Inside the Mirror - Andrei Tarkovsky

 

Όνειρα και κινηματογράφος μοιράζονται την ίδια πρώτη ύλη: τις εικόνες. Ωστόσο, ο τρόπος που αυτές οργανώνονται δεν είναι κοινός στις δύο περιπτώσεις, κάτι που οφείλεται στη ριζικά διαφορετική αντίληψη του χρόνου (αρκεί να αναλογιστούμε πόσα …δίωρα φιλμ χωρούν σε πέντε λεπτά ύπνου!). Οι ταινίες του Andrei Tarkovsky, και ειδικότερα ο Καθρέφτης, αποτελούν την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Ποτέ άλλοτε ένα φιλμ δεν άγγιξε με τέτοια επιτυχία τη φύση του ονείρου, χάρη στην αντιμετώπιση που επιφυλάσσει ο σκηνοθέτης στον παράγοντα «χρόνος». Αυτός συλλαμβάνεται ως μια παρουσία πολυδιάστατη και το παρόν, μια καταπιεστική θαρρείς κινηματογραφική σύμβαση (όλες οι ταινίες είναι καταδικασμένες να παρακολουθούνται σε αυτόν), εδώ διασπάται στα ημιτόνιά του. Έτσι, όλα καταλήγουν να αποτελούν θέμα ρυθμού και ο σπουδαίος Ρώσος δημιουργός ενορχηστρώνει τους διαφορετικούς κώδικες που μεταχειρίζεται (χρώμα, φως, ήχος, μουσική, ερμηνείες) με μία ανεπανάληπτη μαεστρία. Σε μια αξέχαστη σκηνή, η βροχή εισβάλλει μέσα στο σπίτι (όπως στη Nostalghia, το χιόνι θα πέσει μέσα στην εκκλησία), στέκοντας ως απόδειξη ότι για τον Tarkovsky η ζωή εξελίσσεται και αναλύεται σε χρονικά παρακλάδια παράλληλα με τις όποιες χωρικές συνιστώσες. Δε χρειάζεται το εκβιαστικό δραματουργικό εργαλείο των flashbacks για να εικονογραφήσει αυτήν την αλήθεια (του) - αρκεί μία απλή κίνηση της κάμερας που καταλήγει να κοιτάζει στον καθρέφτη.

Και τι άλλο θα μπορούσε να βλέπει μέσα σε αυτόν πέρα από τον ίδιο του τον εαυτό; Το Mirror είναι ίσως η πιο καθαρή περίπτωση αυτοβιογραφικού φιλμ. Ο Tarkovsky δήλωσε πως ό,τι παρακολουθούμε στα εκατό λεπτά της ταινίας προέρχεται από την μνήμη του και όχι από τη φαντασία του. Η αφήγηση βρίθει αυτοαναφορικών συμβολισμών. Το σπίτι της παιδικής ηλικίας του κεντρικού ήρωα κατασκευάστηκε ακριβώς στο σημείο όπου βρισκόταν το πραγματικό πατρικό του σκηνοθέτη. Η ποίηση του πατέρα του, Arseni Tarkovsky, οδηγεί τις εικόνες (λέξεις) και τις σκηνές (στίχους). Η σύζυγός του, Larissa, αναλαμβάνει τον ρόλο της γειτόνισσας και η θετή του κόρη εμφανίζεται ως το κοκκινομάλλικο κορίτσι με το οποίο ήταν ερωτευμένος ο ήρωας στα εφηβικά του χρόνια. Η πιο σημαντική παρουσία όμως, και αυτή που μας δίνει το κλειδί για να αισθανθούμε (όχι να κατανοήσουμε) την ταινία, είναι η μητέρα του Tarkovsky, Maria Ivanovna, σε ένα μικρό ρόλο. Αρκετός όμως για να αναδειχθεί ο Καθρέφτης σε ένα γράμμα αγάπης του σκηνοθέτη για τη γυναίκα που τον γέννησε και που μόνη της, ενάντια σε τόσες αντιξοότητες, κατάφερε να μεγαλώσει αυτόν και την αδερφή του. Η απουσία του πατέρα είναι διάχυτη σε αυτήν την ελεγεία για τη χαμένη αθωότητα. Ο ήρωας, και αυτός πατέρας πλέον, δεν θα εμφανιστεί μπροστά στην κάμερα. Θα μείνει ένας εκτός κάδρου αφηγητής, μια ακραία όσο και εύστοχη υϊοθέτηση υποκειμενικής ματιάς στο σινεμά. Εκτός κάδρου, αλλά εντός του καθρέφτη. Γιατί εκεί ανακλώνται όσες στιγμές κατοικούν στην μνήμη του και, εν τέλει, καθορίζουν όλα όσα είναι.

Η ταινία θα διακρίνει ανάμεσα στη βιωμένη ιστορία του ήρωα και την Ιστορία που πορεύεται παράλληλα. Τα επίκαιρα από τον Ισπανικό εμφύλιο, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την έκρηξη της ατομικής βόμβας και την υποδοχή των Ρώσων στρατιωτών παρουσιάζονται αποστασιοποιημένα. Δεν τέμνονται με τη ζωή του και η όποια μομφή για αυτήν την νοοτροπία από πλευράς του σκηνοθέτη, εξουδετερώνεται με ένα απλό ερώτημα του αφηγητή: «Μήπως έχουμε γίνει υπερβολικά αστοί; Και ο αστισμός μας είναι ασιατικός…». Παράλληλα με την αναδρομή στη ζωή του, τον βλέπουμε να αγωνίζεται για να συνθέσει την ταυτότητα του ρωσικού έθνους και να μπορέσει να τοποθετήσει εαυτόν κάτω από τη στέγη της. Σε μια εξόχως συμβολική σκηνή, μια καθισμένη γυναίκα για την οποία δεν μαθαίνουμε τίποτα άλλο στην πορεία του φιλμ, ζητάει από τον Ιγκνάτ, τον γιο του ήρωα, να διαβάσει το γράμμα του Πούσκιν. Πρόκειται για τον χαρακτήρα που θα ενώσει τη γεμάτη ρωγμές συνέχεια του χρόνου και θα υπενθυμίσει τους πολιτιστικούς δεσμούς που έρχονται από το παρελθόν. Άλλωστε η ίδια η ζωή είναι μια ρωγμή στη συνέχεια του θανάτου και ο «μεταφυσικός» Tarkovsky το γνωρίζει καλά και την κινηματογραφεί σαν ένα αέναο κύκλο που μας δόθηκε από τον αιώνιο Θεό.

Όσο και να διαφωνώ με αυτήν την σκέψη, δεν μπορώ παρά να στέκομαι εμβρόντητος μπροστά στην βαθιά πίστη του σκηνοθέτη που κάνει το καθετί να μοιάζει οργανικά συνδεδεμένο σε ένα Όλον. Η κάμερα καταγράφει τη συνάντηση του Πνεύματος με την Ύλη: τα φύλλα των δέντρων χορεύουν στη βροχή και το απέραντο γρασίδι υποκλίνεται στον άνεμο. Θα παρακολουθήσουμε την διαβρωτική επίδραση του χρόνου πάνω στα υλικά αντικείμενα, τα οποία και αντιπαραβάλλονται στην ανθρώπινη παρουσία: ο Tarkovsky αντιλαμβάνεται την τελευταία ως μια ύπαρξη πρωτίστως πνευματική που εξελίσσεται στο άπειρο. Ο ήρωας, υποφέροντας από μία ανίατη ασθένεια, στρέφεται στις εικόνες που έχει φυλάξει η μνήμη, λίγο πριν η ψυχή του εγκαταλείψει το κέλυφός της. Όπως και στο Ivan’s Childhood, ο θεατής δύσκολα εντοπίζει τι είναι αλήθεια και τι όνειρο, τι συμβαίνει στο παρόν και τι έρχεται από το παρελθόν. Άλλωστε, δεν έχει καμία σημασία αφού το ένα ενυπάρχει στο άλλο. Μόνο που τη χαρά μου σκιάζει η αναμονή του ξυπνήματος.

πηγή : blog : Παράλληλα βλέμματα

           http://filmgaze.blogspot.com/2010/03/zerkalo-aka-mirror-1975-andrei.html

_____________________________________________________

Ο ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

«Όταν τελείωσα την πρώτη εκδοχή του "Καθρέφτη", που αρχικά είχε τον τίτλο "Μια άσπρη, κάτασπρη μέρα", συνειδητοποίησα ότι από κινηματογραφική άποψη η συλλογή δεν ήταν διόλου σαφής, ήταν απλώς μια αναπόληση, γεμάτη ελεγειακή θλίψη και νοσταλγία για τα παιδικά μου χρόνια –και δεν είχα αυτό στο μου. Ολοφάνερα κάτι έλειπε από το σενάριο, κι αυτό που έλειπε ήταν κρίσιμο. Οπότε, ακόμα κι όταν πρωτομελετούσα το σενάριο η ψυχή της ταινίας δεν είχε έρθει ακόμα να κατοικίσει το σώμα της. Συνειδητοποιούσα έντονα την ανάγκη να βρω μια λέξη-κλειδί που θα υψώσει την ταινία πάνω από το επίπεδο της λυρικής βιογραφίας. […]

Ο "Καθρέφτης" είναι μεταξύ άλλων η ιστορία του σπιτιού όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο αφηγητής, η ιστορία του αγροκτήματος όπου γεννήθηκε, εκεί που έζησαν οι γονείς του. Το χτίσμα αυτό, που είχε γίνει ερείπιο με τα χρόνια, ανακατασκευάστηκε, «αναστήθηκε» από φωτογραφίες κι έγινε ακριβώς όπως ήταν. […]

Ο "Καθρέφτης" δεν ήταν απόπειρα να μιλήσω για τον εαυτό μου, κάθε άλλο. Αφορούσε τα αισθήματά μου απέναντι σε αγαπητά μου πρόσωπα, τη σχέση μου μαζί τους, τον μόνιμο οίκτο μου γι’ αυτά, και τη δική μου ανεπάρκεια, το αίσθημα ότι δεν εκπλήρωσα το καθήκον μου. Τα επεισόδια που θυμάται ο αφηγητής κάποια στιγμή ακραίας κρίσης του προκαλούν μεγάλο πόνο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο, τον γεμίζουν θλίψη και ταραχή… […]

Δυσκολεύτηκα αφάνταστα να εξηγήσω σε πολλούς ανθρώπους ότι δεν υπάρχει κρυμμένο, κρυπτογραφημένο νόημα στην ταινία, ότι δεν υπάρχει τίποτα πέρα από την επιθυμία μου να πω την αλήθεια. Συχνά οι διαβεβαιώσεις μου προκαλούσαν δυσπιστία, ακόμα και απογοήτευση. Προφανώς ορισμένοι ήθελαν περισσότερα, χρειάζονταν μυστικά σύμβολα και κρυφά νοήματα. Δεν ήταν συνηθισμένοι στην ποιητική της κινηματογραφικής εικόνας. […]

Ήθελα να διηγηθώ την ιστορία του πόνου που βασανίζει έναν άνθρωπο όταν νιώθει πως δεν μπορεί να ξεπληρώσει τους δικούς του για όσα του έχουν δώσει. Νιώθει ότι δεν τους αγάπησε αρκετά, κι αυτή η εντύπωση τον βασανίζει.[…]

Πιστεύω ότι στον "Καθρέφτη" τα επίκαιρα και οι παιγμένες σκηνές έσμιξαν τελείως φυσιολογικά, σε σημείο μάλιστα που πολλές φορές άκουσα ανθρώπους να λένε ότι τα επίκαιρα τους φάνηκαν σκόπιμες ανακατασκευές για να δίνουν εντύπωση επίκαιρων. Το ντοκιμαντερίστικο στοιχείο είχε γίνει οργανικό μέρος της ταινίας.

[…]…το μοντάζ του "Καθρέφτη" χρειάστηκε τεράστια δουλειά. Υπήρχαν γύρω στις είκοσι ή και παραπάνω εκδοχές. Δεν εννοώ απλώς αλλαγές στη σειρά ορισμένων πλάνων, αλλά μείζονες μεταβολές στην υπάρχουσα δομή, στη διαδοχή των επεισοδίων. Ορισμένες φορές η ταινία έδινε την εντύπωση ότι δεν μπορεί να μονταριστεί, που σημαίνει ότι στο γύρισμα είχαν γίνει απαράδεκτες παραλείψεις και σφάλματα. Η ταινία δεν στεκόταν στα πόδια της, δεν έπαιρνε μορφή, σωριαζόταν χάμω, εκεί που την παρακολουθούσες, δεν είχε ενότητα, αναγκαία εσωτερική σύνδεση, λογική. Και μια ωραία πρωία, όταν καταφέραμε με κόπο να μηχανευτούμε κάποια νέα, απεγνωσμένη αναδιάρθρωση, ιδού η ταινία! Το υλικό ζωντάνεψε, τα μέρη του άρχισαν να λειτουργούν πάλι σαν να τα συνέδεε η κυκλοφορία του αίματος, και την ώρα που προβαλλόταν αυτή η τελευταία απεγνωσμένη απόπειρα στην οθόνη, η ταινία γεννιόταν μπροστά στα μάτια μας.

Καιρό πολύ δεν μπορούσα ακόμα να πιστέψω στο θαύμα: η ταινία είχε σταθεί στα πόδια της. Ήταν σοβαρή απόδειξη ότι το γύρισμα είχε γίνει καλά. Προφανώς τα μέρη ενώθηκαν από μια εγγενή τάση του ίδιου του υλικού, η οποία αναπτύχθηκε στα γυρίσματα κι αν το πιστεύαμε απόλυτα πως βρίσκεται εκεί, δεν θα αμφιβάλλαμε ποτέ ότι η ταινία θα συναρμολογηθεί –ήταν μες τη φύση της. Κι έπρεπε να ολοκληρωθεί, νόμιμα και αυθόρμητα, εφόσον αναγνωρίζαμε το νόημα των πλάνων και τη ζωτική τους αρχή. Και όταν, δόξα το Θεώ, ολοκληρώθηκε, τι ανακούφιση νιώσαμε όλοι!

Ο χρόνος που διέτρεχε όλα τα πλάνα είχε βρει τα σκόρπια κομμάτια του και τα είχε συνταιριάσει.

Στον "Καθρέφτη" υπάρχουν διακόσια πλάνα –πολύ λίγα, αν σκεφτεί κανείς ότι ταινίες παρόμοιας διάρκειας έχουν συνήθως πεντακόσια, ο μικρός αριθμός οφείλεται στη μεγάλη τους διάρκεια. […] 

Ο Βλαντιμίρ Γιουσόφ ήταν οπερατέρ σε όλες μου τις ταινίες, έως και το "Σολάρις". Όταν διάβασε το σενάριο του "Καθρέφτη", αρνήθηκε να το γυρίσει. Είπε ότι του προκαλεί απέχθεια από ηθική άποψη η καθαρά αυτοβιογραφική φύση του έργου, τον ενοχλούσε και τον νευρίαζε ο υπερβολικά προσωπικός, λυρικός τόνος όλης της αφήγησης και η επιθυμία του δημιουργού να μιλήσει αποκλειστικά για τον εαυτό του (όπως ανέφερα προηγούμενος, ίδια αντίδραση είχαν και οι συνάδελφοί μου). Φυσικά ο Γιουσόφ ήταν ειλικρινής και ντόμπρος, πίστευε στ’ αλήθεια ότι δεν ήμουν και πολύ σεμνός. Ωστόσο, αφού γύρισα την ταινία με οπερατέρ τον Γκεόργκι Ρέρμπεργκ, παραδέχτηκε μπροστά μου: «Σιχαίνομαι που το λέω, Αντρέι, αλλά είναι η καλύτερή σου ταινία». Ελπίζω και η παρατήρηση να ήταν εξίσου ειλικρινής.» 

Αντρέι Ταρκόφσκι "Σμιλεύοντας το χρόνο" μετάφραση Σεραφείμ Βελέντζας. Εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 1987

____________________________________

Απόσπασμα συνέντευξης του Αντρέι Ταρκόφσκι στον Λοράνς Κοσέ

Στους Γάλλους ο Καθρέφτης θυμίζει τον κόσμο του Προυστ, αυτόν της μνήμης. 

Για τον Προυστ ο χρόνος είναι κάτι περισσότερο απ' το χρόνο. Για ένα Ρώσο, ολ' αυτά δεν είναι πρόβλημα. Εμείς οι Ρώσοι πρέπει να προφυλαχτούμε. Στον Προύστ επρόκειτο περισσότερο για την επέκτασή του. Υπάρχει μια πολύ δυνατή παράδοση της ρώσικης λογοτεχνίας με επίκεντρο ακριβώς τις παιδικές και εφηβικές αναμνήσεις, την προσπάθεια να κανονιστούν οι λογαριασμοί του καθενός με το παρελθόν, τον τρόπο να μεταβληθεί. 

Και ο Καθρέφτης, ήταν αυτό; Μια επανάληψη αυτού του λογοτεχνικού είδους; 

Ναι. Αυτή η ταινία εξάλλου προκάλεσε πολλές συζητήσεις ανάμεσα σε Ρώσους θεατές. Κάποια μέρα οργανώθηκε μετά από μια προβολή, μια ανοιχτή συζήτηση που, όμως, τράβηξε σε μάκρος. Μετά τα μεσάνυχτα, μια καθαρίστρια ήρθε για να καθαρίσει την αίθουσα, θέλοντας να μας διώξει. Είχε δει την ταινία νωρίτερα και δεν καταλάβαινε γιατί συζητούσαμε τόσο πολύ εξαιτίας του Καθρέφτη. Μας λέει: «Κι όμως όλα είναι πολύ απλά. Κάποιος αρρώστησε και φοβάται το θάνατο. Ξαφνικά θυμήθηκε όλο το κακό που είχε προκαλέσει στους άλλους και θέλησε να εξαγνιστεί ζητώντας συγγνώμη». Αυτή η απλή γυναίκα είχε καταλάβει τα πάντα, είχε αντιληφθεί τη μεταμέλεια της ταινίας. Οι Ρώσοι ζουν σταθερά μ' αυτόν τον παρόντα χρόνο μέσα τους. Η λογοτεχνία το κάνει αυτό και οι απλοί άνθρωποι το καταλαβαίνουν πολύ καλά. Ο Καθρέφτης, μ' αυτή την έννοια, είναι λίγο η Ιστορία των Ρώσων, η Ιστορία της μεταμέλειάς τους. Ενώ οι κριτικοί που βρίσκονταν σ' αυτή την αίθουσα, δεν είχαν καταλάβει τίποτα απ' την ταινία -κι όσο πάει, λιγότερο καταλαβαίνουν- αυτή η γυναίκα που δεν είχε καλά-καλά τελειώσει το δημοτικό μάς έλεγε με τον τρόπο της την αλήθεια, αυτή την αλήθεια που υπάρχει στην μεταμέλεια του Ρώσικου λαού. 

Πηγή: Antoine de Baecque “ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ μια ξενάγηση στο έργο του”, μετάφραση: Δώρα Δημητρούλια, εκδόσεις Γκοβόστης. Αθήνα 1991)

_

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

[…] Ποιο είναι το αντικείμενο που ταλανίζει τον Ταρκόφσκι και, στο επίπεδο της μυθοπλασίας της ταινίας του, το συγγραφέα - αφηγητή; Είναι η ιστορία που έζησε –η βιωμένη Ιστορία- που δεν πρέπει να συγχέεται με την Ιστορία που τελέστηκε αλλά δε βιώθηκε, και την οποία τη βγάζει στο περιθώριο σαν άχρηστη για τα υπαρξιακά προβλήματα του ατόμου. Είναι συγκεκριμένα: Ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος, ο β’ παγκόσμιος πόλεμος, ο σταλινισμός και η Χιροσίμα. (Σημειώνουμε ενδεικτικά πως ο Ταρκόφσκι γεννήθηκε το 1932). Αυτή η θραυσματική Ιστορία λειτουργεί μόνο σαν «ενόχληση» της συνείδησης και σαν παρακώλυση της προσωπικής ευτυχίας. Κι ακριβώς αυτή η αδύνατη ευτυχία είναι τελικά το θέμα της ταινίας: Την καθιστά αδύνατη το φράγμα του πολυεδρικού καθρέφτη, της συνείδησης δηλαδή, που μένει εγκλωβισμένη και πάσχουσα, εξαιτίας ακριβώς της Ιστορίας.[…]

Βασίλης Ραφαηλίδης Βήμα 4/Δεκεμβρίου/1979 (Λεξικό ταινιών τόμος lV, εκδόσεις Αιγόκερος, Αθήνα 1982)

«Όταν ο θεατής φτάσει, καταγοητευμένος, στην τελευταία εξαίσια εικόνα της ταινίας του Ταρκόφσκι, ίσως μπορέσει να αντιλήφθη τι σημαίνει ο τίτλος, ίσως μπορέσει δηλαδή να καταλάβει ότι μέσα σ’ αυτό τον "Καθρέφτη" η πραγματικότητα δεν αποδίδεται αλλά κομματιάζεται και ότι είναι άλλος κόσμος που ανασυνθέτεται με τα συντρίμμια της. Με άλλα λόγια ο καθρέφτης για τον Ταρκόφσκι δεν είναι παρά αυτό το κομμάτιασμα που μέσα στο πραγματικό ανοίγεται σε μια αναζήτηση του φαντασιακού. Κι αυτό το φαντασιακό, μακριά απ’ το να είναι γραμμικό, εκρήγνυται, οι αναπολήσεις, η μνήμη λύνουν τη συνοχή της αφήγησης, την τεμαχίζουν, την σκορπάνε με αριστοτεχνικό τρόπο όσο και πρωτοποριακό.

Ο Αλέξης, ο ήρωας, ο σκηνοθέτης, σκύβει πάνω στο παρελθόν του, η μητέρα του και η γυναίκα του συγκλίνουν σ’ ένα μοναδικό πορτρέτο γυναίκας (έξοχα ερμηνευμένο από τη Μαργαρίτα Τερέχοβα) ο γιος του, ο Ινιάτ, ταυτίζεται κάπως παράξενα με τον ίδιο του τον εαυτό –σαν παιδί- μέσα στις αναμνήσεις του. Το παρελθόν και τα πολλαπλά επίπεδά του, διασταυρώνονται με το παρόν, ενώ ο χώρος –διαμέρισμα μέσα στη Μόσχα "η ντάτσα" σε μια ονειρεμένη εξοχή- εναλλάσσεται ανάλογα με το συνειρμό της αφήγησης. Η ίδια η ιστορία, παρούσα μέσα από το μωσαϊκό σαν σημείο αναφοράς μιας τραυματισμένης μνήμης και όχι τόσο σαν ροή που κινείται με τη λογική της ταξικής πάλης, όπως μας τόμαθε ο μαρξισμός.

Έχουμε εδώ βέβαια να κάνουμε με έργο εντελώς ποιητικό όπου επιπλέει αυτό που κατά κάποιο τρόπο λέμε "ρώσικη ψυχή", αλλά πρέπει να διευκρινίσουμε ότι όταν στην ταινία γίνεται αναφορά στον Ντοστογιέφσκι και στους "Δαιμονισμένους" ή όταν ακούμε με κάποια έμφαση τα ποιήματα του πατέρα του σκηνοθέτη, Αρσένη Ταρκόφσκι, αυτό που μας λέγεται δεν είναι τόσο το οργανωμένο "πνεύμα" του λαού ή της γης όσο μια απουσία, ένα ίχνος της σκέψης, ένα ρευστό, πλανώμενο, εύθραυστο "συναίσθημα" χωρίς σκοπιμότητα, σχεδόν μια άρνηση της ταυτότητας.

Θελημένα σ’ αυτό το σημείωμα δεν προσπαθώ μια ερμηνεία της ταινίας, ούτε θέλω να τη διηγηθώ σαν μια παραδοσιακή ιστορία: η ταινία βλέπεται όπως διαβάζεται ένα μεγάλο ποίημα. Το να μπεις μέσα δεν είναι απλό πράγμα, αλλά αφότου αφήνεσαι να σε παρασύρει χωρίς να παραιτηθείς ωστόσο από μια έντονη διανοητική δραστηριότητα, τότε οι εικόνες ασύλληπτης πλαστικότητας του Ταρκόφσκι σε κατακτάνε ολοκληρωτικά. Αυτός ο "καθρέφτης" κολλάει στο πετσί σου και η πολυεδρικότητά του φανερώνει όλα του τα μυστικά»

Μ. Δημόπουλος

__________________________________

αποσπάσματα από ανάρτηση στο koinotopia.gr

Tarkovsky | Von Trier

0

TARKOVSKY / VON TRIER - Le Maître et l'élève from Titouan Ropert on Vimeo.

_

Εκείνος Και Εκείνος

ο

Εκείνος Και Εκείνος

Ο Λουκάς και ο Σόλων. Οι αιώνιοι απροσάρμοστοι της ζωής. Οι λαϊκοί θυμόσοφοι που τριγυρνούν ελεύθεροι, μακριά από τον δήθεν καθωσπρεπισμό, ρακένδυτοι αλλά πάντα αξιοπρεπείς, θυμίζουν και καυτηριάζουν τη δική μας ηθική ένδεια.

Σενάριο: Κώστας Μουρσελάς

Σκηνοθεσία:Κώστας Κουτσομύτης

Πρωταγωνιστούν: Βασίλης Διαμαντόπουλος και Γιώργος Μιχαλακόπουλος

Η σειρά προβλήθηκε το 1989 και είναι ριμέικ της ομότιτλης σειράς του 1972

Μεταγλώττιση από Carina

42:25' - 46:20' 

-Να μπούμε Λουκά ε;
-Να μπούμε;
-Ναι, πρέπει να μπούμε.
-Πού να μπούμε;
-Στο αυγό Λουκά!
-Στο αυγό;Τι αυγό;
-Δεν τους βλέπεις; Μια χαρά είναι αυτοί. Είναι μέσα στο αυγό. Στο σύστημα Λουκά.
-Όλοι αυτοί είναι στο αυγό;
-Αχα!
-Ναι.
-Μέσα;
-Και τα έχουνε όλα Λουκά, ε;
-Και κοτόπουλα έχουνε, και μακαρονάδες έχουνε, και σαλάτες Λουκά...
-...και μπύρες...
-Ε, μέχρι να μπεις είναι. Μετά συνηθίζεις.
-Ναι, συνηθίζεις.
-Βέβαια. Συνηθίζεις.
-Μη, μη σε προβληματίζει το πώς θα μπεις Λουκά ε; Ένα περίβλημα είναι. Μετά ούτε περιπλανήσεις, ούτε πάρκα, ούτε αγωνίες. Δεν έχεις παρά να διαλέξεις, ε; Ή μέσα στο αυγό μωρό μου, ή έξω από το αυγό. Πάει! Πάει, τετέλεσται! Έλα, έλα πάμε,ε; Πρέπει να το σκεφτούμε, ε; Έχω επιχειρήματα! Πάμε.
-Όχι να μου λείπει Σόλωνα. Όχι, να μου λείπει!
-Όλα δικά στου τα θέλεις Λουκά. Όλα δικά σου τα θέλεις.
-Α, λίγη προσαρμογή..
-Ε, δεν ξέρω...
-..κάποια κοινωνικότης...Πάει αυτό είναι. Τετέλεσται!Σπίτι, γραφείο, δουλειά..
-Ναι, δουλειά, γραφείο, σπίτι, τακτικόν ωράριον, επισκέψεις. Πώς είστε; Τι κάνετε;
-Κολακείες, ξεσκονίσματα. Ο καιρός, το νέφος.
-Νομιμόφρων, νομοταγής. Επιτέλους Λουκά.
-Δε μου λες Σόλων; Στο αυγό, θα χωράμε και οι δυο μέσ στο αυγό;
-Όχι Λουκά.
-Όχι;
-Θα είμαστε μόνοι Λουκά.Ο καθένας θα χει το δικό του το αυγό Λουκά. Μόνοι.
-Αλλά εκεί μέσα θα τα έχουμε όλα. Κοντίσιον, τηλεόραση, κήπους... Αλλά μόνοι Λουκά!
-Όχι Σόλων, όχι. Εγώ όχι μόνος. Όχι,όχι.
-Δηλαδή; Να μην μπούμε;
-Όχι.
-Τετέλεσται Λουκά;
-Ναι. Όσο αντέξουμε Σόλων. Να μην μπούμε.
-Εσύ όμως τα θες όλα. Εσύ τα επιθυμείς όλα.
-Θα είμαι ολιγαρκής. Να μην μπούμε. Έξω. Όσο αντέξουμε.
-Έτσι Λουκά; Όσο αντέξουμε,ε; Όσο μπορούμε. Έξω. Στη ζωή Λουκά,ε;
-Ναι. Ναι. Έξω.
-Έξω στη βροχή Λουκά. Έξω.
-Έξω, ναι.
-Όσο μπορούμε,ε;
-Έξω.
-Έξω.
-.....

ο

Δημήτρης Χορν

Ο

Το κανάλι του χρήστη ParaskeviKoutouba

Γεννήθηκε και πέθανε όπως είναι η μοίρα όλων των ανθρώπων. Όμως το ιδιαίτερο ταλέντο του και τα χαρίσματά του, δώρα στους άνθρωπους που τα δέχονταν, ήταν αυτά που χαρακτήρησαν το πέρασμά του από τη ζωή.

Εκτός από τη σφραγίδα που άφησε στο κινηματογράφο και το θέατρο ο Χορν "άφησε" και δεκάδες μαγνητοφωνήσεις θεατρικών έργων. Στη ξακουστή ραδιοφωνική εκπομπή του με τίτλο "Ο Ταχυδρόμος Έφτασε", με μια σουρεαλιστική ειρωνεία στη φωνή του, διάβαζε φανταστικά γράμματα ακροατών, σε κείμενα του Κώστα Πρετεντέρη.

Παρά το γεγονός ότι οι κριτικές τον αποθέωναν, τόσο για το ταλέντο του, την προσωπικότητά του, τη ψυχή του που έδινε γενναιόδωρα σε κάθε ερμηνεία του, ωστόσο δήλωνε:

"Ποτέ δεν έπαψα να πιστεύω ότι ήταν λάθος μου να γίνω ηθοποιός"

ο

Το βίντεο που ακολουθεί είναι ένα αφιέρωμα στον Δημήτρη Χορν, με τα παραλειπόμενα μιας εκπομπής πέντε χρόνια πριν το αφιέρωμα, η οποία δεν κατάφερε να ολοκληρωθεί και που έκανε η δημοσιογράφος Σεμίνα Διγενή, για την τη ΝΕΤ και την τηλεοπτική εκπομπή «ΑΝΘΡΩΠΟΙ». Η Σεμίνα, όπως δηλώνει, υπήρξε θαυμάστριά του από δέκα ετών. Θα πει:

«Ήταν ένα πλάσμα απ΄ την ουσία των ονείρων»

Xrysa Di

Δημήτρης Χορν - Η τελευταία συνέντευξη

Κώστας Γεωργουσόπουλος:

Ο ίδιος πίστευε ότι ο καλύτερος ρόλος που είχε παίξει ήταν ο «Τρελός» από τη "Δωδεκάτη Νύχτα", του Σαίξπηρ. «Οι τρελοί του Σαίξπηρ», μου έλεγε, «λένε πολύ σοφά πράγματα. Ίσως να είμαι κι εγώ λίγο τρελός.» και μου υπευνθύμιζε τον Βιζυηνό κι εκείνο το : «μετεβλήθει εντός μου, και ο ρυθμός του κόσμου.» κι ο δικός μου συμπλήρωνε :«το νιώθω πολλές φορές όταν εκνευρίζομαι και όταν γίνομαι εμπαθής. Γιατί μη νομίζετε, είμαι, εμπαθέστατος»

Ο

Ambition

ο

European Space Agency, ESA

Ambition the film

Η ταινία "Ambition", σκηνοθέτησε ο  Tomek Bagiński , με πρωταγωνιστές τον Aidan Gillen και Aisling Franciosi. Το "Ambition" γυρίστηκε σε μια τοποθεσία στην Ισλανδία, και προβλήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2014 κατά τη διάρκεια του εορτασμού του Βρετανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου της Sci-Fi: Ημέρες του φόβου και κατάπληξης, στο Southbank, στο Λονδίνο.

 Copyright: ESA/Platige Image

ο

Μήπως πιστεύετε ότι η παραπάνω εικόνα ήταν μια ιδέα ενός καλλτέχνη; Όχι, δεν είναι. Είναι μια πραγματική εικόνα. Πρόκειτια για αυτοπορτρέτα του διαστημικού σκάφους Rosetta με τον κομήτη 67P / Τσουριούμοφ-Γκερασιμένκο, τα οποία απεικονίστηκαν την Κυριακή 7η Σεπτεμβρίου, 2014. Η εικόνα είναι μέσω ESA / Rosetta / Philae / CIVA.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

ο

Rosetta Stone

The Rosetta Stone
Η πέτρινη στήλη Rosetta

Material	Granodiorite
Size	114.4 × 72.3 × 27.93 cm
Writing	Ancient Egyptian hieroglyphs, demotic script, and Greek script
Created	196 BC
Discovered	1799
Present location	British Museum

Ο στρατός του Ναπολέοντα, κατά την εκστρατεία του στην Αίγυπτο το 1798 συνοδευόταν από μια ομάδα 167 επιστημόνων για την εξέταση των αρχαιοτήτων της χώρας. Τον Ιούλιο του 1799 Γάλλοι στρατιώτες άρχισαν την κατασκευή ενός φρουρίου του Fort Julien στην πόλη του  ελ-Ραχίντ, στα γαλλικά Ροζέττα, στο Δέλτα του Νείλου.

Κατά την κατασκευή του, ένας Γάλλος αξιωματικός, ο Pierre-François Bouchard, εντόπισε μια μαύρη σκληρή πέτρα που κίνησε αμέσως την περιέργειά του. Πάνω της είχε χαραγμένο ένα εκτενές κείμενο. Ο Γάλλος σωστά εκτίμησε αμέσως ότι η πέτρα  έχει αρχαιολογική σημασία και ενημέρωσε το στρατηγό του.

Και πράγματι η μαύρη πέτρα από βασάλτη είχε χαραγμένη πάνω της ένα κείμενο γραμμένο σε τρεις γραφές:στα ελληνικά, τα αιγυπτιακά ιερατικά ιερογλυφικά και τα αιγυπτιακά δημοτικά ιερογλυφικά. Ο ογκόλιθος πήρε το όνομα  πέτρα της Ροζέτας από την πόλη που ανακαλύφθηκε.

Μετά την ήττα του Ναπολέοντα από τους Άγγλους, η πέτρα πέρασε στα χέρια τους με τη συνθήκη της Αιγύπτου το 1801 και από τότε εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο.
Πρώτο από τα κείμενα μεταφράστηκε το ελληνικό που ήταν κατανοητό. Αργότερα παρατηρήθηκε στο ιερατικό ιερογλυφικό ότι κάποια σύμβολα απεικόνιζαν το όνομα του Πτολεμαίου, οπότε βγήκε το συμπέρασμα ότι τα ιερογλυφικά αποδίδουν την αιγυπτιακή γλώσσα.

H πέτρα της Ροζέτας εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο

Με τη σύγκριση του ελληνικού με το ιερογλυφικό μέρος και τη βοήθεια της κοπτικής γλώσσας, απόγονο της αρχαίας αιγυπτιακής ,επιτεύχθηκε η ανάγνωση των ιερογλυφικών συμβόλων μέχρι την πλήρη αποκρυπτογράφισή τους. Πρόκειται για ένα διάταγμα του Πτολεμαίου του Ε' ,το ίδιο γραμμένο σε δύο γλώσσες,την ελληνική και αιγυπτιακή,και τρεις γραφές (ελληνική, αιγυπτιακή ιερατική,αιγυπτιακή δημοτική).

Η πέτρα της Ροζέτας χρονολογείται στο 2ο αιώνα μ.Χ. της περίοδο που στην Αίγυπτο βασίλευε ο Πτολεμαίος ο Ε' , ο επιφανής.Ανακαλύθφηκε πάλι μετά από 1400 χρόνια.

Rosetta stone (detail)

o

Διευρύνσεις

*

Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας

 "Despedida" Official Music Video - Love in the Time of Cholera (Trailer)

 dreipner87

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΟΛΕΡΑΣ

«Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» είναι ένα μυθιστόρημα του Κολομβιανού Νομπελίστα συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες που εκδόθηκε πριν από περίπου 25 χρόνια και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Αξιοσημείωτο είναι πως ο Μάρκες βραβεύθηκε με το Νόμπελ πριν κυκλοφορήσει το συγκεκριμένο έργο, ενώ πολλοί το κατατάσσουν ως το δεύτερο αριστούργημα του συγγραφέα  μετά το «Εκατό χρόνια μοναξιάς». Όπως και πολλά άλλα λογοτεχνικά αριστουργήματα, έτσι κι αυτό βρήκε τον δρόμο για να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη.
     
Το μυθιστόρημα του Μάρκες δικαίως έχει κερδίσει μια θέση στο πάνθεον της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ως ένα εκ των σπουδαιότερων βιβλίων του 20ου αιώνα. Ο νεαρός Φλορεντίνο Αρίσα, σε μια από τις καθημερινές παραδόσεις που κάνει για λογαριασμό του τοπικού ταχυδρομείου, γνωρίζει και ερωτεύεται τη νεαρή Φερμίνα Δάσα. Στην αρχή, η νεαρή κοπέλα διστάζει, όμως η επιμονή και οι εξομολογήσεις του νεαρού Αρίσα θα τη μαγέψουν και γρήγορα θα τον ερωτευτεί. Όμως οι διαθέσεις του πατέρα της είναι διαφορετικές από τις επιθυμίες του ζευγαριού. Μετακομίζουν στην επαρχία και ο Αρίσα μένει μόνος σε μία πόλη που μαστίζεται από τη χολέρα. Οι ημέρες, οι μήνες, τα χρόνια περνούν δύσκολα για τον νέο. Μετά από καιρό, η Φερμίνα Δάσα επιστρέφει στην πόλη και ο Αρίσα τρέχει για να βρει την παλιά του αγαπημένη. Εκείνη, όμως, έχει παντρευτεί έναν γιατρό και, όπως κάθε σωστή κυρία και σύζυγος της εποχής, αρνείται την επαφή με τον Αρίσα. Με την πάροδο του χρόνου, ο Αρίσα ανεβαίνει στην ιεραρχία της εταιρείας με ποταμόπλοια του θείου, ώσπου η εταιρεία περνάει εξ ολοκλήρου στα χέρια του. Παράλληλα, ορμώμενος από την άσβηστη επιθυμία για την πρώτη του αγάπη, βοηθάει ανθρώπους να εκφράσουν τον έρωτά τους, γράφοντας ερωτικά ποιήματα και γράμματα. Ακόμα και η κοινωνική ανέλιξη του Αρίσα, δεν είναι ικανή να κάμψει την αντίσταση της Φερμίνα Δάσα που πλέον έχει κάνει οικογένεια. Τα χρόνια περνούν και ο Αρίσα σβήνει προσωρινά την έλλειψη στις αγκαλιές παροδικών σχέσεων. Όταν ο γιατρός πεθαίνει, ο Αρίσα θα κάνει την τελευταία προσπάθεια για να κερδίσει την Φερμίνα Δάσα. Έχουνε φτάσει και οι δύο σε μεγάλη ηλικία, όμως η επιθυμία του Αρίσα και η μοναξιά της Δάσα κάνουν τις επαφές τους πιο συχνές. Αποφασίζουν να πάνε ένα ταξίδι με πλοίο, όπου θα ολοκληρωθεί ο έρωτάς τους, για πρώτη φορά μετά από 51 χρόνια, 9 μήνες και 4 ημέρες.
Στέφανος Ξένος

~*~

Le sang d' un poete- Jean Cocteau

ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

LE SANG D'UN POETE / THE BLOOD OF A POET
του Ζαν Κοκτό
με τους Ενρίκ Ριβερό, Ελίζαμπεθ Λι Μίλερ, Πολίν Καρτόν, Οντέτ Ταλαζάκ
[1930 επανέκδοση] 

Υπόθεση: Το «Αίμα του ποιητή» είναι χωρισμένο σε επεισόδια, κάποια από αυτά ενώνονται, κάποια όχι. Πιθανώς το πιο γνωστό είναι αυτό που απεικονίζει ένα διάσημο ποιητή ο οποίος προχωρώντας σε ένα διάδρομο ξενοδοχείου, σταματάει στις πόρτες των δωματίων και κοιτάζει μέσα από τις κλειδαρότρυπες. Αντικρίζει μια σειρά από tableaux vivants. Ένας από αυτούς δείχνει ένα παιδί που βασανίζει την κουβερνάντα του σκαρφαλώνοντας στον τοίχο. Ένας άλλος μια ομάδα Μεξικανών τυφεκιοφόρων που σκοτώνουν το θύμα τους μόνο και μόνο για να επανέλθει στη ζωή με μια αναπήδηση. Ο τρίτος, ένα σκοτεινό χώρο μέσα στον οποίο ένας άνδρας και μια γυναίκα γράφουν παρατηρήσεις ο ένας για τον άλλο ενώ αγκαλιάζονται. 

______________

Κουασιμόδος

~*~

Ο Κουασιμόδος (Καζιμόντο) είναι ο κύριος πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος "Η Παναγία των Παρισίων" του Βίκτωρος Ουγκό. Έχει παραμορφωμένο πρόσωπο και σώμα, όπως μας είναι γνωστός για την καμπούρα του. Βρέφος ακόμη βρέθηκε εγκαταλελειμένος στα σκαλιά της Παναγίας των Παρισίων από τον αρχιδιάκονο Κλαύδιο Φρολό, που τον υιοθέτησε και τον μεγάλωσε για να γίνει ο κωδωνοκρούστης της εκκλησίας.

Το πλήθος του Παρισιού τον έβλεπε σαν τέρας. Ο Κουασιμόδος ερωτεύτηκε την όμορφη τσιγγάνα Εσμεράλδα και προσπάθησε να τη σώσει, όταν εκείνη μπλέχτηκε αθελά της σε ένα φόνο. Η ηρωική και αλτρουϊστική του συμπεριφορά απέναντι στα πολλά και σκοτεινά γεγονότα στη μοίρα της Εσμεράλδας δημιούργησαν ένα από τα πιο γνωστά αριστουργήματα του Ουγκό.

από βικιπαιδεία

~*~

François Truffaut

 

Les Quatre Cents Coups-François Truffaut (Φρανσουά Τριφ-400 χτυπήματα)

Μεταφορτώθηκε από Juliebeat 

Ο Φρανσουά Τρυφώ (François Roland Truffaut, 6 Φεβρουαρίου 1932 - 21 Οκτωβρίου 1984) ήταν Γάλλος κριτικός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός του κινηματογράφου, από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του γαλλικού νέου κύματος.

Με τη βοήθεια του θεωρητικού του κινηματογράφου Αντρέ Μπαζέν, άρχισε να γράφει κριτικές στο περιοδικό Cahiers du cinema, που μαζί άλλους συναδέλφους του άνοιξαν το δρόμο για το νέο κύμα και το μη εμπορικό κινηματογράφο. Με την μικρού μήκους ταινία του Les Mistons (1958), και θέμα την σεξουαλική αφύπνιση μιας ομάδας νεαρών, έθεσε στην πράξη τις θεωρίες του, τις οποίες συνέχισε στην ημιαυτοβιογραφική, μεγάλου μήκους ταινία του, Τα 400 χτυπήματα (Les Quatres Cents Coups, 1959), μία γεμάτη ειλικρίνεια αλλά και ποίηση ταινία, που κέρδισε το βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Καννών, κάτι που τον καθιέρωσε ως τον κατ' εξοχήν ηγέτη του πρωτοεμφανιζόμενου νέου κύματος (nouvelle vague).

Ακολούθησαν οι ταινίες Πυροβολείτε τον Πιανίστα (Tirez sur le pianiste, 1960), αναφορά αλλά και ανατροπή των γκανγκστερικών ταινιών, Απολαύστε το κορμί μου (Jules et Jim, 1961) γύρω από τις ιδιόμορφες σχέσεις ενός ερωτικού τριγώνου, Φαρενάιτ 451 (Fahrenheit 451, 1966), εξαιρετική μεταφορά στην οθόνη του βιβλίου επιστημονικής φαντασίας του Ρέι Μπράντμπερι, που ο Τρυφώ γύρισε στην Αγγλία, Η νύφη φορούσε μαύρα (La mariée etait en noir, 1967), μία παραλλαγή του αμερικανικού φιλμ νουάρ, ταινίες που επέβαλαν τον Τρυφώ ως έναν ξεχωριστό και εντελώς πρωτότυπο δημιουργό.

________________________

_____

Trois Couleurs: Bleu

 Τρία χρώματα: Η μπλε ταινία (Trois couleurs: Bleu) ,1993

Σκηνοθέτης: Κριστόφ Κισλόφσκι (Krzysztof Kieslowski)

Μουσική: Zbigniew Preisner  Φωτογραφία: Slawomir Idziak

Παίζουν: Ζιλιέτ Μπινός (Juliette Binoche), Μπενουά Ρεζέν (Benoit Regent), Εμανουέλ Ριβά (Emanuel Riva), Φλοράνς Περνέλ (Florence Pernel) κ. α.

Η ταινία «Τρία χρώματα: η μπλε ταινία», είναι το πρώτο μέρος της τριλογίας του Κριστόφ Κισλόφσκι πάνω στα χρώματα της Γαλλικής σημαίας, -ακολούθησε το λευκό και το κόκκινο- που εκπροσωπούν αντίστοιχα τις αρχές της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης. Αυτή η  υψηλής αισθητικής ταινία, αναφέρεται στην ελευθερία που βιώνεται ως απόλυτη αγάπη, ερμηνεύοντας στην ουσία το απόσπασμα από την Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου . 

Η αγάπη πρέπει να είναι ο θεμέλιος λίθος όλων των χριστιανικών δογμάτων γιατί είναι η βάση της πίστης τους. Αυτό δίδαξε ο Χριστός, η ίδια του η ζωή είναι ποτισμένη από αγάπη για τον άνθρωπο. Η Ζιλί (μια σπουδαία Ζιλιέτ Μπινός) χάνει σε τροχαίο το σύζυγο και τη μικρή τους κορούλα. Η συντριβή από το θάνατο των αγαπημένων προσώπων είναι μεγάλη. Πώς ξαναρχίζεις ζωή μετά από κάτι τέτοιο; Πως συνεχίζεις; Έρχεται λοιπόν ως καταλύτης η μουσική να καθοδηγήσει την ηρωίδα και να την κάνει να συμπεριφερθεί με άπλετη αγάπη προς όλους γύρω της, απελευθερώνοντάς την από το προσωπικό της δράμα. Αγάπη προς την ερωμένη του νεκρού της άντρα που τώρα μόλις ανακάλυψε, αγάπη προς την πόρνη του διπλανού διαμερίσματος, αγάπη προς το νεαρό που την έκλεψε, αγάπη προς όλους.

  

  ZBIGNIEW PREISNER Song for the unification of Europe (BLUE Finale) Hd

 Ο απωλεσθείς σύζυγος ήταν διάσημος συνθέτης, είχε μάλιστα αναλάβει να συνθέσει ένα "Kονσέρτο για την Eνωμένη Ευρώπη" παραγγελία της Ε.Ε. την παρτιτούρα του οποίου θα καταστρέψει η Ζιλί μέσα στη απελπισία της (σπουδαίο το εύρημα της πάσχουσας διαμελισμένης μουσικής που ακούγεται, όταν η παρτιτούρα συνθλίβεται,) για να αναστηθεί σαν από μόνη της -έχει κρατήσει αντίγραφο συνεργάτης του συνθέτη- να ολοκληρωθεί με τη βοήθεια της Ζιλί, που μόνο αυτή ξέρει τι θα τραγουδάει η χορωδία. Έτσι στο τέλος ακούμε το κονσέρτο που άφησε ημιτελές ο συνθέτης και δεν είναι άλλο από τον ύμνο στην αγάπη το απόσπασμα της Α΄ προς Κορινθίους επιστολής του Αποστόλου Παύλου και μάλιστα στα ελληνικά. Εδώ το βάρος σηκώνει ο σπουδαίος Πράισνερ που για άλλη μια φορά υπογράφει ένα εκπληκτικό σάουντρακ που δεν είναι μια απλή μουσική συνοδεία, αλλά πρωταγωνιστεί. 

Ο Ντα Βίντσι χαρακτήριζε τον καλλιτέχνη μικρό θεό. Δηλαδή ο καλλιτέχνης οικειοποιείται το χαρακτηριστικό της δημιουργίας που ανήκει μόνο στο Θεό. 

Και ο Κισλόφσκι είναι ένας μικρός θεός, που με αυτό το αριστούργημα χρωματίζει την ελευθερία στην γκάμα των γήινων χρωμάτων αρχικά, για να ανέλθει στην κλίμακα των χρωμάτων του ουρανού και που γι' αυτόν δεν είναι παρά αγάπη, αγνή, απόλυτη, λυτρωτική αγάπη.
 
Παναγιώτης Καρώνης
πηγή : koinotopia

____________________________

___________________
 

Solaris by Andrei Tarkovsky

Σκηνοθεσία:  Αντρέι Ταρκόφσκι
Παραγωγή :  Βιάτσεσλαβ Ταράσοφ
 Σενάριο :  Αντρέι Ταρκόφσκι,Φρίντριχ Γκόρενσταϊν
Μουσική    :  Έντουαρντ Αρτέμιεβ

Το Σολάρις (ρωσ. Соля́рис, Σολιάρις)

είναι κινηματογραφικό έργο επιστημονικής φαντασίας σε σκηνοθεσία του Αντρέι Ταρκόφσκι που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στάνισλαβ Λεμ.

Ο εξωηλιακός πλανήτης Σολάρις, ένας διαστημικός ωκεανός τυλιγμένος από σύννεφα, είναι στόχος επιστημονικής μελέτης των ανθρώπων της γης που έχουν εγκαταστήσει έναν διαστημικό σταθμό χωρητικότητας 85 αστροναυτών σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη. Αν και αρχικά απλά τον παρακολουθούσαν, κάποτε διατύπωσαν την θεωρεία, ότι ο πλανήτης αυτός μπορεί να είναι ένα εξωγήινο ον τεράστιων διαστάσεων που διαθέτει νοημοσύνη. Αποφασίζουν λοιπόν να τον ενεργοποιήσουν τρυπώντας τον με ακτίνες φωτός υψηλής ενέργειας. Ξαφνικά στον διαστημικό σταθμό αρχίζουν να συμβαίνουν περίεργα πράγματα που συνοδεύονται από ανεξήγητες παραισθήσεις του πληρώματος του διαστημικού σταθμού, αναγκάζοντας την γήινη διεύθυνση του διαστημικού σταθμού να λάβει μέτρα για τον τερματισμό του διαστημικού προγράμματος.

Ο ενσυνείδητος ψυχολόγος Κρις Κέλβιν έχει κάνει το πόρισμα για το κλείσιμο του σταθμού και πρόκειται να μεταβεί στον διαστημικό σταθμό για να πείσει τα εκεί εντωμεταξύ μόνον τρία εναπομείναντα μέλη του σταθμού (τον Σαρτόριους, τον Σνάουτ και τον Γκιμπάριαν) να υπογράψουν και τυπικά για να κλείσει ο σταθμός. 

Την παραμονή της αναχώρησής του ο Κρις δέχεται την επίσκεψη του βετεράνου κοσμοναύτη Μπάρτον ο οποίος του δείχνει ένα μυστικό ντοκιμαντέρ της εποχής του και του εκμυστηρεύεται τις προσωπικές του εμπειρίες. Αντί όμως να πετύχει τον σκοπό του, ο Μπάρντον κάνει τον Κρις έξω φρενών.

Ο Κρις Κέλβιν λοιπόν ταξιδεύει στον διαστημικό σταθμό, και τον βρίσκει σε κακά χάλια. Εντωμεταξύ ένας από τους τρεις κοσμοναύτες έχει αυτοκτονήσει. Στο βίντεο που του άφησε του λέει ότι οι «παραισθήσεις» είναι αληθινές.

Ο Κρις πολύ γρήγορα θα ανακαλύψει την αλήθεια. Οι θαμώνες του διαστημικού σταθμού είναι θύματα των τύψεών τους, οι οποίες υπό την επιρροή του Σολάρις υλοποιούνται παίρνοντας ανθρώπινη μορφή και τους τυραννούν. Ο ίδιος ο Κρις έχει τύψεις επειδή παλιά είχε εγκαταλείψει την αρραβωνιαστικιά του, την Χάρυ, η οποία στην απόγνωση της αυτοκτόνησε χρησιμοποιώντας ένα δηλητήριο που είχε αφήσει ο Κρις στο ψυγείο. Τώρα, την πρώτη διανυκτέρευση του Κρις στον διαστημικό σταθμό η Χάρυ παρουσιάζεται με σάρκα και οστά.

Ο Κρις, αντίθετα με τους άλλους δύο, αποδέχεται την «Ερινύα» του. Ενώ οι άλλοι δυό, αντίθετα, προσπαθούν με κάθε τρόπο να τις καταστρέψουν, με μόνο αποτέλεσμα αυτές μετά από λίγο να επανέρχονται. Ο Κρις κάνει διάλογο και εξηγεί στην Χάρυ τα αισθήματά του που έτρεφε για αυτήν στο παρελθόν. Η Χάρυ, που είναι κομμάτι του Σολάρις, σιγά σιγά αποκτάει δύναμη και γίνεται άνθρωπος. Καταλαβαίνει ότι δεν είναι η πραγματική Χάρυ, αλλά απλά ένα από τα είδωλα, που χρησιμοποιεί ο Σολάρις για να επικοινωνεί με τους επιβάτες του διαστημικού σταθμού. Ο Σολάρις έχει την δύναμη να διαβάζει τα όνειρα των ανθρώπων όταν κοιμούνται, και τα υλοποιεί εν μέρει για να πειραματιστεί με αυτόν τον τρόπο. Ο Σνάουτ προτείνει ένα πείραμα επικοινωνίας για να σταματήσουν να εμφανίζονται τα είδωλα. Να στείλουν δηλαδή μια ακίνδυνη ακτίνα φωτός στον Σολάρις που να είναι διαμορφωμένο με ένα εγκεφαλογράφημα. Ο Κρις αρνείται, γιατί έτσι μπορεί αθέλητα να μεταδοθούν και αρνητικές σκέψεις, που δεν ήταν σκόπιμες.

Ο Κρις και η Χάρυ αναπτύσσουν αμοιβαία πλατωνικά ερωτικά αισθήματα που δίνουν δύναμη και στους δυό. Ο Κρις σώζει την ζωή της Χάρυ δυο φορές, μια φορά όταν την είχε στερηθεί σκόπιμα την παρουσία του για να μην του γίνεται βάρος και εξασθένησε, και μια φορά όταν η Σάρυ προσπάθησε να αυτοκτονήσει για να απαλλάξει τον Κρις από την παρουσία της. Η δύναμη της αγάπης, και τα αισθήματα που τρέφουν, γίνονται τελικά μέσο επικοινωνίας μεταξύ του Σολάρις και του ανθρώπινου γένους. Όταν ο Κρις ξαφνικά αρρωσταίνει βαριά και κοντεύει να πεθάνει, ο διαστημικός σταθμός γεμίζει από τις υλοποιημένες αναμνήσεις του Κρίς: η μητέρα του, ο σκύλος της, ανθοδέσμες και πολλά αντίγραφα της Χάρυ παρουσιάζονται στον σταθμό και γεμίζουν το δωμάτιο του ετοιμοθάνατου Κρις κρατώντας του σιωπηλή συντροφιά. Τελικά ο Κρις αναρρώνει, αλλά η Χάρυ έχει φύγει για πάντα παίρνοντάς της όλες τις άλλες «Ερινύες» και αφήνοντάς του ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα.

Ο Σνάουτ παροτρύνει τον Κέλβιν να εγκαταλείψει τον διαστημικό σταθμό και να γυρίσει την γη. Τότε ο Κρις βάζει όλα του τα δυνατά και με την δύναμη της φαντασίας του, καταφέρνει να υλοποιήσει στην επιφάνεια του πλανήτη ότι πιο πολύτιμο έχει: την ανάμνηση του πατέρα του, το πατρικό του σπίτι, και λίγη γήινη φύση. Ο Κρις μένει για πάντα στον πλανήτη Σολάρις, ο οποίος υλοποιεί την επιθυμία του, ως ένδειξη της πλατωνικής αγάπης δύο διαστημικών υπάρξεων, του πλανήτη Σολάρις και του Κρις, ενός εκπροσώπου της ανθρωπότητας.

πλοκή από βικιπαίδεια

final sequence from solaris (andrei tarkovski)

Μεταφορτώθηκε από το χρήστη cleberre

_

When Nietzsche Wept - Όταν έκλαψε ο Νίτσε

When Nietzsche Wept (2007) - Trailer Official with Joanna Pacula

Μεταφορτώθηκε από το χρήστη MovieScreenerCenter

[...]

" Γιόζεφ,προσπάθησε να καθαρίσεις το μυαλό σου. Φαντάσου το ακόλουθο διανοητικό πείραμα! Τί θα συνέβαινε αν κάποιος δαίμονας σου έλεγε ότι αυτή τη ζωή - όπως τη ζεις τώρα κι όπως την έχεις ζήσει στο παρελθόν - πρέπει να την ζήσεις ξανά, αμέτρητες φορές; Και χωρίς να συμβαίνει τίποτα καινούργιο; Όπου κάθε πόνος και κάθε χαρά κι ό,τι ήταν άφατα μικρό ή μεγάλο στη ζωή σου θα επιστρέφει σε σένα, όλα στην ίδια διαδοχή και ακολουθία - ακόμα κι αυτός ο άνεμος και τα δέντρα κι αυτά τα γλιστερά βράχια, ακόμα και το νεκροταφείο κι ο τρόμος,ακόμα κι αυτή η γλυκιά στιγμή κι εσύ κι εγώ, πιασμένοι απ' το μπράτσο, μουρμουρίζοντας αυτά τα λόγια;"

Καθώς ο Μπρόιερ έμενε σιωπηλός, ο Νίτσε συνέχισε : "Φαντάσου την αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης ν' αναποδογυρίζει ξανά και ξανά. Και κάθε φορά, αναποδογυρίζουμε κι εσύ κι εγώ, απλοί κόκκοι στην διαδικασία".

Ο Μπρόιερ έκανε μια προσπάθεια να τον κατάλάβει. "Αυτή η -η-η φαντασίωση, πως-; "

"Είναι κάτι περισσότερο από φαντασίωση", επέμεινε ο Νίτσε, "είναι κάτι παραπάνω από ένα νοητικό πείραμα. Άκου μόνο τα λόγια μου! Άσε απ' έξω όλα τ' άλλα! Σκέψου την αιωνιότητα. Δες πίσω σου-φαντάσου να κοιτάζεις ατέλειωτα πίσω στο παρελθόν. Ο χρόνος εξαπλώνεται συνεχώς προς τα πίσω για όλη την αιωνιότητα. Και, αν ο χρόνος εξαπλώνεται συνεχώς προς τα πίσω, ότιδήποτε θα μπορούσε να συμβεί δεν έχει ήδη συμβεί; Οτιδήποτε γίνεται τώρα δεν θα έχει γίνει έτσι παλιά; Οτιδήποτε περπατάει εδώ δεν θα έχει περπατήσει το ίδιο πρόσωπο μονοπάτι στο παρελθόν; Και αν οτιδήποτε έχει συντελεστεί παλιά στο άπειρο του χρόνου, τότε τί νομίζεις, Γιόζεφ, για τούτη εδώ τη στιγμή που μιλάμε κάτω από την αψίδα των δέντρων; Κι αυτή δεν πρέπει να έχει γίνει στο παρελθόν; Και ο χρόνος που εξαπλώνεται πίσω στην αιωνιότητα, δεν πρέπει να εξαπλώνεται άπειρος και προς τα εμπρός; Εμείς, μέσα σ' αυτή τη στιγμή - σε κάθε στιγμή - δεν θα ξανασυμβαίνουμε αιώνια;"

Ο Νίτσε σώπασε για να δώσει στον Μπρόιερ το χρόνο να απορροφήσει το μήνυμα.Ήταν μεσημέρι αλλά ο ουρανός είχε σκοτεινιάσει. Ελαφρύ χιόνι άρχιζε τώρα να πέφτει.Το αμάξι και ο Φίσμαν ξεπρόβαλαν στο οπτικό τους πεδίο.

Στην διαδρομή πίσω στην κλινική,οι δύο άντρες ξανάπιασαν τη συζήτηση. Ο Νίτσε ισχυρίστηκε ότι παρότι το είχε ονομάσει νοητικό πείραμα η υπόθεσή του για την αιώνια επανάληψη μπορούσε να αποδειχθεί επιστημονικά. Ο Μπρόιερ ήταν σκεπτικός για την απόδειξη του Νίτσε  η οποία βασιζόταν σε δύο μεταφυσικές αρχές: ότι ο χρόνος είναι άπειρος και ότι η ισχύς (το βασικό υλικό του σύμπαντος) είναι πεπερασμένη. Δεδομένου ότι ο κόσμος μπορούσε να έχει έναν πεπερασμένο αριθμό καταστάσεων και ότι άπειρος χρόνος έχει περάσει, αυτό συνεπάγεται -ισχυριζόταν ο Νίτσε - ότι όλες οι πιθανές καταστάσεις έχουν ήδη συμβεί. Επομένως η παρούσα κατάσταση πρέπει να είναι μια επανάληψη. Και παρομοίως θα συμβεί με την κατάσταση που τη γέννησε και εκείνη που θα προερχόταν απ' αυτήν, και ούτω καθεξής πίσω στο παρελθόν και μπροστά στο μέλλον.

Η σύγχυση του Μπρόιερ μεγάλωσε. "Θέλεις να πεις πως μέσα από καθαρά τυχαία συμβάντα αυτή  η στιγμή θα μπορούσε να έχει ξαναυπάρξει στο παρελθόν;"

"Σκέψου το χρόνο που πάντα υπήρχε ,το χρόνο που απλώνεται αιώνια προς τα πίσω. Σε τέτοιο άπειρο χρόνο δεν πρέπει οι ανασυνδυασμοί όλων των γεγονότων που συνιστούν τον κόσμο να έχουν επαναληφθεί άπειρες φορές;"

"Σαν ένα τεράστιο παιχνίδι με ζάρια;"

"Ακριβώς! Η ύπαρξη είναι σαν ένα τεράστιο παιχνίδι με ζάρια!"

[...]

  


Απόσπασμα από το μυθιστόρημα του IRVIN D. YALOM
" Όταν έκλαψε ο Νίτσε"
Εκδόσεις ΑΓΡΑ- 1992, για την ελληνική έκδοση 
Μετάφραση Ε.Ανδριτσάνου - Γ.Ζέρβας

από CaRiNa

________________________

_____________

___

Μια επικύνδυνη μέθοδος

 

Μια επικύνδυνη μέθοδος (Dangerous Method) - trailer 

 
Μια επικύνδυνη μέθοδος (Dangerous Method) - trailer 
με ελληνικούς υπότιτλους.

Υπόθεση 

Σαγηνευμένος από την πρόκληση μιας δύσκολης περίπτωσης, ο ανήσυχος Δρ. Καρλ Γιουνγκ αναλαμβάνει ως ασθενή του την ψυχασθενή, αλλά γοητευτική Σαμπίνα Σπιλράιν. Το "όπλο" του Γιουνγκ είναι η μέθοδος του δασκάλου του, του πασίγνωστου Σίγκμουντ Φρόιντ. Και οι δύο άντρες μαγεύονται από την Σαμπίνα. Στην "παρέα" προστίθεται και ο Ότο Γκρος, ένας ασθενής που είναι αποφασισμένος να ξεπεράσει κάθε όριο. Ο Γιουνγκ παραδίνεται στον πόθο για την ασθενή του και μια παθιασμένη σχέση ξεκινά. Η Σαμπίνα γίνεται ο καταλύτης στις εμπνευσμένες θεωρίες του. Παράλληλα, ο Φρόιντ προχωρά ένα βήμα παραπέρα, εισχωρώντας ακόμα βαθύτερα στο μυαλό της νεαρής γυναίκας.

Ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ ("Eastern Promises") 

μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το θεατρικό έργο "The Talking Cure" 

του Κρίστοφερ Χάμπτον - το οποίο βασίζεται στο βιβλίο "A Most Dangerous Method" 

του Τζον Κερ. 

H ιστορία αναφέρεται στην έντονη σχέση ανάμεσα στους Καρλ Γιουνγκ και 

Σίγκμουντ Φρόιντ που οδήγησε στη γέννηση της ψυχανάλυσης. 

Πρωταγωνιστούν οι Κίρα Νάιτλι, Βίγκο Μόρτενσεν, Μάικλ Φασμπέντερ και Βενσάν Κασέλ .

_____________________________________________

 Μεταφορτώθηκε από το χρήστη movietrailersgr

Θεόδωρος Αγγελόπουλος - Theo Angelopoulos

arxeiotv

Απόσπασμα σπό τη συνέντευξη του Θόδωρου Αγγελόπουλου στη Μαρία Κατσουνάκη για την εκπομπή "Μεγάλες στιγμές του νέου Ελληνικού κινηματογράφου" ΕΡΤ 2005

- Η εκπομπή προβλήθηκε σε επανάληψη από τη ΝΕΤ στις 27-1-2012 

πριν την προβολή του "Θίασου".

_______________

Pasolini - Εξουσία

Συνομιλώντας με τον δημοσιογράφο Φ. Κολόμπο, το απόγευμα της 1ης Νοεμβρίου του ΄75, λίγες μόνο ώρες πριν την δολοφονία του, ο Παζολίνι, δίνοντας τον ορισμό της εξουσίας θα πει:

«...είναι ένα εκπαιδευτικό σύστημα που μας χωρίζει σε υποτακτικούς κι αφέντες. Ένα και μοναδικό σύστημα που μας εκπαιδεύει και μας διαμορφώνει όλους ανεξαιρέτως, από τα λεγόμενα "κορυφαία διευθυντικά στελέχη" μέχρι κάτω, μέχρι τον τελευταίο φτωχό. Να γιατί όλοι θέλουν και επιζητούν τα ίδια πράγματα και για να τα αποκτήσουν συμπεριφέρονται, ουσιαστικά, με τον ίδιο τρόπο. Αν μπορώ να έχω στο χέρι μου τις αποφάσεις ενός διοικητικού συμβουλίου ή να επηρεάζω τις διακυμάνσεις του χρηματιστηρίου, χρησιμοποιώ αυτά για να πετύχω τον σκοπό μου, διαφορετικά, αν είμαι φτωχός, έχω μόνο τα χέρια μου και μπορώ μόνο να ξυλοκοπώ. Κι όταν ξυλοκοπώ εκφράζομαι βίαια για να αποκτήσω αυτό που θέλω. Και γιατί το θέλω; Γιατί με έχουν πείσει πως είναι ζήτημα ισχύος να το θέλω.Έτσι ασκώ το δικαίωμά μου να είμαι κι εγώ ισχυρός. Δηλαδή, γίνομαι φονιάς και είμαι αξιοπρεπής».Και λίγο αργότερα θα μονολογήσει: «...Να ποια είναι η ουσία όλων των πραγμάτων, εσύ κι εγώ, ούτε που ξέρουμε ποιος αυτή τη στιγμή σκέφτεται να μας σκοτώσει, και το λέω αυτό γιατί όλοι μας διατρέχουμε κίνδυνο, ναι, όλοι μας κινδυνεύουμε...».

από utopia

Pier Paolo Pasolini

 _____________