-Η μη παρέμβαση Λοβέρδου ισοδυναμεί με παράβαση καθήκοντος

Πριν συνεχίσει ο κ. Παπαχελάς να συμβουλεύει από την υψηλή του έδρα το πολιτικό σύστημα και να εγκαλεί τον πρωθυπουργό για τον πλημμελή συντονισμό της κυβέρνησης του, θα ήταν απολύτως σκόπιμο να ρίξει μια ματιά στα δικά του. Για να βεβαιωθεί προηγουμένως εάν αυτός ο ίδιος είναι σε θέση να ελέγχει τους δαιμόνιους συντάκτες της εφημερίδας που διευθύνει. 'Ετσι ώστε να ανταποκρίνονται, πρώτοι αυτοί από όλους, οι διδάσκαλοι, στο εθνοσωτήριο πνεύμα των υψηλών διδαχών του.

Όποιος έχει όρεξη και μπορεί να διαθέσει 5 μόλις λεπτά από τον πολύτιμο χρόνο του, ας διαβάσει το άρθρο στο οποίο οδηγεί ο παρακάτω δεσμός. Άρθρο που δημοσιεύθηκε στην χθεσινή Κυριακάτικη έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_27/02/2011_434116

Και εάν δεν καταλάβει, από τις πρώτες κιόλας γραμμές, πως και γιατί γράφτηκε και τι ακριβώς εξυπηρετεί (ναι, καμιά φορά τα κείμενα του τύπου μπορεί να εξυπηρετούν και άλλους σκοπούς, πέραν αυτών της έγκυρης ενημέρωσης) θα είναι άξιος για κάποιες ακόμη δεκάδες αναθεωρημένα μνημόνια. Όχι μόνο για να έχει να πορεύεται ο ίδιος, μέχρι την μακρινή ώρα που θα κλείσει τα μάτια του, αλλά και για να του περισσέψουν μερικά. Που θα τα αφήσει κληρονομιά πολύτιμη και παρακαταθήκη στους δυστυχείς απογόνους του.

Ας μου επιτραπεί να προσθέσω κάποιες επισημάνσεις, που θα βοηθήσουν τους αναγνώστες αυτού του θαυμάσιου δημοσιογραφικού πονήματος να εμβαθύνουν στο περιεχόμενο του.

α) Η εταιρεία που, όλως τυχαίως, πρόκειται να ωφεληθεί από την ικανοποίηση των "επιστημονικών αιτημάτων", που περιγράφονται με τραγικούς τόνους στο πρώτο μέρος του δημοσιεύματος, (τα σχετικά αποδεικτικά δημόσια έγγραφα υπάρχουν), είναι αυτή που πρωταγωνίστησε στο μεγαλύτερο από όσα σκάνδαλα του τομέα προμηθειών υγείας έχουν, -μέχρι στιγμής τουλάχιστον-, δει το φως της δημοσιότητας. Είναι η πολύ γνωστή Johnson & Johnson, μητρική της Depuy. Η καλή αυτή πολυεθνική έχει ήδη πληρώσει στις αρχές της χρηματαγοράς της Νέας Υόρκης, κατόπιν εξωδικαστικού συμβιβασμού, πρόστιμο της τάξεως των 80 εκ. $, για παραβάσεις που αφορούν διεφθαρμένες πρακτικές. Ο αποδεδειγμένος χρηματισμός, ασφαλώς, αφορούσε έλληνες γιατρούς που προωθούσαν με ψευδείς γνωμοδοτήσεις τα αγρίως υπερτιμολογημένα υλικά της εταιρείας.

Παράλληλα, από τον περασμένο Απρίλιο, ο 44χρονος Βρετανός Robert John Dougall, πρώην ανώτερο στέλεχος της θυγατρικής Depuy στην Αγγλία, εκτίει ποινή φυλάκισης ενός έτους, μετά την καταδίκη του από δικαστήριο της χώρας του, για το ίδιο αδίκημα. Τον χρηματισμό, δηλαδή, ελλήνων πολιτών. Παρά το γεγονός ότι όλα τα διαθέσιμα στοιχεία είχαν διαβιβασθεί έγκαιρα στις ελληνικές αρχές και παρά το γεγονός της μεγάλης δημοσιότητας που έλαβε το ζήτημα, η υπόθεση στην χώρα μας βρίσκεται ακόμη στο στάδιο της διερεύνησης. Η δε πολυεθνική επιχείρηση συνεχίζει να δραστηριοποιείται στην ελληνική αγορά, σαν να μην συνέβη απολύτως τίποτε.

β) Η μόνιμη ικανοποίηση παρόμοιων δακρύβρεκτων και δραματοποιημένων ιατρικών αιτημάτων, (η συστηματική σαν να λέμε παράβαση του Κοινοτικού Δικαίου), από τις ελληνικές αρχές έχει οδηγήσει ήδη σε καταδίκη της χώρας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (βλ. απόφαση C-489/06 της 19/3/2009/). Και μόλις τον περασμένο Νοέμβριο, μετά την επίμονη άρνησή μας να συμμορφωθούμε με τους κανόνες του υγιούς ανταγωνισμού που επιβάλλουν οι κοινοτικές οδηγίες, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσέφυγε εκ νέου στο Δικαστήριο. Την φορά αυτή, μάλιστα, με επιβολή ημηρεσίου προστίμου, που θα υπολογισθεί και θα καταλογισθεί αναδρομικά, από την ημερομηνία της πρώτης καταδικαστικής απόφασης.

γ) Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ε.Ε. όπου το Κοινοτικό Δίκαιο, οι ανώτατης βαθμίδας δικαστικές αποφάσεις και οι τεχνικές πρακτικές και πιστοποιήσεις που θεσπίστηκαν από έναν μηχανισμό που εκπροσωπεί 27 από τα πιο προηγμένα κράτη του κόσμου και 500 εκ. πολίτες, υποχωρούν μπροστά στα κουρελόχαρτα της γνωμοδότησης ενός επαρχιακού γιατρού, που αναλαμβάνει αυτόβουλα να εξυπηρετήσει το δημόσιο συμφέρον, όπως ο ίδιος το ερμηνεύει. Άσχετα αν ο τόπος βοά για τις απροκάλυπτες και θρασύτατες οικονομικές σχέσεις του ιατρικού κόσμου με τα άθλια παρασιτικά εμπορικά κυκλώματα, που καταλήστεψαν τα τελευταία 20 χρόνια το σύστημα υγείας, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην συνολική χρεοκοπία της χώρας.


Ένας σοβαρός δημοσιογράφος, που διενεργεί μια σοβαρή έρευνα, που δημοσιεύεται σε ένα σοβαρό φύλλο, που διευθύνεται από έναν σοβαρό μεγαλοδημοσιογράφο, που με την σειρά του διεκδικεί το προνόμιο να συμβουλεύει και να επικρίνει ως ανεύθυνο τον ίδιο τον πρωθυπουργό της χώρας, οφείλει, πριν σπείρει την ανασφάλεια στον πληθυσμό για ζητήματα που αφορούν την δημόσια υγεία, -για να εκβιάσει, από ότι όλα δείχνουν, ύπουλα και υπόγεια μια ήδη ψοφοδεή και εξαρτώμενη από τις εντυπώσεις του επικοινωνιακού παιγνίου εξασθενημένη πολιτική διοίκηση-, να διασταυρώσει τις πηγές του και να ελέγξει την νομιμότητα και την βασιμότητα των ισχυρισμών που μεταφέρει. Ειδικά όταν το μέσο που θα διαδώσει όλα αυτά διεκδικεί τον ρόλο του σημαντικότερου παράγοντα διαμόρφωσης της κοινής γνώμης. Αυτά όμως σε άλλες χώρες. Από αυτές που δεν χρειάζονται μνημόνια για να βάλουν τάξη στα του οίκου τους.

Ο Υπουργός Υγείας κ. Λοβέρδος είναι υποχρεωμένος να παρέμβει άμεσα και να διατάξει κατεπείγουσα έρευνα. Να παρέμβει είτε για να προστατεύσει την υγεία του ελληνικού λαού από τα επικίνδυνα ράμματα, τα σάπια γάντια και τα ακατάλληλα stents, είτε για να διαφυλάξει την ίδια την ζωή των 700.000 ανέργων, που θα κληθούν να πληρώσουν καινούργιους βαρύτατους έμμεσους φόρους για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της απληστίας αυτής της αδίστακτης αλητείας που κατατρώει μεθοδικά τις σάρκες του ελληνικού λαού.

Και εάν έχει δίκαιο η καλή εφημερίδα και οι "άριστοι επιστήμονες", να στείλει τις επικίνδυνες εταιρείες από κει που ήρθαν και να διακόψει άμεσα την συνεργασία τους. όχι μόνον με το νοσοκομείο της Νέας Ιωνίας, αλλά και με τα υπόλοιπα νοσοκομεία της χώρας, των οποίων οι γιατροί, είτε από μειωμένη αίσθηση καθήκοντος, είτε από ελλιπή επιστημονική κατάρτιση δεν αντελήφθησαν ήδη τους κινδύνους που μας απειλούν. Επιπλέον, να ενεργοποιήσει τον μηχανισμό επαγρύπνησης της Ένωσης, ώστε τα ίδια επικίνδυνα υλικά να αποσυρθούν από όλα τα ευρωπαϊκά νοσοκομεία. Των οποίων οι γιατροί, ομοίως, δεν διαθέτουν ούτε τις ευαισθησίες ούτε την επιστημονική αυθεντία των κυρίων της Νέας Ιωνίας, που αναφέρονται ως καταγγέλλοντες στο προδήλως στημένο δημοσίευμα.

Εάν, όμως, σε όλα αυτά δεν υπάρχει σπέρμα αληθείας, να στείλει τους αυτόκλητους εκφραστές του δημοσίου συμφέροντος εκεί που πραγματικά τους αξίζει να ανήκουν. Στην φυλακή. Και να ζητήσει από την Ένωση Συντακτών να κινήσει τις σχετικές διαδικασίες για τον καταλογισμό ευθυνών στο μέλος της. Και πέρα από όλα αυτά, να απαιτήσει την δημοσίευση του όποιου πορίσματος της έρευνάς του στην ίδια θέση της εφημερίδας μια από τις αμέσως επόμενες Κυριακές. Ώστε αφενός να καθησυχάσει την κοινή γνώμη και αφετέρου να εδραιώσει την πεποίθηση ότι ο κρατικός μηχανισμός υπάρχει και δρα αποτελεσματικά.

Σε διαφορετική περίπτωση, η αποχή του από τις επιβαλλόμενες αυτές δέσμιες ενέργειας θα ισοδυναμεί με πολιτική δειλία και βαριά παράβαση καθήκοντος.

Καμία άλλη επιλογή δεν είναι νοητή. Στα πλαίσια ασφαλώς μιας ευνομούμενης πολιτείας, που σέβεται τον εαυτό της και τους πολίτες της. Οι ευκαιρίες που μας απομένουν για να αποδείξουμε ότι είμαστε ή ότι θέλουμε να γίνουμε μια τέτοια πολιτεία λιγοστεύουν όλο και περισσότερο. Γιατί ο ήδη χαλαρός κοινωνικός ιστός μας μέρα με την μέρα διαλύεται. Και η χώρα πεθαίνει. Κυρίως ηθικά και πολύ λιγότερο οικονομικά.






Και μια σημαντική λεπτομέρεια. Το τελευταίο δίμηνο η ελληνική κυβέρνηση "κόβει ομόλογα" και πληρώνει τις εταιρείες που λήστεψαν συστηματικά για μια τουλάχιστον δεκαετία το ΕΣΥ και τα ασφαλιστικά ταμεία. Η αμνηστία, γιατί περί αμνηστίας πρόκειται, κι ας απαγορεύεται αυτή από το Σύνταγμα, δόθηκε με "νόμο", ο οποίος ορίζει ότι η προμήθειες "θεωρούνται" νόμιμες (άλλη μια παγκόσμια πρωτοτυπία). Ο νόμος αυτός, όμοιος με πολλούς άλλους του πρόσφατου παρελθόντος, που προωθήθηκαν από τις κυβερνήσεις και των δύο μεγάλων κομμάτων, έγινε ως συνήθως ασμένως αποδεκτός από το ευνουχισμένο Ελεγκτικό Συνέδριο, προς χάριν του Δημοσίου Συμφέροντος. Μεταξύ των εταιρειών που παραλαμβάνουν τους τίτλους βρίσκεται βεβαίως και η παραπάνω αναφερομένη πολυεθνική. Και μετά, είναι κάποιοι που μιλούν για την κήρυξη του χρέους μας προς τους ξένους δανειστές ως επαχθούς. Την στιγμή που ξεχνούν να εγκαλέσουν την ελληνική διοίκηση για το γεγονός ότι δεν τόλμησε να προβάλλει παρόμοια αξίωση πρώτα κατά αυτών που απροκάλυπτα και αποδεδειγμένα την ελήστευσαν. Οι αναρτήσεις του Μαϊου και Ιουνίου 2010 στην ιστοσελίδα αυτή είναι εύγλωττες και βρίσκονται στην διάθεση κάθε ενδιαφερομένου.

Tweet

-Ας ζητήσουμε και ένα ΔΝΤ για την αναμόρφωση του Τύπου. Για μια από τις πλέον απαραίτητες μεταρρυθμίσεις.

Τα 10 κρίσιμα λάθη της κυβέρνησης Παπανδρέου απαριθμεί στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της περασμένης Κυριακής ο σοβαρός αρθρογράφος Αλ. Παπαχελάς. Τα 10 σοβαρά λάθη που οδήγησαν την χώρα στην αγκαλιά του ΔΝΤ ως δήθεν πρόβατο επί σφαγή. Τα γράφει αυτά ο καλός δημοσιογράφος υπονοώντας προφανώς ότι υπήρχε και άλλη λύση. Λύση συμβατή με το Δημόσιο Χρέος στο δυσθεώρητο ποσόν των 300 και βάλε δισεκατομμυρίων, με την ανταγωνιστικότητα του παραγωγικού ιστού στο χαμηλότερο δυνατό σημείο και με το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της χώρας να προκύπτει σχεδόν αποκλειστικά από το άθροισμα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, τον τζίρο των μεταβιβάσεων ακινήτων και την αξία των εισαγομένων αυτοκινήτων πολυτελείας.

Από το ξεκίνημα αυτής της ιστορίας ήταν απολύτως προφανές, για όσους διέθεταν στοιχειώδη πληροφόρηση και την μέση κρίση του κάθε συνηθισμένου νοικοκύρη οικογενειάρχη, ότι το πρόβλημα της Ελλάδας ήταν πολύ μεγαλύτερο από αυτό που παρουσιαζόταν. Επειδή δεν βρισκόμαστε απλά ενώπιον μιας περιστασιακής κρίσης δανεισμού, που αν ξεπεραστεί θα μας επιτρέψει να συνεχίσουμε ανενόχλητοι τον αμέριμνο βίο μας. Αντιμετωπίζουμε αντίθετα συνθήκες που δεν επιτρέπουν σε καμία περίπτωση την συνέχιση του δανεισμού μας, μια και το κόστος εξυπηρέτησής του έχει πλέον από πολλού ξεπεράσει το ύψος του διαθέσιμου εισοδήματος μας. Τόσο απλά. Υπό τις συνθήκες αυτές είναι επίσης προφανές ότι η κληρονομιά που θα αφήσει πίσω του το ΔΝΤ δεν θα είναι τα 15 ή 20 δισεκατομμύρια που θα μας δανείσει με δήθεν ευνοϊκούς όρους, αλλά οι επώδυνες μεταρρυθμίσεις που θα επιβάλλει στην οικονομική και κοινωνική ζωή. Μεταρρυθμίσεις που θα επιτρέψουν την δημιουργία πλεονασμάτων, τα οποία, για τα επόμενα πολλά χρόνια, θα διατίθενται για την σταδιακή αποπληρωμή της απερισκεψίας του παρελθόντος.

Ας αφήσουμε όμως την ουσία της υπόθεσης και ας περάσουμε στο κυρίως θέμα της ανάρτησης που δεν είναι άλλο από την αξιοπιστία του τύπου και τις ευθύνες του για το κατάντημα της χώρας. Και ας δούμε το ένατο κατά Παπαχελά λάθος της κυβέρνησης. Γράφει λοιπόν ο δημοσιογράφος:

9. Οταν φάνηκε πως οι αγορές στερεύουν, απευθυνθήκαμε στην Ε.Ε. Οταν οι Γερμανοί έδειξαν πόσο σκληροί θα ήταν στους όρους τους, η Ελλάδα άρχισε να απειλεί ότι θα προσφύγει στο ΔΝΤ. Ετσι λοιπόν οι Γερμανοί αποφάσισαν, μαζί με τις αγορές, να μας στείλουν εκεί. Τότε θυμηθήκαμε ότι δεν μας αρέσει το ΔΝΤ και πως δεν είναι σωστό για την Ευρώπη να μπλέξει στα πόδια της το ΔΝΤ.

Το ένατο αμάρτημα ήταν ο τσαμπουκάς. Η αυθάδεια του μαθητή μπροστά στον πανίσχυρο δάσκαλο. Η κουτοπονηριά του μικροαπατεώνα απέναντι στον αυστηρό στυλοβάτη του ηθικού νόμου. Η απειλή του κλέφτη που έχει το θράσος να ζητάει τα ρέστα. Πολύ σωστά όλα αυτά.

Ας γυρίσουμε όμως δύο περίπου μήνες πριν. Στην 10η Φεβρουαρίου. Τότε που ο ίδιος σοφός δημοσιογράφος συμβούλευε από καθέδρας τον πρωθυπουργό για τις επόμενες κινήσεις του στην διεθνή σκακιέρα. Και τον συμβούλευε να είναι τολμηρός και ευρηματικός. Να μην διστάσει, προκειμένου να παγιδεύσει τους εχθρούς μας, να κάνει ακόμη και το πιο Βαθύ Μακροβούτι. Έγραφε λοιπόν τότε ο παντογνώστης ...

Η Ε.Ε. δεν το έχει ξανακάνει, δεν έχει ιδέα πώς οργανώνεται πρακτικά μια τέτοια λύση, αλλά θεωρεί ζήτημα τιμής να μην αφήσει ένα μέλος της Ευρωζώνης να πάει στο ΔΝΤ. Οταν ο πρωθυπουργός τηλεφώνησε στον επικεφαλής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν προ καιρού, υπήρξε ανησυχία στο Παρίσι και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Η Ε.Ε. τα είχε ήδη κάνει «θάλασσα» στη Λεττονία, με αποτέλεσμα να κληθεί το ΔΝΤ και κανείς δεν θέλει να επαναληφθεί το ίδιο τώρα.

Ο κ. Παπανδρέου, όμως, θα θέσει ένα εύλογο ερώτημα στους συνομιλητές του σήμερα στο Παρίσι και αύριο στις Βρυξέλλες: «Μου ράψατε ένα πολύ στενό κοστούμι δημοσιονομικής πειθαρχίας, το οποίο ίσως να είναι και λίγο πιο στενό από αυτό που θα μου έραβε το ΔΝΤ. Βλέπω το “μαστίγιο”, δεν βλέπω όμως το “καρότο”. Αφού σας αποδείξω ότι μπορώ να εφαρμόσω αυτά που υποσχέθηκα, θα πρέπει και εσείς να δείξετε στις αγορές ότι θα φέρετε τα χρήματα στο τραπέζι». Αν μάλιστα ήθελε να κλιμακώσει τη διαπραγμάτευση θα μπορούσε ενδεχομένως ακόμη και να απειλήσει με προσφυγή στο ΔΝΤ. Ο κ. Στρος Καν επιθυμεί διακαώς, όσο δεν γίνεται, να δοκιμασθεί στην περίπτωση της Ελλάδος το νέο «πιο πολιτικά και κοινωνικά ευαίσθητο μοντέλο διάσωσης.

... και συμβούλευε τον κ. Παπανδρέου, αν αντέχει, αν τολμά, να κλιμακώσει την διαπραγμάτευση και να απειλήσει ενδεχομένως ακόμη και με προσφυγή στο ΔΝΤ. Κάτι που, όπως προκύπτει από την εμβριθή ανάλυση, θα βύθιζε στα τάρταρα την γερμανική αξιοπρέπεια. Και θα έκανε την κ. Μέρκελ να σέρνεται στα πόδια της Ελλάδας παρακαλώντας την να μην υποβάλλει τον αθώο γερμανικό λαό σε αυτήν την απάνθρωπη, την αβάσταχτη δοκιμασία. Σήμερα ο αναμάρτητος Παπαχελάς, ο αυστηρός εισαγγελέας, ο βαθύς κριτής των πολιτικών μας πραγμάτων, θεωρεί την δική πρόταση του ως ένα από το δέκα θανάσιμα αμαρτήματα για τα οποία ο πρωθυπουργός οφείλει να απολογηθεί.

Υποτίθεται πως ο κ. Παπαχελάς ενημερώνει και διαμορφώνει την κοινή γνώμη. Στην πραγματικότητα, όμως, όπως κάθε καλός εγχώριος αεριτζής μεταπράτης, ψάχνει, δύο φορές την εβδομάδα, να βρει τις 500 λέξεις που θα γεμίσουν τον χώρο που του διαθέτει η εφημερίδα και θα δικαιολογήσουν τον παχυλό μισθό του. Ακολουθώντας το ένστικτό του, που του λέει πως η πολιτική ζωή της χώρας είναι μια χαρούμενη οπερέτα και πως αυτός ο υπέροχος λαός, στον οποίο με τόση περιωπή απευθύνεται, διαθέτει ευμετάβλητη διάθεση, ανεξάντλητη ροπή στην μυθοπλασία και εξαιρετικά ασθενή μνήμη.

Ο κ. Παπαχελάς, από την υψηλή του έδρα, κατακεραυνώνει κάθε βδομάδα τους ανεύθυνους πολιτικούς, τους διεφθαρμένους δημοσίους υπαλλήλους, τους κακούς επιχειρηματίες, τους αδιάφορους πολίτες. Και τους συμβουλεύει για το πώς πρέπει να αλλάξουν τον κακό τους τρόπο. Χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι και αυτός ο ίδιος, όταν δημοσιογραφεί, το κάνει μοιραία με τον τρόπο των υπολοίπων. Τον μοναδικό τρόπο που διαθέτει αυτή η χώρα.

Tweet