η κάθε Βαστίλη έχει το τέλος που της ταιριάζει

 αλλά και η μοίρα των εξεγέρσεων είναι σκληρή

14 Ιούλη 1789. Η πτώση της Βαστίλης

Οι εξεγέρσεις του παρελθόντος γίνονται ονόματα σε δρόμους, πλατείες και κυβερνητικά κτίρια , εις ανάμνησιν. 

Γίνονται δεκάρικοι λόγοι εκφωνημένοι από ορκισμένους εχθρούς τους σε νυσταγμένα ακροατήρια.

Γίνονται Εθνικές αργίες με παρελάσεις και βεγγαλικά.

Όμως, μας αρέσει ή όχι, οι εξεγέρσεις είναι που κίνησαν το δυσκίνητο τροχό της Ιστορίας. Χωρίς τις εξεγέρσεις και το αίμα των απροσάρμοστων ίσως να φορούσαμε ακόμα μεταλλικούς χαλκάδες στον αστράγαλο, δουλεύοντας από το χάραμα μέχρι να νυχτώσει.

Ε, σήμερα ζούμε λίγο καλύτερα.

Μας έπεισαν βέβαια πως "οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος"  και πως μόνο με την ψήφο μας μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας. Παρόλα αυτά  εξακολουθούν να τις βλέπουν σαν εφιάλτες στον ύπνο τους.

Ας κάνουμε πάλι τους εφιάλτες τους όνειρά μας!

Για soundtrack σήμερα το "Ανεμολόγιο". Σε μια πολύ όμορφη επανεκτέλεση από τα "Υπόγεια Ρεύματα"

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

Άλλες ερμηνείες: Διονύσης Τσακνής || Υπόγεια Ρεύματα

Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε

είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα

και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε

στο εξής θα παίζουμε σ' αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα

Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε

άλλαξαν λέει τ' ανεμολόγια και οι ορίζοντες

μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε

τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες

Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε

είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος

ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε

κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος

Δήλωσε η τσούλα η ιστορία ότι γεράσαμε

τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα

όνειρα ξένα ράκη αλλότρια ζητωκραυγάσαμε

και τώρα εισπράττουμε απ' την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα

Ξέσκισε η πόρνη η ιστορία αρχαία οράματα

τώρα για σέρβις μας ξαποστέλνει και για χαμόμηλο

την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα

την κουβαλήσαμε και μας κουβάλησε στον ανεμόμυλο

 

ημέρες παρελθόντος, γενικώς...

"γέμισε ο τόπος με κηλίδες απουσίας" (Γαμμαγραφία)

 
Lantern clock 

 "Να σκεπάσουμε καλά τα παιδιά. Γιατί κάνει πολύ κρύο ακόμα. Ν' αφήσουμε τις πόρτες μισόκλειστες. Ν' ανάψουμε ύστερα τους θύρσους. Απόψε να φωτιστούν οι ερανισμοί εκατομμυρίων ωρών και τα εξαίσια πανιασμένα πρόσωπα αυτών που αγαπήσαμε πριν ή μετά το χαμό τους. Και με το που θα ξημερώνει νάρθουν οι κάθε λογής θεονήστικοι να βυζάξουν από το φαγωμένο στήθος της κοπερατίβας μας κρασί λαϊκό.
Κύριε Ναμπόκοφ τι μυξοκλαίς έγλειστος στην 63η λεωφόρο της Νέας Υόρκης. Αφού ξέρεις. Εμπάργκο απ' την ανάποδη θα πει αιχμαλώτισέ με."

Το έργο αυτό αφιερώνεται στον Κωστή Μοσκώφ.
Χειμώνας του 81-82
Θάνος Μικρούτσικος-Άλκης Αλκαίος

το παραπάνω κείμενο υπήρχε στο εσώφυλλο του LP "Εμπάργκο"

 Το σημερινό ασμάτιο, με τον τίτλο Γαμμαγραφία, κυκλοφόρησε το 1982 στη συλλογή "Εμπάργκο" σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου. Η ποίηση είναι του Άλκη Αλκαίου και ερμηνευτές ήταν  οι Μαρία Δημητριάδη, Μανώλης Μητσιάς, Κώστας Καράλης και Βλάσης Μπονάτσος.

Αναφέρεται στα γεγονότα του Ελ Σαλβαντόρ στα 1980 και η ανατριχιαστική ερμηνεία της Μαρίας Δημητριάδη μας θυμίζει για μια ακόμη φορά το πόσο μας λείπει η φωνή της.

Παρελθόν ε;

Πάντως εδώ υπάρχει και μια πρόσφατη επανεκτέλεση από τα "Υπόγεια Ρεύματα". Οι συγκρίσεις δικές σας. Καλή ακρόαση.

Γαμμαγραφία

Το μπάντζο σφίγγανε στα χέρια οι μιγάδες
δέκα ρεπόρτερ καταγράφαν τα συμβάντα
πριν στο χορό τους μας τραβήξουν οι μαινάδες
οι ανεμώνες μας βρεθήκαν μείον σαράντα.

Πού πας χλομός καλέ μου Μιγκέλ
γέμισε ο τόπος κίτρινες τουλίπες
και στην πλατεία Χόρχε ντ’ Αλβαράδο
περιπολούν δεινόσαυροι και γύπες.

Ο σεισμολόγοι στο Παλάσιο Νασιονάλ
τα βάζανε με τους κρατήρες της Σάντα Άννα
φοράς σομπρέρο κι έχεις πρόσωπο οβάλ
κι ούτε που πρόλαβες να παίξεις στην αλάνα.

Πού πας γυμνός καλέ μου Μιγκέλ
γέμισε ο τόπος με κηλίδες απουσίας
τις τεφροδόχους κλείσαν σε κρυφή σπηλιά
και μας πουλάν ενέσεις ευθυμίας.

σύνδεσμοι της ανάρτησης:

• αφιέρωμα στο Ελ Σαλβαντόρ (Εξάντας)
• όταν τα Υπόγεια Ρεύματα συνάντησαν το Θάνο Μικρούτσικο.
• " μνήμη Νίκου Πουλαντζά"...
• 1982-Θάνος Μικρούτσικος-"Εμπάργκο"
  

"μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή..."

αλλά η Άννα δεν πρέπει να κλάψει, ας οργιστεί επιτέλους...

 κλασικές ιδέες, στίχοι, πίνακες και κλασικές λιτές, φτηνές τροφές ήρθε η ώρα να πάρουν την εκδίκησή τους. "Πατατοφάγοι", πίνακας του Van Gogh

"Όλοι οι Έλληνες, οι άνθρωποι του ενός μισθού, της καθημερινής σκληρής εργασίας, όλοι εκείνοι που δεν κρύβουν τα εισοδήματά τους, είναι έτοιμοι να βοηθήσουν για τη σωτηρία της πατρίδας. Συγκινούμαι ειλικρινά, όταν άνθρωποι του μόχθου με πιάνουν στο δρόμο και μου λένε "για την πατρίδα, και το μισθό μου να θυσιάσω"

 Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου ο Γ΄ έφα.

Το είπε δημοσίως, σε συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, και ανερυθρίαστα. Ξέρει πως έχει για ακροατήριο όλους  εκείνους που άκουσαν πρώτα τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον Ά τον Μεγαλοπρεπή, μετά τον μπαμπά του, ύστερα το Σημίτη, και εσχάτως τον Κωστάκη τον ανιψιό, να λένε (και να κάνουν) τέτοιες παπαριές χωρίς το παραμικρό κόστος.Ύστερα ήρθε ο Όλι Ρεν και μετά ο σοσιαλισμός για να μας πάρει τα μέτρα.Τώρα ο πρωθυπουργός μας ταξιδεύει ανά την Εσπερία για να πείσει τους εταίρους μας να συνεχίσουν να μας δανείζουν αφού πράξαμε τα δέοντα  τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι. Θα επιστρέψει με το χαμόγελο, trade mark της οικογένειας Παπανδρέου, για να μας πει πως τα κατάφερε. Για μας τα κάνει όλα...

Kalo koyragio...

...μας ευχήθηκε φεύγοντας ο πολύς Όλι Ρεν φορώντας το χαμόγελο του βιαστή  την ώρα που ρωτά το θύμα του αν του άρεσε. Άνετος και αυτός. Ξέρει πως εύχεται σε ένα λαό έτοιμο να οργιστεί και να συγκροτήσει πανεθνικό μέτωπο όταν προσβάλλουν την Αφροδίτη της Μήλου αλλά πρόθυμο να εκχωρήσει την ανεξαρτησία του στις Βρυξέλλες και στο ΔΝΤ όταν τον πείσουν πως κινδυνεύει. Την ώρα λοιπόν που οι αποφάσεις για την οικονομική πολιτική απλώς μεταφράζονται από τα Γερμανικά, ή άλλη "βαρβαρική" διάλεκτο, ο "περήφανος λαός μας" κατακεραυνώνει τους "απόγονους των Ναζιστών" που τόλμησαν να μαγαρίσουν τα αγάλματά μας και να γράψουν όλα αυτά που λέγονται και στη χώρα μας. Θυμάται με περηφάνια τα Καλάβρυτα και το Δίστομο αλλά ξεχνάει πως αυτά ήταν κομμάτι μόνο του τιμήματος της ανεξαρτησίας. Τώρα αυτή εκχωρείται στις Βρυξέλλες και αλλαχού μέσα σε ατμόσφαιρα  εθνικής "γαργάρας."

Ο "περήφανος λαός μας" είναι τουλάχιστον συνένοχος-όχι μόνο επειδή ανά επταετία εναλλάσσει στην εξουσία αυτούς που τον οδηγούν από λιτότητα σε λιτότητα και από θυσία σε θυσία χωρίς καμία ορατή έξοδο από τη στενωπό (έτσι την είχε πει ο Α. Παπανδρέου μπαμπάς για όσους το ξέχασαν), αλλά γιατί μετά από όλα αυτά εξακολουθεί να τους πιστεύει και να τσιμπάει στα λεγόμενά τους. Η θεωρία του "οικογενειακού χρέους" που με επιμέλεια φιλοτέχνησαν κυβερνώντες και ΜΜΕ δυστυχώς έχει πείσει την πλειοψηφία. Κατάφεραν να πείσουν πως υπεύθυνοι για το χρέος είναι και όσοι κακοδιαχειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα υποθηκεύοντας  το μέλλον ακόμη  και των εγγονιών μας σε στρατιωτικές δαπάνες, αλλά και αυτός ο άτιμος εφοριακός υπάλληλος που ενώ παίρνει υπέρογκο επίδομα συνεχίζει να λαδώνεται. Συνυπεύθυνοι  για το χρέος είναι οι διεφθαρμένοι αξιωματούχοι και οι καταχραστές δισεκατομμυρίων αλλά και η γριούλα που βρήκε τρόπο να εισπράττει παράνομα τη μυθική σύνταξη των 300 ευρώ που προοριζόταν για το σύντροφο της ζωής της, που στο κάτω κάτω την είχε προπληρώσει με τις εισφορές του ο μακαρίτης. Συνυπεύθυνοι, αλλά οι πρώτοι δεν ανησυχούν μήπως κάποιος τους υποχρεώσει να επιστρέψουν τα κλοπιμαία και τους δείξει την πόρτα του εισαγγελέα, ενώ η συμπαθής γριούλα κάθε που τσεπώνει τα 3οο τρέμει στην ιδέα πως αν την ανακαλύψουν θα τα πληρώσει όλα αναδρομικά και θα γίνει ρόμπα και στη γειτονιά. Τώρα σαν μια ωραία οικογένεια και μέσα σε μια ωραία ατμόσφαιρα εθνικής ανάτασης (έχουμε πόλεμο είπε τις προάλλες ο ΓΑΠ-μην το γελάς μωρό μου, θα πρόσθετε ο Τζιμάκος) μας καλούν να πληρώσουμε όχι μισά- μισά αλλά σχεδόν όλα εμείς.

Δε φταίει λοιπόν το ζαβό το ριζικό μας ούτε ο θεός που μας μισεί. 

Εμείς τους ψηφίσαμε, τους ανεχόμαστε και τους παρακολουθούμε άβουλοι να μας τα κόβουν, προβάλλοντας σαν άλλοθι για την παραίτησή μας την  αδυναμία πολιτικών και συνδικαλιστικών σχηματισμών να μας εμπνεύσουν. Δείχνουμε σαν κυρίως υπεύθυνη την  επίσημη αριστερά, που είναι ανατρεπτική μονάχα στα λόγια, χωρίς να καταλαβαίνουμε πως είναι σαν να δείχνουμε τη μούρη μας σε καθρέφτη. Κλείνουμε τις ειδήσεις, για να μη ψυχοπλακωνόμαστε μετρώντας απώλειες εισοδημάτων και κατακτήσεων και βυθιζόμαστε στην ασφάλεια του καναπέ, για να χαλαρώσουμε και να ξεχαστούμε με μια ταινία για όλη την οικογένεια, έναν καλό αγώνα, ή απολαμβάνοντας το πόνημα της κυρίας Τζούλιας Αλεξανδράτου που φροντίσαμε να εξαντλήσουμε σε μερικές ώρες, δείχνοντας πόσο αντάξιοι είμαστε αυτών που μας κυβερνούν.

Όσοι λίγοι εξακολουθούμε να αντιδρούμε (από συνήθεια και ένστικτο περισσότερο) είμαστε, λέει, κολλημένοι και επιπλέον υποχρεωμένοι να απαντήσουμε στην ερώτηση: 

-"Αφού αν δεν γίνουν αυτά δε θα μας δανείσει κανείς. Τι να κάνουμε;" 

Λες και όλοι όσοι εξεγέρθηκαν με επιτυχία στο παρελθόν (και για να έχουμε εμείς αυτά που τώρα μας κόβουν , διάολε) είχαν, πριν ή μετά, απαντήσεις σε τέτοιες ερωτήσεις...

Σε τι μεσαίωνα γυρίσαμε πάλι βρε συντρόφια; Γυρίσαμε, δε μας γύρισαν, και αυτό είναι το γαμώ το στην υπόθεση. Σίγουρα  θα τον αφήσουμε πίσω μας και αυτόν και τους μανδαρίνους του, αλλά πότε; Αλλά είμαστε εμείς οι γιοί και οι εγγονοί των αγωνιστών της αντίστασης στα αλήθεια;  Ελπίζω  πως τους ξεγέλασε η εικόνα αφασίας που έχουμε και  υπολόγισαν  λάθος τα όρια ανοχής μας. Γιατί η  θέση μας δεν είναι στον πίνακα των πατατοφάγων της αρχής, ούτε στον παράπλευρο του Edvard Munch που μας περιορίζει σε μια κραυγή. 

Προσωπικά προσδοκώ μια εξέγερση  αόμματη, μαυροφορεμένη και ως εκ τούτου σκληρή.

Ίδωμεν...

O Θάνος Μικρούτσικος ξεκινά και τα Υπόγεια Ρεύματα ολοκληρώνουν το επίκαιρο " Άννα μην κλαις" του πρώτου. Το γκρουπ σε πρόσφατη συνέντευξη ρωτήθηκε πόσο μπορούν  να "μιλήσουν" σήμερα στίχοι του Μπέρλοτ Μπρεχτ γραμμένοι το 1935 και έδωσε πληρωμένη απάντηση πως το "θα γυρέψουμε βερεσέ απ' τον μπακάλη" θα μπορούσε να γραφτεί και το 2010. Μια χαρά τους την είπαν-εμείς να δούμε τώρα...

Στίχοι: Bertolt Brecht
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας

Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους, και πάλι
(Άννα μην κλαις)
θα γυρέψουμε βερεσέ απ' τον μπακάλη.

Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή
(Άννα μην κλαις)
στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί

Μιλάνε για νίκες που το μέλλον θα φέρει
(Άννα μην κλαις)
Εμένα δε με βάζουν στο χέρι.

Ο στρατός ξεκινά
(Άννα μην κλαις)
Σαν γυρίσω ξανά
θ' ακολουθώ άλλες σημαίες.
Ο στρατός ξεκινά

 

" Μα δεν κουνιέται ούτε φύλλο / όλα εδώ είναι μονότονα" (Spleen)

όταν τα Υπόγεια Ρεύματα συνάντησαν το Θάνο Μικρούτσικο.

Το κομμάτι Spleen είναι από το cd "τους έχω βαρεθεί" που κυκλοφόρησε πέρυσι το Δεκέμβριο και είναι προϊόν της συνεργασίας του Θάνου Μικρούτσικου με το γκρουπ Υπόγεια Ρεύματα.

 Είναι το μόνο καινούργιο αφού όλα τα υπόλοιπα είναι διασκευές  παλιότερων, η ποίηση είναι του Άλκη Αλκαίου και ακούστηκε στις καλοκαιρινές συναυλίες που έδωσαν μαζί συνθέτης και γκρουπ.

Για το cd είναι δύσκολο να σχηματίσει γρήγορα γνώμη ένας εθισμένος στις κλασσικές εκτελέσεις των κομματιών του Θάνου. Υπάρχουν κομμάτια που σε κερδίζουν αμέσως, όπως το "Federico Garcia Lorca", άλλα που ζητάνε το χρόνο τους και μερικά που πρέπει  να τα ακούσουμε ξεχνώντας τις πρώτες εκτελέσεις, είτε επειδή τα έχουμε συνηθίσει σε άλλη φόρμα (σε λαϊκή το Ρόζα, για παράδειγμα) ή επειδή τα έχουμε ταυτίσει με συγκεκριμένες φωνές (η Δίκοπη ζωή).

Μπορείτε, αν δεν τα έχετε ακούσει μέχρι σήμερα, ακολουθώντας τα παραπάνω λινκ (στο youtube υπάρχουν όλα τα κομμάτια) να σχηματίσετε προσωπική γνώμη αλλά νομίζω πως είναι από τις δουλειές που χωρίς να περνάνε απαρατήρητες ζητάνε λίγο χρόνο για να "κατακάτσουν". 

 "Δεν υπήρξαμε ποτέ συγκρότημα ‘διασκευών’. Όσες φορές το πράξαμε, το κάναμε με μεγάλη προσοχή και ευθύνη. Πριν από δύο χρόνια, η ανάγκη να εκφράσουμε την άποψή μας για ό,τι βλέπαμε γύρω μας, μας οδήγησε στη διασκευή του ‘Αυτούς τους έχω βαρεθεί’. Λειτούργησε σαν λύτρωση για μας και σαν υπενθύμιση για όσους το άκουγαν. Λίγο καιρό μετά αποφασίσαμε ότι, αφού βρήκαμε την πηγή, θα έπρεπε να πιούμε. Έτσι αποφασίσαμε για πρώτη φορά να κάνουμε μια σειρά διασκευών σε τραγούδια με σαφή πολιτική χροιά. Φυσικά διαλέξαμε τον πιο «συγγενή» μας, τον άνθρωπο που τα τραγούδια του μας έμαθαν να γράφουμε τραγούδια. Πλησιάσαμε το δάσκαλο και ζητήσαμε την άδειά του. Δέχτηκε. Του ζητήσαμε να συμπράξει μαζί μας στο πιάνο. Ξαναδέχτηκε. Περίεργα πράγματα… Τα δύσκολα άρχιζαν τώρα. Ποιος ήταν αυτός ο τύπος; Θα μας απογοήτευε όπως τόσοι άλλοι μύθοι μας; (Το κάνουν αυτό οι μύθοι). Όχι μόνο δεν απογοητευτήκαμε αλλά αντίθετα υποκλιθήκαμε στον έφηβο που τώρα μας δίδασκε και την τέχνη της ζωής πέρα από την τέχνη της τραγουδοποιίας.  Θάνο, σ’ ευχαριστούμε…"

γράφουν στο ένθετο τα Υπόγεια Ρεύματα για τη συνεργασία

 και ο Μικρούτσικος:

"Όταν πριν από ένα χρόνο τα Υπόγεια Ρεύματα μου ζήτησαν την άδεια να παρουσιάσουν τραγούδια μου με το δικό τους τρόπο και στη συνέχεια να παίξω μαζί τους, η απάντησή μου ήταν αμέσως θετική. Γνωρίζοντας τη δουλειά τους από τη δεκαετία του ’90, είχα διακρίνει ότι αυτό το γκρουπ της λεγόμενης ελληνικής ροκ μουσικής σκηνής είχε λάβει υπ’ όψιν του –περιείχε κατά κάποιον τρόπο- αυτό που είχε προηγηθεί στο λεγόμενο έντεχνο νεοελληνικό τραγούδι, σε αντίθεση με πολλά ροκ συγκροτήματα εκείνης της περιόδου. Για μένα αυτή είναι η ιδανική ‘χειρονομία’ για όλους μας. Να συνεχίσουμε αυτό που υπάρχει πριν από εμάς στη μουσική του τόπου μας και να το διευρύνουμε. Έτσι δημιουργούμε τη μουσική που μπορεί να εκφράσει αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Ξεκινήσαμε τις πρόβες, αρχίσαμε τις παραστάσεις, δεθήκαμε. Γίναμε ένα, επιβεβαιώθηκε πλήρως η άποψη που είχα για το γκρουπ και επιπροσθέτως γνώρισα τέσσερα υπέροχα παιδιά, έξοχους μουσικούς, με φαντασία αλλά και πειθαρχία, με υψηλό επίπεδο παιδείας, κουλτούρας αλλά και κοινωνικής ευαισθησίας. Γίναμε φίλοι και χαιρόμαστε τη συνεργασία μας όσο τίποτε άλλο. Εγώ τους θεωρώ εν δυνάμει συνεργάτες μου στο μέλλον για καινούριες μουσικές δικές τους και δικές μου".  

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Υπόγεια Ρεύματα

Μα δεν κουνιέται ούτε φύλλο
όλα εδώ είναι μονότονα
να` χα τουλάχιστον μια αγάπη
κάπως την ώρα μου να σκότωνα.

Σαν φάρσα τηλεφωνική σε περιμένω
σαν ξεχασμένο ραντεβού στο φλου κλεισμένο
σαν τελικό σε ζωντανή μετάδοση
και σαν σεισμό που θα σαρώσει την παράδοση.

Σαν έκτακτο παράρτημα σε περιμένω
σαν Μάη του `68 να ξεθυμαίνω
κάνω την ίδια διαδρομή κάθε Νοέμβριο
και στρώνω τσόχα για σκιές Δεκέμβριο.