-Καβάλα! Περήφανα καβάλα στην καμπούρα του γείτονα!

... Ἐμεῖς ὡς Ἐκκλησία συχνά ἀντιλαμβανόμεθα ὅτι πολλά περιμένετε ἀπό μᾶς. Κι ἔχουμε κάθε διάθεση νά συμπαρασταθοῦμε. Ἤδη πρός αὐτήν τήν κατεύθυνση κινούμεθα. Παρά ταῦτα σᾶς ὀφείλουμε μιά ἐξήγηση τοῦ τί μᾶς δυσκολεύει σέ μία ἀπροκάλυπτη ὑποστήριξη τῶν μεταμοσχεύσεων. Γιά κάτι τέτοιο ἔχουμε καί λόγους ἐνδοεκκλησιαστικούς, ἀλλά καί λόγους κοινωνικούς. Σέ αὐτούς τούς λόγους ὀφείλεται τό ὅτι συχνά συστελλόμεθα καί ἐκφράζουμε ἐπιφυλάξεις ...

... Ἐπί τοῦ παρόντος ἀνοιχτά συμπαριστάμεθα στή δωρεά τῶν διδύμων ὀργάνων καί τῶν ἱστῶν (κερατοειδοῦς, δέρματος, μυελοῦ ὀστῶν κ.λπ) πιστεύοντας ὅτι σύντομα θά εἴμαστε καί στήν εὐχάριστη θέση νά προχωρήσουμε περισσότερο ...

... Ἐμεῖς τίς μεταμοσχεύσεις τίς καταλαβαίνουμε μόνον μέσα ἀπό τήν ἀγάπη, τήν ἀνιδιοτέλεια τόν σεβασμό, τήν ἀνωτερότητα, τήν ἀκεραιότητα. Γιά τόν λόγο αὐτόν, ἡ Ἐκκλησία ζητάει ἠθικές, νομικές καί πρακτικές ἐγγυήσεις ὅτι οἱ μεταμοσχεύσεις τελικά δέν θά παρατείνουν μόνον ζωές ἀλλά θά σώζουν ψυχές ...

Απόσπασμα από την ομιλία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλου στα εγκαίνια του Κέντρου Βιοϊατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας

(περισσότερες λεπτομέρειες στην επίσημη ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Ελλάδας)

*****************************************************

ιε'. Μεγάλη καταισχύνη εστί τω προεστώτι, να παρακαλεί τον Θεόν, να δώσει τω υποτακτικώ αυτού εκείνο το χάρισμα, το οποίον δεν έχει αυτός ο ίδιος. Και δια τούτο πρέπει να αποκτήσει αυτός όλας τας χάριτας. Και τότε δύναται να έχει παρρησίαν ευπρόσωπον, να δέεται του Θεού να τας χορηγήσει και τη συνοδία του.

κγ'. Όσω βλέπει ο προεστώς ότι τον ευλαβούνται οι μοναχοί και οι κοσμικοί, και πιστεύουσι τοις λόγοις του, και φυλάττουσι τας παραινέσεις του, τοσω περισσοτέρως χρεωστεί να φυλάττει κάλλιον και ακριβέστερον τον εαυτόν του καθ' όλα τα πράγματα, τα οποία λέγει και ποιεί. Θεωρών πως πάντες οι μοναχοί και λαϊκοί τον βλέπουσιν ως αρχέτυπον και αγίαν εικόνα, και τύπον της αρετής, και της θεοφιλούς καταστάσεως, και κρίνουσι τους λόγους και τας πράξεις του, ως θείους νόμους, και πράγματα άγια, και τα τιμώσι και τα φυλάττουσιν απαρασάλευτα. Διότι αν εκτραπεί ολίγον τι και αμελήσει ψυχραίνονται άπαντες και βλάπτονται.

μθ'. Πρόσεχε να μη γίνεσαι ακριβής εξεταστής των μικροτάτων σφαλμάτων, ούτε τόσον πολλά αυστηρός κριτής εις αυτά, ώστε να τα κανονίζεις βαρύτατα και αυστηρότατα. Διότι αν δεν συγκαταβαίνεις με μετριότητα και διακριση, δεν γίνεσαι όμοιος του Χριστού εις την επιείκειαν, ούτε δύνασαι να φέρεις αυτώ καρπόν πολλαπλάσιον και λιπαρόν.

π'. ... Διότι δεν πρέπει πάντοτε ο Προεστώς να κρίνει το δίκαιον, αλλά να πολιτεύεται κατά την των κρινομένων γνώσιν και διάκρισιν, και να συγκαταβαίνει τοις αγνώστοις ένεκα της αγνωσίας των, και να τους καταδικάζει ολιγώτερον, τους δε γνωστικούς περισσότερον. Διότι ο γνωστικός δεν πρέπει να συνερίζεται τω αγνώστω, αλλά να τον υποφέρει δια την αγάπην του Χριστού, όστις υπομένει όλους ημάς δια την ευσπλαχνίαν του.


Κλίμαξ. Λόγος ΛΑ'. Προς τον Ποιμένα
Του Οσίου Πατρός ημών Ιωάννου του Σιναΐτου.

Tweet

-Τα θύματα της ορφάνιας

Η πλήρης απώλεια της αίσθησης του γελοίου.

Η ανάγκη αυτών των ανθρώπων να γίνονται αρεστοί, -ασφαλώς με όποιον τρόπο και με όποια εργαλεία διαθέτει ο καθένας-, και η βαθειά υποταγή της ύπαρξης τους στην σκοπιμότητα της διατήρησης τους στην σκηνή, έχει αλλοιώσει ολοκληρωτικά την φύση τους και τους έχει αποστερήσει από κάθε δυνατότητα λογικής σκέψης.
Υπό αυτήν την έννοια είναι μάταιο να αναρωτηθούμε εάν πραγματικά πιστεύουν ή όχι αυτό που λένε. Για τον απλούστατο λόγο ότι, από την στιγμή που δεν είναι σε θέση να σκέφτονται, δεν είναι και σε θέση να πιστεύουν. Η κολακεία είναι ο μόνος τρόπος μέσω του οποίου μπορούν να αντιληφθούν την επικοινωνία τους με τους άλλους. Οι δε αντιδράσεις τους είναι πάντοτε μηχανικές. Όπως οι αντιδράσεις της αμοιβάδας στα ερεθίσματα που δέχεται από το περιβάλλον.

Στο σημείο αυτό πρέπει να γίνει μια χρήσιμη παρατήρηση. Τα υποκείμενα αυτά έχουν την δυνατότητα να συνεχίζουν να υπάρχουν με τον τρόπο αυτό, επειδή, υπό τις παρούσες συνθήκες της απόλυτης απουσίας του λόγου, (λόγου ως reason, Vernunft), κανείς από αυτούς που τους επιλέγουν δεν είναι επίσης σε θέση να έχει άλλες, άλλου είδους, απαιτήσεις.

Οι λίγοι εχέφρονες που έχουν απομείνει, αυτοί που μπορούν ακόμη να αντιληφθούν την θλιβερή πραγματικότητα, είτε συντάσσονται από σκοπιμότητα είτε σιωπούν συνειδητά φοβούμενοι την σύγκρουση τους με το κυρίαρχο ρεύμα. Ή ακόμη και επειδή θεωρούν ότι κάθε τέτοια σύγκρουση θα ήταν ατελέσφορη και μάταιη.
Έτσι το κύμα των πολλών γίνεται σαρωτικό και κάθε αντίθετη σε αυτό κίνηση, (δεν μπορούμε να μιλάμε για άποψη για τον απλούστατο λόγο ότι η αντιπαράθεση του λόγου με τό ά-λογο μπορεί να είναι μόνον αντιπαράθεση ισχύος που καταλήγει στην εξαφάνιση του ενός από τα δύο μέρη), είτε καταδικάζεται ως αιρετική είτε, στην χειρότερη περίπτωση, εξουδετερώνεται ως γραφική.

Τι όμορφη εικόνα!!!

Ο επί της παιδείας πρώτος έλλην αναζητεί τον πατέρα ιεράρχη!!! Την ίδια την ενσάρκωση της συνείδησης του Έθνους!!! Να μας βλέπει, όλους και μαζί, λέει βαθιά συγκινημένος πάνω στην σκηνή!!!

Ο επί της υγείας πρώτος έλλην, η φιλόκαλος, η ευλαβής, η φιλακόλουθος αυτή χριστιανική ψυχή, βιώνει οδυνηρά την τραγική στέρηση και νοσταλγεί τις προς ώρας χαμένες ευχαριστιακές απολαύσεις!!!

Και λίγο πιο πέρα νάσου και ο άγιος Ζακύνθου στο προσκέφαλο του μακαριοτάτου, πλημμυρισμένος από αισθήματα ανεξικακίας και ανθρωπιάς!!! Αυτός, ο Χρυσόστομος, ο μέχρι χθές σκληρός και ανυποχώρητος αντίπαλος. Έφθασε μάλιστα και στάθηκε πρώτος από όλους δίπλα στο κρεβάτι του πόνου!!!

Και εκεί έξω να παρακολουθεί μαγεμένος και συνεπαρμένος ένας στερημένος από πραγματικές αξίες και οράματα λαός, που για τό λόγο αυτό διψάει για μεγάλες ιδεες και συγκινήσεις και δέχεται με ανακούφιση και ευγνωμοσύνη κάθε φθηνό υποκατάστατο. Με αποτέλεσμα να βυθίζεται όλο και περισσότερο στην ευτέλεια και να μειώνει όλο και περισσότερο τα όρια των απαιτήσεων του.

Μιλάμε πλέον για καθολική ηλιθιοποίηση της χώρας.

Tweet

-Βίοι Αγίων και Δικαιικά Συστήματα

(εις ανάμνησιν της αυτοκάθαρσης της εκκλησίας που διενεργήθηκε πριν από έναν περίπου χρόνο, αμιγώς με πρωτοβουλία του δεσπότου και πατρός ημών αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Χριστόδουλου - σημ. λόγω της αποτελεσματικότητας των μηχανισμών η διαδικασία ολοκληρώθηκε επιτυχώς εντός 7 ημερών, όπως ακριβώς και η δημιουργία του κόσμου στον οποίο ζουμε)

Είναι σαφές ότι η λογική του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. κ. Χριστόδουλου προσομοιάζει με την λογική που διέπει την λειτουργία του Αγγλοσαξωνικού δικαιικού συστήματος. Στο σύστημα αυτό σκοπός της δικαιοσύνης, -και συναφώς αποστολή του δικαστή-, δεν είναι η αναζήτηση αυτής καθεαυτής της αλήθειας αλλά η ανάδειξη, εκ των διαδίκων, αυτού που θα κατορθώσει να παρουσιάσει πληρέστερα και πειστικότερα τις απόψεις και τα στοιχεία του.

Αντίθετα, στο ηπειρωτικό δίκαιο, -και κύρια σε αυτό της Γερμανίας που διακρίνεται για τον ιδεαλισμό του-, ο ουσιώδης σκοπός της δίκης είναι η, κατά το δυνατόν, πληρέστερη αναζήτηση αυτής της ίδιας της αλήθειας, η οποία, όπως είναι φυσικό, μπορεί καμιά φορά να απέχει ουσιωδώς από την απατηλή εικόνα που επιχειρούν να παρουσιάσουν στην διαδικασία τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα.

Η ειδοποιός διαφορά είναι σαφής, αφού, το ένα σύστημα αναδεικνύει και επιβραβεύει την ικανότητα και την καπατσοσύνη, -άρα και την αποτελεσματικότητα με υλικούς, επίγειους και προσωρινούς όρους-, σε αντίθεση με το άλλο, που θέλει πρωτίστως να προστατεύσει την πλανώμενη στο σύμπαν αιώνια ιδέα που εκ των πραγμάτων διαθέτει απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη κανονιστική ισχύ στην ζωή των θνητών.

Βεβαίως, είναι αυτονόητο ότι, ενώ το πρώτο σύστημα μπορεί να λειτουργήσει με ικανή αποτελεσματικότητα και χωρίς την έντονη συμμετοχή του δικαστή, το δεύτερο δεν είναι δυνατόν να είναι αποδοτικό όταν ο ίδιος ο κριτής δεν συμμερίζεται τις θεμελιώδεις αρχές του. Κοινώς δηλαδή όταν ο δικαστής δεν πιστεύει στην αποστολή του και ως εκ τούτου βαριέται να ακούει τις ιστορίες και τους καημούς του κάθε μαλάκα. Διότι το ένα φέρνει το άλλο, δεδομένου ότι, εάν δεν πιστεύεις στην υπερβατική φύση του δικαίου είναι φυσικό να αντιμετωπίζεις τους διαδίκους ως αλληλοσπαραζόμενες κατίνες, -που ας κερδίσει η καλύτερη και η πιο καπάτσα-, και όχι ως φορείς και ενσαρκώσεις πνεύματος και ιερών ιδεών.

Θα περίμενε κανείς ότι, λόγω της αντιορθολογιστικής και αμιγώς πνευματικής φύσεως του λειτουργήματος που φαίνεται να ασκεί ο εν λόγω χονδρός κύριος, η λογική του θα προσέγγιζε περισσότερο αυτήν του δεύτερου εκ των δύο παραπάνω συστημάτων. Αλίμονον όμως. Ας κρύψωμεν, λέει, προς το παρόν όσα μπορούμε και ας ελπίσουμε ότι ο αντίδικος καθεύδει.

Η τακτική αυτή μπορεί να αποδώσει αρκούντως ενώπιον κακού αντιδίκου. Πλην όμως, σε αντίθετη περίπτωση, η σταδιακή αποκάλυψις του πραγματικού προσώπου σου από επιτήδειο Δημοσιογράφο Μάκη, ή ακόμη ακόμη και από άλλον ομογάλακτον σου πλην ιδιοτελή άγιο, εκτός του φυσιολογικού και ανάλογου των αποκαλυπτομένων αδικημάτων κολασμού μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα και τον δυσανάλογα μεγαλύτερου μεγέθους εξευτελισμό και διασυρμό που συνήθως υφίσταται ένας κοινός και μιαρός ψεύτης. Διότι οι ευθαρσώς και γενναίως ομολογούντες λωποδύτες μπορεί μεν να μην κατορθώνουν να αποφύγουν την δικαία ποινή, αλλά σε κάθε περίπτωση αποχωρούν της αιθούσης του δικαστηρίου με την κεφαλήν υψηλά και με χρήσιμο εφόδιο την συμπάθεια και την κατανόηση που δικαιούται ο κάθε γενναίος και σοβαρός μετανοημένος ατυχήσας.

Ως παράπλευρο συμπέρασμα από τα παραπάνω προκύπτει και το γεγονός ότι, όπως όλο το άθλιο σινάφι του, έτσι και ο χονδρός δεν πιστεύει ντιπ στον Θεό. Διότι εάν πίστευε θα φοβόταν τουλάχιστον την δική του φοβερά δικαιοσύνη. Ασχέτως αν, για τους δικούς του ανόητους λόγους, περιφρονεί την ανθρώπινη.

Συμπέρασμα: ο χονδρός θέλει μόνον να είναι αρχηγός και να του φιλάνε το χέρι

Υστερόγραφο: Σύμφωνα με την είδηση ο διατελών εν αργία μητροπολίτης Αττικής κ.κ. Παντελεήμων καταδικάστηκε σε 8ετή κάθειρξη για υπεξαίρεση ποσών ιδιαιτέρως μεγάλου ύψους. Από πηγές της αρχιεπισκοπής έγινε γνωστό ότι η ηγεσία της εκκλησίας δεν θα εγείρει ζήτημα και δεν θα παραπέμψει τον εν λόγω κοινό απατεώνα σε εκκλησιαστικό δικαστήριο πριν από την έκδοση της απόφασης του εφετείου καί ενδεχομένως και του Αρείου Πάγου (εάν φυσικά ο εκπεσών επίσκοπος οδηγήσει και εκεί την υπόθεση)!!!. Ο πατήρ ημών φαίνεται να λησμονεί ότι ο καλός κύριος Παντελεήμων δεν προστατεύεται πλέον από κανένα τεκμήριο αθωότητας και ότι σε κάθε περίπτωση η αξιολόγηση του φρονήματος του κλήρου από τους πιστούς δεν σχετίζεται με κανέναν τρόπο με τις διατάξεις του κοινού ποινικού δικαίου και της οικείας δικονομίας.

Tweet