορεύει την ιστορική έρευνα, τσαλακώνει το Σύνταγμα και προϊδεάζει για ανατριχιαστικές εξελίξεις, όπως απαγόρευση βιβλίων, φυλάκιση συγγραφέων και δημοσιογράφων. Πρόκειται για μια «καταστροφή εν εξελίξει, στολισμένη με τα φτερά της αρετής».

Με δυο λόγια: ποινικοποιείται η διαφορετική άποψη για ιστορικά γεγονότα. Συγκεκριμένα, όποιος αρνείται ή σχετικοποιεί «εγκλήματα πολέμου», γενοκτονίες, «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητος», το Ολοκαύτωμα και εγκλήματα των ναζί, τιμωρείται όταν αναφέρεται σε αυτά «κατά τρόπο που μπορεί να υποκινήσει βία, ή μίσος ή ενέχει απειλητικό, υβριστικό ή προσβλητικό χαρακτήρα».

Η περίτεχνη διατύπωση φαίνεται να υπερασπίζεται το αυτονόητο. Ομως κατ' ουσίαν ανοίγει τον ασκό του Αιόλου, διότι η γενικότης της αναφοράς (υποκίνηση βίας ή μίσους) επιτρέπει διασταλτικές ερμηνείες, λίαν επίφοβες και ενδεχομένως εξοντωτικές.

Συγκεκριμένα: Ποιος αποφασίζει τι είναι έγκλημα πολέμου και έγκλημα κατά της ανθρωπότητος; Το ότι κάποιοι έχουν ήδη αποφασίσει (διεθνή δικαστήρια, κοινοβούλια κρατών) ότι συγκροτείται νομικά η έννοια της γενοκτονίας ή ομοειδών εγκλημάτων, γιατί να αποτελεί φραγμό στην άρνηση ή στην κριτική αναθεώρηση; Τι προσθέτει το περιώνυμο «αντιρατσιστικό» στην ήδη υφιστάμενη νομοθεσία (νόμος 927 του 1979 και τροπολογία του 2001), η οποία τιμωρεί τις προσβλητικές ρατσιστικές εκφράσεις; Γιατί δεν αρκούν κάποιες βελτιώσεις (π.χ. σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια) και απαιτείται ειδική αναφορά στις γενοκτονίες και στο Ολοκαύτωμα;

Η τετριμμένη και προσχηματική απάντηση επικαλείται το προηγούμενο της Ευρώπης και τη σχετική απόφαση-πλαίσιο του Συμβουλίου Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων της Ενωσης. Δυστυχώς, προφάσεις εν αμαρτίαις. Οι υφιστάμενοι ευρωπαϊκοί νόμοι, όπως ο νόμος Γκεσώ στη Γαλλία, ο οποίος έστειλε στη φυλακή τον Ροζέ Γκαρωντύ και απαγόρευσε τα βιβλία του, ενώ βάσει αυτού καταδικάστηκε ο εβραϊκής καταγωγής Εντγκάρ Μορέν επειδή επέκρινε την πολιτική του Ισραήλ, έχουν χαρακτηρισττεί φασιστικοί νόμοι. Και αυτό ακριβώς είναι: φασιστικοί!

Είναι τραγικό το γεγονός ότι στα καθ' ημάς η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το αν θα ποινικοποιηθεί και η άρνηση της γενοκτονίας χριστιανών της Ανατολής (Πόντιοι, Μικρασιάτες, Αρμένιοι και Ασσύριοι) και δεν επικεντρώνεται στο μείζον. Στην ποινικοποίηση του ελευθέρως εκφράζεσθαι.

Δυστυχώς, ούτε η Αριστερά -με τιμητική εξαίρεση το ΚΚΕ- ενδιαφέρεται για την πτυχή αυτή ούτε η κοινότης των Ιστορικών ούτε η πλειονότης των φιλελεύθερων στοχαστών, πανεπιστημιακών και πολιτικών.

Ορισμένοι δε -μεταξύ αυτών και δημοσιογράφοι- χλευάζουν και ειρωνεύονται την «ελευθερία της έκφρασης», την υποτιμούν και την παρακάμπτουν. Ολοι ετούτοι δεν αντιλαμβάνονται -ή δεν ενδιαφέρονται, δογματοπαγείς όντες- ότι το υπό συζήτησιν εκτρωματικό νομοσχέδιο ανοίγει τις πύλες του ζόφου.

Βιβλία θα απαγορεύονται, συγγραφείς και δημοσιογράφοι θα φυλακίζονται, ιστορικοί θα φιμώνονται και την Ιστορία θα (ξανα)γράφει μια δράκα, με γνώμονα συγκεκριμένες αντιλήψεις και ιδεοληψίες. Ηδη στις Βαλτικές χώρες έχουν ασκηθεί διώξεις σε όσους εγκωμιάζουν ή δεν καταδικάζουν τη δράση του Κόκκινου Στρατού, καθώς η εν λόγω δράση θεωρείται «εγκλήματα πολέμου». Το ίδιο θα συμβεί στα καθ' ημάς -και γενικώς- σε βάθος χρόνου, με αποτέλεσμα η ανθρωπότης προοπτικά να ασκείται στη μονοκαλλιέργεια της άποψης για μείζονος σημασίας ιστορικά γεγονότα.

Ευθύ το ερώτημα: ιστορικοί και πανεπιστημιακοί, που μάχονται για την αναθεώρηση σημείων και στοιχείων της ελληνικής ιστορίας, γιατί καταδικάζουν τους αναθεωρητές π.χ. του Ολοκαυτώματος και γιατί δεν επισημαίνουν το εύχυμον του αναθεωρείν παρά σιωπούν αιδημόνως; Γιατί εξαντλούν το διάλογο και την επιχειρηματολογία τους (Ρεπούση, Λιάκος κ.ά.) περί το αν «συγκροτείται νομικά η έννοια της γενοκτονίας» και όχι στο αν αναχαιτίζεται με παρόμοιους νόμους η ιστορική έρευνα και περιστέλλεται η ελευθερία του λόγου;

Αναγκαία και θεμιτή η εγρήγορση. Οταν όμως «η επαγρύπνηση υπονομεύει την ελευθερία του λόγου» (Μαρκ Μαζάουερ), την ελεύθερη σκέψη και την ιστορική έρευνα, τότε θρώσκει απειλητικός ένας νέος φασισμός.

Θα συνεχίσουμε τη Δευτέρα.

«Αντιρατσιστικό»: οι πύλες του ζόφου (2)

Στο σημείωμα του Σαββάτου για το «Αντιρατσιστικό Νομοσχέδιο» διατυπώνεται ο ισχυρισμός ότι ανοίγει ο ασκός του Αιόλου, λόγω του ολοκληρωτικού χαρακτήρα συγκεκριμένου άρθρου που περιορίζει την ελευθερία του λόγου. Αμεση συνέπεια του νόμου θα είναι η απαγόρευση βιβλίων (π.χ., για το Ολοκαύτωμα, την γενοκτονία των Αρμενίων, των Ποντίων κ.ά.), καθώς και οι διώξεις εναντίον συγγραφέων, δημοσιογράφων και δημοσιολογούντων.

Η εγκατάσταση ενός δυναστικού νομοθετικού πλαισίου θα περιορίσει δραστικά την ιστορική έρευνα, ενώ δεν αποκλείεται -απεναντίας: είναι το πιο πιθανό- να υπάρξουν ιλαροτραγικές δικαστικές αποφάσεις, αδιανόητες για ευρωπαϊκή χώρα. Λόγου χάριν, ενδέχεται να ποινικοποιηθεί κάθε εγκωμιαστική αναφορά στη δράση του ΚΚΕ και της Αριστεράς, όπως αυτή εκδηλώθηκε στον Εμφύλιο. Επίσης, ουδόλως αποκλείεται να απαγορευτεί η λειτουργία κομμάτων που θα ονομάζονται κομμουνιστικά, η λειτουργία οργανώσεων, συνδικαλιστικών και άλλων, καθώς και η εξύμνηση επαναστάσεων, κινημάτων, προσώπων.

Απίθανο; Οχι, βέβαια. Ηδη στις Βαλτικές χώρες έχουν ασκηθεί διώξεις σε όσους εγκωμιάζουν ή δεν καταδικάζουν την δράση του Κόκκινου Στρατού, όπως σημειώσαμε στο φύλλο του Σαββάτου. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η νομιμοποίηση της αυθαιρεσίας αυτής: πρώτα συγκροτείται νομικά η έννοια της γενοκτονίας, των εγκλημάτων πολέμου και των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητος, (συγκρότηση απολύτως αυθαίρετη σε αρκετές περιπτώσεις). Μετά εμφανίζονται σε κάποιες χώρες «αντιρατσιστικοί» ή παρεμφερείς νόμοι (για το Ολοκαύτωμα και τις γενοκτονίες) και εν συνεχεία, με βάση κάποιες αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης, γίνεται επίκληση των αποφάσεων αυτών καθώς και της σχετικής νομολογίας (π.χ., καταδίκη του Γκαρωντύ), ώστε να εμφανιστεί υποδεέστερη ως αγαθό η ελευθερία του λόγου από την «ισοπεδωτική άρνηση αυτού του τύπου των ιστορικών γεγονότων». Γιατί; «Διότι συνιστά σημαντική απειλή για την δημόσια τάξη, ασύμβατη με την δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα»!!!

Παρέλκει κάθε σχόλιο γι' αυτό το ανεκδικήγητο σκεπτικό βάσει του οποίου καταδικάστηκε ο Ροζέ Γκαρωντύ. Ας ακούσουμε, όμως, τον Νόαμ Τσόμσκι, ο οποίος -μαζί με άλλον εξέχοντες στοχαστές, πανεπιστημιακούς και ιστορικούς- υπενθυμίζει το στοιχειώδες: την διατήρηση θεμελιωδών ελευθεριών για τους «εχθρούς της ελευθερίας». Ο Τσόμσκι, στη δεκαετία του '80, είχε υπερασπιστεί το δικαίωμα του γνωστού αρνητή του Ολοκαυτώματος, του Ρομπέρ Φορισόν, να εκφράζει τις απόψεις του. Το 2010 ένας άλλος αρνητής, ο Βενσάν Ρενουάρ, φυλακίστηκε βάσει του νόμου Γκεσό, και ο Τσόμσκι έσπευσε να ξιφουλκήσει εναντίον του φασιστικού αυτού νόμου. Και δήλωσε:

«Δεν γνωρίζω τίποτε σχετικά με τον κ. Ρενουάρ, όμως θεωρώ ότι ο νόμος Γκεσό είναι εντελώς παράνομος και αντιφάσκει με τις αρχές μιας ελεύθερης κοινωνίας, όπως αυτές είναι κατανοητές από τον Διαφωτισμό. Ο νόμος αυτός έχει ως συνέπεια να παραχωρείται στο κράτος το δικαίωμα να προσδιορίζει την ιστορική αλήθεια και να τιμωρεί όσους απαμακρύνονται από τα κελεύσματά του, κάτι που είναι μια αρχή η οποία μας θυμίζει τις πιο σκοτεινές ημέρες του σταλινισμού και του ναζισμού». Στο ίδιο μήκος και ο Μαξ Γκαλό, ο γνωστός σοσιαλιστής ιστορικός και ακαδημαϊκός: «Η εθνική αντιπροσωπεία δεν μπορεί να υπαγορεύει διά νόμου την ορθή ιστορία, αυτή που πρέπει να διδάσκεται».

Η ιστορικός Ντέμπορα Λίπσταντ, συγγραφέας του βιβλίου «Αρνούμενοι το Ολοκαύτωμα», σύρθηκε τα δικαστήρια έπειτα από αγωγή που κατέθεσε εις βάρος της ο Ντέιβιντ Ιρβινγκ, ένας αμφιλεγόμενος ιστορικός, με ακροδεξιές απόψεις και φιλο-ναζί «παρέες». Η Λίπσταντ είχε χαρακτηρίσει «οπαδό του Χίτλερ» τον Ιρβινγκ και τον εγκαλούσε για «παραποίηση στοιχείων με στόχο να καταλήξει σε αστήρικτα συμπεράσματα».

Η Λίπσταντ αθωώθηκε. Και μετά την δίκη δήλωσε: «Σε χώρες όπου είναι δυνατόν να θεσπιστούν νόμοι που θα απαγορεύουν την άρνηση του Ολοκαυτώματος, είμαι αντίθετη σε κάτι τέτοιο. Αυτοί οι νόμοι απλώς μετατρέπουν τον αρνητισμό σε "απαγορευμένο καρπό" και έτσι τον κάνουν περισσότερο -και όχι λιγότερο- ελκυστικό. Επιπλέον δεν πιστεύω ότι οι αίθουσες των δικαστηρίων είναι οι κατάλληλοι χώροι για να αναπτυχθεί η ιστορική έρευνα».

Τι λένε για όλα αυτά οι ημέτεροι ιστορικοί, διανοούμενοι, νομικοί και δημοσιογράφοι; Γιατί δεν υπάρχει στις ΗΠΑ τέτοιος φρικώδης νόμος; Πώς σας φαίνεται το αίτημα να απαλειφθούν από την Ακολουθία της Μεγάλης Εβδομάδος, ως αντισημιτικά, ορισμένα μεγαλυνάρια; Τι θα ψηφίσουν ορισμένοι βουλευτές και πρώην υπουργοί της Ν.Δ., που είχαν ξιφουλκήσει κατά του «αντιρατσιστικού» νομοσχεδίου, το οποίο είχε ετοιμάσει το 2011 ο κ. Καστανίδης; Αυτά και άλλα πολλά στο αυριανό, τρίτο κατά σειράν, σημείωμα..

http://www.enet.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

«Αντιρατσιστικό», ο... ασκός του Αιόλου

Σε αναβολή... μίας(;) εβδομάδας οδηγήθηκε η συζήτηση για το λεγόμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, σε μία συγκυρία όπου η συγκυβέρνηση έχει να διαχειριστεί από τον ΕΝΦΙΑ, τα «κόκκινα δάνεια» και τις κατασχέσεις, μέχρι τα ταξίδια με το προεδρικό αεροσκάφος του (και) υπουργού Εξωτερικών και την προεδρολογία (χμμμ, ανασύρουν το χαρτί Κουβέλη ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος).

Παραθέτοντας τις γνώμες και τις θέσεις τριών ανθρώπων (με διαφορετική πολιτική αφετηρία), επιχειρείται η όσο το δυνατόν πιο νουνεχής προσέγγιση ενός ζητήματος που κατά γενική ομολογία εντάσσεται στην ευρύτερη αντιμετώπιση των νέων προκλήσεων που έχουν δημιουργηθεί, από την επικράτηση «ακραίων ισλαμικών- τζιχαντικών» στοιχείων, την αθρόα είσοδο «μη νόμιμων μεταναστών» κυρίως στις χώρες του εξασθενημένου Νότου, μέχρι τις εξελίξεις από την ανατ. Ουκρανία, μέχρι τη Συρία ή ακόμη και τη Νιγηρία.

Όπως σημειώνει ο Απόστολος Διαμαντής(*), το ζήτημα που ανακύπτει είναι πολιτικής και νομικής τάξεως. Διότι για πρώτη φορά στον σύγχρονο κόσμο επιβάλλεται διά νόμου ένας όρος. Επανέρχεται, έτσι, μέσα στην πολιτική κοινωνία, μία αμιγώς μεσαιωνική λογική. Διότι η προηγούμενη φορά όπου απαγορευόταν διά νόμου έκφραση γνώμης ήταν στη μακρά περίοδο της ρωμαιοκαθολικής κυριαρχίας στη μεσαιωνική Δύση, όταν δεν υπήρχε η δυνατότητα αμφισβήτησης της επίσημης διδασκαλίας της εκκλησιαστικής ιεραρχίας.

Στο πλαίσιο των αφορισμών, μέχρι τα βασανιστήρια, την «ιερά εξέταση», την πυρά έμειναν στην Ιστορία οι περιπτώσεις του Γαλιλαίου, του Λούθηρου, του Τζορντάνο Μπρούνο και πλήθους άλλων.

Η υπόθεση της επιβολής του όρου ολοκαύτωμα είναι μία πολιτική επιτυχία των Εβραίων, που τους βοηθάει στον ιδεολογικό πόλεμο που έχουν κυρίως με το Ισλάμ. Κατανοητό. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν αρνείται το δικαίωμα των Εβραίων να ζήσουν ελεύθερα και ειρηνικά στα πατρογονικά τους εδάφη. Άλλο όμως αυτό και άλλο η ποινική δίωξη για όσους αρνούνται τη χρήση λέξεων. Όσο για το νομοσχέδιο που έρχεται προς ψήφιση, η κίνηση των 38 βουλευτών της Ν.Δ. είναι λογική, καθώς θέλουν και αυτοί να πετύχουν αυτά που έχουν πετύχει οι Εβραίοι για το δικό τους Ολοκαύτωμα. Πού είναι λοιπόν το πρόβλημα, διερωτάται (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 24ης/8) ο ιστορικός, διδάσκων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Επί της ουσίας του ζητήματος που τίθεται από όσους είναι ενάντιοι σε αυτό το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο ο Σάββας Καλεντερίδης θυμίζει πως το 2007 η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (International Association of GenocideScholars - IAGS), ο πλέον έγκυρος επιστημονικός φορές σε παγκόσμιο επίπεδο, έθεσε το θέμα σε ψηφοφορία μεταξύ των μελών του, τα οποία σε ποσοστό 83% εξέδωσαν την ακόλουθη απόφαση:

ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ΟΤΙ η άρνηση της γενοκτονίας αναγνωρίζεται ευρέως ως τελικό στάδιο της γενοκτονίας, που φυλάσσει την ατιμωρησία για τους δράστες της γενοκτονίας, και προετοιμάζει το έδαφος για τις μελλοντικές γενοκτονίες,

ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ΟΤΙ η γενοκτονία ενάντια στους χριστιανικούς πληθυσμούς από το οθωμανικό κράτος κατά τη διάρκεια και μετά από του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου απεικονίζεται συνήθως ως γενοκτονία ενάντια σε Αρμενίους μόνο, με μερική μονο αναγνώριση των ποιοτικά παρόμοιων γενοκτονιών ενάντια σε άλλες χριστιανικές μειονότητες της οθωμανικής αυτοκρατορίας,

ΕΙΝΑΙ πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών ότι η οθωμανική εκστρατεία ενάντια στις χριστιανικές μειονότητες της αυτοκρατορίας (1914-1923) αποτέλεσε μία γενοκτονία ενάντια σε Αρμένιους, Ασσύριους και Έλληνες.

Η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών ζητά από την κυβέρνηση της Τουρκίας για να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες ενάντια σε αυτούς τους πληθυσμούς, για να εκδώσει μια επίσημη συγγνώμη, και για να λάβει τα γρήγορα και σημαντικά μέτρα προς την αποκατάσταση, καταλήγει (εφημ. Δημοκρατία-infognomonpolitics.blogspot.gr στις 23/8).

Περί του ιδίου νομοσχεδίου ο Γιάννης Τριάντης γράφει (στην Ε της 23ης/8) πως πρόκειται για την κερκόπορτα του φασισμού, ενός φασισμού κρυμμένου στον «αντιφασισμό» και στον «αντιρατσισμό».

Θυμίζει ο φίλος Γιάννης πως με αφορμή την «αντιρατσιστική» νομοθεσία (όπως ο νόμος Γκεσό στη Γαλλία) φυλακίστηκε ο Ροζέ Γκαροντύί (αρνητής του Ολοκαυτώματος) και απαγορεύτηκαν τα βιβλία του, αλλά καταδικάστηκε και ο εβραϊκής καταγωγής Εντγκάρ Μορέν επειδή επέκρινε την πολιτική του Ισραήλ.

Είναι τραγικό το γεγονός ότι στα καθ΄ ημάς η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τα αν θα ποινικοποιηθεί και η άρνηση της γενοκτονίας χριστιανών της Ανατολής. Στην ποινικοποίηση του ελευθέρως εκφράζεσθαι.

Ευθύ το ερώτημα και της στήλης: Γιατί εξαντλούν τον διάλογο και την επιχειρηματολογία τους (Ρεπούση, Λιάκος κ.ά.) γύρω από το αν «συγκροτείται νομική έννοια της γενοκτονίας» και όχι στο αν αναχαιτίζεται με παρόμοιους νόμους η ιστορική έρευνα και περιστέλλεται η ελευθερία του λόγου;

Καθότι «η επαγρύπνηση υπονομεύει την ελευθερία του λόγου» (Μαρκ Μαζάουερ), την ελεύθερη σκέψη και την ιστορική έρευνα, και τότε θρώσκει απειλητικός ένας νέος φασισμός, στο όνομα τάχα του... αντιφασισμού.

http://www.euro2day.gr/ekivolos/233/list.html#blogpost-1247892

Διαβάστε περισσότερα ...

Η πολιτική ορθότητα βλάπτει (και) τους τσιγγάνους

Κώστας Κεφαλογιάννης

Η ιστορία της μικρής Μαρίας που βρέθηκε σε καταυλισμό Ρομά στα Φάρσαλα έστρεψε την προσοχή της κοινής γνώμης στο θέμα (ή μήπως στο πρόβλημα; ) των τσιγγάνων. Έζησα τα προηγούμενα δέκα χρόνια της ζωής μου σε διαμέρισμα απέναντι από καταυλισμό Ρομά. Στο Κάτω Χαλάνδρι, πίσω από το Νομισματοκοπείο αν σας ενδιαφέρει, όπου ο καταυλισμός στέκει ακόμα αγέρωχος, παρά τις περί του αντιθέτου εισαγγελικές αποφάσεις. Δεν θέλω να επεκταθώ στις λεπτομέρειες της γειτνίασης. Αρκεί απλώς να σας αναφέρω ότι μπήκα στο καινούργιο σπίτι μου το 2002 με την καλύτερη διάθεση να καταλάβω και να σεβαστώ τη διαφορετικότητα των γειτόνων και κατέληξα ένας ελεεινός ρατσιστής που ώρες – ώρες σιχαινόμουν τον εαυτό μου για τις σκέψεις που έκανα.

Είναι ξεκάθαρο ότι το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης για την πλήρη αποτυχία ένταξης των τσιγγάνων στην ελληνική κοινωνία βαραίνει το κράτος. Δεν ασχολήθηκε ποτέ σοβαρά με το συγκεκριμένο ζήτημα και ως συνήθως αρκέστηκε σε προχειρότητες και πασαλείμματα με τα λεφτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ευθύνονται όμως και οι ίδιοι οι τσιγγάνοι (Ρομά αν προτιμάτε) που δεν έδειξαν ποτέ την παραμικρή διάθεση συνεργασίας. Και που με τη βοήθεια διαφόρων ανθρωπιστικών οργανώσεων προσπάθησαν και εν πολλοίς κατάφεραν να οχυρώσουν την εξωτική «κουλτούρα» τους απέναντι στους «ρατσιστές» που θέλουν να την αλλάξουν. Και κάπως έτσι, στο βωμό μιας αποστειρωμένης και απολύτως επιζήμιας πολιτικής ορθότητας, μπλέξαμε τα μπούτια μας...
Τσιγγάνικη κουλτούρα η ελευθερία και άρνηση συμβάσεων όπως σπίτια και κρεβάτια, τσιγγάνικη κουλτούρα και η ροπή προς το γλέντι. Άρα τσιγγάνικη κουλτούρα και η δημιουργία εστιών μόλυνσης και μικροβίων στο κέντρο μεγάλων πόλεων, τσιγγάνικη κουλτούρα και τα σκυλοτράγουδα στη διαπασών στις τέσσερις τα ξημερώματα (όχι μια φορά το χρόνο, σε εβδομαδιαία βάση...). Τσιγγάνικη κουλτούρα το αδάμαστο πνεύμα επιβίωσης, τσιγγάνικη κουλτούρα και οι κουτοπονηριές με την εφεύρεση παιδιών που έχουν αποκλειστικό στόχο την είσπραξη επιδομάτων.
Από την πολλή τσιγγάνικη κουλτούρα λοιπόν, καταλήξαμε να καταστρέφουμε ζωές.Tις δικές τους ζωές. Διότι, σεβασμός εντάξει. Σε ποιο βαθμό όμως; Δηλαδή να σεβαστούμε το γεγονός ότι οι μικρές τσιγγάνες παντρεύονται στα δώδεκα και γεννάνε μόλις το επιτρέψει το σώμα τους, ενώ γνωρίζουμε ότι πρόκειται επί της ουσίας για  έγκλημα και για τις ίδιες τις κοπέλες και για τα παιδιά τους;
Το να θέλει κάποιος να κοιμάται στο πάτωμα ή ακόμα και στην ύπαιθρο, το να μετακινείται διαρκώς και του αρέσει να ντύνεται με φανταχτερά μπιχλιμπίδια σαφώς είναι δικαίωμα του. Δεν είναι δικαίωμα του να εκμεταλλεύεται άλλους ανθρώπους, ακόμα και της φυλής του, να ζει παρασιτικά και παραβατικά και να μην τον απασχολούν καθόλου οι κανόνες της κοινωνίας που καλώς ή κακώς τον φιλοξενεί.
Κι αυτό, όσο κι αν η πολιτική ορθότητα προσπαθεί να μας πείσει για το αντίθετο, δεν αποτελεί ρατσισμό. Αποτελεί απλώς κοινή λογική...

news247

Το άρθρο του κ. Κεφαλογιάννη δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο prismanews.gr
* Ο Κώστας Κεφαλογιάννης  είναι δημοσιογράφος. Εργάστηκε στις εφημερίδες Εξουσία, Sportime, Εξέδρα των Σπορ και στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Sportime 89,2 και Arrena 89,2. Αρθρογραφεί καθημερινά στο www.prismanews.gr. Συνήθως είναι πιο φλύαρος από το βιογραφικό του...

Διαβάστε περισσότερα ...

«Αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» κατά των… Ποντίων

Την Γενοκτονία κατά των Ποντίων, δεν την αναγνώρισε κανένα δικαστήριο, ούτε ελληνικό ούτε ξένο. Ούτε καν η Βουλή των Ελλήνων

Ημέρα Μνήμης της ποντιακής Γενοκτονίας η σημερινή, ίσως είναι η τελευταία φορά που πραγματοποιείται εκδήλωση με αυτόν τον τίτλο. Ο κ. Ρουπακιώτης, με πρόσχημα την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής, ετοίμασε ψευδεπίγραφο νομοσχέδιο στα μέτρα των ισχυρών της γης, ώστε να μπορεί το Σύστημα να αφαιρεί την φωνή από κάθε έναν που καθίσταται ενοχλητικός.

Υπόλογος είναι ο καθένας που με λόγια ή πράξεις «μπορεί να διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή μίσος». Αν καταστεί νόμος του κράτους, δεν μπορώ πλέον να μιλώ για φρικιαστικά εγκλήματα που τέλεσαν οι Τούρκοι (τους 353.000 Ποντίους δεν τους σκότωσαν φυσικά οι λίγοι Τούρκοι αξιωματικοί και πολιτικοί, αλλά δεκάδες χιλιάδες Τούρκοι πολίτες). Και δεν μπορώ, διότι κάποια Αρχή θα επικαλεστεί ότι τα εγκλήματα αυτά «πρέπει να έχουν αναγνωριστεί με αμετάκλητη απόφαση ελληνικού ή διεθνούς δικαστηρίου».

Μένω κατ’ αρχήν στην τελευταία παράγραφο: Την Γενοκτονία κατά των Ποντίων, δεν την αναγνώρισε κανένα δικαστήριο, ούτε ελληνικό ούτε ξένο. Ούτε καν η Βουλή των Ελλήνων, η οποία κορόιδεψε τον ελληνικό λαό ουσιαστικά, αφού η 14η Σεπτεμβρίου, δεν καθορίστηκε ως ημέρα της Ποντιακής Γενοκτονίας, αλλά ως Ημέρα Μνήμης των νεκρών Ποντίων (που θα σκόνταψαν φαίνεται και πέθαναν – οι απρόσεκτοι).

Καταφερόμενος επομένως κατά των Τούρκων σφαγέων, κινδυνεύω να «διεγείρω σε βιαιοπραγίες ή μίσος κατά των Τούρκων», όπως λέγει το νομοσχέδιο. Υπάρχει σ’ αυτό και μια σοβαρότατη καταγγελία του κ. Σάββα Καλεντερίδη, ο οποίος με εμβρίθεια ασχολείται σε θέματα ποντιακού ελληνισμού. Γράφει, ότι βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου, είναι αυτοί που κινούνται για την εξαίρεση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας από τον υπό ψήφιση νόμο. Και δεν λέγει μόνον αυτό, λέγει κάτι πολύ σοβαρότερο, σε άρθρο του στην εφημερίδα «Δημοκρατία»:

«Επί κυβερνήσεως Λουκά Παπαδήμου, το Υπουργείο Δικαιοσύνης είχε προετοιμάσει νομοσχέδιο, στο οποίο υπήρχε διάταξη που ποινικοποιούσε την άρνηση των γενοκτονιών και των εγκλημάτων πολέμου. Αυτό στην πράξη σήμαινε ότι αν περνούσε αυτή η διάταξη, όποιος στην Ελλάδα αμφισβητούσε ή αρνιόταν τη διάπραξη των Γενοκτονιών που αναγνωρίστηκαν από τη Βουλή των Ελλήνων, θα είχε να αντιμετωπίσει την Ελληνική Δικαιοσύνη και τις ποινές που προέβλεπε ο συγκεκριμένος νόμος.

» Τότε, με κάποιον, άγνωστο σε μας τρόπο, η πληροφορία αυτή έφθασε στην τουρκική πρεσβεία και από κει στην τουρκική κυβέρνηση. Πάντως, υπάρχουν πληροφορίες -που χρήζουν διερεύνησης- ότι βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου που δεν εκλέγονται στη Θράκη συναντήθηκαν με τον Τούρκο πρέσβη στην Αθήνα και συζήτησαν το θέμα. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, ακολούθησε παρέμβαση της Τουρκίας προς την Ελλάδα σε ανώτατο κυβερνητικό επίπεδο και η εν λόγω διάταξη μπήκε στο …ράφι».

Δηλαδή, επιδιώκεται ώστε το νομοσχέδιο να ποινικοποιεί μόνο την άρνηση των εγκλημάτων του ναζισμού, δηλαδή τη Γενοκτονία των Εβραίων και να μην ποινικοποιείται η άρνηση της Γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Πρόκειται επομένως για μεροληψία υπέρ της Τουρκίας και είναι απαράδεκτη νομικά και πολιτικά.

Και όχι μόνον αυτά. Θα μπορώ να διαμαρτύρομαι κατά της Μέρκελ και του Σόιμπλε, ή θα θεωρηθεί ότι «διεγείρω τα μίση κατά των Γερμανών»; Θα μπορώ να μιλώ για τα φρικιαστικά εγκλήματα των Βούλγαρων κομιτατζήδων σε Μακεδονία και Θράκη, τόσο κατά τον Μακεδονικό Αγώνα, όσο και κατά την βουλγαρική Κατοχή των ετών 1941-1944, ή θα συλληφθώ επειδή «διεγείρω τα μίση κατά των Βουλγάρων;». Θα μπορώ να αναφέρομαι στις απάνθρωπες θηριωδίες των μουσουλμάνων που τρώγουν καρδιές αιχμαλώτων ή σκοτώνουν αιχμαλώτους στρατιώτες εν μέση οδώ (σχετικά βίντεο κυκλοφορούν στο διαδίκτυο), ή θα θεωρηθεί ότι στρέφομαι κατά του Ισλάμ;

Ανοίγει τον ασκό του Αιόλου ο κ. Ρουπακιώτης, ο οποίος δεν συνέταξε ένα νομοσχέδιο με συγκεκριμένο θέμα, αλλά τόσο ασαφές, που ανάλογα με τις θελήσεις της εκάστοτε κυβέρνησης, θα συλλαμβάνονται άλλοτε οι μεν, άλλοτε οι δε.

Κι επειδή ο αστικός κόσμος δεν δίνει πεντάρα για τέτοια μέχρι να έρθει ο εισαγγελέας στην πόρτα του, αντιδρά το ΚΚΕ. Επειδή εκθειάζει τον Στάλιν, παρά τις ευρωπαϊκές οδηγίες, οι οποίες συλλήβδην θεωρούν εγκλήματα πολέμου «τα τερατουργήματα ναζισμού και σταλινισμού». Το ότι στην Ελλάδα δεν εφαρμόζονται οι νόμοι ώστε να κατηγορηθούν οι λάτρεις του αιμοσταγούς δικτάτορα Στάλιν, το είπαμε και άλλη φορά. Όχι μόνον διότι η Ελλάδα παραμένει η τελευταία -μαζί με την Βόρεια Κορέα- σοβιετική χώρα, αλλά και επειδή τα αστικά κόμματα εξουσίας, πάντα ήθελαν την διατήρηση του πειθαρχικού ΚΚΕ, ώστε να μη βρεθούν οι ψηφοφόροι του σε αριστερούς σχηματισμούς.

Γράφει ο Ριζοσπάστης: «Πίσω από την καταπολέμηση του ρατσισμού, κρύβεται η προσπάθεια για επιβολή με νόμο της ανάγνωσης της Ιστορίας, σύμφωνα με την κυρίαρχη αστική τάξη και τις σημερινές πολιτικές της επιδιώξεις, όπως και της ποινικοποίησης της διαφορετικής άποψης που μπορεί να έχει κανείς για ιστορικά γεγονότα. Ουσιαστικά, ανοίγει η κερκόπορτα για να μπορεί η άρχουσα τάξη να επιβάλλει ως μοναδική και «ιστορικά ορθή» την άποψη του ιμπεριαλισμού και να απαγορεύει διά ροπάλου κάθε άλλη άποψη».

Ο Μακεδών

Υ.Γ. Δεν κατάλαβε ακόμη το ΚΚΕ, ότι δεν αποφασίζει πλέον η αστική τάξη, αλλ’ απεναντίας αποτελεί τον στόχο. Που δεν είναι άλλος από την επαναφορά μορφής φεουδαρχίας, με ένα πολύ μικρό ποσοστό «λευκών κολάρων» και την συντριπτική πλειονότητα των λαών σε επίπεδο προλετάριων.

Μ.

http://www.voria.gr/index.php?module=news&func=display&sid=136009

Διαβάστε περισσότερα ...

Δείγμα δήγματος οχιάς... (Στάθης-καταπέλτης - Αξίζει να διαβαστεί !!)

Αμα σε δαγκώσει η οχιά, άντε μετά να αποδείξεις εσύ ότι δεν άξιζες το δηλητήριο.

Αυτό φαίνεται να έπαθε και η κυρία Κική Δημουλά από την κυρία ΑνναΔαμιανίδη (δημοσιογράφο στην «Εφημερίδα των Συντακτών»).

Η ιστορία είναι λίγο-πολύ γνωστή, κυκλοφόρησε με θόρυβο στο διαδίκτυο και σχετικώς στις χθεσινές εφημερίδες. Εν συνόψει: η κυρία Δαμιανίδη παρέστη σε εκδήλωση για την Κυψέλη που οργάνωσαν οι Ατενίστας με ομιλητές την κυρία Κική Δημουλά και τους κ.κ. Μένη Κουμανταρέα και ΜενέλαοΚαραμαγγιώλη.

Στη συνέχεια η κυρία Δαμιανίδη σε χρονογράφημά της στην «Εφημερίδα των Συντακτών» περιγράφει δηλώσεις της κυρίας Δημουλά για τους μετανάστες που ζουν στην Κυψέλη - ότι δεν τους αντέχει τόσοι πολλοί που είναι, πιάνουν και τα παγκάκια, δεν βρίσκεις να καθίσεις στην πλατεία, άσε που κλέβουν και φοβάται πια να βγει απ’ το σπίτι της, α-πα-πα! χάλια.

Το τελευταίο, το α-πα-πα! χάλια, είναι το σχόλιο της κυρίας Δαμιανίδη για όσα είπε(;) η κυρία Δημουλά - όχι όμως το μόνο σχόλιο. Διότι στη συνέχεια η κυρία Δαμιανίδη κάνει την κυρία Δημουλά με τα κρεμμυδάκια. Την παρομοιάζει με τις γριές στα τρόλεϋ, τη βρίσκει μπανάλ κι άλλα το ίδιο ανάξια, αλαζονικά καισυμπλεγματικά.

Βεβαίως, η κυρία Δαμιανίδη είναι προσεκτική, δεν βάζει όσα είπε η κυρία Δημουλά σε εισαγωγικά, απλώς τα αφηγείται, τα «περιγράφει», καθώς

εξίσου προσεκτικά η εφημερίδα της σημειώνει σε ρεπορτάζ της επόμενης μέρας (της κυρίας Παρής Σπίνου), με το οποίον εγκωμιάζεται το χρονογράφημα της κυρίας Δαμιανίδη υπό τον τίτλο «Οταν οι λέξεις δεν έχουν ανθρωπιά» - οι λέξεις της κυρίας Δημουλά εννοείται. Στην πυρά η ποιήτρια, διότι προσέτι η καλή εφημερίδα κάθισε και μέτρησε τα σχόλια που εμφανίσθηκαν στο διαδίκτυο περί του θέματος και βρήκε τα «εναντίον» (της κυρίας Δημουλά) πολύ περισσότερα από τα «υπέρ» που συγκέντρωσε ακόμα και ο Βαραβάς σε ανάλογη ψηφοφορία του παρελθόντος.

Ομως, τα είπε έτσι η κυρία Δημουλά; κρύβει μέσα της μια μοχθηρή χρυσαυγίτικη ψυχή υπό τη δορά μιας μελίρρυτης ποιήτριας; Βγαίνει τα βράδια η κυρία Δημουλά και δέρνει Πακιστανούς ή μήπως αίφνης έγινε η Μούσα του Κασιδιάρη; Αν κρίνουμε

απ’ όσα δήλωσαν σε άλλες εφημερίδες οι ίδιοι οι συναγορητές της κυρίας Δημουλά, ο κ. Μένης Κουμανταρέας και ο κ. Μενέλαος Καραμαγγιώλης, η κυρία Δημουλά δεν τα είπε έτσι. Αρα, καλώς έκανε η κυρία Δαμιανίδη και δεν τα έβαλε σε εισαγωγικά.

Αυτά που είπε η κυρία Δημουλά εξέφραζαν τους φόβους της για την παραβατικότητα ορισμένων μεταναστών, για την παρακμή της γειτονιάς της κι άλλα που όλοι λέμε, έχοντας άλλοτε δίκιο κι άλλοτε άδικο στο γράδο μας για τα προβλήματά μας. Μπορεί σε αυτά που είπε η κυρία Δημουλά να είχεδίκιο, μπορεί να είχε και άδικο, όμως,

κι εδώ ερχόμαστε στο ουσιώδες,

η κυρία Δαμιανίδη δεν αντέκρουσε αυτό που είπε η κυρία Δημουλά, τοπεριέπαιξε, το συκοφάντησε, το αποδόμησε. Και μετά αποδόμησε και τηνίδια. Αυτό βεβαίως είναι καθαρός βίαιος φασισμός, αλλά η κυρία Δαμιανίδη δεν το καταλαβαίνει(;)...

Πρόκειται για μια κλασική μέθοδο (την έχω υποστεί κι εγώ και την ξέρω καλά) κατασυκοφάντησης - σου ρίχνουν τη ρετσινιά κι άντε ύστερα εσύ να απολογείσαι στους δημίους σου ότι αδίκως σε σφάζουν.

Τη μέθοδο αυτήν τη μετέρχεται κυρίως μια πλευρά της Αριστεράς (που τώρα στεγάζεται κυρίως στη ΔΗΜΑΡ αλλά ενδημεί και σε θύλακες του ΣΥΡΙΖΑ). Οι άνθρωποι αυτοί, σε

αγαστή συνεργασία με νεοφιλελεύθερους σχολιαστές, δεν έχουν αφήσει σε χλωρό κλαδί όποιον έχει αντισταθεί στην ιδεολογία τους - που τυγχάνει να είναι η κυρίαρχη ιδεολογία. Η ιδεολογία του «εκσυγχρονισμού». Στην καμπούρα της Αριστεράς, ή μάλλον των λαϊκών ανθρώπων της Αριστεράς, οι άνθρωποι αυτοί έχουν κάνει καριέρα (και κρατικοδίαιτη),

χρεώνοντας στην Αριστερά την οίηση, την αλαζονεία, τον ελιτισμό και την ιδιοτέλεια με τα οποία αντιμετωπίζουν τους λαϊκούς ανθρώπους, τον λαό τον ίδιο - τον «λαϊκιστή» λαό.

Εχοντας υιοθετήσει, πάντα στο όνομα της Αριστεράς, κάθεαμερικανιά, απ’ τον μεταμοντερνισμό και την πολυπολιτισμικότητα έως το εθνικό φαντασιακό, εξακοντίζουν συκοφαντίες προς όποιον βλέπει ότι «είναι γυμνοί» με χαρακτηρισμούς του επιπέδου «φαιοκόκκινοι», «εθνικιστές», «αρχαιολάγνοι», «εθνικοπαράφρονες» - μια πραγματική κρεατομηχανή, ωμοφάγος και αδίστακτη. Κάνει κάποιος, για παράδειγμα,

κριτική στο Ισραήλ για τη ναζιστική πολιτική του εναντίον των Παλαιστινίων, τον βγάζουν αμέσως αντισημίτη! Ο πιο εύκολος και, όπως έχει αποδειχθεί, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να ακυρώνονται άνθρωποι, κριτικές και πολιτικές. Μόλις προχθές

συνάδελφος της κυρίας Δαμιανίδη στην ίδια εφημερίδα, για άλλο έγραφε χωρίς όμως να παραλείψει έτσι στα ξεκούδουνα να σημειώσει ότι στη συνέχεια του ελληνικού έθνους πιστεύουν μόνον οι «εθνικιστές» και οι «αρχαιολάτρες». Εθνικιστής λοιπόν και ο Χομπσμπάουμ όταν γράφει για τον «ξεριζωμό, το 1922, των Ελλήνων απ’ τη Μικρασία ύστερα από 3000 χρόνια αδιάλειπτης ιστορίας». Εθνικιστές και ο Μίκης, ο Καβάφης, ο Ρίτσος, ο Σεφέρης, εθνικιστική κι όλη η βιβλιογραφία πλην πέντε-έξι αποδομητών.

Ομως, ο άνθρωπος που τα γράφει αυτά δεν μπορεί να ’ναι αμαθής, ούτε«άνθρωπος του ενός βιβλίου», τόση συζήτηση έχει γίνει! Αν είναι απλώς εμμονικός, το ξέρει ο ίδιος, αλλά αν είναι κάτι πιο πολύπλοκο, μας αφορά όλους, διότι οι άνθρωποι αυτοί

αποτελούν (όσον ο κόσμος τούς εκλαμβάνει ως αριστερούς) μάστιγαστη σχέση της Αριστεράς με τον λαό.

Με έναν τρόπο οι άνθρωποι αυτοί άνοιξαν τον δρόμο στη Χρυσή Αυγή,«χαρίζοντας» στη Δεξιά έννοιες όπως η πατρίδα, που με το αίμα τηςυπερασπίσθηκε η Αριστερά. Επέτρεψαν στους πατριδοκάπηλους να εμφανίζονται ως πατριώτες, ταύτισαν τον πατριωτισμό με τον εθνικισμό και συκοφάντησαν κάθε παράδοση ευγένειας, αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας πάνω στην οποίαν θα μπορούσε να στηριχθεί ο λαός μας.

Στην «Ελευθεροτυπία» (που φρόντισε να κλείσει η κυρία Τεγοπούλουκάνοντας τα αδύνατα, δυνατά) υπήρχαν δημοσιογράφοι που έγραφανσεντονιάδες εναντίον του φασιστικού κινδύνου (όταν ήταν ανύπαρκτος) αλλάούτε λέξη εναντίον του κ. Σημίτη, για παράδειγμα, ή όλων εκείνων των καθεστωτικών πολιτικών (που εν τέλει οδήγησαν -και τώρα καταφεύγουν- στο φασιστικό βρυκολάκιασμα).

Σε αυτόν τον εσμό (ευάριθμον μεν αλλά με δύναμη τριών μεραρχιών στα ΜΜΕ και στα ΑΕΙ) η κυρία Διαμιανίδη ταξιδεύει με τον τελευταίον τροχό της αμάξης - πλην όμως εξ όνυχος τον λέοντα, τώρα δάγκωσε την κυρία Δημουλά. Ας μην κακοκαρδίζεται η ποιήτρια, ουδέναν άξιον έχουν αφήσει αδάγκωτον -«βρυκόλακες» κήρυξαν τους λογοτέχνες της γενιάς του ’30, αποσυνάγωγο τονΚονδύλη, «πεθαμένον» τον Καρούζο - τίποτα πάνω στο οποίο θα μπορούσε να στηριχθεί ο λαός δεν γλίτωσε το μένος μιας ορδής ουτιδανών, που ορισμένοι επιδοτούνται, άλλοι λυμαίνονται μέσω ΜΚΟ την κοινωνία, αλλά όλοι τους δηλώνουν «αριστεροί», διότι τοιούτον τι,

να δηλώνεις δηλαδή «αριστερός» (και να υπηρετείς την κυρίαΓιαννάκου ή την κυρία Διαμαντοπούλου το ίδιο, όπως έκανε η κυρία Ρεπούση) υπήρξε «διαβατήριο» για πολλούς απ’ τη γενιά μου που οδήγησαν την υπόληψή της στο ναδίρ. Στη διαδήλωση ο Μήτσος, στην ΕΡΤ ο Μπράμος. Ή οΚούλογλου. Αγωγή εναντίον συναδέλφου του (του κ. Β. Καββαθά) για να του πάρει το σπίτι ο Κούλογλου, στη διαδήλωση ο Μήτσος. Στο τέλος

πάει ο Μήτσος στη διαδήλωση και βρίσκει άλλους τρεις Μήτσους και τον κούκο. Επιμένω σε αυτό το θέμα (όπως οι παλαιοί αναγνώστες γνωρίζετε) και θα επιμείνω. Διότι είναι κρίσιμο για τη Δημοκρατία. Οσο, προς απάντησιν, θα

εισπράττω ύβρεις ή σιωπή, θα επιμένω. Ερωτώ λοιπόν (πάλι) τον συνάδελφο Πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ, κ. Τρίμη: Γιατί δεν δίνει η Ενωση στηδημοσιότητα τη λίστα των δημοσιογράφων που εργάζονται σε Γραφεία ΤύπουΥπουργείων, Τραπεζών, Εταιρειών, όσων είναι σε ΜΚΟ με κυβερνητική χρηματοδότηση κι όσων έχουν κρατική πολυθεσία, ώστε να γνωρίζει ο ελληνικός λαός από ποιους ενημερώνεται;

Γιατί η ΕΣΗΕΑ αφήνει τους έντιμους εργάτες του Τύπου ναχαραμίζονται, μπαίνοντας στον ίδιο παρονομαστή με τους πονηρούς;

Ερωτώ, διότι η Αριστερά κάνει κουμάντο στην ΕΣΗΕΑ και η Αριστερά οφείλει να ’ναι έντιμη με τον λαό. Ερωτώ και, ώσπου να πάρω απάντηση, θα ξαναρωτάω. Απάντηση για τις λίστες. Αν δεν ξέρετε ποιοι είναι οι πονηροί, δεν κάνετε καλά τη δουλειά σας ούτε ως συνδικαλιστές, ούτε ως δημοσιογράφοι. Αν ξέρετε και τους καλύπτετε, δεν έχετε σχέση με την Αριστερά, αλλά με τοκαθεστώς..

email: stathis@enikos.gr

http://www.enikos.gr/stathis/143134,Deigma_dhgmatos_oxias.html

Διαβάστε περισσότερα ...

Κική Δημουλά και η παραμόρφωση της πολιτικής ορθότητας

Του Νάσου Βαγενά

Το περιστατικό με την υποτιθέμενη ρατσιστική προσφώνηση της Κικής Δημουλά στη συγκέντρωση των Atenistas στην Κυψέλη δείχνει σε τι γελοιότητες μπορεί να οδηγήσει ο φετιχισμός της Ετερότητας. Θα τον χαρακτήριζα κακόηθες παραμόρφωμα της έννοιας της πολιτικής ορθότητας, που η επιθυμία αποφυγής του μπορεί να εξασθενίσει τόσο τον ψυχολογικό οργανισμό ανθρώπων καθ` όλα υγιών πνευματικά, ώστε το παραμόρφωμα να εμφανιστεί και σ` αυτούς, με καλοήθη βέβαια μορφή.

Ένα παράδειγμα: Στην επιθυμία του να υπερασπιστεί τη Δημουλά από τη ρετσινιά του ρατσισμού, αλλά και συγχρόνως να αποφύγει τον – λόγω αυτής της υπεράσπισης – ενδεχόμενο κίνδυνό της, ο Ηλίας Μαγκλίνης γράφει στην Καθημερινή (8 Μαΐου) τα εξής:
«Είναι το ίδιο οι φονικές επιθέσεις σε μετανάστες και τα όντως ατυχή σχόλια της Κικής Δημουλά στην εκδήλωση των Atenistas στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης, αναφορικά με τους μετανάστες “που έχουν καταλάβει όλα τα παγκάκια”; Δεν νομίζω. Οι δηλώσεις της ποιήτριας περισσότερο κλίνουν προς μια προκατάληψη και ξενοφοβία ενός ηλικιωμένου ανθρώπου, ο οποίος δυσφορεί με τις αλλαγές που επέφερε στη γειτονιά του η έλευση των μεταναστών, παρά προς μία διάδοση ιδεών μίσους ή προς μία έκφραση υπεροχής».

Αναρωτιέται κανείς γιατί ο σοβαρός συγγραφέας και δημοσιογράφος χαρακτηρίζει τα σχόλια της Δημουλά – που έζησε όλη τη ζωή της (και εξακολουθεί να ζει) στην Κυψέλη, και που μιλούσε σε μια σύναξη Κυψελιωτών – ατυχή. Σε συνάξεις αυτού του είδους οι κάτοικοι των συνοικιών μιλούν και για τα προβλήματα της συνοικίας τους.
Το συγκεκριμένο γεγονός στο οποίο αναφέρθηκε η Δημουλά είναι πραγματικό· όπως πραγματικό είναι και το γεγονός ότι ο υπερβολικός για τα δεδομένα της χώρας μας αριθμός των μεταναστών αποτελεί ένα πρόβλημα (το παραδέχεται ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ).
Γιατί μια αναφορά στο πρόβλημα αυτό είναι ρατσιστική; Είναι φανερό ότι ο Μαγκλίνης δεν διάβασε το κείμενο της προσφώνησης της Δημουλά, το οποίο διαπνέεται από συμπάθεια και αγάπη για τους μετανάστες, και ότι μίλησε γι` αυτό γνωρίζοντας μόνο τον αρνητικό σχολιασμό του από ορισμένους. Η άποψή του ότι οι δηλώσεις της Δημουλά δείχνουν περισσότερο την προκατάληψη και ξενοφοβία ενός ηλικιωμένου προσώπου τον δείχνει να πιστεύει ότι οι μη ηλικιωμένοι και οι νέοι, γενικά, θεωρούν ότι δεν υπάρχει μεταναστευτικό πρόβλημα. Από πού το συμπεραίνει αυτό;  

*Ο Νάσος Βαγενάς είναι ποιητής και Καθηγητής της Θεωρίας και Κριτικής της Λογοτεχνίας στο Παν/μιο Αθηνών

tvxs.gr/node/127929

Διαβάστε περισσότερα ...

Η thought police βρήκε τον νέο σκοταδιστή εχθρό στο πρόσωπο της Κικής Δημουλά

Η thought police βρήκε τον νέο σκοταδιστή εχθρό στο πρόσωπο της Κικής Δημουλά, η οποία -άκουσον άκουσον- θεώρησε ότι είναι υπεράριθμοι οι λαθρομετανάστες στην ημι-αυτόνομη Κυψέλη. Ως γνωστόν, αν θεωρείς ότι είναι κάπως πολλοί οι λαθρομετανάστες στην Αθήνα είσαι χρυσαυγίτης, άρα η Κική Δημουλά είναι χρυσαυγίτισσα και ο αστυνομικός μπουζούκι. Άρον άρον, σταύρωσον αυτήν!

Σύμφωνα με όσα μεταφέρθηκαν από την «Εφημερίδα των Συντακτών» στα πλαίσια ενός άρθρου «δολοφονίας χαρακτήρος» και όχι σύμφωνα με κάποια δήλωση ή κείμενο της ποιήτριας, η Κική Δημουλά ανέφερε σε εκδήλωση των Atenistas στην Κυψέλη ότι δεν αντέχει τους μετανάστες στην περιοχή διότι είναι υπερβολικά πολλοί, ενώ σημειώνονται πολλές κλοπές και φοβάται να βγει από το σπίτι της. Οι δηλώσεις αυτές χαρακτηρίστηκαν από διάφορα ΜΜΕ «ρατσιστικό παραλήρημα» και πολλά τοιαύτα, με συντονισμένη επίθεση σπίλωσης, ειρωνείας, σκώμματος (καλά, το ερώτημα αν είναι όντως «πολλοί» ή όχι οι λαθρομετανάστες στην Κυψέλη δεν το θέτουμε καν…).

Η Κική Δημουλά έκανε ένα φρικτό λάθος. Είπε αυτό που σκέφτηκε. Χωρίς να αναλογιστεί ότι κυκλοφορεί η thought police και μπορεί να την ακυρώσει –την παγκοσμίως αναγνωρισμένη ποιήτρια, την Ακαδημαϊκό- σε μια στιγμή. Να βάλει τα βιβλία της στο Index Librorum Prohibitorum, να διακηρύξει πως η Δημουλά τυγχάνει Εχθρός του Ανθρώπου.

Αν ζούσε ο Οδυσσέας Ελύτης, θα τον βάφτιζαν σίγουρα φασίστα – δεν υπάρχει περίπτωση. Εδώ το «αθεράπευτο εθνίκι» έχει γράψει στίχους όπως «κι ένα φύλλωμα λέξεων θα σε ντύσει ελληνικά να μοιάζεις αήττητη»…

Αγαπητό μου ημερολόγιο: σήμερα οι κκ. δημοσιογράφοι μου έμαθαν πως η φράση «είναι πολλοί οι μετανάστες εδώ» συνιστά «ρατσιστικό παραλήρημα», «μπαναλιτέ του ξενοφοβικού λόγου» και, εν πάση περιπτώσει, πως η Κική Δημουλά πρέπει να αποτεφρωθεί ζωντανή για να αποφύγουμε περαιτέρω θηριωδίες της. Γηράσκω αεί διδασκόμενος.

Δυστυχώς, από όλα αυτά βγαίνει κερδισμένος μόνον ένας: το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής (εγγράφως, αυτοπροσδιοριστικώς και δηλωμένα νεοναζιστικής/εθνικοσοσιαλιστικής, όσο κι αν φληναφηματολογεί περί του αντιθέτου ο εκπρόσωπός της). Το μήνυμα που εκπέμπουν στον «απλό κόσμο» τα ΜΜΕ ευκαιρίας δοθείσης, ότι «αν θεωρείτε ότι είναι υπεράριθμοι οι λαθρομετανάστες στην χώρα, ο φυσικός σας χώρος είναι στην Χρυσή Αυγή» έχει πολύ, πολύ, πολύ συγκεκριμένα πολιτικά αποτελέσματα. Δυστυχώς.

«Σκότος και χάος», όπως είχε πει και η ίδια η Δημουλά.

Σωτήρης Μητραλέξης

http://www.antinews.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Η κυβερνητική ΔΗΜΑΡ και ο Φασισμός του πολιτικώς ορθού

Του Γιάννη Σιδέρη

Ηταν ένα σαχλό και κρύο ανεκδοτάκι που αναπαρήγαγε η αθλήτρια Παπαχρήστου και το διαβάσατε χθες εδώ.  «Με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα.. Τουλάχιστον τα κουνούπια του δυτικού Νείλου..θα τρώνε σπιτικό φαγητό!!! Κακόγουστο, κακόηχο, αντιαισθητικό αν θέλετε, έπαιζε με την εντοπιότητα  και την ονομασία του ιού, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν υπονοεί κάποια φυλετική, εθνική ή άλλη κατωτερότητα.  

Αυτό το ανεκδοτάκι έγινε το νέο εθνικό μας θέμα. Λύσσαξε το διαδίκτυο, τα blogs, το twitter και το FB, επειδή κάποιοι, μυγιάγγιχτοι μέχρι υπερβολής, θέλησαν –ως εκεί μπορούν –να το ερμηνεύσουν ως …κήρυγμα ρατσιστικού μίσους.Σε μια χώρα που τα ανέκδοτα με τους έλληνες Πόντιους σκορπούν  θυμηδία στις παρέες, οι δημοκρατικές συνειδήσεις εξεγέρθηκαν για το χαζό twit μιας αθλήτριας – η οποία ειρήσθω εν παρόδω, όντως έδειχνε μέσω διαδικτύου, κάποιες συμπάθειες προς πρόσωπα – φορείς ακραίων ιδεολογιών. Αλλά οι ιδεολογίες αυτές  και τα πρόσωπα που τις εκφράζουν εκπροσωπούνται στη Βουλή, άρα τελούν εν νομιμότητι.

Ωστόσο η Παπαχρήστου δεν γνώριζε πως υπάρχει και ο κυβερνητικός εταίρος, η ΔΗΜΑΡ,  ακοίμητος φρουρός στις επάλξεις της πολιτικής ορθότητας. Με το ύφος και το πρόσκαιρο μέγεθος που της προσδίδει η συμμετοχή στην παράταιρη κυβέρνηση, απαίτησε, ναι απαίτησε, από την Ολυμπιακή Επιτροπη ότι «το μόνο που έχει να κάνει είναι να ανακαλέσει τώρα την κα. Παπαχρήστου από τους Ολυμπιακούς αγώνες». Σιγά που θα έχαναν την ευκαιρία των αντιρατσιστικών λαβάρων και ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ!

Κρίμα που η ΔΗΜΑΡ δεν θα έχει την ευκαιρία να εισηγηθεί στην συγκυβέρνηση την θέσπιση κάποιου φαιού νομοσχεδίου που θα απαγορεύει την ελευθερία έκφρασης γνώμης. Την έχει προλάβει ο πολυπολιτισμικός ΓΑΠ με το νομοσχέδιο  «για την καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας», που κατασκεύασε, μετά από εντολή του, ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Χάρης Καστανίδης. Το άρθρο 4 μας εισάγει στην επικράτεια του ζόφου, αφού στο όνομα της πολιτικής ορθότητας και του αντιρατσισμού,  εισηγείται την ποινικοποίηση της γνώμης στην Ελλάδα! Μας προειδοποιεί ότι τιμωρείται με φυλάκιση και χρηματική ποινή  «όποιος δημόσια προφορικά ή διά του τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, εγκωμιάζει ή αρνείται ή εκμηδενίζει τη σημασία εγκλημάτων γενοκτονίας, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου (…)  κατά τρόπο που μπορεί να προκαλέσει ή να διεγείρει σε βιαιοπραγίες η εχθροπάθεια (!!) κατά  ομάδας προσώπων που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή ή το γενετήσιο προσανατολισμό». Όπως σημείωνε τότε κάποιος πολίτης  στο  opengov «Η παγκοσμιοποίηση φτιάχνει νέο δίκαιο, δημιουργεί  τη νομολογία της. Κατασκευάζονται  νέες παραβάσεις, νέες ποινές,  νέα πρόστιμα»…  κατασκευάζει τους δικούς της μελανοχίτωνες…

Να θυμίσουμε ότι στη Γαλλία από το ΄90, και με βάση έναν τέτοιο νόμο είχε διωχθεί για «ρατσιστική προσβολή» ο Γάλλος φιλόσοφος και πολιτικός Ροζέ Γκαρωντύ, για το βιβλίο του «Οι θεμελιώδεις μύθοι της Ισραηλινής πολιτικής". Ο Γκαρωντύ  αμφισβητούσε πτυχές της ιστορίας των στρατοπέδων συγκέντρωσης, ακόμη και αυτό το ολοκαύτωμα των εβραίων. 

Ναι, είναι λάθος. Αλλά είναι λάθος γνώμης όχι πράξης… Καταδικάστηκε για την γνώμη του - επειδή τόλμησε να την εκφράσει!

Εμείς τους ξεπεράσαμε! Εδώ πλέον τιμωρείται μια αθλήτρια για ένα χαζό ανέκδοτο στο διαδίκτυο, που δεν τεκμηριώνεται καν ως ρατσιστικής υφής. Είναι μια ευκλεής νίκη της κυβερνητικής ΔΗΜΑΡ στον αγώνα κατά του ρατσισμού. Αντε και στην νομοθετημένη απαγόρευση των …ανεκδότων! 


http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=17077

Διαβάστε περισσότερα ...