"Τώρα τα καταλάβαμε όλα καταλάβαμε / Τη δύναμή μας και για τούτο μιλώ "

κραυγή δεκάτη πέμπτη ( από τη συλλογή "κραυγές της νύχτας" )

Μιλώ με σπασμένη φωνή δεν εκλιπαρώ
Τον οίκτο σας μέσα μου μιλούν χιλιάδες στόματα
Που κάποτε φώναζαν οργισμένα στον ήλιο
Μια γενιά που έψελνε τα δικαιώματά της
Κουνώντας λάβαρα πανηγυριού σειώντας σπαθιά
Γράφοντας στίχους εξαίσιους μιας πρώτης νεότητας
Ποτίζοντας τα σπαρτά με περίσσιο αίμα
Μικρά παιδιά που αφέθηκαν στο έλεος τ’ ουρανού

Η γενιά μου ήταν μια αστραπή που πνίγηκε
Η βροντή της η γενιά μου καταδιώχτηκε
Σα ληστής σύρθηκε στο συρματόπλεγμα
Μοίρασε σαν αντίδωρο τη ζωή και το θάνατο
Οι άνθρωποι της γενιάς μου δεν πεθαίναν
Στα νοσοκομεία κραυγάζαν έξαλλοι στα εκτελεστικά
Αποσπάσματα τα χέρια τους ήταν μαγνήτες
Τρώγαν πικρό ψωμί καπνίζαν φημερίδες
Ζητώντας ευλαβικά μια θέση σ’ αυτήν τη γη.

Όπου κι αν στάθηκαν οι σκιές τους ριζώναν
Άδικα προσπαθείτε δε θα ξεριζωθούν ποτέ
Θα προβάλλουν μπροστά στα τρομαγμένα σας μάτια
Τώρα τα καταλάβαμε όλα καταλάβαμε
Τη δύναμή μας και για τούτο μιλώ
Με σπασμένη φωνή που κλαίει
Κάθε φορά στη θύμησή τους.

            Κλείτος Κύρου

"...τρέχεις κυνηγημένος για το σπίτι εκεί κλείνεις πόρτες κλείνεις παράθυρα κλείνεις τ' αυτιά και το στόμα σου..."

η εποχή των σπηλαίων (Κλείτος Κύρου)
μμ

 "Three spheres" M.C. Escher,

Ξαφνικά διαπιστώνεις πως απόμεινες μόνος
Απαριθμείς τους φίλους σου πόσοι πεθάναν
Πόσοι αποτραβηγμένοι στα σπίτια τους άλλοι
Χαμένοι στην καθημερινή τύρβη πιασμένοι
Στη μέγγενη σηκώνουν τα χέρια νιώθεις πια
Την ανάγκη να ξαναπροσφύγεις στην ποίηση
Που απαρνήθηκες πριν τόσα χρόνια να σε δονήσει
Πάλι το γνώριμο σπαρτάρισμα των λέξεων μέσα
Στο αίμα σου πριν ξεχυθούν για το παιχνίδι
Των συναρμολογήσεων τώρα που βρίσκεσαι
Πάνω κι έξω απ' τα πάθη τώρα που οι πόλεις
Γίνονται κάθε μέρα όλο και πιο απάνθρωπες
Άγρια θηρία κυκλοφορούν στους δρόμους ο αέρας

Σάπιος τρέχεις κυνηγημένος για το σπίτι
Εκεί κλείνεις πόρτες κλείνεις παράθυρα κλείνεις
Τ' αυτιά και το στόμα σου φοράς την προβιά
Και στρώνεσαι όλη νύχτα στο παιχνίδι της μνήμης

Ποίημα αφιερωμένο στο χθεσινό "πεινασμένο" επισκέπτη 

"..για ένα ταξίδι αξέχαστο, ας πούμε, με το α/π Αγγέλικα"

προσδοκίες (γενικώς)

ξξ

 

Οι μεγάλες μας τελείωσαν. Ογκώδεις και μεγαλοπρεπείς λαχάνιασαν στη διαδρομή και ξέμειναν πίσω. Υπάρχουν μόνο σαν θολές αναμνήσεις  νεανικών χρόνων-ίσως να θυμίζουν και το ομώνυμο βιβλίο του Ντίκενς της ίδιας μάλλον εποχής.
Μέχρι εκεί, τίποτε περισσότερο.

Ζούμε πια μόνο με τις μικρές μας προσδοκίες, τις καθημερινές. Ανακατεμένες με "απροσδοκίες" κατά Δημουλά και τις ματαιοδοξίες μας, μας συντηρούν. Είναι όμορφο να περιμένεις κάτι.

Ένα καινούργιο " ταξίδι αξέχαστο, με το α/π Αγγέλικα" όπως λέει ο ποιητής, ας πούμε...

Η επιστροφή που καρτερούσαμε (Κλείτος Κύρου)

Η επιστροφή που καρτερούσαμε ναυάγησε.
Κάποια άνοιξη θα 'ρχόμασταν γυμνοί κι ωραίοι σαν τη μέρα
που γεννήθηκες.
Η φωνή μας θα ηχούσε στρωτή κι επίπεδη σαν τους κάμπους
που σου ιστορούσα.
Μα τώρα δεν βλέπω την άψη σου έτσι που κρύφτηκες μες
στις αμυγδαλιές.
Τα μάτια σου ματωμένα κοχύλια που νοστάλγησαν τον άλλο
βυθό.
Οι αυτοκινητάμαξες οδύρονται τα δειλινά το κλάμα τους πως
να καταλαγιάσει
Άνθρωποι ανεβοκατεβαίνουν στους δρόμους τα χαμίνια
σιγοσφυρίζουν στις γωνιές
χειρονομίες μετέωρες συσπάσεις πονεμένες στα στρατιωτικά
νοσοκομεία
κι έχουμε τόσα πολλά να πούμε τάχατες θα τελειώσουν ποτέ
Για μια παλιά φυγή για μια φωτιά που έσβησε μες στην
καρδιά μου
για ένα ταξίδι αξέχαστο, ας πούμε, με το α/π Αγγέλικα.
Κι υπάρχουν τόσοι τρόποι να σ' αγαπήσω ακόμη.
Μέρες δύσκολες ήλιος αναιμικός κι ο Αδωνις λησμόνησε τα
μονοπάτια.
Τάχα ποιο τ' όφελος κάθε ζωή σημαδεύει το θάνατο της
Κι οι εποχές στριφογυρίζουν αδιάκοπα σαν τη ρουλέτα ενός
καζίνου
Όμως εμείς κάθε μέρα σωπαίνουμε κι οι θριαμβικές ιαχές μας
των περασμένων ημερών αντιλαλούν στους τοίχους που μας
φυλακίζουν.
Κι άσε τους επικριτές να μας αποκαλούν κλειστά βιβλία
Σε ποιον να εξομολογηθούμε τα τόσα μας κρίματα
Τώρα που έχουμε μια πίκρα στην καρδιά
Τώρα που έχουμε μια μεταμέλεια

Κλείτος Κύρου από τη συλλογή: Εν όλω - Συγκομιδη: 1943-1997)

σύνδεσμοι:

"Απροσδοκίες".  Κική Δημουλά 

Μεγάλες προσδοκίες. (παρουσίαση του έργου από την ομάδα : Θαλής και φίλοι)

Κλείτος Κύρου: Η άλλη εκδοχή της ποίησης της ήττας του Γ. Καραμπελιά ('Αρδην τ.47)

Α/π Αιγαίον & Α/π Αγγέλικα:

Ήταν δίδυμα πλοία. Εξωτερικά ήταν όμοια με μόνη διαφορά το χρώμα. Το ένα είχε βαμμένο το σκάφος μαύρο και το άλλο λευκό. Ήταν Καναδικής προέλευσης και έλεγαν ότι εταξίδευαν πριν έλθουν στην Ελλάδα στις Καναδικές λίμνες. Ήταν μεγάλα πλοία, περί τους 5000 τόνους, καλοτάξιδα και ταχύπλοα. Είχαν μία προπέλα που την κινούσε μία παλινδρομική μηχανή με τέσσερεις διαβαθμίσεις. Μία πολύ υψηλή τσιμινιέρα τους έδινε μεγαλοπρέπεια. Η τεράστια βεράντα και οι πολύ μεγάλοι διάδρομοί τους τα έκαναν άνετα για τους επιβάτες. Οι αίθουσές τους ήταν μεγάλες και ψηλοτάβανες. Είχαν κάθετη πλώρη, γυρτή προς τα πίσω τσιμινιέρα και άλμπουρα, και γενικά είχαν την όμορφη γραμμή των παραδοσιακών ατμοπλοίων. Εκτελούσαν τα δρομολόγια μεταξύ 1950 και 1960.

από τον Κύκλο των Ανδρίων ποιητών