-Ο μπλόγκερ Ανδρέας και το ιερό μυστήριο της αποκαλύψεως

"Η ιδέα, σύμφωνα με πληροφορίες, γεννήθηκε μια μέρα που οι καταλήψεις στα δημόσια κτίρια, στα υπουργεία και στα επιμελητήρια, τους εμπόδισαν να δώσουν συνεντεύξεις Τύπου αλλά και να ασκήσουν τα υπουργικά τους καθήκοντα"

Έτσι, με αυτά τα λίγα, λιτά και ουσιαστικά λόγια συνοδεύει το ΒΗΜΑ την αναφορά του στην σημαντικότερη πολιτική πράξη της μεταπολεμικής Ελλάδας. Διότι η γενναία απόφαση του Ανδρέα, της Άννας και του Γιάννη να προσχωρήσουν στο κίνημα των μπλόγκερ, ώστε να μπορέσουν να παρέμβουν αποφασιστικά στα δημόσια πράγματα και να καυτηριάσουν με τον θαραλέο και πρωτότυπο λόγο τους τα κακώς κείμενα, είναι μια απόφαση ιστορική και πολυσήμαντη.

Όπως μας ενημερώνει η καλά πληροφορημένη εφημερίδα, οι τρεις νέοι και διακεκριμένοι μπλογκοαδελφοί μας συνειδητοποίησαν τον στραβό δρόμο που έχει πάρει η κοινωνία μας και τα τραγικά αδιέξοδα που αντιμετωπίζει όταν, πολύ πρόσφατα, μια ηλιόλουστη μέρα, ξεκίνησαν φρέσκοι, ευσταλείς και καλοσιδερωμένοι να πάνε για ψηφαλάκια στα τηλεπαράθυρα του Μέγκα, αλλά, αν έχεις τον Θεό σου, εμποδίστηκαν από θρασείς κορπορατιστές καταληψίες δημοσίων κτιρίων, υπουργείων και επιμελητηρίων.

Στην αρχή, ο Ανδρέας, η Άννα και ο Γιάννης, δεν κατάλαβαν τι ακριβώς συμβαίνει, έτσι μικροί, αθώοι και άβγαλτοι που είναι. Έτσι στα πούπουλα μεγαλωμένοι και έτσι πάντα για το καλό του διπλανού ορμηνεμένοι, μακριά από την κακία, την ανοησία και το παράλογον του κόσμου. Σιγά σιγά, όμως, σαν απ' την αστραπή φωτίστηκεν ο νους τους. Και, μέσα σε μια στιγμή, είδαν και τι δεν είδαν.

Είδαν ότι "δεκαετίες τώρα καμιά απόφαση δεν υπήρξε προϊόν δημοκρατικής σύνθεσης στην υπηρεσία του δημοσίου συμφέροντος" (συγγνώμη Ανδρέα, ψέλλισε το παιδί που περνούσε τυχαία από την τοποθεσία του θαύματος της αποκάλυψης κουβαλώντας τους καφέδες, δεν θα το ξανακάνω),

είδαν ότι "όλα αυτά που νομίζαμε για δημοκρατία ήταν η ωμή επιβολή ενός απροκάλυπτου κορπορατισμού " (συγγνώμη Αννούλα, ψιθύρισε ταραγμένος ο συνταξιούχος που περίμενε απ΄τα χαράματα στην ουρά μήπως και ανοίξει το ΙΚΑ, θα προσπαθήσω να διορθωθώ),

είδαν ότι "το υψηλό κόστος δεν το προσμετρούσε κανείς γιατί μπορούσαν να δανείζονται ανεξέλεγκτα" (συγγνώμη Γιάννη, βρήκε το θάρρος να ομολογήσει μια άνεργη δακτυλογράφος που περνούσε βιαστικά, τρέχοντας να προλάβει όλες τις αγγελίες, δεν θα ξαναδανειστώ, θα μάθω να περνάω με ότι έχω),

και είδαν ακόμη ότι "αυτή η εξαιρετικά αντιδημοκρατική και αντικοινωνική κουλτούρα επενδύθηκε με τον μανδύα του προοδευτισμού, για να κρύψει το πραγματικό πρόσωπο του συντεχνιακού συμφέροντος" (συγγνώμη Ανδρέα, Άννα και Γιάννη, φώναξαν συντετριμμένοι αυτός με τους καφέδες, ο άλλος με το βιβλιάριο του ΙΚΑ και η περαστική με τις αγγελίες, το ξέρουμε πια ότι φταίξαμε και θα δεχθούμε κάθε τιμωρία, είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε τα σπασμένα)

Τότε, μια φωνή που έλεγε, "ευθύνη σου είναι ο κόσμος", ήχησε βαθιά μέσα τους και ο Ανδρέας, η Άννα και ο Γιάννης αφέθηκαν στην θύελλα του πάθους, άφησαν τα τους παρασύρει η καταιγίδα του χρέους, υπέκυψαν στο κάλεσμα της θυσίας. "Ευθύνες για την κατάσταση έχουμε όλοι", βροντοφώναξαν, "το τίμημα θα είναι βαρύ", "πρέπει να περάσουμε τις οδύνες του παρόντος".

Αυτός με τους καφέδες, ο άλλος με το βιβλιάριο του ΙΚΑ και η περαστική με τις αγγελίες κοιτούσαν την αλλόκοτη και αλλόκοσμη σκηνή συγκλονισμένοι και αμίλητοι. Μαθημένοι να ζουν σε έναν κόσμο σκληρό, που δεν συγχωρεί και δεν λυπάται, ήταν αδύνατον να αναγνωρίσουν το καλό, να νοιώσουν το βαθύτερο νόημα της αγάπης, να κατανοήσουν το μυστήριο της ολοκληρωτικής δωρεάς. Είχαν ακούσει κάτι για τον υιό του Θεού παλιότερα, που, αμνός αυτός και αθώος, κατέβηκε στον κόσμο για να πάρει μαζί του στον σταυρό τις αμαρτίες του κόσμου, αλλά είχαν πιστέψει ότι όλα αυτά είναι παραμύθια και πως η πραγματική ζωή είναι μόνο αυτή που ζούσαν οι ίδιοι κάθε μέρα και που ήξεραν.

Βλέποντας να γίνονται όλα αυτά τα θαυμαστά μπροστά στα μάτια τους, κάποιοι σύμβουλοι της κουστωδίας, (εκ τών μετακλητών), και οδηγοί και χωροφύλακες, (εκ των αποσπασμένων), σφόδρα ταράχτηκαν. Και πλησίασαν φοβισμένοι τους υπουργούς, που ήδη έλαμπαν και φεγγοβολούσαν ένα κατάλευκο φως, (επιβεβαιωμένες πληροφορίες μάλιστα του ΒΗΜΑΤΟΣ αναφέρουν ότι ο νεόκοπος μπλόγκερ Ανδρέας είχε αρχίσει ήδη να αποσπάται από το έδαφος και να αιωρείται ανάλαφρα στον πρωινό αέρα), και τους έλεγαν αυτά τα λόγια: "Έφυγαν οι κάμερες υπουργέ. Τα ξαναλέτε αύριο πάλι, που με το καλό θα ξανάρθουν, αν δεν κάνουν αυτοί οι κορπορατιστές κατάληψη. Πάμε σιγά σιγά να ξεκουραστήτε. Τις δημοσκοπήσεις τις είδατε αλήθεια;"

Αλλά οι τρείς γενναίοι είχαν αλλάξει ήδη εσωτερικά και είχαν πάρει την απόφαση τους. "Θα είμαστε η μόνη γενιά μετά τον εμφύλιο που σηκώνει μόνη της τα βάρη της χώρας και δεν τα μεταφέρει στις επόμενες γενιές" βροντοφώναξαν σαν ένας άνθρωπος και κοίταξαν πιο αποφασιστικά προς την μεριά όπου ήξεραν ότι έρχεται το μέλλον.

Και τότε όλοι εθαύμασαν, γιατί αυτό δεν το περίμεναν. Και αν δεν απεχθάνονταν την βία, -ως λαός και ως άνθρωποι πολιτισμένοι δηλαδή-, θα άρχιζαν να τους ραίνουν, αυτούς, τους αναγεννημένους, με ζωντανά γιαούρτια, θυσιάζοντας και τα τελευταία ψιλά που τους απέμεναν στην τσέπη.

Και το απόγευμα ο Ανδρέας, η Άννα και ο Γιάννης έσπασαν τον κλοιό των κορπορατιστών και γυρίσαν στα γραφεία τους. Και έβλεπαν τις δημοσκοπήσεις. Και οι μετακλητοί ήσαν αμίλητοι. Και οι παρατρεχάμενοι και οι οδηγοί και οι χωροφύλακες, (εκ των αποσπασμένων). Και ο Πρετεντέρης δεν τους καλούσε στις εκπομπές του πια.

Tweet

-Πιο προσεκτικά κ. Μανδραβέλη. Θα σκίσετε το καλσόν σας.

Μια κραυγή αγανάκτησης του κ. Μανδραβέλη στην σημερινή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αν ήμουν κάτοικος κάποιου μακρινού γαλαξία, που έχασε τον δρόμο με το διαστημόπλοιο του και προσγειώθηκε ένα μεσημέρι τυχαία στην Πλατεία Συντάγματος, θα συμφωνούσα απόλυτα με τον κ. Μανδραβέλη. Δυστυχώς όμως είμαι, πολλές δεκαετίες τώρα, φόρου υποτελής σε αυτό το θλιβερό κράτος. Και η απάντηση μου στον σεβαστό αρθρογράφο πρέπει να είναι του τύπου "πιο προσεχτικά κύριε μου, θα σκίσετε το καλσόν σας". Και αυτό όχι για όσα λέει για το ΚΚΕ, την ιστορία του και τις άθλιες πρακτικές του. Τόσο στο παρελθόν όσο και στην τραγική σημερινή συγκυρία. Αυτά είναι σωστά. Και δύσκολα θα μπορούσε κάποιος λογικός άνθρωπος να τα αντικρούσει. Αλλά, για τον τίτλο του δημοσιεύματος και τις δήθεν αγανακτισμένες επισημάνσεις της τελευταίας παραγράφου.

Τα "ως εδώ" και οι παρόμοιες αγριάδες μετράνε όταν τα λένε άνθρωποι και θεσμοί εξουσίας που διαθέτουν αποθέματα πολιτικής και, κυρίως, ηθικής νομιμοποίησης. Αυτό ακριβώς που λείπει από όλους τους ανθρώπους και όλους τους θεσμούς της εξουσίας στην χώρα μας. Του τύπου, δυστυχώς, μη εξαιρουμένου.

Δείξτε μου υπό την έννοια αυτή κάποιον, από όλους όσοι κατέχουν το προνόμιο να χειρίζονται ένα κομμάτι εξουσίας σε αυτή τη χώρα, ο οποίος δεν έχει κάτι για το οποίο οφείλει να απολογηθεί. Για πράξη, για παράλειψη, για συγκάλυψη. Και ποτέ δεν απολογείται. Και ποτέ δεν δικάζεται. Και ποτέ δεν τιμωρείται. Η δημόσια ζωή έχει καταντήσει ένας βρωμερός λασπότοπος. Όπου οι μισοί κατηγορούν τους άλλους μισούς. Και οι πάντες κινούνται μέσα σε ένα κλίμα αμοιβαίας συνενοχής και καχυποψίας. Κανείς δεν πιστεύει πλέον κανέναν. Κανείς δεν ακούει τα λόγια κανενός. Παρά μόνο κοιτάει να βρει ποιος βρίσκεται πίσω από αυτά σε κάθε δεδομένη στιγμή, ποιος κερδίζει και ποιος εξυπηρετείται. Το ερώτημα του "τι λές" δεν απασχολεί πλέον κανένα. Το σημαντικό είναι το "γιατί το λές" και "ποιος και για ποιους σκοτεινούς σκοπούς σε έβαλε να το πεις". Ένας τέτοιος τόπος δεν μπορεί πλέον να κυβερνηθεί.

Η άσκηση δημόσιας εξουσίας και η δυνατότητα στιβαρής και αποφασιστικής επίκλησης της έννοιας του δημοσίου συμφέροντος, προϋποθέτουν την ύπαρξη εμπιστοσύνης. Όταν αυτή λείψει ακόμη και οι πιο περίτεχνα κατασκευασμένοι θεσμοί καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι. Η κοινωνία, ως διακριτό υποκείμενο της ιστορίας, παύει να υπάρχει. Το κοινωνικό συμβόλαιο καταργείται και ο κάθε ένας διεκδικεί για τον εαυτό του το δικαίωμα της αυτοπροστασίας. Στο ατομικό φαντασιακό η αυτοδικία εγγυάται την δικαιοσύνη. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον αναδύονται στην σκηνή νέου τύπου θύτες και οι δρόμοι και οι πλατείες γεμίζουν από νέου τύπου θύματα.

Ένα πράγμα που πρέπει να ξέρει καλά ένας σοβαρός δημοσιογράφος είναι ότι, για να είναι κοινωνικά ωφέλιμο το λειτούργημα του, πρέπει να μην υπόκειται στις δεσμεύσεις οιονδήποτε σκοπιμοτήτων. Έχοντας αυτό στο μυαλό του ο κ. Μανδραβέλης ας σκεφθεί πόσα είναι αυτά που, στην διάρκεια της μακράς επαγγελματικής ιστορίας του, ήξερε αλλά δεν έγραψε. Πόσα "δεν μπορεί", από τα πολλά που αραδιάζει στην τελευταία παράγραφο του άρθρου του, έπρεπε όλα αυτά τα χρόνια της κατρακύλας να πει, αλλά δεν είπε. Ας το κάνει. Και μετά ας βγει να επικρίνει τους υπόλοιπους. Μπορεί ο κόσμος να τον πιστέψει.

Tweet

-Ο δημοσιονομικός εισαγγελέας, η επιλεκτική μνήμη των ταγών και τα μέτρα λιτότητας για την σωτηρία της πατρίδας

Ο κ. Σχοινιωτάκης είναι Γενικός Επίτροπος της Επικράτειας στο Ελεγκτικό Συνέδριο. Κάτι δηλαδή σαν τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, αλλά στα δημοσιονομικά ζητήματα, όχι στα αστικά και τα ποινικά. Σε χώρες σαν την δική μας, που τις διακρίνει τόση νοικοκυροσύνη στην διαχείριση του δημοσίου χρήματος, το όνομα του υψηλά ιστάμενου αυτού αξιωματούχου θα έπρεπε να ακούγεται πολλές φορές την ημέρα στα δελτία ειδήσεων, κάνοντας τον κάθε επιτήδειο απατεώνα να τρέμει από φόβο και απόγνωση. Δυστυχώς, όμως, για όλους εμάς, που πληρώνουμε τακτικά τους φόρους μας, ελάχιστοι γνωρίζουν τον κ. Σχοινιωτάκη. Τον μάθανε μόλις πρόσφατα, επειδή ζήτησε να επιστραφεί στα δημόσια ταμεία το μέρος εκείνο των αποδοχών που καταβλήθηκαν σε χρυσά παιδιά από κρατικούς οργανισμούς καθ΄ υπέρβαση του ανωτάτου ορίου αμοιβών, που δεν είναι άλλο από το ύψος τη αμοιβής του Προέδρου του Αρείου Πάγου. Άσφαιρα πυρά.

Τον Απρίλιο του 2009, η τότε Βουλή των Ελλήνων ψήφισε τον νόμο 3763/2009. Στο άρθρο 36 αυτής της πολύχρωμης κουρελούς οριζόταν ρητώς ότι, "όσες δαπάνες έχουν πραγματοποιηθεί από τα δημόσια νοσοκομεία μέχρι την δημοσίευση του παρόντος θεωρούνται νόμιμες". Γιατί χρειάστηκε να θεωρηθούν νόμιμες; Γιατί απλούστατα δεν ήταν. Ήταν όλες παράνομες. Πόσες ήταν αυτές οι δαπάνες; Επισήμως κανείς δεν γνώριζε, επειδή στην συνοδευτική έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, που, κατά το άρθρο 75 του Συντάγματος, πρέπει να συνοδεύει υποχρεωτικά κάθε διάταξη νόμου που συνεπάγεται δαπάνη για τον κρατικό προϋπολογισμό, δεν υπήρχε μνεία του σχετικού ποσού. Εξαρχής λοιπόν το νομοθέτημα προσέκρουε στις απαιτήσεις του καταστατικού μας χάρτη, γεγονός που διέλαθε της προσοχής των πατέρων του έθνους. Ανεπισήμως, όπως προκύπτει και από τα πρακτικά της βουλής εκείνης της συνεδρίασης το ποσόν άγγιζε τα 6 δις €. Ψίχουλα.

Η διάταξη αυτή τσαλαπατούσε επίσης το άρθρο 98 του Συντάγματος, που ορίζει με περισσή σαφήνεια ότι η αρμοδιότητα για τον έλεγχο των δημοσιών δαπανών ουδόλως ανήκει στην νομοθετική εξουσία αλλά, αντίθετα, έχει εκχωρηθεί, από τον συντακτικό νομοθέτη, αποκλειστικά στο Ελεγκτικό Συνέδριο. Τι σημαίνει αυτό; Ότι μαζί με το άρθρο 98 πάει περίπατο και το 87, που κατοχυρώνει την διάκριση των εξουσιών και την συνεπαγόμενη ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Από κοντά, η Εθνική μας Αντιπροσωπεία, δεν δίστασε να περιποιηθεί λιγάκι και το άρθρο 28 που ως "θεμέλιο για την συμμετοχή της χώρας στις διαδικασίες της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης" προσδίδει υπερεθνική ισχύ στις κοινοτικές οδηγίες, οι οποίες εν προκειμένω ήταν αυτές που παραβιάσθηκαν μαζικά, για να παραχθούν οι παράνομες συσσωρευμένα δαπάνες των 5-6 δις €. Για όσους μάλιστα διατηρούν και τις ελάχιστες αμφιβολίες υπάρχει ήδη και η απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με αριθμό C-481/2006 (18/12/2007/ - Επιτροπή κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας) που επιβεβαιώνει την μπαγαμποντιά.

Για την ιστορία του πράγματος, να προσθέσουμε ότι η συγκεκριμένη νομοθετική ομορφιά ψηφίστηκε με ονομαστική ψηφοφορία, στην οποία συμμετείχαν όλοι οι τότε 151 γαλάζιοι, -συμπεριλαμβανομένου ασφαλώς και του καταλληλοτάτου "δεν παίζω με τους θεσμούς" αλήστου μνήμης τέως πρωθυπουργού μας-, υπό τις διαμαρτυρίες και τις κατάρες του συνόλου της αντιπολίτευσης. Προς χάριν της ιστορίας και πάλι, να σημειώσουμε ότι παρόμοιες διατάξεις ψηφίσθηκαν και το 2001 και 2005, γιατί και τότε οι προμήθειες των νοσοκομείων ήταν εξίσου παράνομες. Και τέλος, για την ιστορία του μέλλοντος αυτή τη φορά, να πούμε ότι η ίδια διάταξη θα χρειασθεί να ψηφισθεί και προσεχώς, διότι οι προμήθειες των νοσοκομείων εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να είναι παράνομες. Και ως παράνομες βάναυσα υπερτιμολογημένες.

Τι έκανε για όλα αυτά ο κ. Σχοινιωτάκης; Τουμπεκί και μάλιστα ψιλικομμένο. Ουδόλως ενοχλήθηκε. Και ήδη το Ελεγκτικό Συνέδριο ενέκρινε προ τριμήνου την πληρωμή μέρους των οφειλών των νοσοκομείων προς την αλητεία των προμηθευτών, σεβόμενο τους "νομιμοποιητικούς της παρανομίας" νόμους της βουλής και γράφοντας στα παλαιά του υποδήματα την υπερκείμενη Συνταγματική Έννομη Τάξη και το καθήκον της κατά τα άλλα τυφλής και ανεξάρτητης δικαιοσύνης. Μιλάμε για πολλά δισεκατομμύρια. Πάρα πολλά. Περισσότερα από αυτά που θα μας περισσέψουν από τα μέτρα που, σήμερα και προσεχώς, θα κάνουν τον ελληνικό λαό να στενάξει.

Τώρα, με περισσό λαϊκισμό, οι ταγοί έρχονται και ζητούν την επιστροφή των χρημάτων των γκόλντεν μπόιζ. Λησμονώντας ότι, όλοι αυτοί οι άξιοι μάνατζερ δεν ήταν τίποτε περισσότερο από καλόπιστοι τρίτοι, που αμοίβονταν σύμφωνα με τις αποφάσεις των κρατικών λειτουργών. Ο κ. Παναγόπουλος, ας πούμε, εγκατέλειψε την πολλά υποσχόμενη καρριέρα του στον ιδιωτικό τομέα και δέχθηκε να υπηρετήσει το κοινωνικό σύνολο θυσιαζόμενος, από την θέση του προέδρου της ΕΡΤ, με αμοιβή μόλις 350.000 € ετησίως. Την αμοιβή αυτή δεν την αποφάσισε ο ίδιος. Την όρισαν με Κοινή Υπουργική Απόφασή τους οι πολιτικοί του προϊστάμενοι. Και η επιστροφή τέτοιων χρημάτων στα ταμεία του κράτους γίνεται με πράξεις καταλογισμού στους προϊσταμένους αυτούς. Ρουσόπουλος, Αλογοσκούφης και κάτι τέτοια παρόμοια, εάν δεν κάνω λάθος. Ας ζητήσει λοιπόν ο κ. Σχοινιωτάκης από εκεί τα χαμένα χρήματα. Ακίνητη περιουσία υπάρχει. Μπορεί να εκποιηθεί. Και ας ζητήσει από την βουλή την διερεύνηση των πολιτικών και ενδεχόμενων ποινικών ευθυνών για την δημιουργία των παράνομων οφειλών των νοσοκομείων, που με τόση ευκολία νομιμοποιούνται από τις συνάξεις των εκλεκτών πατέρων του ελληνικού έθνους. Κακλαμάνης, Αβραμόπουλος και κάτι παρόμοια, εάν δεν κάνω λάθος. Όλα τα άλλα είναι χάντρες και καθρεφτάκια για αφελείς ιθαγενείς.

Ας τα ζητήσουν όλα τα παραπάνω και οι ίδιοι οι ταλαίπωροι ιθαγενείς. Που βγαίνουν στους δρόμους και απαιτούν την κρίση να την πληρώσουν αυτοί που την προκάλεσαν. Δεν ξέρουν ότι όλοι αυτοί, οι προκαλέσαντες, διαθέτουν όνομα, επώνυμο και διεύθυνση κατοικίας;

Υπενθυμίζουμε ότι οι προμήθειες των νοσοκομείων και των ασφαλιστικών ταμείων εξακολουθούν και σήμερα να είναι παράνομες. Τώρα τα παρόμοια λέγονται Ξενογιαννακοπούλου, Κατσέλη και κάτι τέτοια εάν δεν κάνω λάθος. Και η επόμενη "νομιμοποιητική διάταξη" θα ψηφισθεί με ονομαστική ψηφοφορία από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αυτή τη φορά. Στον ρόλο της αγανακτισμένης αντιπολίτευσης, σε αυτό το νέο υπερθέαμα, θα σκίζουν τα ρούχα τους οι πατέρες της ΝΔ με τους μόνιμους μαϊντανούς. Τον Καραττζαφέρη, τον Τσίπρα και την Παπαρήγα.

υστ. Για την ενημέρωση του κ. Σχοινιωτάκη: Παρόμοιες "νομιμοποιητικές" διατάξεις κατέθεσε τα τελευταία 5 χρόνια δις εις την βουλή και ο καθηγητής Πάκης Παυλόπουλος. Για τις μικροδαπάνες των ΟΤΑ. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.

Tweet

-Ασε μας ρε Πετσάλνικε!

Η είδηση είναι παλιά, αλλά επανέρχεται στην δημοσιότητα μετά από σχετικές δηλώσεις του προέδρου της Βουλής Φίλιππου Πετσάλνικου. Εν μέσω καταιγίδας για τους πολλούς το κράτος δικαίου μας δεν μπορεί παρά να φανεί αταλάντευτα συνεπές στις δεσμεύσεις του και να προσλάβει άνευ αντιρρήσεων και κωλυσιεργιών τους (τουλάχιστον) 232 καινούργιους ξύπνιους. Που με μια απλή αίτηση, -σε ένα κομμάτι χαρτί και άνευ χαρτοσήμου-, δικαιούνται να εισχωρήσουν και να εγκατασταθούν ισοβίως στο θερμοκήπιο του κοινοβουλίου, ως μόνιμοι υπάλληλοι, και να αρχίσουν να διάγουν τον αμέριμνο βίο των 16 μισθών ετησίως.

Ο κ. Πετσάλνικος μας λέει ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Δεσμεύεται, ο δυστυχής, στην υποχρεωτική εφαρμογή μιας απόφασης του πάλαι ποτέ κ. Σιούφα, -από την παλαιάν εκείνην εποχήν, το 2008, της βασιλείας Ελλήνων, θυμάστε,- σύμφωνα με την οποία, όσοι είχαν προσληφθεί ως την διάλυση και της τελευταίας βουλής ως μετακλητοί σε γραφεία κομμάτων ή υψηλών κομματικών αξιωματούχων, αποκτούν το δικαίωμα να γίνουν μόνιμοι υπάλληλοι στο ευαγές ίδρυμα. Με μοναδική προϋπόθεση να εκφράσουν την επιθυμία τους με μια απλή αίτηση. Χωρίς καμία άλλη χρονοβόρα και ψυχοφθόρα διαδικασία. Το δικαίωμα αυτό εκχωρήθηκε ακόμη και σε όσους άσκησαν τα υψηλά καθήκοντα της συμβουλευτικής αρωγής των πολιτικών μας ταγών ακόμη και για λίγες μόνον ημέρες. Ο κ. Πετσάλνικος λοιπόν δεν μπορεί να κάνει τίποτε, επειδή, όπως ο ίδιος εν τη σοφία του προέβλεψε, τυχόν άρνηση εκτέλεσης της επιθυμίας των κομματόσκυλων θα έχει σαν αποτέλεσμα την βέβαιη δικαίωση τους από τα διοικητικά δικαστήρια.

Το άρθρο 25 του Συντάγματος ορίζει με σχετική ακρίβεια την έννοια του δικαιώματος. Του δικαιώματος του κάθε αθλίου Σιούφα, του δικαιώματος του κάθε κομματικού κηφήνα και , εξ αντανακλάσεως έστω, του δικαιώματος κάθε απελπισμένου ανυπεράσπιστου μεροκαματιάρη που παλεύει να μεγαλώσει τα παιδιά του μέσα σε ένα σκληρό κόσμο, που πολύ λίγο καταλαβαίνει και ελέγχει. Και προβλέπει ότι η προστασία αυτού του δικαιώματος αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη. Το εάν με τις αποφάσεις του προκατόχου του και τις δικές του εξασφαλίζεται αυτή η αίσθηση δικαιοσύνης και πραγματώνεται η κοινωνική πρόοδος είναι κάτι που ο κ. Πετσάλνικος οφείλει να απαντήσει. Δυστυχώς κανείς δεν δείχνει να θέλει να υποβάλλει τέτοια ενοχλητικά ερωτήματα.

Το άρθρο 25 προβλέπει επίσης ότι η πρόσκτηση -και αντίστοιχα η παροχή- δικαιωμάτων πρέπει να γίνεται στο πλαίσιο της αρχής της αναλογικότητας και, επιπλέον, ότι η άσκησή τους δεν μπορεί να είναι καταχρηστική. Δεν ξέρω ποιο είναι εκείνο το διοικητικό δικαστήριο που θα αποφανθεί στα σοβαρά ότι η αρμοδιότητα του κάθε Σιούφα να μοιράζει δημόσιες θέσεις κατά βούληση, το δικαίωμα του κάθε ανεπάγγελτου κομματικού χειροκροτητή να αποσπά προκλητικά προνόμια εις βάρος της χειμαζόμενης κοινωνίας και η ευχέρεια του σημερινού προέδρου της βουλής, -μιας βουλής, που χωρίς αιδώ ψηφίζει νόμους για την σωτηρία της κοινής πατρίδας, με το αίμα των άλλων όμως-, να ερμηνεύει τους νόμους και τις διατάξεις σαν φθηνός γραφειοκράτης, έχουν ασκηθεί σύμφωνα με τις παραπάνω θεμελιώδεις αρχές.

Ο κ. Πετσάλνικος ασφαλώς αγνοεί τις βαθιές και αφηρημένες επιταγές του Κοινωνικού Συμβολαίου. Όπως και οι περισσότεροι συνάδελφοι του άλλωστε. Τέτοιες ασήμαντες λεπτομέρειες δεν χρειάζονται για την εξυπηρέτηση των εξαθλιωμένων ψηφοφόρων πελατών. Το μόνο που ξέρει καλά είναι ότι, από τους 232 μικροαπατεώνες, που στέκονται με την αίτηση στο χέρι μπροστά στην πόρτα του μικρού τους παραδείσου, τουλάχιστον οι μισοί φοράνε πράσινη φανέλλα.

Στο μεταξύ η συζήτηση για την επέκταση των μέτρων περικοπής εισοδημάτων και στον ιδιωτικό τομέα καλά κρατεί. Για λόγους ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Για λόγους ισόρροπης ανάληψης των βαρών για την σωτηρία της πατρίδας.

----------------------------------------------------------------------------

Υστερόγραφο. Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρό. Ας αρνηθεί ο πρόεδρος της βουλής την ικανοποίηση του αιτήματος των λαμόγιων με το αιτιολογικό ότι η σχετική απόφαση Σιούφα παραβιάζει βασικές διατάξεις του Συντάγματος. Θα στενοχωρηθεί λιγάκι ο κοντός στενός συνεργάτης και τακτικός συνομιλητής του Κ. Καραμανλή, μπορεί και να αισθανθεί προσβεβλημένος, αλλά μικρό το κακό. Θα το αντέξει. Μετά, ας τρέχουνε οι θιγόμενοι στα δικαστήρια για την αδικία που τους έγινε. Να μάθουμε με την ευκαιρία και τα ονόματα τους. Θα έχει ενδιαφέρον.

Tweet

-Κλαυσίγελως

Ο Θεός να μας φυλάει. Δεν ξέρει πλέον κανείς αν πρέπει να κλάψει ή να γελάσει. Ο όρος "τσίρκο" δεν περιγράφει την χώρα μεταφορικά. Αποδίδει με τρομακτικά κυριολεκτική ακρίβεια την πραγματική κατάσταση.

Το αστείο δε, είναι ότι υπάρχουν ακόμη αρκετοί αφελείς που τρομάζουν μπροστά στην προοπτική μιας ενδεχόμενης ακυβερνησίας. Δεν αντιλαμβάνονται οι δυστυχείς ότι, τηρουμένων των αναλογιών, ακόμη και η πιο πρωτόγονη μορφή αυτοοργάνωσης, αν με το καλό βοηθήσει η θεία πρόνοια και στερηθούμε την φωτισμένη ηγεσία των κλόουν που μας κυβερνούν, θα κάνει την χώρα να μοιάζει με εκείνες τις πειθαρχημένες μονάδες του πάλαι ποτέ ένδοξου πρωσικού στρατού.

Και όμως, μέσα στο πυκνό σκοτάδι το φως. Παρά τις τόσες συμφορές η ελπίδα δεν θέλει να πεθάνει και αντιστέκεται. Και πάντα υπάρχουν, όπως λέει ο ποιητής, "έλληνες" που "μέσα στα σκοτεινά δείχνουν τον δρόμο". Ένας μόνον απ' αυτούς είναι ο άξιος υπουργός μας επί των μεταφορών. Που δεν εδίστασε. Και διέταξε αμέσως έρευνα.




Έρευνα που αυτή τη φορά θα φτάσει σε βάθος. Που αν χρειαστεί θα ξύσει ακόμη και τον πάτο. Και ο πέλεκυς της τιμωρίας θα πέσει αμείλικτος επί των αδίκων.

Αυτά. Για όσους νομίζουν ότι παίζουμε. Και για όσους απαισιόδοξα πιστεύουν ότι το έθνος εξήντλησε τις πολύτιμες χρυσές εφεδρείες του.


Τώρα ξαναγυρίζω στην σιωπή μου. Παρακαλώ τον Θεό να μην με φέρει άλλη φορά σε παρόμοια ανάγκη να ξαναμιλήσω.

Tweet

-Πίσω από τις γραμμές της αιφνίδιας μεγαθυμίας

Πολλοί μπορεί να διαφωνούν ή ακόμη και να αγανακτούν με τον Γιάννη Πρετεντέρη. Να τον θεωρούν πουλημένο, μίσθαρνο όργανο του "συγκροτήματος", αδίστακτο υπηρέτη σκοτεινών συμφερόντων, άνθρωπο χωρίς αρχές και ειλικρίνεια και ότι άλλο. Το ίδιο ή χειρότερο. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο εν λόγω κύριος τυχαίνει να είναι ένας από τους πιο έξυπνους ανθρώπους των εγχώριων media και ένας από τους αποτελεσματικότερους διαμορφωτές της τόσο εύπλαστης κοινής γνώμης. Όποιος λοιπόν τον παρακολουθεί συστηματικά και, κυρίως, τον παίρνει σοβαρά, χωρίς να αφήνει τα προσωπικά του γούστα να θολώνουν την καθαρότητα της γραφής, δεν μπορεί παρά να βρίσκεται εκεί που είναι και ο ίδιος ο δημοσιογράφος. Δυο-τρεις κινήσεις πιο μπροστά από όλο το υπόλοιπο κοπάδι.

Σήμερα λοιπόν ο κ. Πρετεντέρης ανέλαβε ξαφνικά την από του άμβωνός του υπεράσπιση του κ. Αλογοσκούφη και της συζύγου του Δίκας. Είναι γιατί στην αδικία που τους έγινε από τον βουλευτή Καχριμάκη αναγνώρισε αίφνης όλη την παθογένεια της δημόσιας ζωής. Την ανευθυνότητα και τον τσαρλατανισμό των ΜΜΕ. Το δράμα της με γκαιμπελικές μεθόδους κατασκευής ενόχων. Και τις διαλυτικές επιπτώσεις που έχει στο πολιτικό σύστημα η κυριαρχία της αδιακρίτως και από κάθε κατεύθυνση εκτοξευόμενης λάσπης. Είδε, όπως γράφει στο τέλος της παρέμβασης του, την έλλειψη του ήθους που ανατρέπει την δημοκρατική τάξη. Υπό τις συνθήκες αυτές είναι βέβαιο ότι ο εξαίρετος αυτός columnist ξέρει κάτι παραπάνω από όλους εμάς.

Ξέρει επίσης ότι, με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα μετά την ομολογία Τσουκάτου, η ευθεία υπεράσπιση του ΠΑΣΟΚ και των στελεχών του, (που θα αρχίσουν το επόμενο διάστημα να παίρνουν σειρά στην πόρτα του εισαγγελέα - αυτός γνωρίζει ήδη τα ονόματα, εμείς ακόμη όχι), είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένη ενέργεια για το κύρος και την αξιοπιστία του. Και επιπλέον ελάχιστα αποτελεσματική σε σχέση με την κυρία του επιδίωξη. Και για τον λόγο αυτό αποφεύγει να μιλήσει για το ΠΑΣΟΚ και αναλαμβάνει την υπεράσπιση της Νέας Δημοκρατίας. Ή ακόμη χειρότερα. Με πρόσχημα την δήθεν προστασία του αδικηθέντος υπουργού Αλογοσκούφη ηθικολογεί γενικολογώντας και επιχειρεί να μας πείσει για την ανάγκη διαφύλαξης του τεκμηρίου της πολιτικής αθωότητας και ανευθυνότητας. Λίγο ακόμη και θα μας είχε μιλήσει για την ανάγκη παρέμβασης της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων στις περιπτώσεις εκείνες που θίγονται χωρίς αποδείξεις (εδώ είναι το κόλλημα μας τώρα - στις αποδείξεις) τα ευαίσθητα δεδομένα των πολιτικών μας ταγών.

Ο κ. Πρετεντέρης προετοιμάζει (νομίζω χωρίς επιτυχία την φορά αυτή) το έδαφος για την απορρόφηση των πρώτων κρίσιμων κραδασμών από το επερχόμενο τσουνάμι της αθλιότητας. Προσδεθείτε λοιπόν και μην καπνίζετε. Τουλάχιστον μέχρι να βγούμε από την ζώνη των έντονων αναταράξεων.

Tweet

-Πτωχέ Καραμάριε!!!

Κατά πρώτον, όλα αυτά ο Καραμανλής δεν τα ξέρει. Διότι εάν τα ήξερε ποιος θα ήταν αυτός, από τους φρικτούς απατεώνες των ζοφερών ημερών, που θα μπορούσε να ξεφύγει από την ιερή οργή του.

Δεύτερον και καλύτερο, ο φουκαράς βουλευτής δεν αντιλαμβάνεται κάτι πολύ βασικό. Ένας άνθρωπος σαν τον πρωθυπουργό μας, που είναι αναγκασμένος εκ των πραγμάτων, -και ως εκ των χαρίτων με τις οποίες τον έχει εφοδιάσει η φύση-, να συλλογάται για συμπαντικά μόνον ζητήματα, ποτέ δεν πέφτει στο ευτελές επίπεδο της εντολοδοσίας. Άνθρωποι σαν αυτόν δεν δίνουν εντολές. Φωτίζουν μόνον. Και εμπνέουν με την παρουσία τους.

Tweet

-Προς παλαιούς και νέους πολιτικούς που υπήρξαν κάποτε ειλικρινείς

Tomas de Torquemada, 1420-1498

Ένα πρωινό, στους δρόμους της Σεβίλλης του 16ου αιώνα, εμφανίζεται αθόρυβα και ταπεινά μέσα στο πλήθος ο ίδιος ο Χριστός. Περπατάει σιωπηλός, με ένα χαμόγελο απέραντης συμπόνιας. Ο ήλιος της αγάπης καίει στην καρδιά Του, τα μάτια Του ακτινοβολούν το Φως, τη Σοφία και τη Δύναμη που συγκλονίζουν τις καρδιές των απλών ανθρώπων. Και αυτοί Τον αναγνωρίζουν αμέσως. Χωρίς δισταγμό και αμφιβολία. Περπατάει ανάμεσα τους, κάνει θαύματα, τους ευλογεί. Ο λαός αναταράζεται, φωνάζει, κλαίει, φιλάει το χώμα όπου Αυτός βαδίζει.

Εκείνη την ώρα γίνεται να περνά από το μέρος της παρουσίας Του ο Αρχιερέας, ο Μέγας Ιεροεξεταστής. Βλέπει. Και καταλαβαίνει αμέσως. Είναι γιατί το ήξερε μάλλον από καιρό. Με φρύδια σμιχτά και πρόσωπο σκοτεινό πλησιάζει και διατάζει την φρουρά του να Τον συλλάβει. Το πλήθος υποχωρεί στη στιγμή, ξεχνά αστραπιαία και υποκλίνεται στην εξουσία του ανθρώπου.

Το ίδιο βράδυ ο Αρχιερέας πηγαίνει στο κελί Του. Στέκεται και Τον κοιτάζει διαπεραστικά, ώρα πολλή, στα μάτια. Τον ρωτάει αν είναι Αυτός, χωρίς όμως νά γυρεύει απάντηση. Σώπαινε, Του λέει, τι έχεις νά πεις. Δεν έχεις το δικαίωμα να προσθέσεις τίποτε σαυτά που είχες τότε πει. Γιατί ήρθες λοιπόν να μας ενοχλήσεις; Αύριο θα Σε καταδικάσω και θα Σε κάψω πάνω στην πυρά, σαν τον χειρότερο αιρετικό. Και θα εκείνος ο ίδιος ο λαός που φιλούσε σήμερα τα πόδια Σου που με ένα μου μονάχα νεύμα θα τρέξει και θα συνδαυλίσει την πυρά Σου.

Οι Αδελφοί Καραμαζώφ είναι αναμφίβολα μια από τις κορυφαίες στιγμές στην ιστορία του ανθρώπινου πνεύματος. Ο μύθος τού Ιεροεξεταστή είναι ίσως η κορυφαία στιγμή του βιβλίου. Ένα βαθύ, διεισδυτικό κείμενο, που πραγματεύεται την θεμελιώδη σχέση του ανθρώπου με την ελευθερία του. Αλλά δεν προσφέρεται για μια και μόνη ανάγνωση.

Είναι μοιραίο να γινόμαστε κάποτε εχθροί των ίδιων μας των ιδεών. Είναι γιατί αυτές διατηρούν αναλλοίωτη την λάμψη τους στον χρόνο. Ενώ εμείς, δέσμιοι των νόμων τής φθοράς, γινόμαστε όλο και πιο αδύναμοι να τις υπηρετήσουμε.
Γινόμαστε μέρος μιας πραγματικότητας που ολοένα μας ξεπερνά. Και τότε, αρνούμενοι να παραχωρήσουμε την θέση μας στους νέους πρωταγωνιστές του αέναου δράματος, ταυτίζουμε το όραμα με την ψευδαίσθηση της αθανασίας μας.

Αλλά στο βάθος ξέρουμε, -και περιμένουμε την στιγμή-, που θα Τον δούμε να περπατά γαλήνιος και ατάραχος μέσα στο ανάστατο πλήθος.

Είναι παράξενο, πραγματικά, αλλά τα λόγια τού Εκκλησιαστή, εξακολουθούν ακόμη να ηχούν ζωντανά μετά από 2,500 χρόνια. Ότι υπήρξε θα ξαναϋπάρξει, κι ότι έγινε θα γίνει κάποτε ξανά. Τίποτε δεν είναι καινούργιο πάνω σ΄ αυτή τη γη.

Γιαυτό, υπάρχει καιρός για να γελάσεις και καιρός για να κλάψεις.
Καιρός για να αποκτήσεις και καιρός για να χάσεις.
Καιρός για να αγκαλιάσεις και καιρός για ν΄ αποτραβηχτείς.

Tweet