αν πληρώσεις είσαι ελεύθερος...

 να σώσεις το πόδι σου ή να καλέσεις την πυροσβεστική.

"Όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος...":

Στη  φωτογραφία καίγεται το σπίτι του Τζιν Κράνικ στο Τένεσι των ΗΠΑ. Η τοπική ιδιωτική πυροσβεστική δεν έσβησε τη φωτιά επειδή ο Τζιν της χρωστούσε 75 δολάρια! Έτσι τα ευφυολογήματα του είδους : "είσαι ελεύθερος να διαλέξεις αν θα κοιμηθείς σ' ένα παγκάκι του πάρκου ή στο σπίτι σου", που προσπαθούν να αποδομήσουν   τις πολυδιαφημισμένες ελευθερίες του καπιταλισμού,  δείχνουν πολύ συχνά φτωχότερα από την πραγματικότητα. 

Η διεθνής νεοφιλελεύθερη λαίλαπα μετατρέπει ανθρώπινα αγαθά και δικαιώματα σε εμπορικά προϊόντα. Στη χώρα μας ο ακρωτηριασμός  στοιχίζει λιγότερο από ένα ακριβό ορθοπεδικό παπούτσι που ίσως σώσει το πόδι του διαβητικού, μας είπαν.[*] Δεν γνωρίζω το θέμα, αλλά λογιστικά πρέπει να είναι σωστή σκέψη. Στη δε μητρόπολη του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού η αρχή της ανταποδοτικότητας λειτουργεί άψογα:

"Πυροσβέστες στο Τενεσί των ΗΠΑ άφησαν σπίτι να καεί επειδή ο ιδιοκτήτης του δεν είχε πληρώσει την προβλεπόμενη από το νόμο εισφορά στην πυροσβεστική.

Ο Τζιν Κράνικ, που ζούσε σε αγροτική περιοχή στο Τενεσί, κάλεσε στις 29 Σεπτεμβρίου την πυροσβεστική όταν η κατοικία του πήρε φωτιά και κινδύνευσε ο ίδιος και η οικογένεια του.

Η κομητεία όπου συνέβη το περιστατικό δεν έχει δική της πυροσβεστική υπηρεσία, αν και σε μία πόλη της υπάρχει δημοτική πυροσβεστική που καλύπτει τους πολίτες έξω από τα όρια της μόνο αν το ζητήσουν και αν πληρώσουν.

Ωστόσο, στο τηλεφωνικό κέντρο της πυροσβεστικής διαπίστωσαν ότι ο κ.Κράνικ δεν είχε πληρώσει την ετήσια εισφορά των 75 δολαρίων και αρνήθηκαν να επέμβουν για να σβήσουν τη φωτιά. Ο ίδιος παραδέχτηκε ότι το ξέχασε.

Απέρριψαν όμως και την προσφορά του να πληρώσει επί τόπου το ποσό.

Παρά ταύτα, οι πυροσβέστες κατέφτασαν όταν κινδύνεψε η κατοικία του γείτονα του Κράνικ, ο οποίος είχε πληρώσει την εισφορά.

Το αποτέλεσμα ήταν η ολοσχερής καταστροφή της κατοικίας του Κράνικ την οποία οι πυροσβέστες παρακολούθησαν, όπως είπε οι ίδιος, χωρίς να κάνουν τίποτα."

πηγή : ΤΑ ΝΕΑ-online

[*] IKA: Ο ακρωτηριασμός μας κοστίζει λιγότερο!
προϊόντα και πελάτες (από την CYNICAL)

ας αντιδράσουμε, επιτέλους

με οποιονδήποτε τρόπο! 

Ακόμα και με τρόπους που έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικοί.

Ας αντιδράσουμε έστω και αν κόμματα και συνδικάτα δε μας γεμίζουν το μάτι. (Για να μην πω πως τους φοβόμαστε)

Ας αντιδράσουμε ανορθόδοξα έστω.

Αν φερθούμε και καμιά φορά με όχι 'πολιτικά ορθό' τρόπο, δε θα μας χαλάσουν τη 'διαγωγή'.

Το θέμα είναι να βρούμε ένα τρόπο να αντιδράσουμε.

Γιατί το να τους παρακολουθούμε σαν τα πρόβατα έχει αρχίσει να πονάει περισσότερο από τα μέτρα τους. Αν και νομίζω πως ακόμα και τα πρόβατα, αν καταλάβουν πως ο τσοπάνος τους ετοιμάζεται για Πάσχα, κάτι παραπάνω θα κάνουν από μας..

" Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει."

Οι παραπάνω στίχοι είναι του Friedrich Gustav Emil Martin Niemöller (14/1/1892 – 6 /3/ 1984) και λανθασμένα αποδίδονται από πολλούς στον Μπρεχτ.

δολοφονίες στα "διεθνή χωρικά". Να μην τις ξεχάσουμε και αυτές

γιατί ξεχνάμε εύκολα...

Ανθρώπινο είναι, δε λέω.

Όσο εύκολα οργιζόμαστε και ορκιζόμαστε κάτι μεγαλοπρεπή  "ποτέ ξανά", το ίδιο εύκολα ξεχνάμε. 

 Ισραήλ λοιπόν και πάλι. Το κράτος δολοφόνος χτυπά και ξαναχτυπά-το μέρος, ο τόπος, ο τρόπος και τα θύματα αλλάζουν μόνο.

Η φωτογραφία δίπλα είναι από τα κατορθώματα του Ισραηλινού στρατού το χειμώνα του 2008-'09.  Όσο σκληρή είναι για σας, άλλο τόσο είναι και για μένα.

Αλλά τα ξεχάσαμε όλα τόσο γρήγορα που να πάρει...

Ώσπου αυτοί οι τρελοί "ακτιβιστές" ήρθαν να μας βγάλουν από τη μακαριότητα του ελληνοκεντρισμού μας. Διέκοψαν βίαια  την απολαυστική  "Μαντελιάδα" και το χαβαλέ με την eurovision, και μας θύμισαν ξεθωριασμένες εικόνες,  γεμίζοντάς μας με ενοχές που τους αφήσαμε μονάχους.

"Ακτιβιστές"...

Πόσο λίγη δείχνει  η λέξη όταν προσπαθεί  να τα πει όλα γι αυτούς τους ανθρώπους...

Τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε να μην ξεχάσουμε και πάλι.

Οι διεθνείς χωροφύλακες δεν πρόκειται να αντιμετωπίσουν ποτέ το Ισραήλ σαν το Ιρακ ή τη Σερβία. Όταν δεν υποθάλπουν τη δράση του, την ανέχονται ή αδιαφορούν.

Εμείς τουλάχιστον ας θυμόμαστε και όταν θα  σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας πως στη Γάζα, σε μια στενή λωρίδα γης, βρίσκονται στοιβαγμένες δύο εκατομμύρια ψυχές, αποκλεισμένες πρακτικά από τον έξω κόσμο. 

(το ποίημα που ακολουθεί το βρήκα στο "μέρες δωρισμένες" και είναι του Παλαιστίνιου  Ταουφίκ Ζαγιάντ )

Πάνω στον κορμό μιας ελιάς

 Επειδή δεν πλέκω με νήματα (1)

και κάθε μέρα περιμένω ένταλμα συλλήψεως

επειδή το σπίτι μου κάθε μέρα

περιμένει επίσκεψη της αστυνομίας

για έρευνα- σάρωμα,

επειδή δε μπορώ ν' αγοράσω χαρτί

θα χαράξω αυτά που τραβάω

τα μυστικά μου όλα θα χαράξω

πάνω στον κορμό μιας ελιάς

στην αυλή του σπιτιού μου.

Θα χαράξω την ιστορία μου

τις πράξεις της τραγωδίας

τους αναστεναγμούς για τα περβόλια

κι όλα τα αχ πάνω στους τάφους των προγόνων μου.

Θα χαράξω

την κάθε πίκρα που γεύτηκα

την πίκρα που με το 'να δέκατο

απ' τη μελλούμενη ευτυχία θα σβήσει.

Θα χαράξω όλα τα στοιχεία

του κάθε χωραφιού που αρπάχτηκε

του χωριού μου τα σύνορα

τα σπίτια των ανθρώπων που ανατινάχτηκαν

τα δέντρα μου που ξεριζώθηκαν

τα' αγριολούλουδα που πατήθηκαν

τα ονόματα εκείνων που το μάσημα των νεύρων μου το 'κάμαν τέχνη

τα ονόματα των φυλακών

το είδος κάθε χειροπέδης που μου μάγκωσε τα χέρια

τις μορφές των δεσμοφυλάκων

και τις βρισιές

που μού 'ριξαν κατάμουτρα.

Θα χαράξω,

Κάφρου Κάσεμ  (2) δε σε ξεχνώ

Θα χαράξω,

Ντερ Γιασίν (3) ρίζωσε μέσα μου η θύμησή σου.

Θα χαράξω

φτάσαμε στο κορύφωμα της τραγωδίας

μας μάσησε, τη μασήσαμε, μα φτάσαμε.

Όσα μου λέει ο ήλιος θα χαράξω

όσα μου λέει το φεγγάρι

κι όσα λαλεί ο κορυδαλλός που κάθεται

σε τούτο το πηγάδι που οι δικοί του έχουν μισέψει.

Για να θυμούμαι θα χαράξω πάντα

της τραγωδίας όλες τις πράξεις και τις φάσεις

όλης της συμφοράς

πάνω στον κορμό μιας ελιάς

στην αυλή του σπιτιού μου.

(1) Αναφέρεται στην Μαντάμ Λα Φάρζ, η οποία πλέκοντας με τις βελόνες έγραφε τα ονόματα των εχθρών της Γαλλικής επανάστασης του 1789 για να τιμωρηθούν μετά από τη νίκη.

(2) Κάφρου Κάσεμ: Χωριό της Παλαιστίνης. Στις 29 Οκτωβρίου 1956, ημέρα της επίθεσης του Ισραήλ στην Αίγυπτο με τη συμμετοχή της Αγγλίας και της Γαλλίας, ισραηλινή περίπολος σκότωσε 43 παλαιστίνιους, κατοίκους του Κάφρου Κάσεμ, με το πρόσχημα ότι δεν συμμορφώθηκαν με την απαγόρευση της κυκλοφορίας που ανακοινώθηκε μόλις μισή ώρα πριν ισχύσει χρόνος που δεν ήταν αρκετός για να επιστρέψουν οι αγρότες από τα χωράφια τους στο χωριό.

(3) Ντερ Γιασίν: Χωριό της Παλαιστίνης. Στις 9 Απριλίου του 1948 οι σιωνιστές σκότωσαν 254 παλαιστίνιους, κάτοικους του Ντερ Γιασίν. Υπεύθυνος της σφαγής αυτής ήταν ο πρώην "ειρηνοποιός" πρωθυπουργός του Ισραήλ και κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης Μεναχέμ Μπέγκιν.

σύνδεσμοι της ανάρτησης:

• ένα καράβι για τη Γάζα
• ημερολόγιο καταστρώματος (από το tvxs)
• ο εχθρός του εχθρού μου (από τον Ιό της "Ε")
• έπρεπε να το περιμένουμε (από το "βυτίο")
• Ποιήματα από την Παλαιστίνη (από το "μέρες δωρισμένες")

απαντήσεις στα πώς, γιατί και τι της οικονομικής κρίσης, που δεν θα ακούσουμε σε "έγκυρα" ΜΜΕ

επειδή κοντεύουν να μας πείσουν πως υπάρχει μία μόνο απάντηση: η υποταγή.

Ανεξάρτητα με τη συμφωνία ή τη διαφωνία με τα λεγόμενα, η συνέντευξη του Πέτρου Παπακωνσταντίνου στο blog "με αφορμή" έχει το ενδιαφέρον της.

Η απλότητα και η σαφήνεια  που τον χαρακτηρίζει σπανίζει στις αναλύσεις για την οικονομική κρίση, απ' όπου κι αν προέρχονται αυτές. Επιπλέον δίνει πειστικές απαντήσεις από τη θέση της "αντι-συστημικής αριστεράς" σε ερωτήματα που δέχονται εσχάτως φαινομενικά πολύχρωμες, αλλά στην ουσία τους μονοδιάστατες απαντήσεις.

PAPAKONSTANTINOU from blog www.aformi.wordpress.com on Vimeo. 

Πατώντας το πλήκτρο play μετά από λίγα δευτερόλεπτα ξεκινάει το βίντεο. Μεταφέρεστε σε πλήρη οθόνη (full screen) κάνοντας κλικ στο εικονίδιο με τα λευκά βελάκια που βρίσκεται στο κάτω δεξιά μέρος του player. Επιστρέφεται σε κανονική απεικόνιση πατώντας το πλήκτρο escape (Esc)

O Πέτρος Παπακωνσταντίνου γεννήθηκε στην Aθήνα το 1959. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Aθήνας, ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στον Hλεκτρονικό Aυτοματισμό και έγινε διδάκτορας Θεωρητικής Φυσικής. Eργάστηκε ως μεταπτυχιακός υπότροφος-ερευνητής στο Kέντρο Πυρηνικών Eρευνών «Δημόκριτος». Eρευνητικές εργασίες του έχουν δημοσιευτεί σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά, όπως τα Physical Review, Physical Review Letters, Theoretical Chemistry και Physica.Aπό το 1990 ασχολείται επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία. Eργάστηκε στις εφημερίδες Δημοκρατικός Λόγος και Γνώση, στο περιοδικό Ένα ως συντάκτης του πολιτικού, του διεθνούς και του επιστημονικού ρεπορτάζ και στους τηλεοπτικούς σταθμούς STAR και ΣKAΪ ως αρχισυντάκτης ενημερωτικών εκπομπών. Aπό το 1998 εργάζεται στην εφημερίδα H Kαθημερινή ως συντάκτης διεθνών θεμάτων. Έχει πραγματοποιήσει δεκάδες αποστολές στο εξωτερικό, ιδιαίτερα σε χώρες της Eυρώπης και της Mέσης Aνατολής, και έχει παρουσιάσει πλήθος συνεντεύξεων με αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων, προσωπικότητες του πολιτικού και του επιστημονικού κόσμου και ηγέτες εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων. Aρθρογραφεί επίσης στην εβδομαδιαία εφημερίδα Πριν και στο επιστημονικό περιοδικό Oυτοπία.  πηγή: Εκδοτικός οργανισμός Λιβάνη
Βιβλιογραφία
Το χρυσό παραπέτασμα Η εποχή του φόβου Επιστροφή στο μέλλον

(αφιερωμένο στον έκτακτο συνεργάτη των καλωδίων Βου-Φου)

λευκή απεργία, λέει..

δεν είναι και άσχημη ιδέα

Κάποιοι μισθωτοί του δημόσιου τομέα  φαίνεται πως διάλεξαν να κρατήσουν τις αποστάσεις τους από ...πατριωτικές συμπεριφορές σαν και αυτή του "καταζητούμενου" που πρόσφερε στον ΓΑΠ ένα μισθό ή αυτή της  πατριώτισσας  στην  Αυστραλία που πίστωσε τον υπέρ πατρίδος λογαριασμό Πετσάλνικου με τις οικονομίες μιας ζωής. 

Σκέφτηκαν, αφού ρεμάλια μας ανεβάζουν ρεμάλια μας κατεβάζουν, μας χρεώνουν την ευθύνη για ό,τι χρωστάει και δε χρωστάει αυτή η χώρα, και δίνουμε τον οβολό μας με το ζόρι μπας και ξεχρεώσουμε του αγίου ποτέ (το καλώδιο δεν χρησιμοποιεί ποτέ άσεμνες εκφράσεις) γιατί να μη γίνουμε και εμείς λίγο ρεμάλια;

Να το ευχαριστηθούμε  κιόλας, θα σκέφτηκαν οι άνθρωποι...

Λευκή απεργία των υπαλλήλων  τους ανακάλυψαν λοιπόν οι υπουργοί της κυβέρνησης ΔΝΤ, σύμφωνα με το δημοσίευμα του in.gr που ακολουθεί. 

Αλήθεια τι περίμεναν να δούνε οι υπουργοί μας;

Ευτυχείς, από τις περικοπές μισθών και επιδομάτων, υπαλλήλους να συναγωνίζονται αλλήλους στην αύξηση της αποδοτικότητας και της παραγωγικότητας; 

Να τους πούμε βέβαια, για να μην αιφνιδιαστούν και πάλι, πως υπάρχει κάτι πολύ χειρότερο από τη "λευκή απεργία": Η κατά γράμμα τήρηση του Δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα και των κανόνων γενικά. ...  
(μερικοί την έχετε έτοιμη τη γνωστή κακία, ότι στο Δημόσιο έχουν κάθε μέρα λευκή απεργία. Θα διαφωνήσω με τέτοιες γενικεύσεις αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση)

"Σε λευκή απεργία προχωρούν δεκάδες δημόσιοι υπάλληλοι σε διάφορα υπουργεία, αντιδρώντας στις περικοπές μισθών και επιδομάτων. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνουν με δηλώσεις τους και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι, ενώ ο αρμόδιος υπουργός Γ.Ραγκούσης υπενθυμίζει τον Κώδικα Δημοσίων Υπαλλήλων και προειδοποιεί με παραπομπές στο πειθαρχικό.

Από την πλευρά του, ο αρμόδιος υπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Γιάννης Ραγκούσης επιβεβαιώνει ότι υπάρχουν κρούσματα «λευκής απεργίας», αλλά υπενθυμίζει ότι σύμφωνα με τον Κώδικα Δημοσίων Υπαλλήλων όποιος υπάλληλος διαπιστωθεί ότι αδικαιολογήτως δεν ασκεί τα καθήκοντά του θα παραπέμπεται για τα περαιτέρω στο πειθαρχικό.

«Προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τα φαινόμενα με ψυχραιμία και κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε να λειτουργεί η δημόσια διοίκηση» δηλώνει στο Βήμα ο υπουργός Υποδομών Δημήτρης Ρέππας και παραδέχεται ότι ορισμένοι υπάλληλοι έχουν υιοθετήσει πολύ αργούς ρυθμούς στην άσκηση των καθηκόντων τους.

«Ορισμένοι έρχονται στις 10 και φεύγουν στις 3 το απόγευμα, ενώ κανονικά έπρεπε να βρίσκονται στην εργασία τους από τις 7 το πρωί. Ουδείς θέλει να εργασθεί υπερωριακώς» λέει από την πλευρά της η υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Κατερίνα Μπατζελή.

Μεγαλύτερο είναι το πρόβλημα στο υπουργείο Υγείας, καθώς σύμφωνα με την υπουργό Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου οι υπάλληλοι δεν κάνουν λευκή απεργία, αλλά υποβάλλουν κατά δεκάδες αιτήσεις για συνταξιοδότηση. «Το θέμα είναι ότι ανάμεσα σε αυτούς που έχουν υποβάλει αιτήσεις για συνταξιοδότηση συμπεριλαμβάνονται και διευθυντές με πείρα και γνώση του αντικειμένου τους και όταν φεύγουν το κενό είναι δύσκολο να αναπληρωθεί» αναφέρει η υπουργός.

Παράλληλα, στο υπουργείο Εργασίας, όπως βεβαιώνει ο υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος, «οι υπάλληλοι βρίσκονται στα κάγκελα γιατί δεν τους εγκρίνεται η μειωμένη συμμετοχή τους σε επιτροπές». Ακόμη για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια όλοι οι υπάλληλοι του υπουργείου μετείχαν στην απεργία της ΑΔΕΔΥ."

πηγή: in.gr

Το θεϊκό σκιτσάκι είναι από το ""Μεγάλο ρεμάλι" του J. M. Reiser  

σύνδεσμοι της ανάρτησης:

• "μιλάνε για του έθνους ξανά την τιμή" 
• Σε ισχύ ο λογαριασμός Ταμείου στήριξης της Ελλάδας
• Reiser: Με χιούμορ δηλητήριο

“ή δουλεύεις ή απολύεσαι” (ανοιχτή επιστολή εργαζομένου της Marfin)

Η επιστολή που ακολουθεί υπογράφεται από "εργαζόμενο στη Marfin". Η δημοσίευση της δεν επιχειρεί να δώσει συγχωροχάρτι στους φυσικούς αυτουργούς της δολοφονίας. Χωρίς τις μολότωφ δεν θα μιλάγαμε σήμερα για νεκρούς. Όμως τα λαλίστατα σε άλλες περιπτώσεις ΜΜΕ (με ελάχιστες εξαιρέσεις) δε διατύπωσαν  καν απορίες και ερωτηματικά που δημιουργήθηκαν σε όλους μας μετά την τραγική είδηση. 

Είναι δυνατό σε δημόσιο χώρο, που μάλιστα "πήζει" σε ώρες αιχμής, να μην υπάρχει έξοδος κινδύνου;

Γιατί να μείνουν εκτεθειμένοι οι εργαζόμενοι όταν όλοι ξέρουμε πως, καλώς ή κακώς, οι τράπεζες είναι ο πρώτος στόχος των μολότωφ;(και όταν μάλιστα άλλα υποκαταστήματα τραπεζών κατά μήκος της πορείας έκλεισαν)

Όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε για τον εργασιακό μεσαίωνα που επικρατεί στις τράπεζες και η επιστολή δείχνει πειστική, παρά την ανωνυμία της που είναι κατανοητή. Άλλωστε οι εργοδότες των αδικοχαμένων υπαλλήλων έχουν (και με το παραπάνω) τη δυνατότητα να απαντήσουν και στα δικά μας ερωτηματικά και στην επιστολή.

πηγή:http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1163959

 "Νιώθω υποχρέωση απέναντι στους αδικοχαμένους συναδέρφους μου να πω αυτές τις αντικειμενικές αλήθειες. Στέλνω αυτό το μύνημα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλα τα ενημερωτικά sites. Όποιος έχει ακόμα συνείδηση, ας το δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.

  Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα.

● Το συγκεκριμένο κτίριο δε διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας.

● Κανένα κατάστημα της τράπεζας δε διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό.

● Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Mafrin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους.

● Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που λόγω η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του.

● Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρόλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ.Βγενόπουλου.

● Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρόλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Όποιος φύγει να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.

● Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά “ή δουλεύεις ή απολύεσαι”.

● Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρόλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί.

Επιτέλους κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ. Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο."

ΥΓ "Η δημοσίευση της δεν επιχειρεί να δώσει συγχωροχάρτι στους φυσικούς αυτουργούς της δολοφονίας. Χωρίς τις μολότωφ δεν θα μιλάγαμε σήμερα για νεκρούς."
Με όσα ειπώθηκαν και γράφτηκαν, μάλλον χρειάζεται να ξαναγράψω το αυτονόητο αν και είναι στην κορυφή της ανάρτησης. Αλλά και η επιστολή, που στο μεταξύ βρήκε τρόπο να αποδείξει την εγκυρότητά της, χωρίς την αναπαραγωγή στο δίκτυο, θα έμενε στα αζήτητα.
Οι τράπεζες, μάθαμε στο μεταξύ, δεν έχουν υποχρέωση να παίρνουν πιστοποιητικό πυρασφάλειας από την πυροσβεστική. Επιπλέον το κτίριο της τραγωδίας, σαν διατηρητέο, δεν μπορούσε να δεχθεί παρεμβάσεις με τη δημιουργία εξόδων κινδύνου, ρολών κλπ. Η στάση λοιπόν της τράπεζας ήταν νόμιμη άρα (κατά το δόγμα Βουλγαράκη) και ηθική. Νόμιμα επίσης και η μοναδική είσοδος της τράπεζας ήταν κλειστή την ώρα που η πυρκαγιά ήταν ακόμη υπό έλεγχο, όπως λένε αυτοί που έτρεξαν να βοηθήσουν τους εγκλωβισμένους(πηγή: tvxs)

Από εκεί και πέρα με αφορμή όλα αυτά έχει ανοίξει μια μεγάλη και ενδιαφέρουσα συζήτηση. Οι δικές μου σκέψεις είναι ακόμη, και μάλλον θα παραμείνουν σκόρπιες. Όμως λίγη ψυχραιμία παιδιά γιατί κυκλοφόρησαν πολλές ακραίες σκέψεις. Ούτε εργατικό ατύχημα ήταν αλλά ούτε μπορούμε να ενοχοποιούμε μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις με αφορμή τη συμπεριφορά των "μπαχαλάκιδων". 

8/5

σχετικοί σύνδεσμοι:

• "5/5-έξω" από "το  βυτίο"
• "όλα είναι δρόμος" από τον "πιτσιρίκο" (περιέχει και video από την επίσκεψη Βγενόπουλου στο μοιραίο υποκατάστημα)
• "οι αναμνήσεις της αιδούς" από το : "old boy".
•  "Αλήθεια, υπάρχουν ευθύνες Marfin;" από το "Ροΐδη εμμονές"

"...τη θέληση μου που την καταπατήσανε τόσους αιώνες."

 "Τους ύπατους εγώ ανέδειξα στις συνελεύσεις..."
yy

Ένας κόμπος στο λαιμό και μια μαυρίλα μες στην καρδιά της άνοιξης. Τι να γράψεις και τι να πεις αλήθεια αυτές τις μέρες;

Τι να γράψεις γι αυτή την παράξενη Πρωτομαγιά που σε αναμονή προαναγγελθέντων  νέων μέτρων ξαμοληθήκαμε στας εξοχάς;

Η απεργία της ΠΝΟ και των σιδηροδρομικών μας εξόργισαν αλλά δεν μας χάλασαν  την εκδρομούλα μας. Άκου κι αυτοί απεργία πρωτομαγιάτικα. Που ξανακούστηκε;

Την Κυριακή ευτυχείς μάθαμε πως οι κυβερνητικοί διαπραγματευτές κατάφεραν να περισώσουν τους "παραπανίσιους" μισθούς του ιδιωτικού τομέα και να μετατρέψουν σε αναμνηστικά επιδόματα αυτούς του δημοσίου. Εύγε τους λοιπόν. Για αυτό τους εκλέγουμε εξάλλου.

Υπάρχουν και μερικές ακόμα μικρές λεπτομέρειες αλλά δεν βαριέσαι;

Εμάς θα απολύσουν στο κάτω κάτω ;

Μακάριοι επιστρέφουμε στην καθημερινότητα...

Αφού χάσαμε μέχρι και τη λαλιά μας ας αφήσουμε τουλάχιστον τους ποιητές να μιλήσουν για μας:

 απόσπασμα από το "Κατά Σαδδουκαίων"

Πλήθος Σαδδουκαίων
Ρωμαίων υπαλλήλων
μάντεις και αστρονόμοι
(κάποιος Βαλβίλος εξ Εφέσου)
περιστοιχίζουν τον Αυτοκράτορα.
Κραυγές απ’ τον προνάρθηκα του Ναού.
Απ’ τη φατρία των Εβιονιτών κραυγές:
Ο ψευδο-Μάρκελος να παριστάνει το Χριστό.
Διδάσκετε την επανάστασιν κατά του πρίγκηπος
Οι Χριστιανοί να ‘χουνε δούλους Χριστιανούς.
Η αριστοκρατία του Ναού να εκλείψει.
Εγώ απέναντι σας ένας μάρτυρας
η θέληση μου που καταπατήθηκε
τόσους αιώνες.

Τους ύπατους εγώ ανέδειξα στις συνελεύσεις
κι αυτοί κληρονομήσανε τα δικαιώματα
φορέσαν πορφυρούν ατίθασον ένδυμα
σανδάλια μεταξωτά ή πανοπλία
εξακοντίζουν τα βέλη τους εναντίον μου –
η θέληση μου που καταπατήθηκε
τόσους αιώνες.

Τους άλλους απ’ την πέτρα και το τείχος μου
καθώς νερό πηγής τους είχα φέρει
η θρησκεία τους μυστηριώδης δεισιδαιμονία
τ’ άλογα τους απ’ τον κάμπο μου•

δε μου επέτρεψαν να δω τον Αυτοκράτορα
τους υπάτους δεν άφηναν να πλησιάσω
σε μυστικά συμπόσια και ένδοξα
τη θέληση μου που την καταπατήσανε
τόσους αιώνες.

Τώρα κι εγώ υποψιάζομαι
όλο το πλήθος των αυλοκολάκων
όλους τους ταπεινούς γραμματικούς
τους βραβευμένους με χρυσά παράσημα
λεγεωνάριους και στρατηλάτες
υποψιάζομαι τις αυλητρίδες τη γιορτή
όλους τους λόγους και προπόσεις
αυτούς που παριστάνουνε τους εθνικούς
τον πορφυρούν χιτώνα του πρίγκηπος
τους συμβουλάτορες και τους αιρετικούς
υποψιάζομαι συνωμοσία
νύκτα θα ρεύσει πολύ αίμα
νύχτα θα εγκαταστήσουν τη βασιλεία τους
νέοι πρίγκιπες με νέους στέφανους
οι πονηροί ρωμαίοι υπάλληλοι
του Αυτοκράτορος
‘τοιμάζουνε κρυφά να παραδώσουν
να παραδώσουν τα κλειδιά και την
υπόκλιση τους.
Εγώ πάλι μέσα στο πλήθος διακλαδίζομαι
η θέληση μου διακλαδίζεται μέσα στο πλήθος
μαζεύω τους σκόρπιους σπόρους μου
για την καινούργια μακρινή μου ανάσταση

 Μιχάλης Κατσαρός 1953

(για όσους δεν το αναγνώρισαν, το αφισάκι είναι από το τέλος της εξέγερσης του Μάη του '68 και "προτρέπει" σε επιστροφή στην ομαλότητα ) 

"μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή..."

αλλά η Άννα δεν πρέπει να κλάψει, ας οργιστεί επιτέλους...

 κλασικές ιδέες, στίχοι, πίνακες και κλασικές λιτές, φτηνές τροφές ήρθε η ώρα να πάρουν την εκδίκησή τους. "Πατατοφάγοι", πίνακας του Van Gogh

"Όλοι οι Έλληνες, οι άνθρωποι του ενός μισθού, της καθημερινής σκληρής εργασίας, όλοι εκείνοι που δεν κρύβουν τα εισοδήματά τους, είναι έτοιμοι να βοηθήσουν για τη σωτηρία της πατρίδας. Συγκινούμαι ειλικρινά, όταν άνθρωποι του μόχθου με πιάνουν στο δρόμο και μου λένε "για την πατρίδα, και το μισθό μου να θυσιάσω"

 Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου ο Γ΄ έφα.

Το είπε δημοσίως, σε συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, και ανερυθρίαστα. Ξέρει πως έχει για ακροατήριο όλους  εκείνους που άκουσαν πρώτα τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον Ά τον Μεγαλοπρεπή, μετά τον μπαμπά του, ύστερα το Σημίτη, και εσχάτως τον Κωστάκη τον ανιψιό, να λένε (και να κάνουν) τέτοιες παπαριές χωρίς το παραμικρό κόστος.Ύστερα ήρθε ο Όλι Ρεν και μετά ο σοσιαλισμός για να μας πάρει τα μέτρα.Τώρα ο πρωθυπουργός μας ταξιδεύει ανά την Εσπερία για να πείσει τους εταίρους μας να συνεχίσουν να μας δανείζουν αφού πράξαμε τα δέοντα  τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι. Θα επιστρέψει με το χαμόγελο, trade mark της οικογένειας Παπανδρέου, για να μας πει πως τα κατάφερε. Για μας τα κάνει όλα...

Kalo koyragio...

...μας ευχήθηκε φεύγοντας ο πολύς Όλι Ρεν φορώντας το χαμόγελο του βιαστή  την ώρα που ρωτά το θύμα του αν του άρεσε. Άνετος και αυτός. Ξέρει πως εύχεται σε ένα λαό έτοιμο να οργιστεί και να συγκροτήσει πανεθνικό μέτωπο όταν προσβάλλουν την Αφροδίτη της Μήλου αλλά πρόθυμο να εκχωρήσει την ανεξαρτησία του στις Βρυξέλλες και στο ΔΝΤ όταν τον πείσουν πως κινδυνεύει. Την ώρα λοιπόν που οι αποφάσεις για την οικονομική πολιτική απλώς μεταφράζονται από τα Γερμανικά, ή άλλη "βαρβαρική" διάλεκτο, ο "περήφανος λαός μας" κατακεραυνώνει τους "απόγονους των Ναζιστών" που τόλμησαν να μαγαρίσουν τα αγάλματά μας και να γράψουν όλα αυτά που λέγονται και στη χώρα μας. Θυμάται με περηφάνια τα Καλάβρυτα και το Δίστομο αλλά ξεχνάει πως αυτά ήταν κομμάτι μόνο του τιμήματος της ανεξαρτησίας. Τώρα αυτή εκχωρείται στις Βρυξέλλες και αλλαχού μέσα σε ατμόσφαιρα  εθνικής "γαργάρας."

Ο "περήφανος λαός μας" είναι τουλάχιστον συνένοχος-όχι μόνο επειδή ανά επταετία εναλλάσσει στην εξουσία αυτούς που τον οδηγούν από λιτότητα σε λιτότητα και από θυσία σε θυσία χωρίς καμία ορατή έξοδο από τη στενωπό (έτσι την είχε πει ο Α. Παπανδρέου μπαμπάς για όσους το ξέχασαν), αλλά γιατί μετά από όλα αυτά εξακολουθεί να τους πιστεύει και να τσιμπάει στα λεγόμενά τους. Η θεωρία του "οικογενειακού χρέους" που με επιμέλεια φιλοτέχνησαν κυβερνώντες και ΜΜΕ δυστυχώς έχει πείσει την πλειοψηφία. Κατάφεραν να πείσουν πως υπεύθυνοι για το χρέος είναι και όσοι κακοδιαχειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα υποθηκεύοντας  το μέλλον ακόμη  και των εγγονιών μας σε στρατιωτικές δαπάνες, αλλά και αυτός ο άτιμος εφοριακός υπάλληλος που ενώ παίρνει υπέρογκο επίδομα συνεχίζει να λαδώνεται. Συνυπεύθυνοι  για το χρέος είναι οι διεφθαρμένοι αξιωματούχοι και οι καταχραστές δισεκατομμυρίων αλλά και η γριούλα που βρήκε τρόπο να εισπράττει παράνομα τη μυθική σύνταξη των 300 ευρώ που προοριζόταν για το σύντροφο της ζωής της, που στο κάτω κάτω την είχε προπληρώσει με τις εισφορές του ο μακαρίτης. Συνυπεύθυνοι, αλλά οι πρώτοι δεν ανησυχούν μήπως κάποιος τους υποχρεώσει να επιστρέψουν τα κλοπιμαία και τους δείξει την πόρτα του εισαγγελέα, ενώ η συμπαθής γριούλα κάθε που τσεπώνει τα 3οο τρέμει στην ιδέα πως αν την ανακαλύψουν θα τα πληρώσει όλα αναδρομικά και θα γίνει ρόμπα και στη γειτονιά. Τώρα σαν μια ωραία οικογένεια και μέσα σε μια ωραία ατμόσφαιρα εθνικής ανάτασης (έχουμε πόλεμο είπε τις προάλλες ο ΓΑΠ-μην το γελάς μωρό μου, θα πρόσθετε ο Τζιμάκος) μας καλούν να πληρώσουμε όχι μισά- μισά αλλά σχεδόν όλα εμείς.

Δε φταίει λοιπόν το ζαβό το ριζικό μας ούτε ο θεός που μας μισεί. 

Εμείς τους ψηφίσαμε, τους ανεχόμαστε και τους παρακολουθούμε άβουλοι να μας τα κόβουν, προβάλλοντας σαν άλλοθι για την παραίτησή μας την  αδυναμία πολιτικών και συνδικαλιστικών σχηματισμών να μας εμπνεύσουν. Δείχνουμε σαν κυρίως υπεύθυνη την  επίσημη αριστερά, που είναι ανατρεπτική μονάχα στα λόγια, χωρίς να καταλαβαίνουμε πως είναι σαν να δείχνουμε τη μούρη μας σε καθρέφτη. Κλείνουμε τις ειδήσεις, για να μη ψυχοπλακωνόμαστε μετρώντας απώλειες εισοδημάτων και κατακτήσεων και βυθιζόμαστε στην ασφάλεια του καναπέ, για να χαλαρώσουμε και να ξεχαστούμε με μια ταινία για όλη την οικογένεια, έναν καλό αγώνα, ή απολαμβάνοντας το πόνημα της κυρίας Τζούλιας Αλεξανδράτου που φροντίσαμε να εξαντλήσουμε σε μερικές ώρες, δείχνοντας πόσο αντάξιοι είμαστε αυτών που μας κυβερνούν.

Όσοι λίγοι εξακολουθούμε να αντιδρούμε (από συνήθεια και ένστικτο περισσότερο) είμαστε, λέει, κολλημένοι και επιπλέον υποχρεωμένοι να απαντήσουμε στην ερώτηση: 

-"Αφού αν δεν γίνουν αυτά δε θα μας δανείσει κανείς. Τι να κάνουμε;" 

Λες και όλοι όσοι εξεγέρθηκαν με επιτυχία στο παρελθόν (και για να έχουμε εμείς αυτά που τώρα μας κόβουν , διάολε) είχαν, πριν ή μετά, απαντήσεις σε τέτοιες ερωτήσεις...

Σε τι μεσαίωνα γυρίσαμε πάλι βρε συντρόφια; Γυρίσαμε, δε μας γύρισαν, και αυτό είναι το γαμώ το στην υπόθεση. Σίγουρα  θα τον αφήσουμε πίσω μας και αυτόν και τους μανδαρίνους του, αλλά πότε; Αλλά είμαστε εμείς οι γιοί και οι εγγονοί των αγωνιστών της αντίστασης στα αλήθεια;  Ελπίζω  πως τους ξεγέλασε η εικόνα αφασίας που έχουμε και  υπολόγισαν  λάθος τα όρια ανοχής μας. Γιατί η  θέση μας δεν είναι στον πίνακα των πατατοφάγων της αρχής, ούτε στον παράπλευρο του Edvard Munch που μας περιορίζει σε μια κραυγή. 

Προσωπικά προσδοκώ μια εξέγερση  αόμματη, μαυροφορεμένη και ως εκ τούτου σκληρή.

Ίδωμεν...

O Θάνος Μικρούτσικος ξεκινά και τα Υπόγεια Ρεύματα ολοκληρώνουν το επίκαιρο " Άννα μην κλαις" του πρώτου. Το γκρουπ σε πρόσφατη συνέντευξη ρωτήθηκε πόσο μπορούν  να "μιλήσουν" σήμερα στίχοι του Μπέρλοτ Μπρεχτ γραμμένοι το 1935 και έδωσε πληρωμένη απάντηση πως το "θα γυρέψουμε βερεσέ απ' τον μπακάλη" θα μπορούσε να γραφτεί και το 2010. Μια χαρά τους την είπαν-εμείς να δούμε τώρα...

Στίχοι: Bertolt Brecht
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας

Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους, και πάλι
(Άννα μην κλαις)
θα γυρέψουμε βερεσέ απ' τον μπακάλη.

Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή
(Άννα μην κλαις)
στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί

Μιλάνε για νίκες που το μέλλον θα φέρει
(Άννα μην κλαις)
Εμένα δε με βάζουν στο χέρι.

Ο στρατός ξεκινά
(Άννα μην κλαις)
Σαν γυρίσω ξανά
θ' ακολουθώ άλλες σημαίες.
Ο στρατός ξεκινά

 

Ο Νταλί και ο Μπελ (ο Παντελής Μπουκάλας γράφει με αφορμή την ...επίθεση του Focus)

και ο Σαλβαντόρ Νταλί "παραποίησε"  την Αφροδίτη της Μήλου, μας θυμίζει ο Παντελής Μπουκάλας...

"Κι αν οι Γερμανοί παραγωγοί του περιοδικού «Φόκους» είχαν επιλέξει για το εξώφυλλό τους την κατά Σαλβαντόρ Νταλί παραλλαγή της Αφροδίτης της Μήλου (με το σώμα της θεάς να αναλύεται σε συρτάρια), και σημείωναν απλώς ότι τα συρτάρια αυτά, σαν μεταφορά του ελληνικού κρατικού κορβανά, είναι άδεια, μολονότι πολύ ρευστό πέρασε από μέσα τους, δανεικό και δικό μας, του ιδρώτα μας, πώς θα αντιδρούσαμε; Πώς θα αντιδρούσαν προπάντων οι πολιτικοί μας, ορισμένοι από τους οποίους (ξανα) βρήκαν σαν ευκολότερη λύση απ’ όλες τη ναρκισσιστική πατριωτικολογία και την αχαλίνωτη συνωμοσιολογία, παραβλέποντας ότι η ελευθερία του Τύπου πρέπει να γίνεται σεβαστή κυρίως όταν μας ενοχλεί; Μήπως και στα δικά μας μέρη δεν περιποιούμαστε κάποιες ξένες χώρες ή λαούς προσβλητικά, σεξιστικά ή και ρατσιστικά, δηλαδή με τις μεθόδους και τον τρόπο για τα οποία καταγγέλλουμε τώρα τους Γερμανούς; Ακόμα και με τον Νταλί θα κυριεύονταν (ή θα έδειχναν στην τηλεόραση ότι κυριεύτηκαν) από ηθικοεθνικό πανικό, όπως τώρα, που αντιμετωπίζουν μια παραποίηση της Αφροδίτης προσβλητική και για τους ίδιους τους επινοητές της λες και πρόκειται για τα δικά μας «σκίτσα του Μωάμεθ»;

Μονάχα τη Βαυαροκρατία, μονάχα την τριανδρία του Αρμανσπεργκ, του Μάουρερ και του Χάιντεκ δεν θυμήθηκαν οι ξιφουλκήσαντες, για να τη βάλουν κι αυτή στη ζυγαριά και να απαιτήσουν επανόρθωση. Και μέσα στον θυμό τους (κι αφού, όπως λογικά μπορεί να υποθέσει κανείς, είπαν ιδιωτικά όσα απέφυγαν δημοσίως, για «Γερμαναράδες», «ναζήδες» και «εγγονούς των ναζήδων»), βιάστηκαν να βάλουν στη ζυγαριά ό, τι ξεπερνάει κάθε ζύγι και μέτρημα, ό, τι είναι άπρεπο και αστόχαστο να ζυγιστεί και να μετρηθεί με τους όρους της αγοράς: το Δίστομο, τα Καλάβρυτα, τις βαθιές πληγές της μνήμης και της Ιστορίας. Να τιμάμε τους νεκρούς μας, μ’ αυτό είμαστε χρεωμένοι, όχι να τους τιμολογούμε.

«Εμείς τα τελευταία σαράντα χρόνια πήραμε δύο Νομπέλ Λογοτεχνίας. Αυτοί, μια χώρα 85 εκατομμυρίων, τι έχουν να επιδείξουν;» δήλωσε, θυμωμένος επίσης, ο πρόεδρος της Βουλής Φίλιππος Πετσάλνικος, επιλέγοντας άλλη ζυγαριά αυτός, του πολιτισμού· και κρατώντας την στο χέρι του κάλεσε τον Γερμανό πρέσβη για να τον επιτιμήσει και, πιθανόν, να του υπενθυμίσει πως «όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες, αυτοί ζούσαν ακόμα σε σπηλιές». Αν η λογοτεχνική μαεστρία ζυγιζόταν ασφαλώς με το Νομπέλ, τότε θα οδηγούμασταν στο βλακώδες συμπέρασμα ότι ο Τζόις, ο Προυστ, ο Μπρεχτ, ο Καβάφης, ο Καζαντζάκης, ο Μούζιλ, ο Μπόρχες, ο Πεσόα, ο Τσέλαν ήταν μέτριοι ή και κακοί υπηρέτες των Μουσών, ενώ ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, που βραβεύτηκε από τη Σουηδική Ακαδημία το 1953, υπήρξε ένας θαυμάσιος λογοτέχνης. Αλλά κι αν η «αξιοσύνη στα έθνη», για να θυμηθούμε τον Παλαμά, μετριόταν με τα Νομπέλ, τότε ο κ. Πετσάλνικος σαν γερμανοσπουδαγμένος, έπρεπε να θυμάται ότι, στα χρόνια των δύο δικών μας Νομπέλ, τα γερμανικά ήταν τέσσερα, με τη Νέλι Ζαχς, τον Χάινριχ Μπελ, τον Γκίντερ Γκρας και, μόλις πέρυσι, τη Χέρτα Μίλερ. Δηλαδή;"

(δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή 26/02/'10)

Το έργο της εικόνας, για το οποίο υπάρχει και αναφορά στο κείμενο, είναι " Η Αφροδίτη της Μήλου" του Salvador Dali.

σχετικοί σύνδεσμοι:

• 2000 χρόνια παρακμή-το άρθρο του Focus μεταφρασμένο (από το οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία)
• Το Focus μας έθιξε. Ανατρίχιασα... (από το Ροΐδη εμμονές )  
• Το μεσαίο δάχτυλο της Αφροδίτης (του Νίκου Σαραντάκου) 
  

κι εγώ " Έλλην εγεννήθην", αλλά...

τη γιαγιά μου τη λέγανε για χρόνια "τουρκάλα"

eee

 Με τα πόδια, μερικοί είναι ξυπόλητοι, πορεία προς τη θάλασσα και από εκεί στην "πατρίδα".

Παρόλο που μιλούσε Ελληνικά, γεννήθηκε σε τόπο με Ελληνικό όνομα και ο ελληνικός στρατός έφτασε μέχρι την Άγκυρα για να την "απελευθερώσει".

Αυτή έγινε δύο φορές πρόσφυγας και δύο φορές "τουρκάλα". Την πρώτη όταν με τη συνοδεία του ελληνικού στρατού έφτασαν στη Σμύρνη, εγκαταλείποντας τα σπίτια και τη γη τους,  μετά από μια εξαντλητική και δύσκολη πορεία ημερών. Παρόλο που η κοινή τους μοίρα ήταν πλέον ορατή, οι κοσμοπολίτες της Σμύρνης έβλεπαν με επιφύλαξη αυτούς τους άξεστους αγρότες και κτηνοτρόφους που γέμισαν την πόλη τους.  Εκεί άκουσε για πρώτη φορά να τη λένε "τουρκάλα". Μάλλον δεν πρόλαβαν ούτε να τσακωθούν με τους Σμυρνιούς, τουλάχιστον γι αυτό, γιατί σε μερικούς μήνες αρπάχτηκαν για μια θέση στα πλοία της σωτηρίας-αυτά που οδηγούσαν στην πατρίδα.

Μια πατρίδα που τους περίμενε με τον καλό λόγο στο στόμα. 

Κουβέντες όπως: "Τούρκοι" ή "Για αυτούς τους ξεβράκωτους που δεν ξέρουν γρι ελληνικά στείλαμε τα παιδιά μας στον πόλεμο;" αποδείχτηκαν χαριτωμενιές και πειράγματα μπρος σε ό,τι τους περίμενε για χρόνια. Αυτή η δεύτερη φορά ήταν και περισσότερο σκληρή και, μόλο που στα χρόνια που  άκουγα τις αφηγήσεις της είχε κερδίσει όχι μονάχα τον τίτλο της Ελληνίδας αλλά ανήκε πλέον στον εθνικό κορμό, η πίκρα της ήταν ακόμη μεγάλη.

Τη θυμάμαι να ξεκινάει την ίδια πάντα ιστορία με διαφορετικά λόγια αλλά με τον ίδιο πάντα θυμό. Να χάνεται και να μπερδεύεται στους χρόνους από τότε που "μια χαρά περνούσαμε με τους  Τούρκους εμείς", μέχρι τότε που τα καράβια τους έφεραν στον Πειραιά. Ο Βενιζέλος, ο Κεμάλ, ο στρατός, οι Σμυρνιοί, οι "εντόπιοι" ανάλογα με τα φεγγάρια της άλλαζαν ρόλους και μερτικά ευθύνης για τη "συμφορά που μας βρήκε". Ειδικά μόλις έφτανε στο θέμα της υποδοχής τους από τους ντόπιους, την έχανε εντελώς τη μπάλα. Έβριζε, φώναζε, βούρκωνε και συχνά η διήγηση της τελείωνε με κλάματα. Εκείνα τα χρόνια στο τέλος της ζωής της κανείς πια δεν την αποκαλούσε "τουρκάλα", όμως μια μέρα ένας μπακάλης της είπε πως όλοι εσείς με τα δισύλλαβα επίθετα είστε αρβανίτες. 

-Μα ούτε πως είναι η λαλιά τους δεν ξέρω, του απάντησε. Τουλάχιστον είχε αυτοπροσδιοριστεί εθνικά με βεβαιότητα στα τελευταία της. 

Όσα άκουσα παιδί στις διηγήσεις της γιαγιάς ( δεν γνώρισα τον παππού) δεν ήταν  εμμονές μιας πικραμένης γριούλας ούτε τοπικές ιδιομορφίες της περιοχής που έζησε. Σ΄όλα τα μέρη που έφτασαν τότε πρόσφυγες ήταν για τους ντόπιους γείτονές τους η πηγή όλων των δεινών. Οι πρόσφυγες ήταν αυτοί που θα τους έπαιρναν τη γη και τις δουλειές, ακόμη και τους άνδρες, υπεύθυνοι επίσης και για την οικονομική δυσπραγία στα χρόνια του μεσοπολέμου, αφού η μικρή χώρα δεν μπορούσε να τους  χωρέσει όλους. Όχι, δε μιλάμε για τους μετανάστες που ήρθαν στα '90ς στη χώρα μας, για τους πρόσφυγες του '22 μιλάμε, απλώς τα λόγια είναι τα ίδια και μας μπερδεύουν. Ακόμη και η αμήχανη στάση του ΚΚΕ, ίδια ήταν και τότε και τώρα. Μετανάστες και πρόσφυγες ρίχνουν τα μεροκάματα, ενώ οι τελευταίοι σε κείμενα της εποχής χαρακτηρίζονται "εφεδρικός στρατός των αφεντικών".

Εγώ με μια "τουρκάλα" γιαγιά και μ' ένα παππού, από τη μεριά της μάνας μου, που έζησε μέχρι το ΄12 υπό τουρκική διοίκηση, και ακόμη χειρότερα με "αρβανίτικο" δισύλλαβο επίθετο, δυσκολεύομαι να απαντήσω στην ερώτηση: "από πού κρατάει η σκούφια σου;" Ερώτηση εφάμιλλης σημασίας για μερικούς μ' αυτή τη φοβερή: "τι ζώδιο είσαι;"-ίσως κάποτε αυτοπροσδιοριστώ και απαντήσω..

Στο σημερινό soundtrack συμμετέχει εκτάκτως και ο Γιώργος Νταλάρας. "Η Σμύρνη" από τη "Μικρά Ασία" των Καλδάρα, Πυθαγόρα, δίσκο που "τα έσπαγε" τότε. Δεν ανήκει πια στις προτιμήσεις μου το κομμάτι αλλά επιτρέψτε μου ένα φόρο τιμής στη γιαγιά, που όταν τον άκουγε μούλεγε:

-Μη μου βάζεις αυτή την πλάκα (δίσκο) μανούλα μου, στενοχωριέμαι.. 

 
Η ρατσιστική υποδοχή των προσφύγων του 1922 από τον ανταποκριτή

"ποιά είναι η χώρα μου;" (απορία ενός μετανάστη δεύτερης γενιάς)

διατυπωμένη με ένα γράμμα

Το όνομα του φωτογράφου Νίκου Οντουμπιτάν το είδα πρώτη φορά το περασμένο Σάββατο, όταν η διπλανή φωτογραφία του με το ορθογραφικό μαργαριτάρι από τη συγκέντρωση των ...ανένταχτων ελληναράδων κυκλοφόρησε στο δίκτυο γαρνιρισμένη με τις σχετικές πλακίτσες για το θέμα και το θέαμα. Έμαθα πως η καταγωγή του είναι από τη Νιγηρία και σήμερα διάβασα και ένα δικό του γράμμα στις σελίδες του Νίκου  Σαραντάκου.  

Είχα στα σκαριά μια ανάρτηση με σχετικό θέμα αλλά τα λόγια αυτού του μετανάστη δεύτερης γενιάς θα την αφήσουν να περιμένει. Κατάλαβα από τον πρόλογο  του Νίκου πως  το γράμμα είναι ήδη δημοσιευμένο και σε άλλα ιστολόγια, αλλά η ανάγνωσή του θα δείξει πως  αξίζει και μία και δύο και βάλε, ακόμη δημοσιεύσεις.

«Γεννήθηκα τον Απρίλιο του 1981. Εδώ στην Αθήνα. Στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα»… Οι γονείς μου ήρθαν στην Ελλάδα με σπουδαστική βίζα. Ο μπαμπάς μου σπούδασε Νομικά, η μητέρα μου Οικονομικά. Αν και πήραν πτυχίο, έκαναν δουλειές άσχετες. Ήρθαν από το Λάγκος, την πρωτεύουσα της Νιγηρίας. Δεν έχω πάει ποτέ. Οι εικόνες που έχω είναι από φωτογραφίες των γονέων και το Διαδίκτυο. Μεγάλωσα στην Πλ. Αμερικής. Τότε ήμασταν μόνο δύο οικογένειες Αφρικανών σε όλη τη γειτονιά. Μέναμε στο ισόγειο. Ήταν δύσκολα χρόνια. Θυμάμαι ότι οι γονείς μου ήταν επιφυλακτικοί. Δύσκολα με άφηναν να βγω έξω. Σαν να ήθελαν να με προστατέψουν από κάτι. Κάθε τόσο μου έλεγαν: «Νίκο πρόσεχε, δεν είσαι σαν τα άλλα τα παιδιά. Εσύ είσαι ξένος και αν γίνει καμιά στραβή, εσένα θα κοιτάξουν στραβά». Τεσσάρων χρονών πήγα στο νηπιαγωγείο. Πέρασα καλά γιατί ήμασταν μαζί με τον ξάδελφό μου τον Μανώλη. Είχαμε μια κοινή φίλη, τη Μαργαρίτα. Πολύ όμορφη. Ελληνίδα από μητέρα Ρωσίδα. Ήμασταν οι «ξένοι» του νηπιαγωγείου…

ΜΕΧΡΙ έξι χρονών, με τους γονείς μου μιλούσα αγγλικά και γιορουμπά (η γλώσσα της φυλής των γονιών μου). Όταν μπήκα στο δημοτικό σκεφτόμουν πρώτα στα αγγλικά ή στα γιορουμπά και μετά εκφραζόμουν στα ελληνικά. Περνούσα με άνεση από τη μια γλώσσα στην άλλη. Σαν να έμενα σε ένα σπίτι και να περνούσα από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Με τους γονείς μου άρχισα να μιλάω συνέχεια ελληνικά κοντά στην εφηβεία. Αγγλικά μιλάγαμε όταν κάναμε κάποια θεωρητική συζήτηση. Γιορουμπά όταν συζητούσαμε τα οικογενειακά ή όταν τσακωνόμασταν. Ελληνικά όταν ήμασταν ευδιάθετοι και χαλαροί. Είμαι τρίγλωσσος λοιπόν. Όχι, τετράγλωσσος. Αργότερα έμαθα και γαλλικά. Αποτελώ, βέβαια, εξαίρεση. Τα περισσότερα παιδιά Νιγηριανών μεταναστών που ξέρω, δεν γνωρίζουν γιορουμπά, επειδή δεν τα χρησιμοποιούν. Έχω κουλτούρα και νοοτροπία ελληνική. Την ίδια στιγμή έχω κρατήσει στοιχεία από την κουλτούρα των γονιών μου. Αυτό με βοηθάει, δεν ξέρω πώς να το εξηγώ, με φέρνει σε μια ισορροπία, συναισθηματικά και πνευματικά.

ΠΗΓΑ στο 605ο Δημοτικό Αθηνών. Στην Πλ. Αμερικής. Εκεί έχασα το κέφι μου. Αρχίζω και καταλαβαίνω ότι «μεγάλε είσαι διαφορετικός». Ήμουν το μόνο παιδί «ξένο» και μαύρο του σχολείου. Τι σημαίνει να νιώθεις διαφορετικός; Με μια φράση σημαίνει να είσαι πάντα στην τσίτα. Γιατί κάποιος θα πει κάτι για το χρώμα ή την καταγωγή σου. Θυμάμαι τον εαυτό μου στο δημοτικό μονίμως στην τσίτα. Ο θυμός ήταν το όπλο μου. Να με φοβάται οποιοσδήποτε προσπαθεί να με προσβάλει ή να με μειώσει. Το δημοτικό ήταν το πιο σκληρό κομμάτι της ζωής μου. Είχα μόνο δυο καλούς δασκάλους. Αν έμαθα κάτι, το οφείλω σε αυτούς. Θυμάμαι και μια κακή δασκάλα. Μας ρώτησε μια μέρα τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε. Όταν ήρθε η σειρά μου είπα ότι θέλω να γίνω δικηγόρος. Τα παιδιά συνήθως θέλουν να μοιάσουν στον μπαμπά τους. Γέλασε κυνικά και σχολίασε «σιγά μη γίνεις και δικηγόρος». Έχουν περάσει είκοσι χρόνια και το θυμάμαι σαν χθες.

ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ απελευθερώθηκα. Πήγα στο 41ο Γυμνάσιο Αθηνών, στην Πλ. Αμερικής. Εκεί έκανα τις πρώτες πραγματικές παρέες. Άρχισα να «ξεχνάω» πως είμαι διαφορετικός. Όχι γιατί δεν υπήρχαν αυτοί που μου το θύμιζαν. Απλά κατάλαβα ότι κάποιος σε θέλει «διαφορετικό» επειδή θέλει να νιώσει ανώτερος. Είναι ένα παιχνίδι εξουσίας. Τότε εσύ ο «διαφορετικός» πρέπει να τον κοιτάξεις στα μάτια, χωρίς φόβο. Γιατί αύριο θα είσαι πάλι εκεί. Και πρέπει να μην είσαι με χαμηλό το κεφάλι. Πολλές φορές με βοηθούσε και η σωματική μου διάπλαση, ώστε αυτοί που δεν έπαιρναν από λόγια, να με φοβούνται αλλιώς. Ήμουν σκληρός σε όσους ήταν σκληροί μαζί μου. Και έβλεπα ότι έτσι αποκτούσα σεβασμό. Και όταν αποκτάς σεβασμό, αποκτάς και αυτοπεποίθηση… Στο λύκειο βελτιώθηκα θεαματικά στα μαθήματα. Χωρίς να πάω φροντιστήριο φυσικά. Δεν είχα αυτή τη δυνατότητα. Οι γονείς μου έδιναν πολύ μεγάλη σημασία στο σχολείο. Ήθελαν οπωσδήποτε να πάω στο πανεπιστήμιο…

ΜΕΤΑ το λύκειο ήρθε το χαστούκι το μεγάλο. Έδωσα Πανελλήνιες, πέρασα στο ΤΕΙ Αθήνας, Μηχανολογία Ιατρικών Οργάνων. Πέρασα στους πρώτους στη σχολή. Το πρώτο χαστούκι ήρθε όταν άκουγα τους συμμαθητές μου στο λύκειο να λένε: «Εμένα μου ήρθε το χαρτί, εσένα;». Τι είναι αυτό το χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα, αναρωτιόμουν. Τότε πήγα στον δήμο και τους είπα: «Υπάρχει ένα χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα». Μου εξήγησαν ότι ήταν το χαρτί για τη στρατιωτική θητεία. Ο υπάλληλος πρόσθεσε: «Εσύ μην περιμένεις χαρτί. Εσείς δεν γράφεστε στα δημοτολόγια». Εμείς, ποιοι είμαστε εμείς, αναρωτήθηκα. Το απώθησα όμως. Δεν ήθελα να το συνειδητοποιήσω και να το δεχτώ.

ΜΙΑ ΜΕΡΑ με σταμάτησαν στον δρόμο. Μου ζήτησαν τα χαρτιά. Δεν είχα. Όλοι οι φίλοι μου είχαν να δείξουν τις ταυτότητές τους. Εγώ τίποτα. Πήγα σπίτι αναστατωμένος. «Εγώ τι έχω να δείξω όταν μου ζητούν χαρτιά;» ρώτησα τους γονείς. Δεν ήξεραν τι να μου απαντήσουν. Το μόνο που μπορούσα να έχω επάνω μου ήταν η ληξιαρχική πράξη γέννησης, από το Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα». Ήταν η ταυτότητά μου. Δεν μπορούσα να βγάλω καν νιγηριανό διαβατήριο. Έπρεπε να έχω τουλάχιστον πιστοποιητικό γέννησης. Δεν είχα. Δεν υπήρχε καν πρεσβεία της Νιγηρίας εδώ. Έγινα άπατρις…

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΗΚΑ για μήνες. Τελικά κατάφερα να κάνω αίτηση για άδεια παραμονής στο Αλλοδαπών. Όταν πήγα εκεί, οι αστυνομικοί με έβλεπαν σαν να ήμουν εξωγήινος. Πώς είναι δυνατόν και δεν έχεις ελληνική ταυτότητα, μου έλεγαν! Έκανα αίτηση για άδεια παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους. Δεν προβλεπόταν τίποτα άλλο για την περίπτωσή μου. Μου έδωσαν έναν αριθμό πρωτοκόλλου. Χωρίς φωτογραφία, χωρίς όνομα. Αυτό ήμουν για το κράτος. Μέχρι που με σταμάτησαν μια μέρα για εξακρίβωση στοιχείων. Όταν τους έδειξα αυτό το χαρτί με πήγαν στο τμήμα. Στο Ακροπόλεως. Μου είπαν να περιμένω μέχρι να έρθει σήμα από τη Γενική Ασφάλεια. Πέρασε ολόκληρη μέρα και σήμα δεν ήρθε. Ο επόμενος διοικητής είπε να με κλείσουν μέσα. Έπαθα σοκ. Με έκλεισαν στο κελί με άλλους κρατούμενους. Κλεφτρόνια, τσαντάκηδες, τοξικομανείς. Ήμουν 19 χρονών. Ένιωθα φοβισμένος και ταπεινωμένος.

ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ της υπόθεσης ήταν ότι υπήρχε ο καλός και ο κακός διοικητής. Όταν ερχόταν ο καλός με έβγαζαν από το κελί και καθόμουν σε ένα γραφείο. Όταν ερχόταν ο κακός με ξανάβαζαν στο κελί. Μέχρι που έπειτα από τρεις μέρες, ο καλός αποφάσισε να πάμε μαζί στη Γενική Ασφάλεια, να βρούμε τον φάκελό μου. Με έβαλαν σε ένα αυτοκίνητο, με συνοδεία, σαν υπόδικος. Θυμάμαι ότι κατεβήκαμε σε ένα υπόγειο και μετά βρεθήκαμε μπροστά σε ένα γραφείο γεμάτο συρτάρια και φακέλους. Έκαναν μόνο πέντε λεπτά να βρουν τον φάκελο! Με άφησαν ελεύθερο. Δεν ξεχνάω ότι ο καλός διοικητής μού ζήτησε συγγνώμη…

ΑΥΤΟ ΠΟΥ έγινε, μου άφησε μια τεράστια απογοήτευση. Μου έμεινε κυρίως ο φόβος της αδικίας. Ότι μπορεί να βρεθεί κάποιος πίσω από τα κάγκελα χωρίς να καταλάβει το πώς και το γιατί. Στην ηλικία που κάνεις τα πιο ωραία όνειρα εγώ πάλευα για χαρτιά. Έτρεχα να λύσω το πρόβλημα της άδειας παραμονής για να μη βρεθώ ξανά στο κελί. Πόσες ατελείωτες ώρες, μέρες, εβδομάδες έχω χάσει σε ουρές, δήμους, περιφέρειες. Τελικά την πήρα την κανονική άδεια. Έληξε δέκα μέρες μετά αφού την πήρα! Ξανά ουρές, μέρες χαμένες, ζωή χαμένη. Τι μου έχει μείνει; Η απορία. Γιατί το κάνουν αυτό;
Όλα αυτά μού έκοψαν τα φτερά. Είχα μια κάθετη πτώση στα μαθήματα. Ειδικά από τότε που ήθελα να πάω για Εrasmus. Με δέχτηκαν στο Ντάντι της Σκωτίας και δεν μπορούσα να πάω. Δεν είχα χαρτιά. Από τότε άρχισε αυτό που θα έλεγα «αποξένωση». Έγινα ξένος με το ζόρι. Έπρεπε να ψάξω να βρω τι είμαι. Αυτό συνεχίστηκε και συνεχίζεται ακόμα… Παρ΄ όλα αυτά δεν μασάω και συνεχίζω. Το μέλλον πώς το βλέπω; Σκληρή δουλειά και Κeep walking που λέει και η διαφήμιση… Πώς ένιωσα όταν άκουσα για το καινούργιο νομοσχέδιο; Ότι δεν μπορώ να φέρω πίσω όσα έχασα, αλλά από εδώ και πέρα το μέλλον είναι στα χέρια μου. Ότι μπορώ να προσφέρω στον εαυτό μου. Και στη χώρα μου. Ποια είναι η χώρα μου; Η Ελλάδα φυσικά…»

σχετικοί σύνδεσμοι :

• τι είναι η πατρίδα μας στα αλήθεια; 

• καλύτερα να πούμε "Έλληνας γίνεσαι" που έχει πιο εύκολη ορθογραφία! (του Ν. Σαραντάκου)

• Όχι στην μπούργκα και στον παστουρμά... (του Ν. Σαραντάκου)