Ο - Ε Ρ Ι Κ - ΜΑΣ

Ήταν μαζί μας τα τελευταία 16 χρόνια, πάντα μαζί μας όμως.

Από την Σαμοθράκη μέχρι την Κεφαλονιά, από τις Πρέσπες μέχρι την Λήμνο, από την Σκιάθο μέχρι τα Καλάβρυτα, από την Ερέτρια μέχρι τα Σύβοτα Θεσπρωτίας, Βόλος, Πήλιο, Μετέωρα, Σκόπελος, Αλόννησος, Σαντορίνη...παντού...  Μόνο σε αεροπλάνο δεν τον πήρα μαζί, δυο φορές, για να μη ταλαιπωρηθεί σαν "αποσκευή"....

Ο λόγος για τον αγαπημένο μας Έρικ, που μας άφησε, σε βαθιά γεράματα στις 14 του περασμένου Απρίλη.

Ήταν το 1997, όταν επισκεφθήκαμε το Μπαζάρ του Φιλοζωικού Σωματείου "Άργος".  Τότε αισθάνθηκα ένα βλέμμα. Γυρίζω και βλέπω ένα ξανθούλη, δεμένο στο πόδι μιας καρέκλας, να μου ρίχνει ματιές. Πήγα κοντά του, τον χάϊδεψα και είπα "'Έλα μαζί μας, καλά θα περάσεις".... Και ήρθε και πέρασε καλά, χωρίς να του λείψει τίποτα, ούτε στα καλά του, ούτε στις αρρώστιες του.

Τον τελευταίο χρόνο άρχισε να δείχνει ότι πλησιάζει το τέλος, αλλά δίναμε τη μάχη με όλα τα διαθέσιμα μέσα, μέχρι που μια 'βδομάδα πριν το τέλος, σταμάτησε ξαφνικά να τρώει και τον είχαμε με ορό....

Και μετά....το τέλος μιας ζωής, που, δυστυχώς είναι μικρότερη από την δική μας.

Τώρα το μόνο που μένει είναι να περιμένω την αντάμωση μας και είμαι σίγουρος ότι θα είναι το μόνο πλάσμα που θα χαρεί και θα με υποδεχτεί κουνώντας την ουρά του, όπως έκανε και εδώ...

Πηγαίνω τακτικά στον τάφο του, στο Κοιμητήριο μικρών ζώων, στην Κάτω Περιστερά, χωρίς να μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυα μου....

Καλό σου ταξίδι Αγαπημένε Έρικ και καλή αντάμωση.....