Η αβάσταχτη ελαφρότητα των αναφορών στην «ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ»

Άρης Τέρρος

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δύο σε ένα. Δεν χρειάζεται να είσαι τίποτα σπουδαίος αναλυτής για να το δεις. Και, είναι δύο εντελώς διαφορετικά, διαμετρικά αντίθετα πράγματα, σε ένα: από τη μια οι Μνημονιακοί από την άλλη οι Αντιμνημονιακοί.

Οι πρώτοι κατεβάζουν τα ίδια νομοσχέδια μ’ αυτά που κατέβαζε η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και τα ψηφίζουν όλοι μαζί – η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι. Οι δεύτεροι τα καταψηφίζουν. 

Όμως όλοι μιλούν για την ενότητα του κόμματος! Ακούμε κουβέντες του είδους «η ενότητα πάνω απ’ όλα», «η ενότητα είναι αδιαπραγμάτευτη» κλπ! Και μπροστά σε αρκετά μεγάλο τμήμα των λαϊκών στρωμάτων, ιδιαίτερα τους πιο πρωτοπόρους, τίθεται το ερώτημα: μα είναι δυνατό να το πιστεύουν; Μας δουλεύουν;

Το πρώτο πράμα που πρέπει να τονιστεί είναι το εξής: όχι, η ενότητα δεν είναι πάνω απ’ όλα! Αυτό το άθλιο παραμύθι που κυκλοφορεί στην Αριστερά του είδους του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να τελειώνει! Οι Αρχές και οι Αξίες της Αριστεράς, αυτές είναι πάνω απ’ όλα! Η ενότητα υποτάσσεται στις Αρχές και όχι οι Αρχές στην ενότητα!

Υπάρχει πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ;

Μια λέξη θα μπορούσε να περιγράψει αυτό το οποίο συμβαίνει τούτες τις μέρες στον ΣΥΡΙΖΑ, κι αυτή είναι «μπάχαλο».

 

Συνοπτικά, κι επειδή τα στοιχεία είναι πολλά, τα πράγματα έχουν ως εξής:

Ο Αλέξης Τσίπρας παραβίασε πρώτα από όλα την πολιτική απόφαση του ιδρυτικού συνεδρίου του κόμματος για κατάργηση του μνημονίου και όλων των εφαρμοστικών νόμων του (ΣΤ’, 13.1).
Επιπλέον, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ παραβίασε την πολιτική απόφαση του συνεδρίου του για «αποτροπή της μετατροπής της χώρας σε αποικία χρέους» και τη «δέσμευση για επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων και την ακύρωση των απεχθών όρων τους, με δέσμευση για διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και διεξαγωγή λογιστικού ελέγχου» (ΣΤ’, 13.2).

Η ταφόπλακα της ελπίδας

Προσοχή: Το παρακάτω κείμενο ΔΕΝ προέρχεται από τα επιτελεία τής Νέας Δημοκρατίας ή του ΠαΣοΚ! Παρακαλώ, ελέγξτε τα νεύρα σας και διαβάστε με προσοχή:

Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα προχώρησε σε πρωτοφανή οικονομική προσαρμογή με στόχο αφενός την βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών, αφετέρου την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. Η πρόοδος που επετεύχθη αντικατοπτρίζεται εύγλωττα στα θεμελιώδη μακροοικονομικά μεγέθη και είναι αποτέλεσμα των σημαντικών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων σε μακροοικονομικό επίπεδο που έλαβαν χώρα.

Στο πλαίσιο του προγράμματος οικονομικής προσαρμογής η δημοσιονομική θέση της χώρας βελτιώθηκε σημαντικά αλλά τέθηκαν και οι βάσεις ώστε η πρόοδος που επετεύχθη στα μακροοικονομικά μεγέθη να μην είναι μόνο κυκλικού χαρακτήρα αλλά να έχει και σημαντικό διαρθρωτικό υπόβαθρο.

Για ποιόν εργάζεται ο χρόνος; - Του Στάθη Κουβελάκη

 

 

Οταν άρχισε να υποχωρεί κάπως το επικοινωνιακό μπαράζ που επιχείρησε να παρουσιάσει την συμφωνία της 20ης Φλεβάρη μεταξύ κυβέρνησης και Eurogroup (και την «λίστα μεταρρυθμίσεων» που τη συμπληρώνει) ως περίπου νίκη, το βασικό επιχείρημα των υποστηρικτών της είναι ότι «αγόρασε χρόνο».

Για να το επιτύχει, σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, χρειάστηκε βέβαια να προβεί σε υποχωρήσεις, οι οποίες όμως έγιναν στα πλαίσια όμως ενός «προωθητικού συμβιβασμού» για να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία του Γιάννη Δραγασάκη[1] . Το επιχείρημα εδώ είναι ότι για αυτούς τους τέσσερις μήνες δεν θα παρθούν νέα μέτρα λιτότητας τύπου μέηλ Χαρδούβελη, ενώ λύνεται το πρόβλημα της ρευστότητας που είχε φέρει το τραπεζικό σύστημα στα πρόθυρα της κατάρρευσης πριν συναφθεί η συμφωνία και δίνεται ένα περιθώριο ώστε η κυβέρνηση να προετοιμαστεί για τον νέο γύρο διαπραγματεύσεων του Ιούνη χωρίς να εγκαταλείπει τους στρατηγικούς της στόχους. Δεν πρόκειται λοιπόν περί ήττας αλλά περί τακτικής υποχώρησης και ανακωχής που λειτουργεί προς όφελος της ελληνικής πλευράς.

Χωρίς να μπούμε εδώ σε μια λεπτομερή ανάλυση των δεσμεύσεων που ανέλαβε η κυβέρνηση υπογράφοντας τη συμφωνία[2] , τα βασικά σημεία του προηγούμενου επιχειρήματος δεν άργησαν να διαψευστούν από την πραγματικότητα.

Μέσα στο «σιδερένιο κλουβί»

Εγινε κατ’αρχήν εμφανές ότι η κυβέρνηση έχει στην ουσία τα χέρια της δεμένα. Δεν θέλει μεν να εφαρμόσει τα περιοριστικά μέτρα για τα οποία πιέζουν οι Ευρωπαίοι, και όντως κατάφερε ως τώρα να τα αποτρέψει, αδυνατεί ωστόσο να εφαρμόσει το πρόγραμμα για το οποίο εκλέχτηκε. Πράγματι, ο πυρήνας αυτών των μέτρων, όπως σύντομα φάνηκε, ενέχει δημοσιονομικό κόστος και για οποιοδήποτε τέτοιο μέτρο – και όχι μόνο – απαιτείται η έγκριση της τρόϊκας (ας σταματήσουμε εδώ μια και καλή με τα φύλλα συκής περί «θεσμών» και «Brussels Group»). Αυτό αφορά ειδικότερα τα μέτρα για τη ρύθμιση των χρεών, την επαναφορά του αφορολόγητου στα 12 χιλιάδες ευρώ και την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Αλλά και η επαναφορά του κατώτατου στα 751 μετατίθεται σε ορίζοντα διετίας, με ασάφεια στις προθεσμίες, και οι διαβεβαιώσεις για επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων και της εργατικής νομοθεσίας προσκρούουν σε αντιρρήσεις ουσίας, ενώ η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί για συνέχιση της ιδιωτικοποίησης.

Η ενάτη συμφωνία του Μπετόβεν σε φάλτσο ρε-μι

 

Του kefinikos apofis

 

Η χθεσινή απόφαση του Γιούρογκρουπ ήταν η κατάληξη μιας επίπονης διαδικασίας κανονικής διαπραγμάτευσης μέσα όμως σε καθορισμένα θεσμικά πλαίσια.

Οι λεγόμενοι θέσμοι που αποτελούσαν την τρόικα και στο εξής θα αποκαλούνται institutions (θεσμοί) δεν άλλαξαν δραστικά θέσεις, πράγμα απολύτως λογικό. Οι νεοφιλελέδες δεξιοί που τους διαφεντεύουν και κυριαρχούν δεν αντιμετωπίζονται θεσμικά όταν αυτό που επιζητάς είναι η αλλαγή πορείας. Όλοι αυτοί καταλαβαίνουν μόνο όταν έχουν απέναντι τους συμπαγείς δυνάμεις και πραγματική εξουσία. Ακόμα και τότε όμως έχουν τον τρόπο τους, έχοντας οικοδομήσει ένα πανίσχυρο πλέγμα διοικητικής & οικονομικής εξάρτησης , αυτό που ονομάζεται «Βρυξέλλες».  Τι έγινε λοιπόν όλες αυτές τις μέρες ;

Η νέα ελληνική κυβέρνηση, χωρίς να χει στη φαρέτρα της ένα αραγές εσωτερικό πολιτικό μέτωπο (με δεδομένη τη φιλογερμανική θέση της προηγούμενης κυβέρνησης και του νεοφιλελέ φερεντζέ του βοθρολύματος θεοδωράκη,αλλά και την απολυταρχία του «ορθόδοξου» κομμουνισμού του πολιτικού Αγίου όρους του ΚΚΕ), και με δεδομένη τη θέση της για «να βρεθεί λύση εντός Ευρώ πάση θυσία, αλλά χωρίς περαιτέρω θυσίες του λαού» προσπάθησε να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα.  Τα κατάφερε ως ένα μικρό βαθμό για την ώρα, κερδίζωντας χρόνο και κάποια περιορισμένη ευελιξία , πράγμα που αντιβαίνει λεκτικά και ουσιαστικά για τους 4 επόμενους μήνες τις προεκλογικές διακυρήξεις.

Α, Β, Γ, Δ και πάει λέγοντας

 

Του Στέφανου Λίβου

 

Χωρίς περιττούς προλόγους, απαριθμίζω τις σκέψεις μου:

1.Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η κυβέρνηση του βουνού ούτε κανένας δούρειος ίππος που θα ανατρέψει τον καπιταλισμό. Είναι μια εκλεγμένη κυβέρνηση που εκφράζει το 4% αυτών που τον ψήφιζαν ανέκαθεν και ένα 33% ανθρώπων που προέρχονται από άλλους δημοκρατικούς χώρους. Αυτά λοιπόν που θα εφαρμόσει οφείλουν να είναι αντίστοιχα, γι’ αυτό καλό θα είναι να λείπουν από τώρα οι επαναστατικές χοντράδες, για να μην ζαλιστούμε μετά από τις κωλοτούμπες.

2.Οι ΣΥΡΙΖΑίοι που δηλώνουν δυσαρεστημένοι από τη διαπραγμάτευση και υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα θα πρέπει να φύγει από το ευρώ ας ψήφιζαν ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή ΚΚΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία εξουσιοδότηση να μας βγάλει εκτός Ευρωζώνης ούτε και θυμάμαι να την ζήτησε ποτέ. Αν κάποιοι σημερινοί βουλευτές ήθελαν ένα τέτοιο σενάριο, ας μιλούσαν προεκλογικά ανοιχτά για το ενδεχόμενο Grexit αντί να το αποφεύγουν ως απίθανο.

3.Από την άλλη, όταν άνθρωποι σαν τον Γλέζο εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων, οι ΣΥΡΙΖΑίοι οφείλουν να ακούν. Δεν χρειάζεται να απαντήσουν. Ειδικά όταν προσπαθούν να αποδομήσουν τον επικριτή με επιχειρήματα τύπου “ίσως δεν ενημερώθηκε σωστά”, “τον σεβόμαστε, αλλά ο χρόνος δεν ήταν κατάλληλος” κλπ. Ακόμα χειρότερο δε είναι κάποιοι να ζητάνε την παραίτησή του επειδή τόλμησε να κάνει κριτική στην κυβέρνηση.

Θέλουμε να εγκατασταθεί στο Μαξίμου, νέος βαυαρός αντιβασιλέας;

Μια υπογραφή είναι βρε αδερφέ! Την βάζεις και ξεμπερδεύεις! Μετά επιστρέφεις στην Αθήνα και εφαρμόζεις το Πρόγραμμά τους αντί για το δικό σου. Σιγά τη δυσκολία. Το πρόγραμμα είναι τυφλοσούρτης.

Συνεχίζεις με αυξανόμενο ρυθμό τις απολύσεις στο Δημόσιο. Πετσοκόβεις κι άλλο τις συντάξεις αρχίζοντας από τις επικουρικές. Απελευθερώνεις τις ομαδικές απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα. Μειώνεις κι άλλο τις δαπάνες για στην Υγεία και την Παιδεία. Πουλάς άρον-άρον κι όσο-όσο ό,τι έχει απομείνει από τη δημόσια περιουσία.

Ως αντάλλαγμα για όλα αυτά παίρνεις τη δόση των 7 δις και την ξαναδίνεις σε αυτούς που στην έδωσαν.

Αν όλα αυτά τα δεχτεί η κυβέρνηση τότε μπορεί να ζητήσει παράταση του μνημονίου όπως απαιτεί ο κ.Σόιμπλε. Καθαρές κουβέντες.

Κώστας Λαπαβίτσας: Η κριτική της κυβέρνησης στον ΣΥΡΙΖΑ είναι εκτός τόπου και χρόνου

Συνέντευξη στη Βασιλική Σιούτη

Ο Κώστας Λαπαβίτσας, ο Έλληνας οικονομολόγος που ζει και διδάσκει στο Λονδίνο, έχει ταράξει πολλές φορές τα νερά με τις θέσεις που διατυπώνει από την αρχή της κρίσης.

Το 2010 μίλησε για την αναγκαιότητα δημιουργίας Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους καθώς, όπως υποστηρίζει, πρέπει να ερευνηθεί το ποιοι και πώς δημιούργησαν αυτό το δυσβάσταχτο χρέος και ο  ελληνικός λαός να μάθει όλη την αλήθεια - θέση, στην οποία επιμένει και σήμερα και πιστεύει ότι πρέπει να είναι μέσα στις πρώτες προτεραιότητες μιας αριστερής κυβέρνησης. Ο Κώστας Λαπαβίτσας έχει ξεκάθαρα δηλώσει από την αρχή της κρίσης, πως δεν πιστεύει ότι η Ελλάδα μπορεί να βγει από τον φαύλο κύκλο στον οποίο έχει βρεθεί, όσο παραμένει στην Ευρωζώνη.

Στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κριτικά, καθώς διατυπώνει αρκετές επιφυλάξεις.  Το ίδιο έκανε και τώρα, γράφοντας ένα άρθρο στην προσωπική του ιστοσελίδα, για μια πρώτη αποτίμηση των προγραμματικών δηλώσεων του ΣΥΡΙΖΑ,  το οποίο προκάλεσε πολλές συζητήσεις.

Στη σημερινή του συνέντευξη δηλώνει ότι η κυβέρνηση αυτή πρέπει να φύγει, καθώς «Μεγαλύτερος εσμός αποτυχημένων δεν έχει κυβερνήσει την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια». Λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να εκφράσει την αλλαγή, αλλά δεν θέλει μία οποιαδήποτε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μια κυβέρνηση με συγκροτημένο πρόγραμμα και αριστερής κατεύθυνσης.  Όσο για την κριτική που ασκεί η κυβέρνηση στο ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά στις προγραμματικές του δηλώσεις,  υποστηρίζει ότι  αυτή «είναι εκτός τόπου και χρόνου».

-Το πρόσφατο άρθρο σας,  με το οποίο κάνατε αποτίμηση των μέτρων που ανακοίνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσε πολλά σχόλια και συζητήσεις. Εσείς τελικά συμφωνείτε, διαφωνείτε ή απλώς εκφράζετε κάποιες επιφυλάξεις; 
«Δεν μπορεί να απορρίψει κανείς αυτά που είπε ο ΣΥΡΙΖΑ, σοβαρές επιφυλάξεις όμως μπορεί να διατυπώσει, με βάση τα όσα ανακοίνωσε».  

Πονάει το μυαλό μου

 

Το άμεσο δημοσιονομικό κόστος των εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ ανέρχεται στα 11,362 δισ. ευρώ. Αυτό ισχυρίζεται ο Αλέξης Τσίπρας. Στις εξαγγελίες αυτές περιλαμβάνονται: Επιδότηση ενεργειακού κόστους βιομηχανίας, στήριξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων με κίνητρα για την απασχόληση, επένδυση στη γνώση, την έρευνα, τη νέα τεχνολογία, δωρεάν ρεύμα σε 300.000 νοικοκυριά κάτω από το όριο της φτώχειας έως την ποσότητα των 3600 Kwh το χρόνο, πρόγραμμα επιδότησης διατροφής με κουπόνια σίτισης σε 300.000 άπορες οικογένειες, δωρεάν ιατρική περίθαλψη για όλους, δραστική μείωση (έως μηδενισμό για ειδικές κατηγορίες) συμμετοχής στη φαρμακευτική δαπάνη, πρόγραμμα εξασφάλισης στέγης (εξασφάλιση σε πρώτη φάση 25.000 διαμερισμάτων, με την επιδότηση του ενοικίου στα €3 ανά τμ.), χορήγηση της 13ης σύνταξης σε 1.262.920 συνταξιούχους που λαμβάνουν σύνταξη έως €700 ευρώ, ειδική κάρτα μετακίνησης με τα μαζικά μέσα μεταφοράς με μειωμένη έως συμβολική συμμετοχή για μακροχρόνια άνεργους και όσους διαβιώνουν κάτω από το όριο της φτώχειας, μείωση του ΕΦΚ στο πετρέλαιο θέρμανσης, αντικατάσταση του ΕΝΦΙΑ με τον ΦΜΑΠ, επαναφορά του αφορολόγητου στις 12.000 ευρώ για όλους,αύξηση κατώτατου μισθού στα €751 για όλους, ανάκτηση της εργασίας, ακύρωση απολύσεων, αύξηση των δαπανών του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ), ίδρυση αναπτυξιακής τράπεζας και τραπεζών ειδικού σκοπού, αύξηση πόρων αυτοδιοίκησης και τέλος η «νέα σεισάχθεια» το κόστος της οποίας ο ΣΥΡΙΖΑ το υπολογίζει στα 2 δισ. ευρώ.

Για να το ξεκαθαρίσουμε, πιστεύω ότι αυτά είναι τα ελάχιστα που θα μπορούσε να υποσχεθεί ένα κόμμα με προοπτική εξουσίας για να δώσει έστω και μία σοβαρή ελπίδα σε μία κοινωνία που βυθίζεται ψυχή τε και τσέπη στην άβυσσο επί 5 χρόνια. Αυτά, λοιπόν, τα απολύτως βασικά και απαραίτητα για τη συνέχιση της ύπαρξής μας, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι τα θεωρεί πιο απίστευτα ακόμη κι από την ανάσταση των νεκρών. Αν τα βασικά κι ελάχιστα η κυβέρνηση της Βούλτεψη θεωρεί ότι είναι αδιανόητο να επιτευχθούν, τότε γεννάται αυτομάτως η απορία για τους λόγους που η σημερινή κυβέρνηση επιδιώκει να παραμείνει στην εξουσία. Αν ομολογεί ότι η αύξηση το κατώτατου μισθού έχει ίδιες πιθανότητες με την ανάσταση της γιαγιάς μου, τότε γιατί ακριβώς είναι κυβέρνηση η κυβέρνηση; Τι ακριβώς υπόσχεται; Γιατί ζητά να την ξαναψηφίσουμε ΑΝ και όποτε γίνουν εκλογές; Αν το μόνο που μπορεί να υποσχεθεί είναι ότι ο κατώτατος μισθός θα συνεχίσει να πέφτει, ότι το αφορολόγητο διαρκώς θα μειώνεται και ότι οι απολύσεις θα συνεχιστούν, τότε γιατί δεν βάζει υποψηφιότητα Αφέντη σε club μαζοχιστών;