-Αυτό κ. Σανιδά το είδατε;

Πριν από λίγες μέρες έπεσε τυχαία στα χέρια μου ένα μάλλον μέτριο μυθιστόρημα* που εκδόθηκε σχετικά πρόσφατα. Η υπόθεση και η πλοκή είχαν περιορισμένο ενδιαφέρον. Εκτός από ένα σημείο που όλως τυχαίως αγγίζει την ζοφερή μας επικαιρότητα και ομολογουμένως αξίζει να προσεχθεί.

Για να μην μακρηγορούμε, πρόκειται για μια σκηνή στην οποία ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας μας, ευρισκόμενος στην Μονή Βατοπεδίου, γίνεται τυχαία μάρτυρας μιας σπαρταριστής συνομιλίας μεταξύ ενός μοναχού (λέγε με Αρσένιο) και κάποιων υψηλών προσώπων, που, εξ όσων φαίνεται, ανήκουν στον στενό κύκλο των συνεργατών του αγίου αναχωρητού. Ας δούμε λοιπόν την αφήγηση:

Κάθισα σ' έναν ξύλινο πάγκο αντίκρυ σε μια μισάνοιχτη πόρτα, πίσω από την οποία κάποιος μιλούσε στο τηλέφωνο. Η συνομιλία του τράβηξε την προσοχή μου όταν τον κάλεσαν σε μια δεύτερη γραμμή και τον άκουσα να απαντά:

-Πάρε με λίγο αργότερα, τώρα μιλάω με τον υπουργό.

Ποιόν υπουργό; Δεν έμαθα. Του ζήτησε ένα ραντεβού για τον ηγούμενο της μονής.

-Καλό θα ήταν να παρευρεθεί και η υπουργός Εξωτερικών στην συνάντηση σας. Θέλεις να την ειδοποιήσω εγώ ή προτιμάς να το κάνεις εσύ;

Ανέλαβε τελικά να την ειδοποιήσει ο ίδιος. Κατόπιν κάλεσε έναν γνωστό εφοπλιστή.
... ... ... ...

Μίλησε τελικά και μ΄ένα δικηγόρο για κάποιο κτήμα που ανήκει στο μοναστήρι και το οποίο διεκδικεί το ελληνικό δημόσιο.

-Τι το χρειάζονται οι κύριοι του δημοσίου αφού είναι ανίκανοι να το εκμεταλλευτούν. Αυτοί είναι αγράμματοι, στερούνται παντελώς επιχειρηματικού πνεύματος, δεν έχουν ιδέα από μάνατζμεντ. Ορισμένες από τις εκτάσεις που απαλλοτρίωσε ο Βενιζέλος παρέμειναν ανεκμετάλλευτες, είναι παρατημένες στην τύχη τους. Δεν πρόκειται να παραχωρήσουμε ούτε σπιθαμή από την γη που μας κληροδότησαν οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου.
... ... ... ... ...

Ο άνθρωπος πίσω από την πόρτα εξακολουθούσε ωστόσο να αγορεύει:

-Ο καλύτερος τρόπος να απαλλαγούμε από την απειλή των απαλλοτριώσεων είναι να πουλήσουμε τα κτήματα μας και να αγοράσουμε ακίνητα στα κεντρικότερα σημεία των πόλεων!!!!!!!!


Η συνομιλία χρονολογείται πολύ εύκολα. Το βιβλίο εκδόθηκε μόλις το 2007 και σύμφωνα με το περιεχόμενο του, το άθλιο υποκείμενο που παριστάνει τον ορθόδοξο μοναχό, αναφέρεται στην επίμαχη τηλεφωνική συνδιάλεξή του σε γυναίκα υπουργό των Εξωτερικών. Αυτό για όσους αμφιβάλλουν για τον χρόνο κατά τον οποίο στήθηκε η κεντρική φάση της απάτης και επιχειρούν να επιμερίσουν εξ ίσου τις όποιες ευθύνες τόσο στην ρουσοπουλική όσο και στην προγενέστερη πασοκική διοίκηση.

Γιατί το σοβαρό μέρος του σκανδάλου δεν είναι η αρχική αναγνώριση της κυριότητας της μονής πάνω στην λίμνη και τα υπόλοιπα δασικά και αγροτικά ακίνητα. Αντίθετα τον πυρήνα του εγκλήματος συνιστά η αρπακολλατζίδικη και με συνοπτικές διαδικασίες μετατροπή των γαιών αυτών σε λαχταριστά και άμεσα ρευστοποιήσιμα αστικά φιλέτα. Που εκτός από το ιδιότυπο "ξέπλυμα του κινδύνου των απαλλοτριώσεων" εξυπηρέτησε, σύμφωνα με όλα όσα μέχρι στιγμής γνωρίζουμε, και την παράνομη αύξηση της περιουσίας του μοναστηριού, μέσω της υποτίμησης της αξίας των δημόσιων ακινήτων και των "περίεργων" διαδοχικών επιστροφών και νέων μεταβιβάσεων.

Προσέξτε επίσης ότι, σύμφωνα με την αναπάντεχη μαρτυρία, η αρχική σκέψη του δαιμόνιου μοναχού ήταν η εν γένει αναζήτηση στην αγορά πελατών για τα ύδατα, τις παραλιμνίες εκτάσεων και τα χορτολιβαδικά, με απώτερο σκοπό την αγορά νέων που δεν θα επιδέχοντο αμφισβητήσεις και απαλλοτριωτικούς κινδύνους. Αλλά που να βρεί κανείς τόσο μεγάλα κορόϊδα στην εποχή μας. Όταν μάλιστα τα τεφαρίκια που πουλά έχουν ήδη από το 1996 τεθεί εκτός συναλλαγών με την υπαγωγή τους στο πρόγραμμα Natura. Εκτός; Εκτός και εάν απευθυνθεί στο κράτος. Που είναι στοργικό, μεγαλόθυμο και διαθέτει Ρουσόπουλους με δοκιμασμένες στον χρόνο και στέρεες πνευματικές σχέσεις με την μονή. Και επιπλέον διαθέτει και ζουμερά, ζουμερότατα ακίνητα προς άμεση ανταλλαγή. Προκύπτει λοιπόν ότι ως κομβικό σημείο στην εξέλιξη της υπερκομπίνας θα πρέπει να θεωρηθεί ο χρόνος υπουργοποίησης της Ντόρας.

Λέτε να διαθέτει τόσο ζωηρή και νοσηρή φαντασία ο συγγραφέας; Ή υπήρξε στ' αλήθεια μάρτυρας αυτής της τόσο αποκαλυπτικής συνδιάλεξης; Προσωπικά πιστεύω το δεύτερο. Και με όλο το θάρρος που μου δίνει η στενή μου σχέση με τον κ. Σανιδά, τον ακοίμητο αυτό φρουρό της νομιμότητας και της συνταγματικής τάξης, του προτείνω να συμπεριλάβει τον Βασίλη Αλεξάκη στην λίστα των βασικών του μαρτύρων.



*Πρόκειται για το μυθιστόρημα "μ.Χ.," του Βασίλη Αλεξάκη - Εκδόσεις Εξάντα

Tweet

-Κρίμα κ. Σανιδά. Μάλλον θα χάσουμε.

Η ανοησία και η έλλειψη έστω και στοιχειώδους σχεδιασμού, της κυβέρνησης των μυστικών δημοσκοπήσεων και των κυλιόμενων ερευνών της κοινής γνώμης, θριάμβευσαν για μια ακόμη φορά. Έτσι, ενώ θα μπορούσε να εκμεταλλευθεί την μοναδική ευκαιρία και μέσω του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης να αποδώσει στους ομοφυλόφιλους συμπολίτες μας τα αυτονόητα αστικά δικαιώματα που τους ανήκουν, -κλείνοντας το ζήτημα μια και καλή για το ορατό μέλλον-, δεν τόλμησε για μια ακόμη φορά να αντιπαρατεθεί με τον λαϊκιστικό σκοταδισμό του Άνθιμου και των κάθε λογής γραφικών ελληνορθόδοξων θαμώνων των τηλεπαραθύρων. Τώρα το κακό έγινε. Το πρόβλημα ήταν υπαρκτό και δεν θα μπορούσε παρά να αναδυθεί από την άλλη, την πολύ σοβαρότερη πλευρά του. Η ομοφυλοφιλική κοινότητα έχοντας χάσει το έλασσον διεκδικεί πλέον δυναμικά, και μάλλον με πολλές ελπίδες να το κατακτήσει μεσοπρόθεσμα, το δικαίωμα στο μείζον. Αντί για την άχρωμη πράξη του συμβολαιογράφου απαιτεί την επίσημη ευλογία του δημάρχου.

Εν όψει των τελευταίων ραγδαίων εξελίξεων, που καθορίστηκαν εν πολλοίς από την αποφασιστική στάση του δημάρχου της Τήλου, ο νομικός κόσμος της χώρας φαίνεται σαν να πιάστηκε σε βαθύ ύπνο και αντιδρά μουδιασμένος και, εμφανέστατα, με έλλειψη φαντασίας και έμπνευσης. Για τον πολιτικό κόσμο δεν μπορούμε να μιλάμε. Αυτός θα αφυπνισθεί πολύ αργότερα, όταν οι θεούσες ψηφοφόροι που παίρνουν γραμμή από τα κυριακάτικα κηρύγματα από άμβωνος στρέψουν την προσοχή τους σε άλλα, σημαντικότερα θέματα της επικαιρότητας. Οι απόψεις λοιπόν τριών καθηγητών της νομικής που δημοσιεύονται στο σημερινό ΒΗΜΑ (04/06/08/) έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Ο κ. Γ. Παπαδημητρίου φαίνεται να σκέπτεται λογικότερα και περισσότερο πολιτικά από όλους. Έτσι χωρίς να κρίνει το νόμιμο ή μη της τέλεσης γάμου μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου προτείνει ευθέως την μοναδική αποτελεσματική οδό διαφυγής, που δεν είναι άλλη από την άμεση επέκταση του συμφώνου ελεύθερης διαβίωσης και στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Κάτι που θα έπρεπε να έχει γίνει ήδη από την αρχή.

Αντίθετα τόσο ο κ. Κ. Χρυσόγονος, όσο και ο τέως πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Μ. Σταθόπουλος, εξαντλούν τις παρεμβάσεις τους σε αυτονόητα και μάλλον παιδαριώδη νομικά επιχειρήματα για να καταδείξουν ότι, παρά το κενό που προκύπτει από την γραμματική ερμηνεία του νόμου, η βούληση του νομοθέτη, -που εννοεί πέραν κάθε αμφιβολίας ως γάμο την ένωση μόνο δύο ατόμων διαφορετικού φύλου-, δεν είναι σε καμία περίπτωση δυνατόν να παρανοηθεί. Άρα οι γάμοι που έχουν ήδη τελεσθεί είναι άνευ ετέρου ανυπόστατοι και άκυροι. Πιο συγκεκριμένα, λέει μεταξύ άλλων ο κ. Σταθόπουλος:

"Ο νόμος δεν προβλέπει ρητά, ούτε πριν από το 1982 ούτε και μετά, ότι προϋπόθεση του γάμου είναι η ετερότητα του φύλου. Ωστόσο δεν μπορούμε να ερμηνεύουμε τον νόμο μόνο κατά το γράμμα του αλλά και κατά το πνεύμα του νομοθέτη, ο οποίος εννοούσε καθαρά άνδρα και γυναίκα. Αυτό είναι το ισχύον δίκαιο."

Τα παραπάνω συμπεράσματα είναι τόσο αυτονόητα που για να καταλήξει κανείς σε αυτά δεν χρειάζεται να είναι καθηγητής της νομικής. Δεν χρειάζεται καν να είναι απλός δικηγόρος. Είναι όμως αυτές οι κοινοτοπίες η αναμενόμενη συνεισφορά της πνευματικής ηγεσίας του τόπου στον ορισμό και την επίλυση ενός τόσο σημαντικού πολιτικού και κοινωνικού (και όχι τόσο νομικού) προβλήματος; Μάλλον όχι.
Ο κ. Σταθόπουλος βέβαια δεν λέει ψέματα και η διατύπωση που χρησιμοποιεί δεν είναι λανθασμένη. Πλην όμως μας λέει μόνον την μισή αλήθεια.

Για να βοηθηθούμε ας ρίξουμε μια ματιά στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (απόφαση 43546/02 της 22ας Ιανουαρίου 2008 - Ε.Β. κατά Γαλλίας). Απόφαση που καταδικάζει την Γαλλική Δημοκρατία επειδή στέρησε από ομοφυλόφιλη Γαλλίδα εκπαιδευτικό την διοικητική έγκριση για την υιοθεσία ανηλίκου.
Στην υπόθεση αυτή οι δικαστές έκριναν με βάση την Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών η οποία συντάχθηκε ήδη από το 1950 και όπως είναι φυσικό, αν λάβει κανείς υπ΄ όψιν του τα ήθη, τις ανάγκες και τους προβληματισμούς εκείνης της εποχής, δεν περιέχει καμία πρόβλεψη σχετική τόσο με τους γάμους μεταξύ ομοφυλοφίλων όσο και με τις υιοθεσίες παιδιών εκ μέρους τους. Από την ερμηνεία όμως αυτής της Σύμβασης οι δικαστές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Γαλλική Δημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις της και παραβίασε τα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα της υπηκόου της. Και αυτό διότι, όπως κρίθηκε σε αυτό το τόσο υψηλό επίπεδο, η Σύμβαση, όπως και κάθε άλλο κανονιστικό κείμενο παρόμοιας εμβέλειας, δεν είναι ένα στατικό νομοθέτημα αλλά, αντίθετα, ένας ζωντανός οργανισμός που πρέπει να ερμηνεύεται και να εφαρμόζεται με βάση τις διαρκώς εξελισσόμενες ανάγκες της καθημερινότητας.

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ο κ. Σταθόπουλος μας προτρέπει να τραβήξουμε τα μάτια από την γραμματική ερμηνεία του νόμου και να αναλογισθούμε τους σκοπούς του νομοθέτη της περασμένης γενεάς κοιτάζοντας μακρυά στο παρελθόν.

Οι δικαστές της ΕΣΔΑ λένε και αυτοί να παραμερίσουμε τις γραμματικές ερμηνείες. Με μόνη την διαφορά ότι μας προτείνουν να το κάνουμε για να μπορέσουμε να στρέψουμε το βλέμμα προς το μέλλον. Και να διαγνώσουμε εκεί τις πρωτόγνωρες ανάγκες και προκλήσεις που θα μας οδηγήσουν σε νέες αναγνώσεις των παλιών κειμένων.

Οι κύριοι καθηγητές δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει, -ή το κατάλαβαν αλλά αρνούνται να το αποδεχθούν και προσπαθούν να ξορκίσουν το κακό και να διατηρήσουν ακμαίο το ηθικό των ελληνόψυχων ιθαγενών-, ότι πλέον το ζήτημα προσωρινά μόνον και για λογους αμιγώς δικονομικής φύσεως ανήκει στο πεδίο αρμοδιότητος της ελληνικής δικαιοσύνης (την οποία μάλλον ως απειλή επικαλούνται). Γιατί αυτοί που θα κληθούν να λάβουν τις τελικές αποφάσεις θα είναι οι δικαστές της ΕΣΔΑ, στο γραφικό Στρασβούργο. Που είναι μεν κοντά αλλά ταυτόχρονα και αρκετά μακρυά, ώστε να μην ακούγονται μέχρι εκεί οι κραυγές του Άνθιμου και των ζηλωτών μοναχών. Αλλά και οι ικεσίες των πολιτικών μας που τόσο φοβούνται τις ευθύνες και τόσο απεχθάνονται τις πάσης φύσεως καυτές πατάτες. Και η απόφαση της ΕΣΔΑ είναι μάλλον γνωστή από τώρα.

Για άλλη μια φορά λοιπόν μια σοβαρή μεταρρύθμιση, που θα έπρεπε να είχε προκύψει ως φυσικό αποτέλεσμα ζύμωσης, ωρίμανσης και εξέλιξης της κοινωνίας, θα εισαχθεί στην χώρα ως καταναγκαστικός και, κυρίως, ακατανόητος στους πολλούς, εκσυγχρονισμός. Που ως τέτοιος αντί να μας φέρνει πιο κοντά στους υπόλοιπους λαούς με τους οποίους αποφασίσαμε να συμπορευθούμε, θα διευρύνει περισσότερο την ψυχική απόσταση και το τεράστιο πολιτισμικό χάσμα που ήδη μας χωρίζει.

Οι καθυστερημένες και κοντόφθαλμες εγχώριες ελίτ δεν έχουν προφανώς κατανοήσει ότι τα ζητήματα που απασχολούν τις κάθε είδους μειονότητες των κοινωνιών της δύσης έχουν από καιρό ταξινομηθεί στην σφαίρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και ως τέτοια βρίσκονται πολύ ψηλά. Σχεδόν στην κορυφή της ατζέντας στην οποία εγγράφονται τα ζητήματα εξαιρετικού ενδιαφέροντος. Επιπλέον το άθλιο σύστημα των πελατειακών σχέσεων, που συντηρείται με εγκληματική ευθύνη των φαύλων πολιτικών μας και συνδέει τους έλληνες πολίτες με το κράτος και τις δομές του, δεν επιτρέπει στους τελευταίους να αποκτήσουν σαφή αίσθηση της έννοιας του δικαιώματος, με τρόπο που θα τους βοηθήσει να κατανοήσουν καλύτερα την πολυπλοκότητα του κόσμου και να αποκτήσουν την απαραίτητη ανοχή και κατανόηση που αποτελεί προϋπόθεση για μια ομαλή και παραγωγική συμβίωση. Έτσι η ελληνική κοινωνία παραδέρνει χωρίς πυξίδα μέσα σε ένα απέραντο θεσμικό κενό αναπαράγοντας και αναμασώντας τις φθηνές και αυθαίρετες ηθικολογικές της κοινοτοπίες.

Τέλος δεν είναι λιγότερο σημαντικό να τονίσουμε ότι η Ελλάδα πρέπει επιτέλους να πάψει να αντιμετωπίζει τις διεθνείς συνθήκες στις οποίες συμμετέχει με την λογική και την νοοτροπία της ξιπασμένης μαντάμ Σουσούς, που αισθάνεται περήφανη με την μεγαλοπρεπή είσοδό της σε κάθε νέο κοσμικό σαλόνι. Οι πρόσφατες εξελίξεις που αφορούν την συμφωνία του Κιότο για την μείωση των ατμοσφαιρικών ρύπων είναι ιδιαίτερα ενδεικτικές για τον τρόπο με τον οποίο το ελληνικό κράτος αντιλαμβάνεται τις υποχρεώσεις του και τιμά την υπογραφή του. Οι συμφωνίες που συνάπτει η χώρα είναι για να εφαρμόζονται πλήρως και με συνέπεια και δεν είναι σκόπιμο και λογικό να παραβιάζονται επιλεκτικά όταν δεν αρέσουν στον μητροπολίτη Άνθιμο, στον νομάρχη Ψωμιάδη ή στον βουλευτή Γκιουλέκα, που, ειδικά ο τελευταίος, πριν αποφασίσει για την τήρηση τους, αλλά και για άλλα προβλήματα και προκλήσεις της σύγχρονης εποχής, αφουγκράζεται τα ιερά τουφέκια των εθνικών μας αγώνων και συμβουλεύεται με δακρυσμένα μάτια τις σεπτές εικόνες των ηρωϊκών μακεδονομάχων.

Tweet

-Το μετέωρο πολιτικό βήμα του κ. Σανιδά

"Θα πρέπει να γίνει συνείδηση όλων ότι ο τελικός κριτής της νομιμότητας, της προάσπισης όλων των δικαιωμάτων των πολιτών και της διατήρησης του κράτους δικαίου είναι η δικαστική λειτουργία. Νόσφιση ή προσπάθεια νοσφίσεως από οποιοδήποτε άτομο ή άλλο όργανο εξουσίας εμπίπτουσας στο πεδίο της δικαστικής λειτουργίας, όχι μόνον δεν είναι νοητή αλλά αντίκειται ευθέως στο Σύνταγμα. "

Αυτά δήλωσε ο σεβαστός εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Σανιδάς, την Κυριακή που μας πέρασε στην Γενική Συνέλευση της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος. Υπερασπιζόμενος την αυστηρή προστασία του Συντάγματος μέσω της πλήρους κατάλυσής του. Θα μου πείτε, είναι λανθασμένες οι παραπάνω διαπιστώσεις; Ασφαλώς και όχι. Είναι ορθότατες. Ε τότε! Που βρίσκεται η απάτη;

Μα είναι προφανές! Στο γεγονός ότι αυτός που επιχειρεί την νόσφιση εξουσίας, αυτός δηλαδή που καταλύει το Σύνταγμα, έχοντας σκοπό δήθεν να το προστατεύσει, δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ο οποίος συνειδητά, ταυτίζοντας τον σκοπό με το μέσον, ανατρέπει πλήρως την έννοια του κράτους δικαίου, που υποτίθεται ότι θέλει να υπηρετήσει, και μας επιστρέφει στην μακρινή προ γαλλικής επαναστάσεως εποχή.

Ο κ. Σανιδάς εκκινεί από την κατά βάση ορθή παραδοχή σύμφωνα με την οποία η λειτουργία των συστημάτων καταγραφής και παρακολούθησης που διαθέτει η ελληνική αστυνομία υπηρετεί την δημόσια ασφάλεια και υπό την έννοια αυτή το δημόσιο συμφέρον. Ο κ. εισαγγελέας, όμως, εξετάζει το ζήτημα αυτό μονοδιάστατα, αρνούμενος ακόμη και τον παραμικρό υπαινιγμό σύμφωνα με τον οποίο είναι πολύ πιθανόν το δικαίωμα των πολιτών στην ασφάλεια να συγκρούεται με άλλο εξίσου ισχυρά προστατευόμενο έννομο αγαθό των ιδίων. Που στην περίπτωση που συζητάμε δεν είναι άλλο από την προστασία της προσωπικής τους ζωής. Στο σημείο αυτό δημιουργείται η πρώτη σύγχυση. Ο ανώτατος δικαστής έχει ήδη βρεί ποιό είναι το σωστό. Έχει δηλαδή προσδιορίσει τον αγαθό σκοπό, αποφεύγοντας όμως να διατρέξει όλο το φάσμα της συνταγματικής έννομης τάξης και να προχωρήσει στις απαραίτητες σταθμίσεις.

Στην συνέχεια ο κ. Σανιδάς προχωρά με ένα ασυγχώρητο νομικό άλμα. Επιχειρώντας με πρωτότυπο, και ασφαλώς παράνομο τρόπο, να εξασφαλίσει ακλόνητα αποδεικτικά στοιχεία για τις μελλοντικές ποινικές δίκες που ενδεχομένως θα διενεργήσει, -με κατηγορουμένους τους δράστες των υποθετικών επεισοδίων-, ξεχνά πολύ εύκολα ότι από νομικής απόψεως είναι άλλο πράγμα οι ενέργειες της διοίκησης που στοχεύουν στην καταπολέμηση του εγκλήματος και άλλο πράγμα το έγκλημα αυτό καθευατό. Και ότι, σύμφωνα πάντα με το Σύνταγμα, κάθε φορέας δραστηριότητας διαθέτει το προνόμιο να δικάζεται από τον φυσικό δικαστή που του έχει ορίσει ο νόμος. Ξεχνά εν προκειμένω ότι ενώ οι εγκληματικές πράξεις δικάζονται από την ποινική δικαιοσύνη, -ανώτατος λειτουργός της οποίας είναι και ο ίδιος-, οι ενέργειες της διοίκησης έχουν τοποθετηθεί από τον νομοθέτη σε ριζικά διαφορετικό επίπεδο. Και, σύμφωνα με ρητή απαίτησή του, κρίνονται αποκλειστικά από την διοικητική δικαιοσύνη. Της οποίας την ανώτατη εποπτεία δεν διαθέτει ο Άρειος Πάγος αλλά το Συμβούλιο της Επικρατείας. Ένα άλλο ανεξάρτητο Ανώτατο Δικαστήριο του οποίου οι αρμοδιότητες δεν συναντώνται σε κανένα επίπεδο με αυτές του κ. Σανιδά.

Έτσι η νόσφιση εξουσίας για την οποία είναι υπόλογος ο κ. Σανιδάς είναι πολλαπλή. Αφενός επειδή οικειοποιήθηκε παράνομα το δικαίωμα να αποφανθεί ο ίδιος σχετικά με την νομιμότητα μιας διοικητικής πράξης (διότι ας μην κρυβόμαστε, με απόφαση ισοδυναμεί η "γνωμοδότηση" του και εν πλήρη επιγνώσει ως τέτοια την εξέδωσε) και με τον τρόπο αυτό παραβίασε τις σαφείς διαχωριστικές γραμμές που έχει θεσπίσει ο συντακτικός νομοθέτης μεταξύ της ποινικής και της διοικητικής δικαιοσύνης. Και αφετέρου διότι, εν τοις πράγμασι, και κατά παράβαση κάθε έννοιας αρμοδιότητας, εξέδωσε λάθρα μια οιονεί διοικητική πράξη, με την οποία κατ΄ ουσίαν διέταξε την (σε κάθε περίπτωση προθυμότατη) ελληνική αστυνομία να θέσει σε λειτουργία το επίμαχο σύστημα παρακολούθησης των δημοσίων χώρων.

Είναι φανερό ότι ο περί ου ο λόγος ανώτατος δικαστής αποφάσισε να εγκαταλείψει το πεδίο της αρμοδιότητας του και να παίξει το παιχνίδι της κυβέρνησης διασχίζοντας πλησίστιος τον ποταμό προς στην όχθη της πολιτικής. Το παιχνίδι μιας κυβέρνησης που αφού πέρασε μια "γονιμη" 5ετια στην αντιπολίτευση, ζητώντας με φανατική επιμονή την ίδρυση δεκάδων ανεξάρτητων αρχών με αρμοδιότητες επί παντός επιστητού, τώρα προσπαθεί για ιδιοτελείς λόγους να τις καταργήσει. Μια και θεωρεί πλέον ότι αποτελούν ανάχωμα στην καθεστωτική της λογική.

Ο κ. Σανιδάς δεν ενήργησε ως δικαστής. Απλά, ως αναλώσιμος εντολοδόχος της εκτελεστικής εξουσίας, έθεσε το υψηλό κύρος της περίζηλης θέσης του, -κύρος που ανήκει περισσότερο στον θεσμό που εκπροσωπεί και πολύ λιγότερο στον πρόσωπο του-, στην υπηρεσία της φθηνής πολιτικής. Και απευθύνθηκε ως κοινός δημαγωγός στους ανυποψίαστους αφελείς πολίτες που φοβούνται για την ασφάλεια του αυτοκινήτου τους. Χωρίς να αντιλαμβάνονται οι δυστυχείς ότι ο μόνος τρόπος που μπορεί να εξασφαλίσει αποτελεσματικά τον ήσυχο ύπνο των ανίσχυρων δεν είναι άλλος από αυτήν την ίδια την περιφρούρηση των θεσμών και της νομιμότητας.

Tweet