⊰❁⊱

Pot Pourri 1897 by Herbert Draper (1863-1920)

⊰❁⊱

~ .~ ❁~. ~

~ .~ ❁~. ~

Δεν είναι τι κοιτάς που έχει σημασία. Είναι τι βλέπεις.

-Henry David Thoreau, 1817-

Dal Lake, Srinagar, Kashmir by Steve McCurry

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Λωτός

O Λωτός (επιστ. Διόσπυρος, Diospyros) είναι φρούτο του ομώνυμου γένους φυτών που ανήκει στην οικογένεια των Εβενοειδών (Ebenaceae). To γένος αυτό περιλαμβάνει περί τα 200 είδη των τροπικών περιοχών, κυρίως των ανατολικών, καθώς και των εύκρατων. Ευδοκιμούν σε όλα τα εδάφη, προτιμούν όμως τα ηλιόλουστα και ζεστά μέρη. Τα περισσότερα είδη είναι διακοσμητικά με εδώδιμο καρπό και κάποια είδη εξ αυτών παρέχουν πολύτιμο ξύλο (έβενος), το οποίο είναι μαύρο και πολύ ανθεκτικό.

Πρόκειται για δέντρα ή θάμνους με ακέραια φύλλα και σπανίως αντίθετα. Τα άνθη είναι μονογενή ή διγενή. Ο καρπός είναι σαρκώδης ράγα, χυμώδης με χρώμα ξανθό, πορτοκαλί, κόκκινο ή κυανόμαυρο. Πολλαπλασιάζονται με σπέρματα.

Ο Λωτός φέρεται να ήταν γνωστός στους αρχαίους Ινδούς από τους οποίους και διαδόθηκε αρχικά στο Θιβέτ και την Κίνα και αργότερα στην Αίγυπτο και την αρχαία Ελλάδα. Το ωραίο άνθος του αρχικά διαδραμάτισε σπουδαίο θρησκευτικό σύμβολο αγνότητας και συμπεριελήφθη ομοίως στην αρχιτεκτονική, ζωγραφική και ποίηση όλων των παραπάνω αρχαίων λαών. Για τους αρχαίους Αιγυπτίους ο λωτός ήταν το σύμβολο των τεσσάρων στοιχείων της φύσης, καθώς και το σύμβολο της μετενσάρκωσης. Θεωρούταν επίσης σύμβολο του ανατέλλοντος Ηλίου και εξ αυτού κοσμούσε τη κεφαλή του Νεφερτούμ, ενός των θεών της Μεμφιτικής τριάδας, ενώ ο θεός Ώρος παριστάνονταν συχνά να αναδύεται από ανθούς λωτού. Η δε κομψότητα και η χάρη του άνθους του λωτού υπήρξε βασικό κοσμητικό στοιχείο στη Φαραωνική αρχιτεκτονική και στην ανατολική ποίηση.

Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν λωτούς πολλά είδη φυτών ποώδη και δενδροειδή που κατά τον Θεόφραστο δεν είχαν σχέση με το πραγματικό λωτό (κατά «φύλλοις και καυλοίς και άνθεσι και καρποίς» (Ζ-15:3). Ο δε Διοσκουρίδης αναφέρει τέσσερα είδη λωτού που μόνο το ένα είδος αντιστοιχεί με το φυτικό γένος αυτού. Έτσι το πρώτο είδος του Διοσκουρίδη ο «λωτός ο ήμερος» αντιστοιχεί κατ΄ άλλους με τον λωτό τον κερατιοφόρο, κατ΄ άλλους με το φυτό μελίλωτος ο μεσσηνιακός που φύονταν γύρω από τη Σπάρτη και την Τροία όπως αναφέρει και ο Όμηρος, (Ιλιάδα Β-776) που ήταν είδος τριφυλλιού με το οποίο τάιζαν τα άλογα. Το δεύτερο Διοσκούρειο είδος, ο "λωτός ο άγριος" πρόκειται για το ίδιο που καλλιεργούταν στην Αίγυπτο, το κηπευτικό τριφύλλι το αλεξανδρινό. Ο "λωτός το δένδρο" είναι ο "λωτός ο κυρηναϊκός", που αντιστοιχεί με τον ζίζυφο λωτό που φύεται στην Αφρική και Ελλάδα, του οποίου ο καρπός ο τζίτζυφος τρωγόταν όπως αναφέρει και ο Όμηρος από τους λωτοφάγους, τον οποίο οι Άραβες θεωρούσαν φρούτο του Παραδείσου.

Τέλος ο «λωτός ο αιγύπτιος» δεν είναι άλλος από τον λεγόμενο «νυμφαίο» ή «λωτός του Νυμφαίου» που είναι ο ίδιος ο αιγυπτιακός και ινδικός λωτός που αποτελούσε ιερό σύμβολο του Νείλου και του Γάγγη αντίστοιχα, σύμβολο γονιμότητας και ευκαρπίας.

~.~~.~~.~~.~~.~.~.~.~.~.~~~.~~.~~.~~.~

Συνομοταξία : Αγγειόσπερμα (Magnoliophyta)
Ομοταξία :Δικοτυλήδονα (Magnoliopsida)
Τάξη : Εβενώδη (Ebenales)
Οικογένεια : Εβενοειδή (Ebenaceae)
Γένος : Διόσπυρος (Diospyros)
Κάρολος Λινναίος


~~~~~~~~~~~

 από βικιπαίδεια

βιολέτες

κήπος με ανθισμένες βιολέτες 

πριν το φθινοπωρινό τοπίο

✿ * μαργαρίτες ..

το νου σας:
από μας εξαρτάται η άνοιξη
να ξαναδώσουμε στα πόδια μας το χώμα
το πράσινο στο πράσινο
δεν ωφελούν πια οι μυώνες
θέλει αγάπη θηριώδη

Οδυσσέας Ελύτης

το link για την φωτογραφία

τα χρώματα της μέρας..

Κική Δημουλά - ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΑ

Ὅλα τα ποιήματά μου για την άνοιξη
ατέλειωτα μένουν.

Φταίει ποὺ πάντα βιάζεται η άνοιξη,
φταίει ποὺ πάντα αργεί η διάθεσή μου.

Γι᾿ αὐτὸ αναγκάζομαι
κάθε σχεδὸν ποίημά μου για την άνοιξη
με μια εποχὴ φθινοπώρου
ν᾿ αποτελειώνω.

Μανουσάκι (Narcissus tazetta)

Μανουσάκι (Narcissus tazetta)

Ανήκει στην οικογένεια των Αμαριλλιδών (Gramineae)

και άλλες ονομασίες είναι τσαμπάκι, ζουμπούλι, μυρτολούλουδο.

Φυτρώνει στο τέλος του Φθινοπώρου σε λοφώδη χωράφια, στις πλαγιές των βουνών και σε μέρη βραχώδη. Υπάρχουν δύο είδη. Το άγριο και το ήμερο. Το άγριο είναι διάσπαρτο σε διάφορα σημεία στη Μάνη και στις αρχές Δεκέμβρη κυριαρχεί στη φύση, η οποία είναι κάτασπρη από τα χιονάτα λουλούδια και η ατμόσφαιρα γύρω μεθυστική από το άρωμα του. Είναι βολβόριζη χιτωνοφόρα πόα. Φτάνει τα 25 εκ. ύψος και έχει φύλλα παράριζα, στενά και μακρά με στέλεχος λεπτό και με λευκά άνθη που έχουν έξη ωοειδή ψευδοσέπαλα.

Την εποχή που είναι ανθισμένο, όσοι πηγαίνουν για να μαζέψουν λάχανα, φέρνουν και μια αγκαλιά μανουσάκια για το ανθοδοχείο τους. Εκτός όμως από το άγριο βγαίνει και ήμερο, που τα λουλούδια του είναι διπλά, αλλά λιγότερο εύοσμα από του άγριου. Οι γυναίκες που άναβαν το καντήλι σε κάποιον Άγιο, μάζευαν μανουσάκια και στόλιζαν τις εικόνες για να μυρίζει το εκκλησάκι.

καλημερούδια..

όμορφες μαργαρίτες...

magnolia

να έχετε μια όμορφη μέρα !!

magnolia

...

αμυδαλίτσα

δεν είναι η εποχή της βέβαια ..
αλλά ούτως ή άλλως τα τελευταία χρόνια πρόωρα ανθίζει