-Η δική τους Κούνεβα. Και η ερμηνεία της δικής τους κυριαρχίας.

Ιστορικές αναδρομές, οικονομικές αναλύσεις, γεωστρατηγικές παράμετροι, ανομολόγητα κρυφά συμφέροντα, σκοτεινά κέντρα, τερατώδεις θεωρίες συνωμοσίας. Και ακόμη δεν έχουμε καταλήξει σε οριστικά και σίγουρα συμπεράσματα. Πώς κυβέρνησαν τον κόσμο; Γιατί κυβέρνησαν τον κόσμο; Γιατί συνεχίζουν και γιατί μπορεί για καιρό ακόμη να συνεχίζουν να τον κυβερνούν;

Οι απαντήσεις, όμως, είναι απλές και προφανείς και βρίσκονται πάντα μπροστά μας. Μόνο που δεν καταφέρνουμε να τις δούμε. Επειδή μας τρομάζουν. Επειδή ανατρέπουν την βαθύτερη από όλες τις τάξεις του ανόητα αυτάρεσκου κόσμου μας. Την τάξη της σκόπιμης, -από κανόνες δήθεν έξω και πάνω από μας-, και υστερόβουλα ιεραρχικής δομής των σχέσεων. Την στρεβλή αυτή τάξη που δεν αναγνωρίζει παρά μόνο σχετικά και κατά συνθήκη δικαιώματα στις ασήμαντες 32χρονες καμαριέρες των ξενοδοχείων πολυτελείας. Ασήμαντες και μελαψές, μάλλον. Καμιά φορά, ίσως, μετανάστριες και, συνήθως, αλλά όχι πάντα, παράνομες. Φυλακισμένες σε έναν σκληρό αγώνα επιβίωσης, με τον φόβο της απέλασης και με τα ισχνά μεροκάματα.

Να θυσιάσουμε γι' αυτά τα γελοία δικαιώματα έναν από τους σημαντικότερους ανθρώπους στον κόσμο; Τον πιθανό αυριανό πρόεδρο μιας πυρηνικής δύναμης; Ενός κράτους μόνιμου μέλους του συμβουλίου ασφαλείας του ΟΗΕ; Στην Αμερική λένε ανεπιφύλακτα ναι. Να τον θυσιάσουμε. Η ισότητα μπροστά στον νόμο δεν είναι κάτι που γεννιέται από την δημοκρατία. Είναι, αντίθετα, αυτή η ίδια που γεννά και εγγυάται την δημοκρατία. Δεν περιέχεται σε αυτήν, αλλά την περιέχει. Καμιά σκοπιμότητα δεν μπορεί να κάμψει την ύψιστη αρχή που συγκροτεί το θεμέλιο.

Εδώ, σε μας, θα συνεδριάζε κατεπειγόντως η επικοινωνιακή ομάδα και η ομάδα διαχείρισης κρίσεων του Μαξίμου. Θα υπήρχε ανοικτή γραμμή με τον πρωθυπουργό στην άλλη άκρη της γης. Ο Γιώργος θα έδινε οδηγίες. Η αστυνομία θα επεδείκνυε αυτοσυγκράτηση και θα τηρούσε μια διακριτική αναμονή. Οι δικαστικές αρχές, συναισθανόμενες το δικό τους μερίδιο της ευθύνης, θα προχωρούσαν σε βαθυστόχαστες σταθμίσεις δημοσίου συμφέροντος. Η Κούνεβα έχει δικαιώματα. Σίγουρα. Αυτό είναι κάτι που δεν αμφισβητείται από κανέναν. Μπορούν όμως τα δικαιώματα αυτά να αντιπαρατεθούν στο θεμέλιο της πιο βαθιάς κοινωνικής μας δομής; Μπορούν να αποτελέσουν αφορμή για την διατάραξη της αίσθησης που έχει η άμορφη εθελόδουλη μάζα για την πραγματική διάταξη της πυραμίδας; Οι δικαστές θα απαντούσαν με την σιωπή. Την σιωπή του νόμου, για χάρη όλων μας.

Τον ίδιο αυτοπεριορισμό θα βλέπαμε και στον τύπο. Ο μαχητικοί υπηρέτες της ενημέρωσης, ο Παπαχελάς, ο Πρετεντέρης, η Τρέμη, ακόμη και ο συνήθως ακραία αποκαλυπτικός Τριανταφυλλόπουλος, θα ήταν ιδιαίτερα φειδωλοί και συγκρατημένοι. Οι τηλεθεατές είναι σεβαστοί, αλλά όχι πάντοτε ώριμοι, για να εκτιμήσουν σωστά και ψύχραιμα τα οριακά δεδομένα. Δουλειά του υπεύθυνου δημοσιογράφου είναι να εκτιμά την σωστή δόση. Το φώς της αλήθειας μπορεί φορές να γίνει εκτυφλωτικό. Πρέπει τότε κάποιος να το περιορίζει. Στοχαστικά και υπεύθυνα.

Στην Αμερική, μια μαύρη ηλικιωμένη γυναίκα μετακόμισε πριν δύο χρόνια από μια λαϊκή γειτονιά του Σικάγου στον Λευκό Οίκο. Για να προσέχει, είπανε, τα εγγόνια της, όταν ο γαμπρός και η κόρη της ταξιδεύουν μακριά, για να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντα της μεγαλύτερης δημοκρατίας του κόσμου στο εξωτερικό.

Στην Αμερική, το αεροπλάνο της Air France καθηλώθηκε στο έδαφος μέχρι να συλληφθεί και να οδηγηθεί σε κράτηση και ανάκριση ο αυριανός υποψήφιος πρόεδρος της γαλλικής δημοκρατίας. Επειδή πιθανολογήθηκε βάσιμα ότι παραβίασε το δικαίωμα της εκεί Κούνεβα να ορίζει αυτή μόνη την προσφορά του σώματος της. Η συνάντηση της Κυριακής στο Βερολίνο μπορεί να γίνει και αργότερα. Η Ευρωζώνη και τα προβλήματα της μπορούν να περιμένουν. Το ίδιο και η καγκελάριος Μέρκελ. Οι καγκελάριοι, άλλωστε, είναι προσωρινοί. Σε αντίθεση με τους νόμους, που είναι αιώνιοι.

Στην Αμερική, η εκεί Κούνεβα, μπορεί κάποια μέρα να χρειαστεί να μετακομίσει στον Λευκό Οίκο. Για να προσέχει κι αυτή τα δικά της εγγόνια, όταν ο γιος και η νύφη της λείπουν σε ταξίδια στο εξωτερικό.

Σε μας, εδώ, η τάξη του κόσμου είναι ασυμβίβαστη με την καθολική εξουσία του νόμου. Για το καλό μας. Και φροντίζουν γι' αυτό οι νουνεχείς αστυνόμοι, οι στοχαστικοί δικαστές και οι υπεύθυνοι δημοσιογράφοι. Πάνω από όλα, όμως, φροντίζουν οι πολιτικοί μας ταγοί. Οι κληρονομικώ δικαίω ισόβιοι διαχειριστές της ευήθειάς μας.

Tweet

-Οι βαρύτατες ευθύνες των δικαστών

Ας γίνουμε για λίγο καλόπιστοι. Kαι ας υποθέσουμε, για μια μόνο στιγμή, ότι όλα αυτά που ακούμε τους τελευταίους μήνες δεν είναι ένας αφόρητος λευκός θόρυβος από φλύαρες υποκρισίες. Αλλά η πραγματική φωνή των ταγών και των ανθρώπων μιας χώρας, που έχουν σκύψει το κεφάλι και προσπαθούν με περισυλλογή, ειλικρίνεια και αίσθημα ευθύνης να ανακαλύψουν τα λάθη του παρελθόντος τους. Και, στο πλαίσιο αυτό, ας λάβουμε υπ' όψη μας μια αναντίρρητη αλήθεια. Σύμφωνα με την οποία, ένα μεγάλο μέρος του τεράστιου ποσού, που αποτελεί σήμερα το δημόσιο χρέος μας, σπαταλήθηκε ασυλλόγιστα στον τομέα των μεγάλων έργων και των κάθε λογής δημόσιων προμηθειών. Μέσα σε ένα κλίμα παράνομων συναλλαγών και αχαλίνωτης διαφθοράς.

Θα διαπιστώσουμε τότε ότι ξεχνάμε μια μικρή και καθόλου ασήμαντη λεπτομέρεια. Ενώ επιρρίπτουμε ευθύνες στην πολιτική ηγεσία, την διοίκηση, στον τύπο και στους διαπλεκόμενους επιχειρηματίες, αφήνουμε στο απυρόβλητο κάποιους, αφανείς, -και μυστηριώδεις για τους πολλούς-, αλλά εξαιρετικά σημαντικούς παράγοντες της δημόσιας ζωής. Την Διοικητική και την Δημοσιονομική δικαιοσύνη. Το Συμβούλιο της Επικρατείας και το Ελεγκτικό Συνέδριο.

Αυτό γίνεται περισσότερο από άγνοια. Και πράγματι, σε μια χώρα που επιμένει να μην διατηρεί καλές σχέσεις με τους νόμους και τους κανόνες και που τα πάντα αποτελούν αντικείμενο αγοραίας διαπραγμάτευσης, ανάλογα με τις ισορροπίες ισχύος και συμφερόντων και τις δυνατότητες επηρεασμού της κοινής γνώμης, ο ρόλος των ανώτατων θεσμικών διαιτητών, είναι φυσικό να φαντάζει ασήμαντος και περιθωριακός και να υποτιμάται ανάλογα.

Ξεχνούμε λοιπόν κάτι. Ότι η νομιμότητα του συνόλου των μεγάλων συμβάσεων που υπέγραψε το ελληνικό κράτος εξετάστηκε "εξονυχιστικά" από το Ανώτατο Δημοσιονομικό Δικαστήριο. Ότι το σύνολο των πληρωμών που εκτελέστηκαν υπέστη την ίδια "εξαντλητική" βάσανο. Και ότι ένα μεγάλο μέρος των ενδιάμεσων διαδικασιών, που οδήγησαν στην κατανομή των αναθέσεων, εξετάστηκε, με την ίδια "επιμέλεια|, από την Επιτροπή Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας, μετά από προσφυγές και αιτήσεις παροχής δικαστικής προστασίας των συμμετεχόντων. Όλα αυτά, λοιπόν, βρέθηκαν, στην συντριπτική πλειοψηφία τους, νομιμότατα. Ακόμη και στις περιπτώσεις εκείνες όπου και ένα μικρό παιδί θα μπορούσε να δει ξεκάθαρα που κρύβονταν η απάτη. Τι ακριβώς συνέβη;

Η δικαστική εξουσία υποτίθεται πως είναι ανεξάρτητη. Υποτίθεται πως είναι ισότιμη με τις άλλες δύο και πως αποστολή της είναι να ελέγχει την νομιμότητα της λειτουργίας τους. Να ελέγχει αν η βουλή νομοθετεί σύμφωνα με το Σύνταγμα, το Κοινοτικό Δίκαιο και τις Διεθνείς Συνθήκες και εάν η εκτελεστική εξουσία ασκεί την δική της αρμοδιότητα της, που δεν είναι άλλη από την πιστή εφαρμογή όσων προβλέπουν οι νόμοι, με τον τρόπο που το προβλέπουν. Η δικαστική εξουσία υποτίθεται ότι είναι ο μηχανισμός αυτορρύθμισης του συστήματος. Αλλά, αυτή η δικαστική εξουσία, τα έβρισκε πάντοτε όλα καλά καμωμένα και σύμφωνα με την τάξη του νομικού κόσμου. Μέχρι η χώρα να χρεοκοπήσει, μέσα σε ένα κλίμα καθολικής απαξίας των μηχανισμών του κράτους και μια διάχυτη αίσθηση γενικευμένης ανομίας. Τι συνέβη λοιπόν; Τι έκανε λάθος η δικαιοσύνη μας; Εάν ήταν πραγματική δικαιοσύνη βέβαια.

Η μόνιμη και πρόχειρη δικαιολογία των δικαστών είναι ότι, αυτοί δεν κάνουν και δεν πρέπει να κάνουν τίποτε περισσότερο από του να εφαρμόζουν τους νόμους και το Σύνταγμα. Και η εφαρμογή κάποιων κακών νόμων, λένε, που στηρίζονται σε ένα εξίσου κακό Σύνταγμα, παράγει, αναγκαστικά, ακατάλληλα και ασύμβατα με την δικαιοσύνη και την καλή διαχείριση αποτελέσματα. Ακούγεται καλό αυτό αλλά απέχει πολύ από του να είναι η αλήθεια.

Το σύνταγμα δεν επιτρέπει απλά αλλά, αντίθετα, δίνει ρητή εντολή στον δικαστή να μην εφαρμόζει νόμο ή άλλη διάταξη κανονιστικού περιεχομένου που δεν συμφωνεί με αυτό. Και μια και η χώρα δεν διαθέτει Συνταγματικό Δικαστήριο ο έλεγχος αντισυνταγματικότητας των νόμων πρέπει υποχρεωτικά να προηγείται κάθε αυτόνομης δικαστικής κρίσης. Η παράβαση αυτής της εντολής ήταν η πρώτη σοβαρή παράλειψη των δικαστηρίων.

Ο έλεγχος αντισυνταγματικότητας δεν είναι πάντα μια εύκολη υπόθεση. Επειδή στις περισσότερες περιπτώσεις στηρίζεται όχι σε απλουστευμένες γραμματικές ερμηνείες αλλά στο πνεύμα του νόμου, που πρέπει να ευθυγραμμίζεται με το πνεύμα του συντάγματος. Υπό αυτήν την έννοια η διαδικασία μέσα από την οποία θα προκύψει το συμπέρασμα της ταύτισης του σκοπού του νόμου με την πρωτογενή επιθυμία του συνταγματικού νομοθέτη απαιτεί συστηματική ερμηνεία, που θα λαμβάνει υπ' όψη της μια μακρά σειρά δεδομένων. Από την ιστορική πραγματικότητα των εποχών και τις αλλαγές που προκύπτουν, μέχρι την πολιτική συγκυρία και τα κοινωνικά και οικονομικά δεδομένα. Θα φθάσει να σταθμίσει ακόμη και την ίδια την έννοια των λέξεων που χρησιμοποιήθηκαν για την σύνταξη των κειμένων, και των οποίων το νόημα μπορεί να αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου και να διαθέτει αυξημένη ή μειωμένη βαρύτητα. Επιπλέον θα πρέπει να περάσει τον νόμο από την βάσανο του ελέγχου της συμφωνίας του με τις αρχές δικαίου, που δεν αναφέρονται στο Σύνταγμα αλλά πηγάζουν κατ' ευθείαν από αυτό, μέσω της βαθιάς ερμηνείας του. Αν για τους δικαστές των χαμηλότερων βαθμίδων η διαδικασία αυτή είναι συμπληρωματική του έργου τους, για αυτούς της ανώτατης δικαιοσύνης είναι η σχεδόν αποκλειστική αποστολή. Σε αυτήν τους την αποστολή οι δικαστές των δύο ανωτάτων δικαστηρίων της διοίκησης απέτυχαν πλήρως. Λειτούργησαν πολύ περισσότερο σαν επαρχιακοί ειρηνοδίκες, που δικάζουν βαριεστημένα τις υποθέσεις των πολιτών, έχοντας σαν στόχο την ικανοποίηση του τοπικού αγά και λιγότερο σαν ταγοί και αδέκαστοι εγγυητές της τήρησης του κοινωνικού συμβολαίου.

Αλλά ας αρχίσουμε από τα εύκολα. Από περιπτώσεις στις οποίες ο νόμος, (αυτός που δήθεν έδενε τα χέρια των δικαστών), ήταν αντισυνταγματικός και στις οποίες η διαπίστωση αυτή δεν απαιτούσε κατάδυση στις περιοχές των απροσπέλαστων νομικών μυστικών.

Την τελευταία δεκαετία η βουλή ψήφισε περισσότερες από μισή ντουζίνα διατάξεις (τροπολογίες λίγων γραμμών σε άσχετα νομοσχέδια) με τις οποίες οι τεράστιες δαπάνες κάποιων δημόσιων φορέων, παρά το γεγονός ότι ήταν προδήλως παράνομες, "θεωρήθηκαν" νόμιμες και επιτράπηκε η πληρωμή τους. Το γεγονός της πρόδηλης παρανομίας προκύπτει αυταπόδεικτα από την ίδια την ανάγκη της θέσπισης των "νομιμοποιητικών" τροπολογιών. Οι δαπάνες αυτές ανέρχονταν σε δεκάδες δις και είχαν γίνει από τους δήμους, τα νοσοκομεία και όχι μόνον. Η νομοθετική εξουσία, λοιπόν, όχι μόνο "νομιμοποίησε" τις δαπάνες αυτές, κατά παράβαση κάθε έννοιας συνταγματικής νομιμότητας, αλλά παράλληλα παρεμπόδισε και τον, έστω και εκ των υστέρων, έλεγχο, από τον οποίον θα μπορούσαν να προκύψουν είτε οι ποινικές ευθύνες των αρμοδίων είτε οι προς διόρθωση εγγενείς αδυναμίες των διοικητικών μηχανισμών, που διευκόλυναν την διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Ακολούθως, η ανακουφισμένη πλέον διοίκηση θυμήθηκε την τυπική πλευρά του νόμου και έστειλε τα εντάλματα πληρωμής για σφράγιση στο Ελεγκτικό Συνέδριο. Όχι για έλεγχο. Για σφράγιση. Και το Ελεγκτικό Συνέδριο τα σφράγισε χωρίς πολλά λόγια, αποδεχόμενο ασμένως τον ευνουχισμό του και την, μέσω αυτού, κατάφωρη παραβίαση του Συντάγματος.

Το 2001, με αφορμή την ψήφιση του άρθρου 15 του Ν.2955/2001, το οποίο αφορούσε την "νομιμοποίηση" των δαπανών του Υπουργείου Υγείας, (υπουργός τότε ήταν ο κ. Αλ. Παπαδόπουλος), είχα την ευκαιρία να συζητήσω ο ίδιος το ζήτημα, σε διαδοχικές συναντήσεις, με τον τότε πρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Στην αρχή ο ανώτατος δικαστής, όταν είδε το σχέδιο της διάταξης, αντέδρασε ειρωνικά, λέγοντας ότι αυτά τα πράγματα είναι αντισυνταγματικά και "δεν υπάρχει περίπτωση" να περάσουν. Η αντίδραση ήταν λογική και μέσα στο πλαίσιο του νόμου και, όπως είναι φυσικό, δεν υπήρξε περιθώριο διαφωνίας ή ψόγου. Λίγες μέρες αργότερα η στάση του έγινε περισσότερο στωική και υποχωρητική. Ο νομοθέτης είναι πανίσχυρος είπε κουρασμένα. Αφού το θέλει δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια. Του θύμισα ότι, με το άρθρο 98 του Συντάγματος, ο έλεγχος των δαπανών της διοίκησης έχει ανατεθεί αποκλειστικά στο ανεξάρτητο Δικαστήριό του και ότι ο κοινός νομοθέτης δεν διαθέτει καμία αρμοδιότητα για την αναστολή ή την παράκαμψη της διενέργειας αυτού του ελέγχου. Και ότι η διάταξη του Παπαδόπουλου ήταν χωρίς αμφιβολία αντισυνταγματική. Δεν απάντησε. Κούνησε απλά το κεφάλι. Στην τρίτη συνάντηση είχε ανακτήσει πλήρως την αυτοπεποίθηση του. Δεν θα είμαι εγώ αυτός που θα κλείσω τα νοσοκομεία, είπε, δείχνοντας ξεκάθαρα ότι η συζήτηση είχε λάβει τέλος. Σε λίγες εβδομάδες το σύνολο των χρηματικών ενταλμάτων είχε σφραγισθεί και οι παράνομες δαπάνες είχαν πληρωθεί χωρίς έλεγχο. Η διοίκηση πήρε το ξεκάθαρο μήνυμα ότι μπορεί να συνεχίσει την κερδοφόρα δραστηριότητα της ανενόχλητη.

Σύμφωνα με τον αρχιδικαστή, η παράβαση των συνταγματικών αρχών έγινε προς χάριν του δημοσίου συμφέροντος. Η απλοϊκή λογική του (αλλά και το μήνυμα που ασφαλώς θα πήρε από την πολιτική ηγεσία) έλεγε προφανώς ότι εάν οι παράνομες οφειλές δεν εξοφληθούν, χωρίς περιττές διαδικασίες ελέγχου και απόδοσης ποινών, οι προμηθευτές θα επιβάλλουν εμπάργκο στα νοσοκομεία, με αποτέλεσμα την διακινδύνευση της δημόσια υγείας. Για να καταλήξει σε αυτήν την παιδαριώδη απόφαση ξεχνούσε όχι μόνον ένα αλλά πολλά βασικά πράγματα.

Το πρώτο από όλα ήταν ότι, η αρμοδιότητα του ήταν σαφώς περιορισμένη στον έλεγχο της τυπικής νομιμότητας των πράξεων της διοίκησης και σε καμία περίπτωση στην εκτίμηση της ουσίας ή των πραγματικών περιστατικών. Η προστασία της δημόσιας υγείας έχει ανατεθεί σε άλλους λειτουργούς. Το Σύνταγμα φρόντισε, κατά την διανομή των σχετικών ρόλων, να δημιουργήσει ασφαλή στεγανά ανάμεσα στις διαφορετικές αρμοδιότητες, που ασκούνται για να έρθει εις πέρας η βαριά αποστολή της ομαλής λειτουργίας του κράτους. Τα στεγανά αυτά διασφαλίζουν τον αμοιβαίο έλεγχο των δραστηριοτήτων των κρατικών οργάνων και αποτελούν τις δικλείδες ασφαλείας και τους μηχανισμούς αυτορρύθμισης. Η δε κατάργηση τους διευκολύνει και ενθαρρύνει την ανομία.

Κατά δεύτερον, ο πρόεδρος του Ελ. Συνεδρίου λησμόνησε την θεμελιώδη αρχή που ορίζει ότι το δημόσιο συμφέρον ταυτίζεται αναγκαστικά με την εφαρμογή του νόμου. Τυχόν παράβαση αυτής της αρχής, σύμφωνα πάντα με την νομολογία των ίδιων των ανώτατων δικαστηρίων, μπορεί να είναι οριακά επιτρεπτή, μόνο σε αντικειμενικά έκτακτες περιστάσεις, και να αιτιολογείται ειδικά και εξαντλητικά. Η ύπαρξη παράνομων δαπανών αξίας πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων ή δισεκατομμυρίων ευρώ δεν μπορεί ασφαλώς να υπαχθεί σε μια τέτοια κατηγορία. Και η απλή, χωρίς περαιτέρω επεξηγήσεις, αναφορά της συνδρομής του δημοσίου συμφέροντος δεν αρκεί.

Τέλος η συλλογιστική του πρόεδρου του Δημοσιονομικού Δικαστηρίου δεν λαμβάνει υπ' όψη της ένα ακόμη βασικό δεδομένο. Ότι η ομαλή λειτουργία του κράτους δεν μπορεί να στηρίζεται σε παράνομες συναλλαγές, ωσάν αυτές να είναι νομοτελειακά αναπόφευκτες. Εάν οι παρόντες προμηθευτές δεν μπορούν να λειτουργήσουν νόμιμα η πολιτεία οφείλει να τους αποβάλλει και να αναζητήσει άλλους. Και όχι να αποδεχθεί τον εκβιασμό τους και τους όρους που θέτουν, προσποιούμενη ότι το κάνει επειδή δεν διαθέτει άλλο τρόπο για την προστασία βασικών αγαθών, όπως εν προκειμένω η δημόσια υγεία. Παρόμοια αντίληψη ακυρώνει πλήρως την έννοια της κρατικής ισχύος και συνακόλουθα της προστασίας των ευρύτερων συμφερόντων της κοινωνίας.

Τα επόμενα χρόνια η σκηνή αυτή επαναλήφθηκε πολλές φορές. Άλλοτε με τις δαπάνες των νοσοκομείων και άλλοτε με αυτές της τοπικής αυτοδιοίκησης. Μπορεί γι' αυτό να ερωτηθούν όλοι οι διατελέσαντες υπουργοί υγείας (του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ) καθώς και αυτοί της Δημόσιας Διοίκησης. Ο κ. Παυλόπουλος, αν και διαπρεπής νομομαθής και συνταγματολόγος, έχει όχι μια, αλλά τουλάχιστον δύο ρυθμίσεις στο ενεργητικό του. Υπό αυτές τις συνθήκες, τόσο οι παράγοντες της διοίκησης, όσο και οι διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες και οι πολιτικοί προστάτες τους, γνώριζαν ότι το Συνταγματικό ανάχωμα του δημοσιονομικού ελέγχου είχε καταργηθεί και ότι κάθε καταστρατήγηση του νόμου, με αποτέλεσμα την παράνομη άντληση πλούτου από το δημόσιο ταμείο, μπορούσε να θεραπευθεί με μια μικρή τροπολογία λίγων γραμμών, ψηφισμένη με εγκληματική ελαφρότητα από το κοπάδι των καλοπληρωμένων ανοήτων της βουλής. Χάθηκαν δεκάδες δισεκατομμύρια.

Ας μεταφερθούμε με την φαντασία μας σε μια άλλη χώρα.. Και ας υποθέσουμε ότι το εκεί Δημοσιονομικό Δικαστήριο διέθετε δικαστές. Και όρθωνε το ανάστημά του, έκλεινε τα μάτια, όπως οφείλει να κάνει πάντα η δικαιοσύνη, και εφάρμοζε πιστά την εντολή που είχε πάρει από την κοινωνία. Τι θα γινόταν;

Στην αρχή μια μικρή ανακατωσούρα. Και μετά, θα ακολουθούσε το ξεσκέπασμα των παραγόντων της διοίκησης που συμμετείχαν στο φαγοπότι. Πράγματι, η ενδεχόμενη απώλεια τόσων χρημάτων από τα ταμεία των καλών επιχειρηματιών δεν θα άφηνε περιθώρια για την διατήρηση των τόσο στενών "σχέσεων φιλίας" που είχαν αναπτυχθεί, τις εποχές που κάθονταν όλοι μαζί στο κοινό πλούσιο τραπέζι. Ο ένας θα άρχιζε να "δίνει" τον άλλον για να σώσει μέσα στην καταιγίδα το δικό του έχειν. Και όλοι μαζί θα "έδιναν" τους πολιτικούς προστάτες. Την ηγεσία της μαφιόζικης δομής του κρατικού μας οικοδομήματος. Τελικά, η κοινωνία θα μάθαινε και θα μπορούσε να προστατευθεί. Οι θεσμοί θα λειτουργούσαν κα θα διατηρούσαν την ισχύ των επιθυμητών μέσων όρων. Δεν θα φτάναμε απελπισμένοι στα άκρα.

Πριν από λίγους μόνο μήνες το Ελεγκτικό Συνέδριο αποδέχθηκε, για πολλοστή φορά, με τροπολογία της Μαριλίζας, την πληρωμή μερικών ακόμη παράνομα σπαταλημένων δισεκατομμυρίων ευρώ. Η αιτιολογία; Το Δημόσιο συμφέρον και πάλι. Η υγεία του ελληνικού λαού. Στο μεταξύ η χώρα είχε χρεοκοπήσει.

Η συνέχεια, όμως, σε επόμενη ανάρτηση.

Tweet

-Ένα ποτάμι που σιωπηλά φουσκώνει

Εχθές, αργά το απόγευμα, πήρα ένα μήνυμα από έναν φίλο, που είχα να δώ και να ακούσω πολύ καιρό. Χάρηκα για την ευχάριστη έκπληξη και ομολογώ πως κολακεύτηκα που έμαθα ότι παρακολουθεί την ιστοσελίδα μου.

(Να παρατηρήσω στο σημείο αυτό ότι πολύ λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν τα πραγματικά μου στοιχεία. Τα γνωρίζουν όμως, από την πρώτη στιγμή και με όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες, όλες οι αρμόδιες αρχές της χώρας, κυρίως οι διωκτικές και αυτές της δικαιοσύνης. Καθώς και πολλοί δημοσιογράφοι από όλο το φάσμα του τύπου. Η ενημέρωση έγινε, δοθείσης κάθε φορά της ευκαιρίας, άμεσα, από εμένα τον ίδιο, μια και κάποιες από τις αναρτήσεις του περασμένου χρόνου εκφεύγουν από το πλαίσιο του απλού σχολιασμού της καθημερινότητας και περιέχουν σοβαρές καταγγελίες, για τις οποίες ένα φυσικό πρόσωπο έπρεπε οπωσδήποτε να αναλάβει την ευθύνη. Σε διαφορετική περίπτωση θα μπορούσαν εύλογα να εκληφθούν ως αντικείμενο συκοφαντίας και φθηνού, ή ίσως ακόμη και κακόβουλου, κουτσομπολιού.

Πιστεύω, βλέπετε, ότι ο ακτιβισμός, όπως και κάθε άλλη μορφή αντίστασης, πρέπει να συνοδεύεται από την αντίστοιχη έκθεση του ακτιβιστή στον κίνδυνο της διαφανούς αναμέτρησης με τα πρόσωπα και τις καταστάσεις που πολεμάει. Κάθε νέα νομιμότητα, για να διαθέτει αξιοπιστία, ισχύ και διάρκεια, είναι απαραίτητο να προκύπτει αποκλειστικά μέσα από τις θεσμικές διαδικασίες αναθεώρησης και διόρθωσης αυτής που αντικαθιστά. Σε διαφορετική περίπτωση, η διεκδίκηση της δεν διαφέρει, παρά μόνο στα εξωτερικά της γνωρίσματα, από την ωμή βία. Η οποία, όταν επικρατεί, φέρνει μαζί της το χάος και την αδικία. Ενώ, όταν νικηθεί, οδηγεί στην ενίσχυση των άρρωστων θεσμών που ήθελε, υποτίθεται, εν ονόματι του δικαίου να καταργήσει.

Νομίζω πως τα παραπάνω απαντούν και σε κάποιες από τις κραυγές που ακούγονται τελευταία, και από τις δύο πλευρές του λόφου, σε σχέση με τις ολοένα και αυξανόμενες σε ένταση περιπτώσεις πολιτικής ανυπακοής. Το "κίνημα" καρικατούρα του εκ του ασφαλούς "δεν πληρώνω" ή οι χωρίς κόστος δήθεν συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις ομηρίας και βασανισμού των πολιτών, από κάποιες προνομιούχες ομάδες του πληθυσμού, που μάχονται για την διατήρηση προνομίων που αγγίζουν τα όρια της κοινής κλοπής, είναι εύγλωττα παραδείγματα. Σε συνδυασμό ασφαλώς με την υποκρισία των κομματικών συμμοριών που κυβερνούν τον τόπο και συνηθίζουν να θρηνούν για την ακεραιότητα των θεσμών όταν πλέον δεν μπορούν οι ίδιοι να τους ελέγξουν και να τους κακοποιήσουν προς χάριν των προσωπικών τους συμφερόντων.)

Ας επιστρέψουμε, όμως, στο θέμα της ανάρτησης και ας διαβάσουμε το σύντομο μήνυμα, αυτούσιο, όπως ακριβώς στάλθηκε:

Φίλε μου ΧΧΧΧ,τι κάνεις;
Χάθηκες για αρκετό διάστημα,
Από καιρό θέλω να σου πω για την αξιόλογη δουλειά που κάνεις.
Προσπάθησε μόνο να μην κάνεις την γλώσσα σου δύσκολη, αλλά βατή και κατανοητή. Φυσικά γνωρίζεις πολύ καλά το παιχνίδι της Ελληνικής γλώσσας και μπορείς να γράφεις με αυτό τον τρόπο. Δεν σου κρύβω ότι κάποιες προτάσεις μπορεί να τις ξαναδιαβάσω δεύτερη φορά...
Αυτά που σου γράφω είναι προσωπική μου άποψη και έτσι να την εκ λάβεις και σαφώς όχι σαν υπόδειξη.-
Φαντάζομαι είσαι ακόμη στο ΧΧΧΧΧΧΧ;
Με την δουλειά σου τι γίνεται;
Για την δική μου μπορούμε να μιλάμε ώρες...
Με μία λέξη μόνο θα σου έλεγα: σιχάθηκα.
Αηδίασα πλέον και δεν ξέρω εάν πρέπει να αρχίσω να παίρνω ψυχοφάρμακα ή να πάρω ένα μπουρλότο και να τινάξω στον αέρα την Βουλή - όχι ότι ξεκαθαρίζει έτσι η κατάσταση.
Νοιώθω ότι πήγε στράφι η ζωή μου, ότι δουλεύω τριάντα χρόνια και είμαι πάλι στην αρχή.
Νοιώθω ότι κάποιοι μου κλέψαν την ζωή...

Αστα γιατί όπως καταλαβαίνεις έχω τις σκοτεινές μου.
Δεν μπορώ να βλέπω το ειρωνικό χαμόγελο του Βουλγαράκη-Ρουσόπουλου-Τσοχατζόπουλου-Μαντέλη-Τσουκάτου-κλπ.κλπ. γιατί νομίζω ότι γελάνε με την αγωνία μου για το αύριο.
Νοιώθω ότι μου λένε :δούλευε μαλάκα, λεφτά δεν πρόκειται να βγάλεις έτσι...
Και όλοι είναι ελεύθεροι- ε λ ε ύ θ ε ρ ο ι και απολαμβάνουν τα κλεμμένα.

Ο άνθρωπος που έγραψε τα παραπάνω είναι αυτός που θα χαρακτηρίζονταν ως ο μέσος έλληνας αυτοδημιούργητος νοικοκύρης. Δουλεύει από την εφηβεία του και δεν διαθέτει ανώτερες σπουδές στο ενεργητικό του. Δεν ασκεί εμπορική δραστηριότητα και δεν πουλάει άυλες υπηρεσίες. Δημιούργησε μια μικρομεσαία, για τα μέτρα της οικονομίας μας, και ιδιαίτερα επιτυχημένη επιχείρηση κάθετης κατασκευής εξειδικευμένου μηχανολογικού εξοπλισμού που αντικαθιστά κατά 100% εισαγόμενα μηχανήματα. Κάθε βίδα που τοποθετεί αποτελεί εγχώρια προστιθέμενη αξία και παραγωγή καθαρού εθνικού πλούτου. Κάθε δραχμή που εισπράττει αντιστοιχεί σε πραγματικό ΑΕΠ. Από αυτό που σήμερα επειγόντως χρειαζόμαστε και όχι από αυτό που προκύπτει από την άθροιση των κερδών των αντιπροσωπιών εισαγομένων αυτοκινήτων. Και κάθε παραγγελία, που από δω και πέρα θα χάνει, θα αντικαθίσταται με εισαγόμενα αγαθά, που θα πληρώνονται το βάρος τους σε χρυσάφι, αφού θα είναι στην πλειοψηφία τους tailor made.

Η απελπισία αυτού του παραγωγικού ανθρώπου, -και έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό το "του παραγωγικού"-, δείχνει ένα και μόνο πράγμα. Ότι καμία διαδικασία εξόδου από την κρίση δεν έχει ξεκινήσει. Ότι αντίθετα η οικονομία, η κοινωνία και η χώρα συνεχίζουν να βυθίζονται στον εφιάλτη της καταστροφής με ολοένα και αυξανόμενη ταχύτητα. Ότι δεν έχουμε ακόμη κατανοήσει ούτε τι μας συμβαίνει ούτε και πως θα το αντιμετωπίσουμε.

Δυστυχώς, τόσο αυτοί που μας κυβερνούν όσο και αυτοί που μας ενημερώνουν δεν είναι μόνον φαύλοι. Είναι ταυτόχρονα και ηλίθιοι. Και οι ηλίθιοι δεν μπορεί να αντιληφθούν την δικαιοσύνη (θεωρητικά μόνον γιατί η βαθύτερη αίσθηση αυτού του αγαθού θα τους ξεφεύγει πάντα) παρά μόνο σαν αποτέλεσμα εφαρμογής οριζόντιων ρυθμίσεων. Στις δύσκολες στιγμές, όταν ξυπνούν για λίγο απ' την λαγνεία και απ' την μέθη και ανίκανα και μισοζαλισμένα κοιτούν να σώσουν το προσωπικό τους έχειν, μπορούν να βλέπουν μόνον αριθμούς. Και ακόμη και αυτούς με τον απλοϊκό τρόπο που ταιριάζει στην μικρόνοια τους.

Διάβαζα πριν λίγες μέρες, σε μια από τις ναυαρχίδες του τύπου μας, μια ανταπόκριση για τα προβλήματα του εμπορικού διανομέα της Timberland. Η ευαισθητοποιημένη εφημερίδα βέβαια, -σφόδρα ταραγμένη η ίδια για το μέλλον της εισαγωγικής επιχείρησης των παράλογα ακριβών ειδών πολυτελείας-, μας καθησυχάζει λέγοντας μας ότι, ευτυχώς, η μητρική εισαγωγική κυπριακών συμφερόντων δεν σκοπεύει να αφαιρέσει την τοπική αντιπροσωπεία, αλλά θα επαναδιαπραγματευθεί απλά τους όρους των συμβολαίων. Ανακούφισις. Μια πολύτιμη μονάδα της οικονομίας μας θα μπορέσει μάλλον να σταθεί στα πόδια της, μέσα στην καταιγίδα. Βλέπετε έρχεται και καλοκαίρι και οι σόλες των φτηνών απομιμήσεων χαράζουν το γυαλισμένο μαχαγκόνι των κότερων, στα οποία θα καταφύγει για να ξεκουραστεί η δικαιωματικά συγκλίνουσα με τον μέσο ευρωπαϊκό όρο ευημερίας μεσαία τάξη μας.

Σοκαρισμένη ακόμη από το τράνταγμα της εξόδου από την αμεριμνησία και πανικόβλητη από την προοπτική απώλειας της εξουσίας η άρχουσα τάξη μας είναι ανίκανη να σκεφθεί και να κάνει στοιχειώδεις διακρίσεις. Αν για παράδειγμα εξασφαλίσουμε λίγα ακόμη δανεικά και το ΑΕΠ πάρει την ανηφόρα, -επειδή θα τα διαθέσουμε στους υπαλλήλους που βάζουν σφραγίδες και αυτοί , με στην σειρά τους, θα "ζεστάνουν" την αγορά, ψωνίζοντας εισαγόμενα καλούδια από τις αντιπροσωπίες και τα σούπερ μάρκετ-, θα στηθεί γιορτή μεγάλη στο Σύνταγμα. Και οι τηλεπερσόνες θα καλούν τους συντελεστές της επιτυχίας στις εκπομπές τους και θα τους ρωτούν βαθιά εντυπωσιασμένοι για τα μυστικά της επιτυχίας τους. Χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι, εδώ που φτάσαμε, πρέπει πλέον να κατανοήσουμε ότι υπάρχει ΑΕΠ και ΑΕΠ και ότι, ενώ το πρώτο δίνει ζωή και προοπτική, το δεύτερο αποτελεί ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο που κατεβαίνει αργά στην γη.

Ας είναι όμως. Από το λιτό μήνυμα του φίλου βγαίνει, για όποιον έχει μάτια και διάθεση να δει φυσικά, ένα σημαντικό μήνυμα. Που μας λέει ότι το πρόβλημα μας δεν είναι η οικονομική κρίση αυτή καθ' αυτή. Ότι τα πράγματα στην ζωή είναι σχετικά και ότι πιθανόν θα μπορέσουμε να ζήσουμε, και να ζήσουμε μάλιστα καλά, για όσα χρόνια χρειασθεί, με λιγότερα από αυτά που θεωρούσαμε μέχρι σήμερα δεδομένα. Επειδή το κεντρικό αίτημα δεν είναι τα περισσότερα αγαθά και η εφήμερη ψευδαίσθηση της καταναλωτικής ευφορίας.

Η κυρίαρχη απαίτηση, αυτή που θεμελιώνει την συλλογικότητα και οδηγεί στην πραγμάτωση έργων μεγάλης κλίμακας, όπως είναι σήμερα η ζητούμενη ηθική και υλική ανόρθωση της κοινωνίας, είναι η δικαιοσύνη. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αυτό είναι νομίζω που πάνω από όλα ζητά ο φίλος του σημειώματος. Δικαιοσύνη και εμπιστοσύνη. Αν τα εξασφαλίσει θα επιστρέψει ήρεμος στο παραγωγικό του έργο. Και όλο το ποτάμι θα επιστρέψει μαζί του στην παλιά του κοίτη. Αυτό που θα αρχίσει να φουσκώνει θα είναι το πραγματικό μας ΑΕΠ.

Προς το παρόν, όμως, η δικαιοσύνη αυτή, που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη, πραγματώνεται με τις οριζόντιες περικοπές των μισθών και των συντάξεων. Και για να μην είμαστε άδικοι. Και με τις εξεταστικές των πραγμάτων επιτροπές της Βουλής.

Tweet

-Αν είχαμε λίγο μυαλό θα αρχίζαμε να κοιτάμε τα μικρά. Αυτά που μας φαίνονται ασήμαντα.

Με όλα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες ήταν αποκαρδιωμένος και περίλυπος εχθές ο κ. Κ. Ζούλας της Καθημερινής. Μια μικρή είδηση, όμως, τον έκανε να ξαναβρεί το χαμένο ηθικό του. Μια είδηση που, μέσα από τις στήλες της εφημερίδας, είχε την καλοσύνη να μεταφέρει και σε μας, μήπως και αναθαρρήσουμε.

(Περιληπτικά μόνον, για όσους δεν έχουν την υπομονή να διαβάσουν το σχετικό άρθρο, η υπόθεση έχει ως εξής: Σε έναν αθηναϊκό δρόμο ένας τροχονόμος σταματάει για έλεγχο ένα μηχανάκι με οδηγό μια σκερτσόζα και χαριτωμένη κυρία. Η κυρία δεν έχει κανέναν χαρτί μαζί της. Είναι όμως από την Θεσσαλονίκη και αυτό για κάποιο λόγο συγκινεί το όργανο της τάξεως. Τα λέει και ωραία, χαμογελάει ακόμη πιο καλά και ξέρει γενικώς να γοητεύει. Για να μην τα πολυλογούμε ο τροχονόμος εγκαταλείπει κάθε αντίσταση, βάζει στην άκρη το υπηρεσιακό του ύφος, χαριεντίζεται μαζί της και τελικά την αποδίδει ελεύθερη και ακηλίδωτη στην κοινωνία. Μετά ζουν αυτοί καλά, εμείς καλύτερα και το δημόσιο ταμείο να πάει να κουρεύεται, χωρίς το προβλεπόμενο από τον ΚΟΚ πρόστιμο.)

Λυπάμαι που το λέω κ. Ζούλα, αλλά το "χαριτωμένο" περιστατικό που μας μεταφέρετε θα έπρεπε φυσιολογικά να σας προκαλέσει μεγαλύτερη αποκαρδίωση. Και όχι να λιγοστέψει την ήδη συσσωρευμένη. Και αυτό επειδή αποκαλύπτει μια από τις μεγαλύτερες παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας. Την ανεύθυνη και απαξιωτική στάση της απέναντι στον νόμο.

Ο υπάλληλος, μας λέει το διοικητικό δίκαιο, δεν διαθέτει βούληση. Διαθέτει αρμοδιότητα σαφώς προκαθορισμένη από τον νόμο. Η ατομική του κρίση, που καμιά φορά χρειάζεται να εφαρμοσθεί στο πλαίσιο της άσκησης των καθηκόντων του, δεν πρέπει να επηρεάζεται από προσωπικά στοιχεία και από τυχόν άλλους παράγοντες που εκφεύγουν των ορίων της διακριτικής του ευχέρειας. Της αναγκαστικής δηλαδή επιλογής μίας μόνον από τις ενδεχομένως πολλαπλές διαθέσιμες σε κάθε περίπτωση νόμιμες λύσεις. Η διακριτική ευχέρεια δεν νοείται ως απεριόριστη ελευθερία δράσης. Είναι και αυτή μια αρμοδιότητα που παρέχεται από τον νόμο και υπόκειται στις αναγκαστικές του δεσμεύσεις. Και ως τέτοια ελέγχεται.

Διαφορετικά δεν θα μπορούσε να γίνει. Η κρατική εξουσία εγγυάται την τήρηση του κοινωνικού συμβολαίου. Και για να το κάνει αυτό αποτελεσματικά απαγορεύει την αυτοδικία και κατέχει μονοπωλιακά το προνόμιο της άσκησης νόμιμης βίας. Όταν η βία αυτή ασκείται ανέλεγκτα, έξω από τις αυστηρά προκαθορισμένες προϋποθέσεις της, η εμπιστοσύνη των διοικουμένων κλονίζεται, η αίσθηση δικαίου αμβλύνεται και η συλλογικότητα εξασθενεί. Η βαθιά ρίζα του σημερινού προβλήματος της πατρίδας μας είναι ακριβώς αυτή.

Το περιστατικό που μας αναφέρετε είναι προφανώς ασήμαντο. Αλλά ο πειρασμός να σταθμίζουμε την φύση και την σημασία του νόμου κάτω από το υποκειμενικό πρίσμα της βαρύτητας του αδικήματος για το οποίο πρέπει αυτός να εφαρμοσθεί είναι εξαιρετικά επικίνδυνος. Τα μικρά και ασήμαντα γίνονται στην πορεία του χρόνου μεγάλα και σημαντικά. Η χαριτωμένη κυρία έμαθε ότι, χρησιμοποιώντας την γοητεία και το αθώο χαμόγελό της, μπορεί να ξεφεύγει εύκολα από τον έλεγχο του τροχονόμου. Δεν μας νοιάζει και πολύ, επειδή φαινομενικά η ζημιά για την κοινωνία είναι πολύ μικρή ή και ανύπαρκτη. Αύριο, όμως, τηρουμένων των αναλογιών, αυτά τα ίδια ακαταμάχητα όπλα θα χρησιμοποιηθούν για το κτίσιμο ενός αυθαιρέτου ή για την απόκρυψη του φορολογητέου εισοδήματος. Την θέση του μεγαλόκαρδου και ευαίσθητου αστυνομικού θα πάρουν ο φιλικός πολεοδόμος και ο συμπονετικός προϊστάμενος της εφορίας. Και η αλυσίδα ολοένα και θα μακραίνει. Για να αντιληφθούμε την κατάληξη, δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε γύρω μας.

Και ο αστυνομικός; Αυτός μαθαίνει ότι είναι ένας μικρός θεός. Που διαθέτει όχι αυστηρά προσδιορισμένη κρατική εξουσία, όπως θα έπρεπε, αλλά προσωπική ευχέρεια να απονέμει δίκαιο ανάλογα με τις ενορμήσεις της στιγμής. Σήμερα χαρίζεται στην κυρία με το όμορφο χαμόγελο. Αύριο θα κτυπήσει αλύπητα τον πεσμένο στο έδαφος και ήδη εξουδετερωμένο και ακίνδυνο πλέον διαδηλωτή, επειδή το πρωί έτυχε να ξυπνήσει άσχημα, να μαλώσει με την γυναίκα του και βρέθηκε να έχει οργή πολλή συσσωρευμένη μέσα του. Βάλτε στην θέση του οποιονδήποτε άλλο δημόσιο λειτουργό. Από τον πρωθυπουργό της χώρας, που κυβερνά ελέω Θεού με τους κολλητούς του, μέχρι τον θυρωρό του μικρότερου κρατικού κτιρίου, που ανοιγοκλείνει την πόρτα κατά το κέφι του, σε όποιον του φαίνεται συμπαθής και αρεστός. Τελικά τα πράγματα έχουν πιο απλές εξηγήσεις από όσο θέλουμε να πιστεύουμε.

Και κάτι τελευταίο. Τι έκανε άραγε ο ίδιος τροχονόμος, όταν δέκα λεπτά αργότερα σήκωσε το χέρι του και σταμάτησε για έλεγχο μια αντιπαθητική και κακομούτσουνη χονδρή από το Αγρίνιο, που οδηγούσε το μηχανάκι της χωρίς άδεια, δίπλωμα και ασφάλεια; Και πως αισθάνθηκε άραγε αυτή η ταπεινωμένη μέγαιρα όταν γύρισε στο σπίτι της, κουβαλώντας στην τσάντα την ισοδύναμη με 15 μεροκάματα "δίκαιη" και "νόμιμη" τιμωρία της δικής της πολιτείας; Βλέποντας μάλιστα στην οθόνη τον ωραιότατα μαυρισμένο πρωθυπουργό να της μιλάει για το ξεπέρασμα της κρίσης και να της ζητάει ομοψυχία, θυσίες και επίδειξη αλληλεγγύης;

Tweet

-Ο δημοσιονομικός εισαγγελέας, η επιλεκτική μνήμη των ταγών και τα μέτρα λιτότητας για την σωτηρία της πατρίδας

Ο κ. Σχοινιωτάκης είναι Γενικός Επίτροπος της Επικράτειας στο Ελεγκτικό Συνέδριο. Κάτι δηλαδή σαν τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, αλλά στα δημοσιονομικά ζητήματα, όχι στα αστικά και τα ποινικά. Σε χώρες σαν την δική μας, που τις διακρίνει τόση νοικοκυροσύνη στην διαχείριση του δημοσίου χρήματος, το όνομα του υψηλά ιστάμενου αυτού αξιωματούχου θα έπρεπε να ακούγεται πολλές φορές την ημέρα στα δελτία ειδήσεων, κάνοντας τον κάθε επιτήδειο απατεώνα να τρέμει από φόβο και απόγνωση. Δυστυχώς, όμως, για όλους εμάς, που πληρώνουμε τακτικά τους φόρους μας, ελάχιστοι γνωρίζουν τον κ. Σχοινιωτάκη. Τον μάθανε μόλις πρόσφατα, επειδή ζήτησε να επιστραφεί στα δημόσια ταμεία το μέρος εκείνο των αποδοχών που καταβλήθηκαν σε χρυσά παιδιά από κρατικούς οργανισμούς καθ΄ υπέρβαση του ανωτάτου ορίου αμοιβών, που δεν είναι άλλο από το ύψος τη αμοιβής του Προέδρου του Αρείου Πάγου. Άσφαιρα πυρά.

Τον Απρίλιο του 2009, η τότε Βουλή των Ελλήνων ψήφισε τον νόμο 3763/2009. Στο άρθρο 36 αυτής της πολύχρωμης κουρελούς οριζόταν ρητώς ότι, "όσες δαπάνες έχουν πραγματοποιηθεί από τα δημόσια νοσοκομεία μέχρι την δημοσίευση του παρόντος θεωρούνται νόμιμες". Γιατί χρειάστηκε να θεωρηθούν νόμιμες; Γιατί απλούστατα δεν ήταν. Ήταν όλες παράνομες. Πόσες ήταν αυτές οι δαπάνες; Επισήμως κανείς δεν γνώριζε, επειδή στην συνοδευτική έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, που, κατά το άρθρο 75 του Συντάγματος, πρέπει να συνοδεύει υποχρεωτικά κάθε διάταξη νόμου που συνεπάγεται δαπάνη για τον κρατικό προϋπολογισμό, δεν υπήρχε μνεία του σχετικού ποσού. Εξαρχής λοιπόν το νομοθέτημα προσέκρουε στις απαιτήσεις του καταστατικού μας χάρτη, γεγονός που διέλαθε της προσοχής των πατέρων του έθνους. Ανεπισήμως, όπως προκύπτει και από τα πρακτικά της βουλής εκείνης της συνεδρίασης το ποσόν άγγιζε τα 6 δις €. Ψίχουλα.

Η διάταξη αυτή τσαλαπατούσε επίσης το άρθρο 98 του Συντάγματος, που ορίζει με περισσή σαφήνεια ότι η αρμοδιότητα για τον έλεγχο των δημοσιών δαπανών ουδόλως ανήκει στην νομοθετική εξουσία αλλά, αντίθετα, έχει εκχωρηθεί, από τον συντακτικό νομοθέτη, αποκλειστικά στο Ελεγκτικό Συνέδριο. Τι σημαίνει αυτό; Ότι μαζί με το άρθρο 98 πάει περίπατο και το 87, που κατοχυρώνει την διάκριση των εξουσιών και την συνεπαγόμενη ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Από κοντά, η Εθνική μας Αντιπροσωπεία, δεν δίστασε να περιποιηθεί λιγάκι και το άρθρο 28 που ως "θεμέλιο για την συμμετοχή της χώρας στις διαδικασίες της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης" προσδίδει υπερεθνική ισχύ στις κοινοτικές οδηγίες, οι οποίες εν προκειμένω ήταν αυτές που παραβιάσθηκαν μαζικά, για να παραχθούν οι παράνομες συσσωρευμένα δαπάνες των 5-6 δις €. Για όσους μάλιστα διατηρούν και τις ελάχιστες αμφιβολίες υπάρχει ήδη και η απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με αριθμό C-481/2006 (18/12/2007/ - Επιτροπή κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας) που επιβεβαιώνει την μπαγαμποντιά.

Για την ιστορία του πράγματος, να προσθέσουμε ότι η συγκεκριμένη νομοθετική ομορφιά ψηφίστηκε με ονομαστική ψηφοφορία, στην οποία συμμετείχαν όλοι οι τότε 151 γαλάζιοι, -συμπεριλαμβανομένου ασφαλώς και του καταλληλοτάτου "δεν παίζω με τους θεσμούς" αλήστου μνήμης τέως πρωθυπουργού μας-, υπό τις διαμαρτυρίες και τις κατάρες του συνόλου της αντιπολίτευσης. Προς χάριν της ιστορίας και πάλι, να σημειώσουμε ότι παρόμοιες διατάξεις ψηφίσθηκαν και το 2001 και 2005, γιατί και τότε οι προμήθειες των νοσοκομείων ήταν εξίσου παράνομες. Και τέλος, για την ιστορία του μέλλοντος αυτή τη φορά, να πούμε ότι η ίδια διάταξη θα χρειασθεί να ψηφισθεί και προσεχώς, διότι οι προμήθειες των νοσοκομείων εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να είναι παράνομες. Και ως παράνομες βάναυσα υπερτιμολογημένες.

Τι έκανε για όλα αυτά ο κ. Σχοινιωτάκης; Τουμπεκί και μάλιστα ψιλικομμένο. Ουδόλως ενοχλήθηκε. Και ήδη το Ελεγκτικό Συνέδριο ενέκρινε προ τριμήνου την πληρωμή μέρους των οφειλών των νοσοκομείων προς την αλητεία των προμηθευτών, σεβόμενο τους "νομιμοποιητικούς της παρανομίας" νόμους της βουλής και γράφοντας στα παλαιά του υποδήματα την υπερκείμενη Συνταγματική Έννομη Τάξη και το καθήκον της κατά τα άλλα τυφλής και ανεξάρτητης δικαιοσύνης. Μιλάμε για πολλά δισεκατομμύρια. Πάρα πολλά. Περισσότερα από αυτά που θα μας περισσέψουν από τα μέτρα που, σήμερα και προσεχώς, θα κάνουν τον ελληνικό λαό να στενάξει.

Τώρα, με περισσό λαϊκισμό, οι ταγοί έρχονται και ζητούν την επιστροφή των χρημάτων των γκόλντεν μπόιζ. Λησμονώντας ότι, όλοι αυτοί οι άξιοι μάνατζερ δεν ήταν τίποτε περισσότερο από καλόπιστοι τρίτοι, που αμοίβονταν σύμφωνα με τις αποφάσεις των κρατικών λειτουργών. Ο κ. Παναγόπουλος, ας πούμε, εγκατέλειψε την πολλά υποσχόμενη καρριέρα του στον ιδιωτικό τομέα και δέχθηκε να υπηρετήσει το κοινωνικό σύνολο θυσιαζόμενος, από την θέση του προέδρου της ΕΡΤ, με αμοιβή μόλις 350.000 € ετησίως. Την αμοιβή αυτή δεν την αποφάσισε ο ίδιος. Την όρισαν με Κοινή Υπουργική Απόφασή τους οι πολιτικοί του προϊστάμενοι. Και η επιστροφή τέτοιων χρημάτων στα ταμεία του κράτους γίνεται με πράξεις καταλογισμού στους προϊσταμένους αυτούς. Ρουσόπουλος, Αλογοσκούφης και κάτι τέτοια παρόμοια, εάν δεν κάνω λάθος. Ας ζητήσει λοιπόν ο κ. Σχοινιωτάκης από εκεί τα χαμένα χρήματα. Ακίνητη περιουσία υπάρχει. Μπορεί να εκποιηθεί. Και ας ζητήσει από την βουλή την διερεύνηση των πολιτικών και ενδεχόμενων ποινικών ευθυνών για την δημιουργία των παράνομων οφειλών των νοσοκομείων, που με τόση ευκολία νομιμοποιούνται από τις συνάξεις των εκλεκτών πατέρων του ελληνικού έθνους. Κακλαμάνης, Αβραμόπουλος και κάτι παρόμοια, εάν δεν κάνω λάθος. Όλα τα άλλα είναι χάντρες και καθρεφτάκια για αφελείς ιθαγενείς.

Ας τα ζητήσουν όλα τα παραπάνω και οι ίδιοι οι ταλαίπωροι ιθαγενείς. Που βγαίνουν στους δρόμους και απαιτούν την κρίση να την πληρώσουν αυτοί που την προκάλεσαν. Δεν ξέρουν ότι όλοι αυτοί, οι προκαλέσαντες, διαθέτουν όνομα, επώνυμο και διεύθυνση κατοικίας;

Υπενθυμίζουμε ότι οι προμήθειες των νοσοκομείων και των ασφαλιστικών ταμείων εξακολουθούν και σήμερα να είναι παράνομες. Τώρα τα παρόμοια λέγονται Ξενογιαννακοπούλου, Κατσέλη και κάτι τέτοια εάν δεν κάνω λάθος. Και η επόμενη "νομιμοποιητική διάταξη" θα ψηφισθεί με ονομαστική ψηφοφορία από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αυτή τη φορά. Στον ρόλο της αγανακτισμένης αντιπολίτευσης, σε αυτό το νέο υπερθέαμα, θα σκίζουν τα ρούχα τους οι πατέρες της ΝΔ με τους μόνιμους μαϊντανούς. Τον Καραττζαφέρη, τον Τσίπρα και την Παπαρήγα.

υστ. Για την ενημέρωση του κ. Σχοινιωτάκη: Παρόμοιες "νομιμοποιητικές" διατάξεις κατέθεσε τα τελευταία 5 χρόνια δις εις την βουλή και ο καθηγητής Πάκης Παυλόπουλος. Για τις μικροδαπάνες των ΟΤΑ. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.

Tweet

-Μια πολύ σημαντική είδηση και ένα μικρό κουίζ

Η είδηση (για όσους ξέρουν να σκαλίζουν στα ψιλά γράμματα)

Ξεκινάει αύριο στο Εφετείο η δίκη ενός ακόμη αθώου θύματος των σκοτεινών μηχανισμών, που εδώ και μήνες βυσσοδομούν κατά του άξιου πρωθυπουργού μας Κώστα Καραμανλή. Ποιος δεν θυμάται άραγε την θλιβερή εκείνη συνωμοσία που, πριν από λίγους μήνες, είχε σαν αποτέλεσμα όχι μόνο να σπιλωθεί προσωρινά η τιμή και η υπόληψη ενός συμπολίτη μας αλλά και να στερηθεί ο ηγέτης μας (σε μια από τις πολλές εκείνες περιπτώσεις εκδήλωσης της αυτοθυσιαστικής πολιτικής ευαισθησίας του) τον βασικότερο και πολυτιμότερο σύμβουλό του.

Ευτυχώς όμως. Έχουσιν γνώσιν οι φύλακες. Η ανεξάρτητη δικαιοσύνη, διαισθανόμενη τον κίνδυνο που εγκυμονούσε για την κοινωνική γαλήνη και την πίστη των πολιτών προς τους θεσμούς εκείνη η μοιραία απόφασή της, ηγέρθη πάλι στο ύψος των περιστάσεων και φρόντισε να προσδιορίσει σε χρόνους και προθεσμίες που εκπλήσσουν την ημερομηνία διεξαγωγής της καθαρτήριας τελετής. Έτσι θα λάβει τέλος μια τόσο επικίνδυνη εθνική εκκρεμότητα. Στιγμές χαράς και αισιοδοξίας μέσα στον ζόφο των τελευταίων ημερών. Σε λίγα 24ωρα η αλήθεια θα λάμψει σαν πρώτα και ένας τίμιος στρατιώτης θα επιστρέψει και πάλι στις επάλξεις του χρέους.

Όσο για τα ψιλά γράμματα! Μα είναι αυτά που εξηγούν τους πραγματικούς λόγους του ξέφρενου ενθουσιασμού στις τάξεις του κυβερνητικού στρατοπέδου! Που πολλοί αφελώς -και τελείως λανθασμένα- αποδίδουν στην εξαιρετική προχθεσινή εμφάνιση, στο mea culpa του πρωθυπουργού. Όσοι σκέφτονται με τον τρόπο αυτό δείχνουν πόσο πολύ αγνοούν τον πραγματικό Καραμανλή. Που ήταν πάντα αυτός που μόλις είδαμε. Ένας γενναίος, ειλικρινής, διορατικός και υπεύθυνος ηγέτης.

Όχι λοιπόν! Δεν χαίρεται για τα αυτονόητα η γαλάζια παράταξη. Χαίρεται επειδή γνωρίζει ότι το κρίσιμο σημείο της αντίστροφης μέτρησης για την εκτίναξη της Νέας Δημοκρατίας προς τα παλιά νικηφόρα ποσοστά της, -και ίσως την φορά αυτή ακόμη πιο ψηλά-, δεν είναι παρά η επιστροφή του σοφού πρεσβύτη στην φυσική του θέση. Την θέση του αναντικατάστατου πρωθυπουργικού συμβούλου. Είδαμε άλλωστε πόσα δεινά επισώρευσε στην δόλια πατρίδα η ολιγόμηνη απουσία του από το πλευρό του πρωθυπουργού. Τώρα όμως όλα αυτά τελειώνουν, όπως θα έλεγε και ένας άλλος αθεράπευτος καραμανλικός, ένας άλλος άξιος έλληνας, ο Δημήτρης ο Αβραμόπουλος.


Το κουίζ (για τους δίκαιους, που σκέφτονται με το χέρι στην καρδιά)

Ποια θα είναι άραγε η απόφαση της ανεξάρτητης δικαιοσύνης;

(για να σας βοηθήσω λιγάκι σας θυμίζω μια κρίσιμη περικοπή από τον προχθεσινό δεκάρικο του καταλληλότατου: "δεν πρόσεχα και πολύ πολύ γιατί είχα απόλυτη εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη")





update: Τελικά η δικαιοσύνη στάθηκε. Αυτό είναι καλό. Πολύ καλό. Το μεγάλο όμως πρόβλημα παραμένει. Ο πρωθυπουργός (και μαζί με αυτόν και η χώρα) θα στερηθούν τις πολύτιμες συμβουλές του αδικηθέντος.

Tweet

-Κάτω τα χέρια από την χρυσή εφεδρεία του έθνους

Η Είδηση

Από το πολιτικό γραφείο του Δημήτρη Αβραμόπουλου, ο οποίος τον Μάρτιο του 2001 είχε ιδρύσει το Κόμμα Ενεργών Πολιτών (ΚΕΠ), ανακοινώθηκε ότι το κόμμα «δεν είχε καμιά απολύτως σχέση με οποιαδήποτε χρηματοδότηση». Μάλιστα, αναφέρεται ότι ο κ. Αβραμόπουλος επικοινώνησε με τον εισαγγελέα κ. Αθανασίου, ο οποίος «με σαφή και κατηγορηματικό τρόπο διαβεβαίωσε ότι δεν υφίσταται καμιά αναφορά στο ΚΕΠ ή σε όνομα».

Ελευθεροτυπία 1/07/08/

Το νομοθετικό πλαίσιο

Σύμφωνα με το άρθρο 666 της Ποινικής Δικονομίας οι εν ενεργεία υπουργοί διαθέτουν απεριόριστη πρόσβαση στο περιεχόμενο των φακέλλων της προανακριτικής διαδικασίας οι δε εισαγγελικοί λειτουργοί οφείλουν να απαντούν ρητώς και κατηγορηματικώς, -ενίοτε δε, εάν τους ζητηθεί, και γραπτώς-, στις ερωτήσεις που τους υποβάλλονται από τους ενδιαφερομένους.

Ο Σχολιασμός

Αποτελεί ευτύχημα το γεγονός ότι ο νομοθέτης φρόντισε να εξαιρέσει τους πολιτικούς μας από τις διατάξεις που ευλόγως περιορίζουν την πρόσβαση των κοινών πολιτών σε πληροφορίες που αφορούν ευαίσθητες λειτουργίες της δικαιοσύνης. Το ειδικό αυτό καθεστώς καθιερώθηκε για να συμβάλλει στην προστασία των ανιδιοτελών υπηρετών του δημοσίου συμφέροντος από τις άδικες επιθέσεις που εξαπολύονται συχνότατα εναντίον τους από σκοτεινά ανθελληνικά κέντρα.

Σύμφωνα με πληροφορίες η κυβέρνηση μελετά ήδη και το ενδεχόμενο συντόμευσης της προθεσμίας παραγραφής τυχόν αδικημάτων για τα οποία αδίκως κατηγορούνται οι εν λόγω. Η παραγραφή, ανεξαρτήτως του χρόνου υπογραφής των συμβάσεων, θα επέρχεται άπαξ ετησίως την 12η μεσημβρινή της ευλογημένης ημέρας κατά την οποία τιμάται η μνήμη του Αγίου Φαουντίου.

Ως γνωστόν ο Άγιος Φαούντιος (ή κατ' άλλους Φαγούντιος) μαρτύρησε κατά την εποχή της βασιλείας του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, (πέθανε από βαρυστομαχιά σε όργιο πατρικίων στα ανακτορικά ενδιαιτήματα), και έκτοτε, με απόφαση της εκκλησίας μας, τυγχάνει προστάτης των απανταχού ορθοδόξων κλεπτών, καταχραστών και αντιπροσώπων κατασκευαστικών οίκων της αλλοδαπής. Τα οστά των βοοειδών που κατανάλωσε φυλάσσονται χύμα σε ειδική κρύπτη στα υπόγεια της Βουλής των Ελλήνων. Η χρυσή λάρνακα με τους πολυτίμους λίθους, η οποία φιλοξενούσε παλαιότερα τα ιερά λείψανα, εκλάπη από ιερόσυλους και μετά από πολλές περιπετειώδεις περιπλανήσεις αγοράστηκε με χρήματα που συγκέντρωσε ο σύλλογος προμηθευτών του ελληνικού δημοσίου μέσω της επιβολής έκτακτου τέλους 3% επί της συνολικής αξίας των δημοσίων συμβάσεων που εκτελέστηκαν τον περασμένο χρόνο. Σήμερα εκτίθεται για προσκύνημα σε ναΐδριο της περιοχής Ματογιάννια Μυκόνου.

Tweet

-Κρίμα κ. Σανιδά. Μάλλον θα χάσουμε.

Η ανοησία και η έλλειψη έστω και στοιχειώδους σχεδιασμού, της κυβέρνησης των μυστικών δημοσκοπήσεων και των κυλιόμενων ερευνών της κοινής γνώμης, θριάμβευσαν για μια ακόμη φορά. Έτσι, ενώ θα μπορούσε να εκμεταλλευθεί την μοναδική ευκαιρία και μέσω του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης να αποδώσει στους ομοφυλόφιλους συμπολίτες μας τα αυτονόητα αστικά δικαιώματα που τους ανήκουν, -κλείνοντας το ζήτημα μια και καλή για το ορατό μέλλον-, δεν τόλμησε για μια ακόμη φορά να αντιπαρατεθεί με τον λαϊκιστικό σκοταδισμό του Άνθιμου και των κάθε λογής γραφικών ελληνορθόδοξων θαμώνων των τηλεπαραθύρων. Τώρα το κακό έγινε. Το πρόβλημα ήταν υπαρκτό και δεν θα μπορούσε παρά να αναδυθεί από την άλλη, την πολύ σοβαρότερη πλευρά του. Η ομοφυλοφιλική κοινότητα έχοντας χάσει το έλασσον διεκδικεί πλέον δυναμικά, και μάλλον με πολλές ελπίδες να το κατακτήσει μεσοπρόθεσμα, το δικαίωμα στο μείζον. Αντί για την άχρωμη πράξη του συμβολαιογράφου απαιτεί την επίσημη ευλογία του δημάρχου.

Εν όψει των τελευταίων ραγδαίων εξελίξεων, που καθορίστηκαν εν πολλοίς από την αποφασιστική στάση του δημάρχου της Τήλου, ο νομικός κόσμος της χώρας φαίνεται σαν να πιάστηκε σε βαθύ ύπνο και αντιδρά μουδιασμένος και, εμφανέστατα, με έλλειψη φαντασίας και έμπνευσης. Για τον πολιτικό κόσμο δεν μπορούμε να μιλάμε. Αυτός θα αφυπνισθεί πολύ αργότερα, όταν οι θεούσες ψηφοφόροι που παίρνουν γραμμή από τα κυριακάτικα κηρύγματα από άμβωνος στρέψουν την προσοχή τους σε άλλα, σημαντικότερα θέματα της επικαιρότητας. Οι απόψεις λοιπόν τριών καθηγητών της νομικής που δημοσιεύονται στο σημερινό ΒΗΜΑ (04/06/08/) έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Ο κ. Γ. Παπαδημητρίου φαίνεται να σκέπτεται λογικότερα και περισσότερο πολιτικά από όλους. Έτσι χωρίς να κρίνει το νόμιμο ή μη της τέλεσης γάμου μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου προτείνει ευθέως την μοναδική αποτελεσματική οδό διαφυγής, που δεν είναι άλλη από την άμεση επέκταση του συμφώνου ελεύθερης διαβίωσης και στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Κάτι που θα έπρεπε να έχει γίνει ήδη από την αρχή.

Αντίθετα τόσο ο κ. Κ. Χρυσόγονος, όσο και ο τέως πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Μ. Σταθόπουλος, εξαντλούν τις παρεμβάσεις τους σε αυτονόητα και μάλλον παιδαριώδη νομικά επιχειρήματα για να καταδείξουν ότι, παρά το κενό που προκύπτει από την γραμματική ερμηνεία του νόμου, η βούληση του νομοθέτη, -που εννοεί πέραν κάθε αμφιβολίας ως γάμο την ένωση μόνο δύο ατόμων διαφορετικού φύλου-, δεν είναι σε καμία περίπτωση δυνατόν να παρανοηθεί. Άρα οι γάμοι που έχουν ήδη τελεσθεί είναι άνευ ετέρου ανυπόστατοι και άκυροι. Πιο συγκεκριμένα, λέει μεταξύ άλλων ο κ. Σταθόπουλος:

"Ο νόμος δεν προβλέπει ρητά, ούτε πριν από το 1982 ούτε και μετά, ότι προϋπόθεση του γάμου είναι η ετερότητα του φύλου. Ωστόσο δεν μπορούμε να ερμηνεύουμε τον νόμο μόνο κατά το γράμμα του αλλά και κατά το πνεύμα του νομοθέτη, ο οποίος εννοούσε καθαρά άνδρα και γυναίκα. Αυτό είναι το ισχύον δίκαιο."

Τα παραπάνω συμπεράσματα είναι τόσο αυτονόητα που για να καταλήξει κανείς σε αυτά δεν χρειάζεται να είναι καθηγητής της νομικής. Δεν χρειάζεται καν να είναι απλός δικηγόρος. Είναι όμως αυτές οι κοινοτοπίες η αναμενόμενη συνεισφορά της πνευματικής ηγεσίας του τόπου στον ορισμό και την επίλυση ενός τόσο σημαντικού πολιτικού και κοινωνικού (και όχι τόσο νομικού) προβλήματος; Μάλλον όχι.
Ο κ. Σταθόπουλος βέβαια δεν λέει ψέματα και η διατύπωση που χρησιμοποιεί δεν είναι λανθασμένη. Πλην όμως μας λέει μόνον την μισή αλήθεια.

Για να βοηθηθούμε ας ρίξουμε μια ματιά στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (απόφαση 43546/02 της 22ας Ιανουαρίου 2008 - Ε.Β. κατά Γαλλίας). Απόφαση που καταδικάζει την Γαλλική Δημοκρατία επειδή στέρησε από ομοφυλόφιλη Γαλλίδα εκπαιδευτικό την διοικητική έγκριση για την υιοθεσία ανηλίκου.
Στην υπόθεση αυτή οι δικαστές έκριναν με βάση την Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών η οποία συντάχθηκε ήδη από το 1950 και όπως είναι φυσικό, αν λάβει κανείς υπ΄ όψιν του τα ήθη, τις ανάγκες και τους προβληματισμούς εκείνης της εποχής, δεν περιέχει καμία πρόβλεψη σχετική τόσο με τους γάμους μεταξύ ομοφυλοφίλων όσο και με τις υιοθεσίες παιδιών εκ μέρους τους. Από την ερμηνεία όμως αυτής της Σύμβασης οι δικαστές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Γαλλική Δημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις της και παραβίασε τα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα της υπηκόου της. Και αυτό διότι, όπως κρίθηκε σε αυτό το τόσο υψηλό επίπεδο, η Σύμβαση, όπως και κάθε άλλο κανονιστικό κείμενο παρόμοιας εμβέλειας, δεν είναι ένα στατικό νομοθέτημα αλλά, αντίθετα, ένας ζωντανός οργανισμός που πρέπει να ερμηνεύεται και να εφαρμόζεται με βάση τις διαρκώς εξελισσόμενες ανάγκες της καθημερινότητας.

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ο κ. Σταθόπουλος μας προτρέπει να τραβήξουμε τα μάτια από την γραμματική ερμηνεία του νόμου και να αναλογισθούμε τους σκοπούς του νομοθέτη της περασμένης γενεάς κοιτάζοντας μακρυά στο παρελθόν.

Οι δικαστές της ΕΣΔΑ λένε και αυτοί να παραμερίσουμε τις γραμματικές ερμηνείες. Με μόνη την διαφορά ότι μας προτείνουν να το κάνουμε για να μπορέσουμε να στρέψουμε το βλέμμα προς το μέλλον. Και να διαγνώσουμε εκεί τις πρωτόγνωρες ανάγκες και προκλήσεις που θα μας οδηγήσουν σε νέες αναγνώσεις των παλιών κειμένων.

Οι κύριοι καθηγητές δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει, -ή το κατάλαβαν αλλά αρνούνται να το αποδεχθούν και προσπαθούν να ξορκίσουν το κακό και να διατηρήσουν ακμαίο το ηθικό των ελληνόψυχων ιθαγενών-, ότι πλέον το ζήτημα προσωρινά μόνον και για λογους αμιγώς δικονομικής φύσεως ανήκει στο πεδίο αρμοδιότητος της ελληνικής δικαιοσύνης (την οποία μάλλον ως απειλή επικαλούνται). Γιατί αυτοί που θα κληθούν να λάβουν τις τελικές αποφάσεις θα είναι οι δικαστές της ΕΣΔΑ, στο γραφικό Στρασβούργο. Που είναι μεν κοντά αλλά ταυτόχρονα και αρκετά μακρυά, ώστε να μην ακούγονται μέχρι εκεί οι κραυγές του Άνθιμου και των ζηλωτών μοναχών. Αλλά και οι ικεσίες των πολιτικών μας που τόσο φοβούνται τις ευθύνες και τόσο απεχθάνονται τις πάσης φύσεως καυτές πατάτες. Και η απόφαση της ΕΣΔΑ είναι μάλλον γνωστή από τώρα.

Για άλλη μια φορά λοιπόν μια σοβαρή μεταρρύθμιση, που θα έπρεπε να είχε προκύψει ως φυσικό αποτέλεσμα ζύμωσης, ωρίμανσης και εξέλιξης της κοινωνίας, θα εισαχθεί στην χώρα ως καταναγκαστικός και, κυρίως, ακατανόητος στους πολλούς, εκσυγχρονισμός. Που ως τέτοιος αντί να μας φέρνει πιο κοντά στους υπόλοιπους λαούς με τους οποίους αποφασίσαμε να συμπορευθούμε, θα διευρύνει περισσότερο την ψυχική απόσταση και το τεράστιο πολιτισμικό χάσμα που ήδη μας χωρίζει.

Οι καθυστερημένες και κοντόφθαλμες εγχώριες ελίτ δεν έχουν προφανώς κατανοήσει ότι τα ζητήματα που απασχολούν τις κάθε είδους μειονότητες των κοινωνιών της δύσης έχουν από καιρό ταξινομηθεί στην σφαίρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και ως τέτοια βρίσκονται πολύ ψηλά. Σχεδόν στην κορυφή της ατζέντας στην οποία εγγράφονται τα ζητήματα εξαιρετικού ενδιαφέροντος. Επιπλέον το άθλιο σύστημα των πελατειακών σχέσεων, που συντηρείται με εγκληματική ευθύνη των φαύλων πολιτικών μας και συνδέει τους έλληνες πολίτες με το κράτος και τις δομές του, δεν επιτρέπει στους τελευταίους να αποκτήσουν σαφή αίσθηση της έννοιας του δικαιώματος, με τρόπο που θα τους βοηθήσει να κατανοήσουν καλύτερα την πολυπλοκότητα του κόσμου και να αποκτήσουν την απαραίτητη ανοχή και κατανόηση που αποτελεί προϋπόθεση για μια ομαλή και παραγωγική συμβίωση. Έτσι η ελληνική κοινωνία παραδέρνει χωρίς πυξίδα μέσα σε ένα απέραντο θεσμικό κενό αναπαράγοντας και αναμασώντας τις φθηνές και αυθαίρετες ηθικολογικές της κοινοτοπίες.

Τέλος δεν είναι λιγότερο σημαντικό να τονίσουμε ότι η Ελλάδα πρέπει επιτέλους να πάψει να αντιμετωπίζει τις διεθνείς συνθήκες στις οποίες συμμετέχει με την λογική και την νοοτροπία της ξιπασμένης μαντάμ Σουσούς, που αισθάνεται περήφανη με την μεγαλοπρεπή είσοδό της σε κάθε νέο κοσμικό σαλόνι. Οι πρόσφατες εξελίξεις που αφορούν την συμφωνία του Κιότο για την μείωση των ατμοσφαιρικών ρύπων είναι ιδιαίτερα ενδεικτικές για τον τρόπο με τον οποίο το ελληνικό κράτος αντιλαμβάνεται τις υποχρεώσεις του και τιμά την υπογραφή του. Οι συμφωνίες που συνάπτει η χώρα είναι για να εφαρμόζονται πλήρως και με συνέπεια και δεν είναι σκόπιμο και λογικό να παραβιάζονται επιλεκτικά όταν δεν αρέσουν στον μητροπολίτη Άνθιμο, στον νομάρχη Ψωμιάδη ή στον βουλευτή Γκιουλέκα, που, ειδικά ο τελευταίος, πριν αποφασίσει για την τήρηση τους, αλλά και για άλλα προβλήματα και προκλήσεις της σύγχρονης εποχής, αφουγκράζεται τα ιερά τουφέκια των εθνικών μας αγώνων και συμβουλεύεται με δακρυσμένα μάτια τις σεπτές εικόνες των ηρωϊκών μακεδονομάχων.

Tweet

-Μελαγχολικές συγκρίσεις

«Οπως ακριβώς η δύναμη του Internet είναι το χάος, έτσι και η δύναμη της ελευθερίας μας εξαρτάται από το χάος, την κακοφωνία και τον ελεύθερο λόγο τον οποίο προστατεύει η Πρώτη Συνταγματική Tροπολογία»

---

Από απόφαση του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου της Φιλαδέλφειας σε υπόθεση σχετική με τον περιορισμό της ελευθερίας στο Ιντερνετ.

Ο λόγος είναι σχεδόν ποιητικός. Διότι, βλέπετε, στις σοβαρές χώρες, οι ανώτατοι (εν προκειμένω οι ανώτατοι είναι δικαστές - αλλά θα μπορούσε να είναι και κάθε λογής "ανώτατοι") τιμούν τον ρόλο τους και μιλούν όπως αρμόζει στο διευρυμένο πλαίσιο που οριοθετείται από το αξίωμα τους.

Υπό την έννοια αυτή κάνουν σοβαρές και, καμιά φορά, αφηρημένες σταθμίσεις αξιών, πριν απαντήσουν στα ερωτήματα που τους θέτουν οι εντολείς τους. Όπως π.χ. τι αξίζει περισσότερο της προσοχής και προστασίας μας. Η τιμή και η υπόληψη ενός άτυχου πολίτη, που περιστασιακά θα πέσει θύμα κάποιων κακόβουλων συκοφαντών, ή το ελεύθερο φρόνημα μιας ολόκληρης κοινωνίας που τελικά είναι αυτό που γεννά και παράγει και προάγει.

Tweet

-Καιρός για γενναίους εισαγγελείς;

Πολύ ενδιαφέρουσα η χθεσινή ανακοίνωση του κ. Μπάγια, του προέδρου της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδας. Που εάν μάλιστα δεν εκινείτο στο πλαίσιο της ευγένειας και δεν χανόταν στα ψιλά των εφημερίδων, θα μπορούσε να αποτελέσει μια ιδιαίτερα ηχηρή πολιτική παρέμβαση στο ζοφερό κλίμα των ημερών.

Ο κ. Εισαγγελέας υπενθυμίζει πολύ εύστοχα στους πολιτικούς μας ταγούς ότι, για τις τυχόν παρεκτροπές των λειτουργών του δημόσιου βίου, εκτός από τις ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες, υπάρχουν τόσο οι πολιτικές όσο και οι αντίστοιχες διοικητικές. Και ότι, σύμφωνα με τους ξεκάθαρους κανόνες που διέπουν την λειτουργία του πολιτεύματος μας, η διερεύνηση και απόδοση των ευθυνών αυτών δεν αποτελεί επ΄ουδενί αρμοδιότητα της ποινικής δικαιοσύνης.

Με άλλα λόγια, και με τον πλέον σαφή τρόπο, -για όσους φυσικά μπορούν και θέλουν να αποκρυπτογραφήσουν κατάλληλα την λιτή διατύπωση-, ο κ. Μπάγιας εγκαλεί το πολιτικό προσωπικό της χώρας για ολιγωρία και παράβαση καθήκοντος. Που εν όψει των συνθηκών που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία δέκα χρόνια στην δημόσια ζωή ισοδυναμεί με δόλο ή, τουλάχιστον, με βαρύτατη και συγγνωστή αμέλεια.

Το γεγονός ότι η ελληνική δικαιοσύνη έχει από καιρό εξελιχθεί σε καθαρτήριο ανομημάτων και σε μηχανισμό συστηματικής συγκάλυψης κάθε τύπου παραβατικής συμπεριφοράς, δεν αποτελεί ασφαλώς ευθύνη της ιδίας. Αντίθετα βαρύνει τις πολιτικές ηγεσίες που με κάθε ευκαιρία χρησιμοποιούν την δικαιοσύνη ως ανάχωμα για να καλύψουν τις δικές τους πράξεις ή παραλείψεις, ή τις παράνομες πράξεις των διορισμένων υπολόγων τους, από τις οποίες οι ίδιες ωφελούνται πολιτικά ή οικονομικά.

Το επαίσχυντο παιχνίδι με τους θεσμούς, που παίζεται τα τελευταία χρόνια στον βωμό της πολιτικής επιβίωσης μικρών και ασήμαντων ανθρώπων που ενεδύθησαν μανδύα Καίσαρος, αγγίζει πλέον τα όρια του μείζονος εθνικού εγκλήματος. Η συνοχή των κοινωνιών βασίζεται στην δικαιολογημένη εμπιστοσύνη και την συναίνεση, που με την σειρά τους πηγάζουν από την ατομική αίσθηση δικαίου. Η απώλεια των στοιχείων αυτών έχει κόστος ανυπολόγιστο. Και η επανάκτηση τους είναι διαδικασία μακρόχρονη και επώδυνη. Τα περιθώρια στενεύουν πλέον απελπιστικά.

Ίσως έχει φτάσει η ώρα των γενναίων εισαγγελέων. Που θα είναι γενναίοι όχι επειδή θα ερευνούν και θα τιμωρούν. Αλλά επειδή θα δηλώσουν με παρρησία ότι δεν μπορούν και δεν θέλουν πλέον να γίνονται συμμέτοχοι στο έγκλημα και θα αποθέσουν τελετουργικά τους βρώμικους φακέλους τους στα σκαλιά της βουλής. Στα πόδια των πραγματικά υπεύθυνων.

Tweet

-Το μετέωρο πολιτικό βήμα του κ. Σανιδά

"Θα πρέπει να γίνει συνείδηση όλων ότι ο τελικός κριτής της νομιμότητας, της προάσπισης όλων των δικαιωμάτων των πολιτών και της διατήρησης του κράτους δικαίου είναι η δικαστική λειτουργία. Νόσφιση ή προσπάθεια νοσφίσεως από οποιοδήποτε άτομο ή άλλο όργανο εξουσίας εμπίπτουσας στο πεδίο της δικαστικής λειτουργίας, όχι μόνον δεν είναι νοητή αλλά αντίκειται ευθέως στο Σύνταγμα. "

Αυτά δήλωσε ο σεβαστός εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Σανιδάς, την Κυριακή που μας πέρασε στην Γενική Συνέλευση της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος. Υπερασπιζόμενος την αυστηρή προστασία του Συντάγματος μέσω της πλήρους κατάλυσής του. Θα μου πείτε, είναι λανθασμένες οι παραπάνω διαπιστώσεις; Ασφαλώς και όχι. Είναι ορθότατες. Ε τότε! Που βρίσκεται η απάτη;

Μα είναι προφανές! Στο γεγονός ότι αυτός που επιχειρεί την νόσφιση εξουσίας, αυτός δηλαδή που καταλύει το Σύνταγμα, έχοντας σκοπό δήθεν να το προστατεύσει, δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ο οποίος συνειδητά, ταυτίζοντας τον σκοπό με το μέσον, ανατρέπει πλήρως την έννοια του κράτους δικαίου, που υποτίθεται ότι θέλει να υπηρετήσει, και μας επιστρέφει στην μακρινή προ γαλλικής επαναστάσεως εποχή.

Ο κ. Σανιδάς εκκινεί από την κατά βάση ορθή παραδοχή σύμφωνα με την οποία η λειτουργία των συστημάτων καταγραφής και παρακολούθησης που διαθέτει η ελληνική αστυνομία υπηρετεί την δημόσια ασφάλεια και υπό την έννοια αυτή το δημόσιο συμφέρον. Ο κ. εισαγγελέας, όμως, εξετάζει το ζήτημα αυτό μονοδιάστατα, αρνούμενος ακόμη και τον παραμικρό υπαινιγμό σύμφωνα με τον οποίο είναι πολύ πιθανόν το δικαίωμα των πολιτών στην ασφάλεια να συγκρούεται με άλλο εξίσου ισχυρά προστατευόμενο έννομο αγαθό των ιδίων. Που στην περίπτωση που συζητάμε δεν είναι άλλο από την προστασία της προσωπικής τους ζωής. Στο σημείο αυτό δημιουργείται η πρώτη σύγχυση. Ο ανώτατος δικαστής έχει ήδη βρεί ποιό είναι το σωστό. Έχει δηλαδή προσδιορίσει τον αγαθό σκοπό, αποφεύγοντας όμως να διατρέξει όλο το φάσμα της συνταγματικής έννομης τάξης και να προχωρήσει στις απαραίτητες σταθμίσεις.

Στην συνέχεια ο κ. Σανιδάς προχωρά με ένα ασυγχώρητο νομικό άλμα. Επιχειρώντας με πρωτότυπο, και ασφαλώς παράνομο τρόπο, να εξασφαλίσει ακλόνητα αποδεικτικά στοιχεία για τις μελλοντικές ποινικές δίκες που ενδεχομένως θα διενεργήσει, -με κατηγορουμένους τους δράστες των υποθετικών επεισοδίων-, ξεχνά πολύ εύκολα ότι από νομικής απόψεως είναι άλλο πράγμα οι ενέργειες της διοίκησης που στοχεύουν στην καταπολέμηση του εγκλήματος και άλλο πράγμα το έγκλημα αυτό καθευατό. Και ότι, σύμφωνα πάντα με το Σύνταγμα, κάθε φορέας δραστηριότητας διαθέτει το προνόμιο να δικάζεται από τον φυσικό δικαστή που του έχει ορίσει ο νόμος. Ξεχνά εν προκειμένω ότι ενώ οι εγκληματικές πράξεις δικάζονται από την ποινική δικαιοσύνη, -ανώτατος λειτουργός της οποίας είναι και ο ίδιος-, οι ενέργειες της διοίκησης έχουν τοποθετηθεί από τον νομοθέτη σε ριζικά διαφορετικό επίπεδο. Και, σύμφωνα με ρητή απαίτησή του, κρίνονται αποκλειστικά από την διοικητική δικαιοσύνη. Της οποίας την ανώτατη εποπτεία δεν διαθέτει ο Άρειος Πάγος αλλά το Συμβούλιο της Επικρατείας. Ένα άλλο ανεξάρτητο Ανώτατο Δικαστήριο του οποίου οι αρμοδιότητες δεν συναντώνται σε κανένα επίπεδο με αυτές του κ. Σανιδά.

Έτσι η νόσφιση εξουσίας για την οποία είναι υπόλογος ο κ. Σανιδάς είναι πολλαπλή. Αφενός επειδή οικειοποιήθηκε παράνομα το δικαίωμα να αποφανθεί ο ίδιος σχετικά με την νομιμότητα μιας διοικητικής πράξης (διότι ας μην κρυβόμαστε, με απόφαση ισοδυναμεί η "γνωμοδότηση" του και εν πλήρη επιγνώσει ως τέτοια την εξέδωσε) και με τον τρόπο αυτό παραβίασε τις σαφείς διαχωριστικές γραμμές που έχει θεσπίσει ο συντακτικός νομοθέτης μεταξύ της ποινικής και της διοικητικής δικαιοσύνης. Και αφετέρου διότι, εν τοις πράγμασι, και κατά παράβαση κάθε έννοιας αρμοδιότητας, εξέδωσε λάθρα μια οιονεί διοικητική πράξη, με την οποία κατ΄ ουσίαν διέταξε την (σε κάθε περίπτωση προθυμότατη) ελληνική αστυνομία να θέσει σε λειτουργία το επίμαχο σύστημα παρακολούθησης των δημοσίων χώρων.

Είναι φανερό ότι ο περί ου ο λόγος ανώτατος δικαστής αποφάσισε να εγκαταλείψει το πεδίο της αρμοδιότητας του και να παίξει το παιχνίδι της κυβέρνησης διασχίζοντας πλησίστιος τον ποταμό προς στην όχθη της πολιτικής. Το παιχνίδι μιας κυβέρνησης που αφού πέρασε μια "γονιμη" 5ετια στην αντιπολίτευση, ζητώντας με φανατική επιμονή την ίδρυση δεκάδων ανεξάρτητων αρχών με αρμοδιότητες επί παντός επιστητού, τώρα προσπαθεί για ιδιοτελείς λόγους να τις καταργήσει. Μια και θεωρεί πλέον ότι αποτελούν ανάχωμα στην καθεστωτική της λογική.

Ο κ. Σανιδάς δεν ενήργησε ως δικαστής. Απλά, ως αναλώσιμος εντολοδόχος της εκτελεστικής εξουσίας, έθεσε το υψηλό κύρος της περίζηλης θέσης του, -κύρος που ανήκει περισσότερο στον θεσμό που εκπροσωπεί και πολύ λιγότερο στον πρόσωπο του-, στην υπηρεσία της φθηνής πολιτικής. Και απευθύνθηκε ως κοινός δημαγωγός στους ανυποψίαστους αφελείς πολίτες που φοβούνται για την ασφάλεια του αυτοκινήτου τους. Χωρίς να αντιλαμβάνονται οι δυστυχείς ότι ο μόνος τρόπος που μπορεί να εξασφαλίσει αποτελεσματικά τον ήσυχο ύπνο των ανίσχυρων δεν είναι άλλος από αυτήν την ίδια την περιφρούρηση των θεσμών και της νομιμότητας.

Tweet

-Η παράγκα της ελληνικής δικαιοσύνης - μια αληθινή ιστορία

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Ο πολίτης "Α" είναι σήμερα πολύ χαρούμενος. Είναι γιατί διάβασε στις ειδικές σελίδες του τύπου ότι το Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου ΨΨΨ πρόκειται πολύ σύντομα να διενεργήσει δημόσιο μειοδοτικό διαγωνισμό για την προμήθεια κάποιων σημαντικών ειδών που θα καλύψουν τις ετήσιες ανάγκες του. Ο πολίτης "Α" παράγει τα είδη αυτά και ήδη ετοιμάζει με επιμέλεια και ενθουσιασμό την προσφορά του.

Ο διαγωνισμός έγινε. Αλλά τι συμφορά! Η προσφορά του πολίτη "Α" απορρίφθηκε. Η επιτροπή που είχε ορισθεί για την τεχνική αξιολόγηση του δημόσιου διαγωνισμού έκρινε ότι τα προϊόντα του είναι ακατάλληλα προς χρήση. Ο πολίτης "Α" είναι απαρηγόρητος. Ξέρει καλά ότι η απόφαση είναι άδικη. Το παιχνίδι είναι σίγουρα στημένο. Ο ανταγωνισμός είναι σκληρός και τα μέσα που χρησιμοποιεί δεν είναι πάντα τόσο καθαρά. Δεν θα το βάλει όμως κάτω. Θα αγωνισθεί για τι δίκιο του. Ο Εθνάρχης Βενιζέλος, εκείνα τα παλιά χρόνια που αυτή η ευλογημένη χώρα στηνότανε στα πόδια της, το είχε πεί. Κανείς δεν πρέπει να φοβάται. Κανείς. Γιατί υπάρχουν δικασταί εις τας Αθήνας.

Ο πολίτης "Α" θα πάει στους δικαστές των Αθηνών. Ήδη ετοιμάζει την προσφυγή του. Δεν έχει καμία αμφιβολία ότι θα κερδίσει. Διαθέτει ένα όπλο ακαταμάχητο. Στο άθρο "χχ" της διακήρυξης αναφέρεται ρητά και με σαφήνεια: "Σε περίπτωση που κριθεί απαραίτητο η υπηρεσία μπορεί να ζητήσει για τα προς προμήθεια προϊόντα την διενέργεια ποιοτικού τεχνικού ελέγχου. Ο έλεγχος θα διενεργηθεί από ανεξάρτητο εργαστήριο". Τελεία και παύλα. Η διαδικασία ήταν παράνομη. Ο όρος δεν σήκωνε δεύτερη ερμηνεία. Η υπηρεσία έπρεπε να είχε στείλει τα δήθεν ακατάλληλα προϊόντα σε ανεξάρτητο εργαστήριο. Έπρεπε να είχε τηρήσει την αρχή της διαφάνειας που η ίδια επικαλέστηκε και η ίδια θέσπισε ως όρο του διαγωνισμού της. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. Έχουμε να κάνουμε με καραμπινάτη αυθαιρεσία.

Ο πολίτης "Α" έχει και άλλα επιχειρήματα, το ίδιο σημαντικά. Τα προϊόντα του είναι πιστοποιημένα σύμφωνα με τα αυστηρότατα πρότυπα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και σύμφωνα με τον νόμο η πιστοποίηση αυτή μπορεί να αμφισβητηθεί μόνο από την Αρμόδια Κοινοτική Αρχή που την χορήγησε. Η υπηρεσία δεν απευθύνθηκε στην Αρχή αυτή. Ενήργησε μόνη της και είναι φανερό ότι ενήργησε για δεύτερη φορά αυθαίρετα. Piece of Cake. Οι δικαστές δεν θα χρειαστεί να σκεφθούν και πολύ. Ξέρουμε ήδη την απόφαση τους.

Στον επίδικο διαγωνισμό είχαν βέβαια συμμετάσχει και άλλοι πολίτες. Ένας από αυτούς είναι και ο πολίτης "Β". Και κατά τερατώδη σύμπτωση και η δική του προσφορά έχει απορριφθεί. Για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Τα προϊόντα του ήταν και αυτά ακατάλληλα. Πιστοποιημένα μεν αλλά ακατάλληλα. Ο πολίτης "Β" όμως δεν είναι λιγότερο μαχητικός. Είναι κι αυτός αποφασισμένος να παλέψει για το νόμιμο δικαίωμα του στον ελεύθερο και ανόθευτο ανταγωνισμό. Θα πάει και αυτός στους δικαστές των Αθηνών. Και θα επικαλεστεί, τι άλλο; Το άρθρο χχ της διακήρυξης. Αυτό που επικαλείται και ο "Α". Τα προϊόντα μου, θα πεί, έπρεπε να εξετασθούν, σε περίπτωση αμφιβολίας, από ανεξάρτητο εργαστήριο. Ο απαράβατος αυτός όρος δεν τηρήθηκε. Η διαδικασία ήταν παράνομη. Ο πολίτης "Β" όμως δεν θα αρκεστεί σε αυτό. Θα μιλήσει όπως και ο "Α" και για την πιστοποίηση του. Θα αναφερθεί ξεκάθαρα στην αδυναμία της υπηρεσίας να λάβει οποιαδήποτε απόφαση που αμφισβητεί την πιστοποίηση χωρίς την προηγούμενη έγκριση της Αρμόδιας Αρχής. Ο πολίτης "Β" έχει εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη και ξέρει κι αυτός ότι θα κερδίσει.

ΟΙ ΔΙΚΕΣ

Οι δύο δίκες προσδιορίζονται σύντομα. Οι υποθέσεις πρόκειται να εκδικασθούν την ίδια ημέρα και από την ίδια σύνθεση. Οι ίδιοι δικαστές είναι αυτοί που θα αποδώσουν ταυτόχρονα δικαιοσύνη και στον πολίτη "Α" και στον πολίτη "Β".

Η μεγάλη στιγμή φτάνει. Η Επιτροπή Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Ανωτάτου Ακυρωτικού μας, βρίσκεται σε απαρτία στην αίθουσα των διασκέψεων της. Στο κατάστημα του Δικαστηρίου επί της οδού Πανεπιστημίου. Οι τρείς σοφοί δικαστές κάθονται στην κορυφή του τραπεζιού. Συνοφρυωμένοι και βαρύθυμοι. Όπως ταιριάζει σε ανθρώπους που συναισθάνονται βαθιά το μέγεθος της ευθύνης τους. Που ξέρουν πως οι στοχασμοί τους αφορούν τις τύχες και καμιά φορά και τις ζωές άλλων ανθρώπων. Από την άλλη πλευρά στέκονται οι εισηγητές των υποθέσεων. Κρατούν στα χέρια τους τους βαρείς φακέλους με τις δικογραφίες και τα στοιχεία. Η διάσκεψη αρχίζει.

Ο πρώτος εισηγητής παρουσιάζει την υπόθεση του πολίτη "Α". Οι δικαστές ακούν σκυφτοί, με προσοχή.
Ο πολίτης "Α", λέει ο εισηγητής, ισχυρίζεται ότι η υπηρεσία δεν είχε το δικαίωμα να εξετάσει τα δείγματα των προϊόντων του. Ο πολίτης "Α" ισχυρίζεται ότι, σύμφωνα με το άρθρο χχχ της διακήρυξης, η μόνη δυνατότητα της υπηρεσίας ήταν να στείλει τα δείγματα του σε ανεξάρτητο εργαστήριο ποιοτικού ελέγχου. Ο ισχυρισμός αυτός όμως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Η υπηρεσία μπορούσε να ενεργήσει κατά το δοκούν και καμιά ενέργεια της δεν είναι παράνομη, αφού σύμφωνα με το τεκμήριο της νομιμότητας της διοικητικής δράσης κάθε πράξη της αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος. Περαιτέρω ο δεύτερος λόγος που επικαλείται ο πολίτης "Α" πρέπει να απορριφθεί επίσης ως αβάσιμος. Ο νόμος μπορεί να προβλέπει ότι η αμφισβήτηση μιας κρατικής πιστοποίησης μπορεί να είναι νόμιμη μόνον όταν γίνεται από τον Αρμόδιο Φορέα που την χορήγησε. Αυτό όμως δεν είναι λόγος που μπορεί να περιορίσει το δικαίωμα του κάθε κρατικού υπαλλήλου να ενεργήσει κατά παρέκκλιση για την καλύτερη εξυπηρέτηση των συμμερόντων της υπηρεσίας του. Οι νομικοί συλλογισμοί είναι ακαταμάχητοι. Οι δικαστές σκέφτονται βαθιά. Η αίσθηση της ευθύνης είναι φανερή στα πρόσωπα τους. Η απόφαση θα είναι σκληρή. Αλλά πρέπει να την πάρουν. Ο εισηγητής έχει δίκιο. Η διοίκηση έδρασε νόμιμα. Η αίτηση πρέπει να απορριφθεί. Ένας ένας σηκώνουν το κεφάλι και δίνουν με ένα νεύμα την σιωπηρή τους συγκατάθεση. Ο πολίτης "Α" έχασε.

Τα σύννεφα διαλύονται. Οι δικαστές ξεχνούν στην στιγμή την καταδικαστική απόφαση που μόλις πήραν. Γιαυτούς δεν υπάρχει πλέον. Έχει γίνει ήδη μακρυνό παρελθόν. Αυτοί δεν πρέπει να ξοδεύονται με ανθρώπινες ευαισθησίες και ανώφελους συναισθηματισμούς. Πρέπει να κρατούν το πνεύμα, το μυαλό και το συναίσθημα τους, καθαρό. Έτοιμο να βλέπει πάντα την επόμενη υπόθεση με φρέσκια και κρυστάλλινη ματιά.

Ο δεύτερος εισηγητής παίρνει την θέση του απέναντι τους. Ανοίγει προσεκτικά τον φάκελο της δικογραφίας του πολίτη "Β". Αρχίζει να μιλά. Ο πολίτης "Β", λέει, ισχυρίζεται ότι η υπηρεσία δεν είχε το δικαίωμα να εξετάσει τα δείγματα των προϊόντων του. Ο πολίτης "Β" ισχυρίζεται ότι, σύμφωνα με το άρθρο χχχ της διακήρυξης, η μόνη δυνατότητα της υπηρεσίας ήταν να στείλει τα δείγματα του σε ανεξάρτητο εργαστήριο ποιοτικού ελέγχου. Ο ισχυρισμός αυτός είναι βάσιμος. Η διοίκηση δεν έχει κανένα δικαίωμα να παραβιάζει τους όρους και τις προϋποθέσεις που η ίδια θεσπίζει. Η διοίκηση πρέπει να λειτουργεί σε καθεστώς συνέπειας και διαφάνειας. Η πράξη της διοίκησης είναι για τον λόγο αυτό ακυρωτέα και η ισχύς της πρέπει να ανασταλεί. Εν όψει αυτού παρέλκει η εξέταση των υπόλοιπων λόγων που συμπληρώνουν το δικόγραφο. Οι νομικοί συλλογισμοί είναι ακαταμάχητοι. Οι δικαστές σκέφτονται βαθιά. Η αίσθηση της ευθύνης είναι και πάλι φανερή στα πρόσωπα τους. Ευτυχώς όμως, τη φορά αυτή η απόφαση τους είναι εύκολή. Ο εισηγητής έχει δίκιο. Η διοίκηση παρανόμησε. Η πράξη της πρέπει να ακυρωθεί. Ο πολίτης "Β" κέρδισε.

Ο ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

α) Σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας:

"Η διακήρυξη της διοικητικής διαδικασίας έχει χαρακτήρα κανονιστικής διοικητικής πράξης και δεσμεύει με τους όρους τους οποίους περιέχει τόσο τη Δημόσιο ή το ΝΠΔΔ, που διενεργεί τον διαγωνισμό, όσο και τους διαγωνιζομένους. Τυχόν παράβαση ουσιώδους τύπου της διακήρυξης, είτε κατά την συνομολόγηση της σύμβασης είτε κατά το στάδιο εκτέλεσης αυτής, συνιστά παράβαση νόμου και επάγεται ακυρότητα" (βλ. πορίσματα νομολογίας 1929/1959 έκδοση 1961 σελ. 431 και απόφαση 2992/1983 του ιδίου δικαστηρίου)
Με απλά λόγια αυτό σημαίνει ότι η διακήρυξη ισοδυναμεί με νόμο. Η διακήρυξη ΕΙΝΑΙ νόμος!

β) Σύμφωνα με την παράγραφο 1 του άρθρου 4 του Ελληνικού Συντάγματος:

"Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου"

Τέλος σχολιασμού.

ΤΟ ΕΠΙΜΕΤΡΟ

Οι δικαστικές αποφάσεις έχουν, ή τέλος πάντων πρέπει να έχουν, μια συγκεκριμένη δομή. Ξεκινούν με την περιγραφή του είδους και της σύνθεσης του δικαιοδοτικού οργάνου και τις αρχικές τυπικές λεπτομέρειες της κάθε υπόθεσης.

π.χ. "Η Επιτροπή Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας συνεδρίασε σε συμβούλιο στις χχ/χχ/χχχχ/ με την εξής σύνθεση: Τάδε Ταδόπουλος, Σύμβουλος της Επικρατείας, Πρόεδρος τους Β΄ Τμήματος Διακοπών, Δείνας Δεινόπουλος, Σύμβουλος κ.λ.π. κ.λ.π. κ.λ.π. ... ... για να αποφασίσει σχετικά με την από ψψ/ψψ/ψψψψ/ αίτηση ασφαλιστικών μέτρων του ... ... κ.λ.π. κ.λ.π. κ.λ.π."

Ακολουθεί η βαρυσήμαντη φράση:

"Αφού μελέτησε τα σχετικά έγγραφα, (η Επιτροπή δηλαδή, αυτή τα μελέτησε), σκέφθηκε κατά τον νόμο"

Στην συνέχεια έπεται η παράθεση των πραγματικών περιστατικών της υπόθεσης, η ανάπτυξη του μείζονος και του ελάσσονος δικανικού συλλογισμού και η η απόφαση κλείνει με την εκφορά του διατακτικού.

Από τα περιστατικά όμως που προεκτέθηκαν παραπάνω προκύπτει με σαφήνεια ένα και μόνο εύλογο συμπέρασμα:

Η Επιτροπή Αναστολών που δίκασε τις δύο αυτές υποθέσεις, όπως σχεδόν και κάθε άλλη Επιτροπή Αναστολών του ίδιου δικαστηρίου που εκτελεί ανάλογη αποστολή, ούτε "συνεδρίασε" ποτέ "σε συμβούλιο", ούτε έκανε ποτέ τον κόπο να "σκεφθεί κατά τον νόμο". Το πιο πιθανό είναι ότι ο σπουδαιοφανής πρόεδρος της επικοινώνησε κάποια στιγμή με τον εισηγητή της υπόθεσης του πολίτη "Α" με τον οποίο αντάλλαξε τα παρακάτω χαριτωμένα λόγια:

-Τι έγινε ρε παιδί; Τελείωσες με κείνη την υπόθεση του Τάδε;
-Όχι ακόμη κ. Πρόεδρε. Είχα ένα σωρό πράγματα να κάνω.
-Καλά, μην το αργείς άλλο. Βάλτο πάνω πάνω να τελειώνει και φέρτο γρήγορα να το υπογράψω. Ένα ένα να φεύγουν απ΄ το κεφάλι μας. Μην τα αφήνεις να μαζεύονται. Καλοκαίρι είναι. Κάποτε πρέπει να φεύγουμε και μεις.

Μετά πήρε στο κινητό τον εισηγητή της υπόθεσης του πολίτη "Β".

-Τι έγινε ρε συ με την υπόθεση του Δείνα; Την είδες ακόμη;
-Βέβαια κ. πρόεδρε. Την τελειώνω. Στην καθαρογραφή είμαι.
-Ωραία, μπράβο. Κοίτα να κάνεις γρήγορα τη γύρα να μαζέψεις τις υπογραφές και να την πας στην γραμματεία για δημοσίευση. Πήξαμε στους φακέλους.
-Μάλιστα κ. Πρόεδρε. Ευχαριστώ. Θα κάνω ότι μπορώ.

Ποιός δεν θυμάται άλλωστε την πολύ πρόσφατη υπόθεση των αρεοπαγιτών που συμμετείχαν στις συνεδριάσεις της Ολομέλειας του άλλου Ανωτάτου μας μέσω των ασφαλών συχνοτήτων της Vodafon.

ΟΙ ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

Οι όμορφες αυτές αποφάσεις κοσμούν το αρχείο του Συμβουλίου της Επικρατείας και θα αποτελούν εις τους αιώνες, -μέχρι την άκρη του τέλους που έγραφε και ο Βενέζης-, μέρος του υπέροχου νομικού πολιτισμού μας. Οι αριθμοί τους, κατόπιν ευλόγου αιτήματος, μπορεί να τεθούν στην διάθεση κάθε σοβαρού ενδιαφερομένου.



(Η συνέχεια στο επόμενο. Κάποια πράγματα σχετικά με την ασφάλεια δικαίου, τις αγωγές κακοδικίας, τα δικαιώματα αποζημίωσης του πολίτη για βλάβες που υπέστη εξαιτιας της κακής λειτουργίας της δικαιοσύνης και άλλα τινά ευτράπελα. Α ναί! Και για τα ονόματα της σύνθεσης. Που προκαλούν ίλιγγο.)

Tweet

-Δικαιοσύνη με ορθάνοιχτα μάτια. Ας την εμπιστευθούμε.

εναλλακτικός τίτλος:

Λευτεριά στον Καλούση, την Μπουρμπούλια και τ΄άλλα παιδιά!!!


Πριν από λίγους μήνες, σε μια φιλική συζήτηση, ένας πρώην αρεοπαγίτης και νυν, υπό άλλη αυτή τη φορά ιδιότητα, ανώτατος λειτουργός της διοίκησης έλεγε: "Μόνο αλβανούς μπορεί πλέον να καταδικάζει η ελληνική δικαιοσύνη."

Δυστυχώς, η διαπίστωση του πολύπειρου ανδρός δεν είναι σχήμα λόγου.

Προς επίρρωση η είδηση. Που είναι πολύ πρόσφατη και μπορεί να την βρεί κανείς κάνοντας κλικ εδώ.

Αποφυλακίζεται με απόφαση του πενταμελούς Εφετείου Αναστολών ο πρώην αντιπρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου Παναγιώτης Γετίμης, ο οποίος είχε καταδικαστεί από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων σε κάθειρξη 16 ετών για την υπόθεση διασπάθισης 8 εκατομμυρίων ευρώ από το Πάντειο την περίοδο 1992 - 1998.

Το δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση αναστολής εκτέλεσης της ποινής της 16ετούς κάθειρξης που υπέβαλε ο κ. Γετίμης, επικαλούμενος μεταξύ άλλων σοβαρά οικογενειακά προβλήματα που αντιμετωπίζει εξαιτίας του εγκλεισμού του.

Το Πενταμελές Εφετείο Αναστολών διέταξε την απόφυλάκισή του με την καταβολή εγγύησης 50.000 ευρώ και τον περιοριστικό όρο της εμφάνισης μία φορά το μήνα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του.

Το δικαστήριο δεν του επέβαλε τον όρο της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα, καθώς η ακαδημαϊκή του δραστηριότητα απαιτεί μετακινήσεις και εκτός συνόρων.

Είναι προφανές ότι το ειδικό βάρος που διαθέτει η είδηση δεν είναι αρκετό ώστε να μπορέσει να προκαλέσει την προσοχή και το ξάφνιασμα του μέσου ανυποψίαστου "πολίτη" αυτής της χώρας.
Γιατί είναι αλήθεια ότι ο κάθε ένας από εμάς έχει ήδη κάνει από καιρό, ενδόμυχα και ασυνείδητα, τις παραδοχές του. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη σε αυτόν τον τόπο. Και εάν υπάρχει είναι μόνο για τους γύφτους τα πρεζόνια και τους αλβανούς. Όχι και να πάει φυλακή ολόκληρος αντιπρύτανης.
Και τι έκανε στο κάτω κάτω. Ότι θα έκανε κάθε λογικός άνθρωπος που θα είχε την τύχη να βρεθεί στην θέση του. Βρήκε το ταμείο ανοικτό και καταχράσθηκε 8 ψωροεκατομμύρια. Μικρό το κακό. Είναι δυνατόν να δημιουργείς στον κόσμο οικογενειακά προβλήματα για ψύλλου πήδημα;,

Άλλωστε πόσοι είναι αυτοί που ψάχνουν τα ψιλά γράμματα στις εφημερίδες για τέτοιες ασήμαντες αναφορές. Ο μέσος έλληνας τα ξέρει όλα. Δεν χρειάζεται να κοιτάξει γύρω του. Τα πάντα είναι ξεκάθαρα τοποθετημένα μέσα του.

Κάποιες λεπτομέρειες ωστόσο της απόφασης είναι άξιες ιδιαίτερης προσοχής.

Το κονκλάβιο των σοφών δικαστών αποφάσισε ότι ο κ. Γετίμης δεν πρέπει να στερηθεί το προνόμιο της ελεύθερης εξόδου από την χώρα. Ότι θα πρέπει να διαθέτει την δυνατότητα να ταξιδεύει όπου και όποτε θέλει ανεμπόδιστα. Για να εξυπηρετεί έτσι τις ανάγκες της ακαδημαϊκής του δραστηριότητας!!!

Είναι πραγματικά συγκλονιστικό. Ένας άνθρωπος που καταδικάστηκε σε 16χρονη κάθειρξη για ιδιαίτερα ατιμωτικό αδίκημα, ένας κατάδικος του κοινού ποινικού δικαίου στον οποίο δεν μπορεί να αναγνωρισθεί κανένα απολύτως ελαφρυντικό, -ποιός είναι αυτός άραγε που μπορεί να έχει περισσότερο αυξημένο καταλογισμό από έναν σοφό πανεπιστημιακό, από έναν πρύτανη-, θα ταξιδεύει στο εξωτερικό όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να ασκεί την ακαδημαϊκή του δραστηριότητα.
Το ελληνικό κράτος, οι έλληνες πολίτες δηλαδή, μέσω του 5μελούς Εφετείου Αναστολών, ενός από τους υψηλότερα ιστάμενους θεσμικούς θώκους της πολιτείας, κρίνουν ότι ένας τέτοιος κατάδικος μπορεί αυτονόητα να συνεχίσει την ακαδημαϊκή του δραστηριότητα στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Μπορεί να ανεβαίνει στην έδρα και να διδάσκει ανθρωπιστικές επιστήμες στα παιδιά των ελλήνων. Να εκπροσωπεί την χώρα σε διεθνή συνέδρια και εκδηλώσεις. Πιθανόν να μετέχει και σε κάποιες από τις πολλές και καλά αμοιβόμενες, εμμέσως και αμέσως, επιτροπές πανεπιστημιακών δασκάλων, που συγκροτεί συχνότατα η διοίκηση για να την συμβουλεύουν στα δύσκολα και περίπλοκα προβλήματα που καλείται να επιλύσει. Η τροποποίηση του άρθρου 16 μας μάρανε μετά.

Ας αφήσουν τουλάχιστον ελεύθερους και τους αξιολύπητους φουκαράδες, τον Καλούση, την Μπουρμπούλια και τους άλλους, που περιμενουν προφυλακισμένοι την δίκη τους. Είναι τουλάχιστον άδικο να βασανίζεις κάποιους χρησιμοποιώντας τους για εξιλαστήρια θύματα. Να τους θυσιάζεις με ελαφρότητα στον βωμό μιας δήθεν κάθαρσης που δεν έγινε και δεν θα γίνει ποτέ. Είναι προφανές ότι οι άνθρωποι δεν έκαναν τίποτε περισσότερο από όλους τους άλλους. Έπεσαν απλώς θύματα μιας ατυχούς συγκυρίας. Ενός κακού timing. Ας βγάλουν λοιπόν και γιαυτούς ένα βούλευμα και ας τους ξαναστείλουν στις έδρες τους, μπας και ελαφρώσουν και λίγο τα βαρυφορτωμένα πινάκια των δικαστηρίων. Στο κάτω κάτω έχουν και αυτοί οικογένειες που στενοχωρούνται. Μάνες τους γέννησαν και αυτούς. Όχι κουνέλες.

Tweet