Το Χρώμα Του Ρόδου

 

f. ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΜΕ ΑΝΤΕΣΤΡΑΜΜΕΝΟ ΕΙΔΩΛΟ:
Διάλογος 6ος: Το Χρώμα Του Ρόδου

 

 -Τις άλλες βρέθηκα σε μια συντροφιά και μέσα σ' όλα, ξεκινήσαμε να λέμε εξυπνάδες. Εκεί κάποιος είπε ένα γρίφο. Τον ξέρεις εκείνο τον γρίφο που ρωτά τι χρώμα έχει ένα φύλλο στο απόλυτο σκοτάδι;
 -Ναι...φυσικά... λοιπόν;
 -Ε... να... δε ξέρω μα... μου φάνηκε πολύ τρομακτικός κι αποκαλυπτικός. Τρομακτικά αποκαλυπτικός θα 'λεγα.
 -Γιατί;
 -Γιατί σκέψου πως τα πράγματα γύρω μας δεν έχουνε χρώμα στη πραγματικότητα, πέρα από τις αποχρώσεις του λευκού και του μαύρου κι ό,τι ενδιάμεσο.
 -Γνωρίζω. Ουσιαστικά είναι ακτινοβολίες ανάκλασης από το φως του ήλιου. Το τρομακτικά παράξενο που 'ναι όμως;
 -Τρομακτικά αποκαλυπτικό είπα.
 -Α ναι, λοιπόν;
 -Ε να... μετά τις χαζομαρίτσες ας πούμε, η κουβέντα σοβάρεψε...
 -Ωραία! Και τι είπατε;
 -Κάποιος άλλος μίλησε για τις ψευδαισθήσεις και τη δύναμη αυτών. Μάλιστα τοποθετήθηκεν αυστηρά, λέγοντας πως θα πρέπει κάποια στιγμή ν' απαλλαγούμε απ' αυτές.
 -Αχά... αρχίζω και καταλαβαίνω που το πας!
 -Ξέρεις... απολαμβάνω πραγματικά τη συζήτηση μαζί σου.
 -Είναι αμοιβαίο. Και δεν είναι ψευδαίσθηση (χαμογελούν κι οι δυο)
 -Όσο γι' αυτό ας μην ορκιζόμαστε... Μα τί είναι τέλος πάντων ψευδαίσθηση;
 -Κάτι που δεν είναι πραγματικό, ωστόσο, για κάποιον ή κάποιους λόγους, το δεχόμαστε σαν τέτοιο.
 -Προφανώς αυτοί οι λόγοι θα 'ναι σημαντικοί ε;
 -Προφανέστατα. Ειδ' άλλως δε θα 'χε νόημα. Εκτός κι αν... υπάρχει άγνοια πραγματικότητας, -της πραγματικής πραγματικότητας εννοώ- κι αυτό μας ωθεί να στήσουμε μια προσωρινή έστω ψευδαίσθηση, μέχρι να δούμε που μας βγάζει.
 -Ναι, σύμφωνοι. Γιατί υπάρχουνε και τέτοιες που τις στήνουμε από άρνηση της πραγματικότητας, είτε από φόβο, είτε από δυσκολίες είτε... χίλια-δυο.
 -Στα μαθηματικά, λέμε πολλές φορές: "Έστω ότι..." και ξεκινάμε κάποιο συλλογισμό, μέχρις είτε να τον αποδείξουμε, είτε να πέσουμε σ' άτοπο.
 -Στη ζωή τα πράγματα είναι διαφορετικά όμως. Τα μαθηματικά έχουν επιδείξει τιμιότητα ξεκάθαρη: "Ισχύει ό,τι αποδεικνύεται κι ό,τι όχι, είναι εικασία, δεν υπάρχει δε, εικασία έξυπνη ή ηλίθια εξ ορισμού", λένε και καθαρίσανε.
 -Σωστά. Στη ζωή όμως οι... εικασίες στήνονται χωρίς αποδείξεις και διάθεση απόδειξής τους. Πολλές φορές συμβαίνει τούτο. Τις ακολουθούμε δε, με ιερήν ευλάβεια κι όταν ακόμα μας δείξουνε τις αποδείξεις προτιμάμε να κωφεύσουμε.
 -Σκέφτομαι κείνο το ρόδο που πραγματικά είναι μαύρο ή έστω κάποια κοντινή απόχρωσή του, όταν δεν υπάρχει φως.
 -Ναι μα το φως δεν είναι ψευδαίσθηση.
 -Καμμιά ψευδαίσθηση δε μπορεί να λογιστεί σαν τέτοια, αν έχει πακτωθεί κι έχει αντικαταστήσει τη πραγματικότητα.
 -Αυτός είναι πλέον αποδεκτός κανόνας.
 -Σωστό ή λάθος, έχει επικρατήσει. Ιδιαίτερα σε περιπτώσεις που δεν υπάρχει καμμιά άλλη απόδειξη και που -ας το πω-, δεν είναι δα και τόσο δύσκολο στον υπόλοιπο κόσμο, που ενδεχομένως δε μετέχει σ' αυτή, να κάνει τα... στραβά μάτια.
 -Υπάρχουν όμως και ψευδαισθήσεις που μας επιβάλλονται, γιατι βολεύουνε θαυμάσια, κείνους που μας τις επιβάλλουν.
 -Ξέρεις όμως τι σκέφτομαι; Εκεί έγκειται μάλιστα το τρομακτικό του πράγματος.
 -Τί;
 -Πως θα 'ταν ο κόσμος απηλλαγμένος απ' αυτές;
 -Δηλαδή εννοείς πως θα 'τανε χωρίς φως;
 -(χαμογελά) Το αστείο είναι πως θεωρούμε προβληματικούς εκείνους που πάσχουν από αχρωματοψία! (γελάνε κι οι δυο)
 -"Τούτος ο κόσμος είναι ο καλύτερος που γίνεται!" λέει ο Βολτέρος δια στόματος Παγγλώση, στον "Αγαθούλη".
 -Ναι, μόνο που κείνος το λέει με ειρωνική διάθεση, ενώ πλέον σκέφτομαι πως, καλώς ή κακώς, είναι αλήθεια, μάλλον.
 -Ή ακόμα μια ψευδαίσθηση.
 -Μπορώ να το αποδείξω ξέρεις.
 -Με τρομάζεις...(χαμογελάνε κι οι δυο)
 -"Κι όμως ...κινείται!" (ξεσπούν σε χάχανα)
 -Τώρα κατάλαβα γιατί πριν είπες "τρομακτικά αποκαλυπτικό".
 -Είδες; Να γιατί χαίρομαι να μιλώ μαζί σου (χαμογελά).
 -Ναι μα δε τη θέλω την απόδειξη!
 -Να 'ξερες πόσο σε καταλαβαίνω...
 από το  Περί...γραφής  

                    

  






 

~*~ 

Σιωπηρή, Μυστική & Ιερή Συνομωσία Σέρι-Βανίλιας

 

 -"Λάμπεις"!
     Η διαπίστωση, διατυπωμένη έτσι απλά, έπεσε σα λαμπερή αστρόσκονη πάνω της. Τούτο είχε σαν αποτέλεσμα, να λάμψει ακόμα πιότερο. Ή τουλάχιστον -έστω για τους ...δύσπιστους- κι αν υποτεθεί πως δεν έλαμπε πραγματικά, στο άκουσμα τούτης της μονολεκτικής ...εκπυρσοκρότησης, από μέρους του, σε συνδυασμό με τη λιγωμένη ματιά, έφερε ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα. Ακόμα κι αν δεν έλαμψε ποτέ, σημασία έχει πως εκείνος έτσι την είδε, εκείνη την ώρα.
     Τον κοίταξε έντονα και βαθιά. Μείνανε κάμποσο έτσι, να κοιτάζονται, στο χαμηλόφωτο δωμάτιο. Γυμνοί και κουκουλωμένοι στα σκεπάσματα, λόγω του Δεκεμβριάτικου κρύου, που κόντρα στη κεντρική θέρμανση, είχε καταφέρει να τρυπώσει και να επιβληθεί στο χώρο. Έπειτα του μίλησε:
 -"Εσύ με κάνεις και λάμπω" μ' ένα χαμηλόφωνο, βραχνό και γελαστό ήχο...
     Θα μπορούσε να πει κανείς, πως η αστρόσκονη, που μόλις πριν λίγο της είχε ...εκσφενδονίσει -κλεισμένη σε μια λέξη και μια ματιά- πάνω της, δεν απορροφήθηκε όλη δια μιας. Αρκετή απ' αυτή κάνωντας ένα αργό "γκελ" πάνω στο κορμί, στο πρόσωπο, στα μαλλιά της, επέστρεψε κι απλώθηκε παντού πάνω του. Έλαμψε κι εκείνος ετερόφωτα...
 -"Όχι... όχι..." βιάστηκε να διορθώσει τα πράματα εκείνος, "εσύ λάμπεις από μοναχιά σου... Σα λάμπα που τραβάει τις μύγες -εμένα δηλαδή- πάνω της..." της είπε χαμογελαστός.
 -"Τότε... ίσως να 'ναι η ψευδαίσθηση του μισόφωτου" του αντιγύρισε θριαμβευτικά και παιχνιδιάρικα. Κούνησε το κεφάλι του, σοβαρός-σοβαρός:
 -"Μπά... δεν είν' αυτό και το ξέρεις... Μη ξεχνάς πως σ' έχω δει στο φως..." κι έπειτα πρόσθεσε, υπερθεματίζοντας, γελαστός: "Όταν σε πρωτόδα ήταν μέρα"! κι άφησε τη φράση του να αιωρηθεί πάνω της.
     Όλη αυτή την ώρα, είχε βυθίσει ..."βάναυσα" τα μάτια του στα δικά της. Ένιωθε ...έμπνευση, όταν βυθιζόταν μέσα της! Ένιωθε πως πλημμύριζε. Δεν άντεξε πολύ και κατέβασε τα μάτια της χαμηλά. Έπειτα βάλθηκε να κοιτάζει τον απέναντι τοίχο και σα να μονολογούσε:
 -"Θυμάμαι... σαν τώρα το θυμάμαι..." και ξαφνικά, σα να βρήκε τη ...λύση, γύρισε να ...ξανακαρφωθεί από το βλέμμα του και πρόσθεσε χαρούμενα, παιχνιδιάρικα και θριαμβευτικά, γι' άλλη μια φορά: "Με κοιτούσες γι' αυτό έλαμπα"!
     Της χαμογέλασε, μη αντέχοντας τόση ...πίεση. Χαμογέλασε βαθιά, πλατιά και μακάρια! Ένα ξαφνικό κύμα τον πλημμύρισε. Χώθηκε ακόμα πιο βαθιά μέσα στα μάτια της:
 -"Σε κοιτούσα... ναι, μα ήταν γιατί έλαμπες ήδη..." της είπε κι άπλωσε το δεξί χέρι, στη ζεστή, λεία και γυμνή κοιλιά της, κάτω από τα σκεπάσματα. Εκείνη ρίγησε! Το χέρι του ήταν λιγάκι μόλις πιο κρύο από τη κοιλιά της. Ίσως γι' αυτό! Ίσως πάλι κι όχι... Ποιός ξέρει;
 -"Είσαι υπερβολικός, όπως πάντα" του 'πε βραχνά, χωρίς να χαμογελά πια. 'Απλωσε το άλλο χέρι κι ανακάτεψε τα μαλλιά της που πέφτανε στο μαξιλάρι και στο γυμνό της ώμο. 'Αγγιξε και τον ώμο της κι ανατρίχιασαν κι οι δυό...
     Είχε άφθονη αστρόσκονη ακόμα να της ψεκάσει κι ήξερε πως ένα αρκετά σεβαστό μέρος θα 'πεφτε πάλι πάνω του, ανακλούμενο από το κορμί της.
     Για την ακρίβεια, τώρα πια θα 'θελε, να 'μενε όλη μα όλη πάνω της.
     Για την ακρίβεια, να γέμιζε το κορμί και το "είναι" της. Αυτός είχε πάρει το αναλογούν, ζωτικό μερίδιό του για σήμερα και θα 'θελε να τη γέμιζε απ' άκρου σ' άκρο.
     Για την ακρίβεια... για την ακρίβεια... ποιός μπορεί να 'ν' ακριβής και σίγουρος; Ίσως να 'θελε κι εκείνη το ίδιο γι' αυτόν. Να τον ποτίσει, να τον ανακουφίσει, να τον χορτάσει...
     Για την ακρίβεια, ίσως να μην ήθελε να λάμπει άλλο. Να μην ήθελε να λάμπει καν τόσο πολύ. Δηλαδή, έστω να μην έβλεπε 'κείνος κάτι τέτοιο. Ίσως να 'θελε να κυλιστούνε μαζί στη λάσπη σα γουρουνάκια! Ποιός μπορεί να 'ναι σίγουρος κι ακριβής, με τις λεπτότατες διαδρομές, διακλαδώσεις κι αποχρώσεις του ανθρώπινου λογισμού και ψυχισμού; Ίσως να 'θελε, απλά να πηδηχτούνε σαν άβουλα ζωάκια, μέχρι τελικής πτώσεως. Ή να κάθονταν έτσι απλά, αγκαλίτσα οι δυό τους, αγγίζοντας ο ένας τον άλλο και ταξιδεύοντας σ' άλλες σφαίρες.
     Για την ακρίβεια, δε μπορεί να 'ναι κανείς ακριβής και σίγουρος παρόλο που όλα όσα αναφερθήκανε παραπάνω, είν' ένα και το αυτό!
     Για την ακρίβεια, ...ποιός νοιάζεται για την ακρίβεια κάτι τέτοιες στιγμές; Ότι είναι να γίνει, θα γίνει! Ή μάλλον...
     Για την ακρίβεια, αυτό που τελικά θα γίνει, ήταν και το σωστότερο να γίνει. Αλλά είπαμε: Ποτέ κανείς δε μπορεί να 'ναι σίγουρος κι ακριβής για τίποτε. Ειδικά με τούτα τα πράματα...
     Για την ακρίβεια, ...στιγμές! Απλώς στιγμές...

"Ένα παραμύθι
  που δεν                                                  Γενάρης 2005
  ...ειπώθηκε"!

__________________________________________________

_______________________________

  Σημ: Ο τίτλος, φαινομένικα, δεν έχει καμμιά σχέση με το κείμενο. Είναι κλεμμένος από ένα μικρό διάλογο, στο βιβλίο του Dean Koontz με τίτλο "Μια Πόρτα Πριν Τον Παράδεισο" από τις Εκδόσεις "ΒΕLL"! Ο διάλογος αυτός είναι ...καταχρηστικός, απ' άκρου σ' άκρο. Υποτίθεται πως συνομιλούν μια καλοκάγαθη, ηλικιωμένη νοικοκυρά κι ένας τραχύς, μα καλόκαρδος ντετέκτιβ, που αλληλοσυμπαθιούνται τα μάλα! Ανταλλάσσουν συνεχώς φραστικά ..."καλούδια" κι η θεία Τζεν κερνά τον Νόα κόκα-κόλα με σιρόπι βανίλλιας. Της φτωχής όμως της έχει τελειώσει το σιρόπι βανίλλιας κι αντ' αυτού έχει προσθέσει λίγο σιρόπι σέρρυ που ο άλλος κάνει πως δε καταλαβαίνει. Κι όταν τον ρωτά αν του άρεσε κι αν θέλει να του σερβίρει κι άλλο ένα μεγάλο ποτήρι, εκείνος δέχεται με χαρά λέγοντάς της πως κανένας άλλος στο κόσμο ολάκερο δε σερβίρει τόσο όμορφη κόκα-κόλα με ...βανίλλια και με τόσο όμορφο τρόπο.
  Ή έστω κάπως έτσι!
      Δηλαδή για να 'μαστε ακριβείς, πρόκειται για την ούσια τούτου του διαλόγου, στο ...περίπου.
     Για την ακρίβεια, αυτή την ουσία συνέλαβα εγώ. Μα... είπαμε: Ποιός και πως, μπορεί να 'ναι     σίγουρος κι ακριβής;

 πηγή :   Περί...γραφής  

______________________________________

Αντικαθρέπτισμα Σε Ποτάμι

Josef Sudek

c. ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΜΕ ΑΝΤΕΣΤΡΑΜΕΝΟ ΕΙΔΩΛΟ: 3ος: Αντικαθρέπτισμα Σε Ποτάμι

"Στο 'πα και στο ξαναλέω, στο γιαλό μη κατεβείς,
στο γιαλό κάνει φουρτούνα και φοβάμαι μη χαθείς."

 -Σε χαιρετώ! Θέλεις να μιλήσουμε λιγάκι;  -Μ' αρέσει η κουβέντα, γιατί όχι; ...κι απ' τις δυό όχθες...
 -Δε σε καταλαβαίνω... τι εννοείς;
 -Είναι κάτι δικό μου, μη δίνεις βάση. Μπορείς να μ' αποκαλείς Αμφίοχθο!  -Όπως ορίζεις, μα και πάλι δε σε κατανοώ.
 -Θα προσπαθήσω να στο εξηγήσω. Ας υποθέσουμε πως η ζωή ειν' ένα ορμητικό ποτάμι. Κάθε άνθρωπος, ανάλογα, επιλέγει και στήνει το "έχει" του, σε μιά όχθη εκ των δυό. Όλα κατανοητά μέχρις εδώ;
 -Ας πούμε ναι... κατανοήσιμο... συνέχισε...
 -Όταν το στήσει λοιπόν, φροντίζει να ...εχθρεύεται την αντίπερα όχθη!
 -Αχά! Μάχη με το άγνωστο, με το αδύνατο, το μη προσιτό!
 -(Χαμογελά...) Μπήκες γρήγορα στο πνεύμα. Μα και πάλι δεν είναι τόσο απλό. Είναι υποχρεωμένος να ταμπουρωθεί κυριολεκτικά, έναντι αυτών της άλλης όχθης. Τρομάζει ναι... μα κυρίως όχι απ' αυτούς ή τη τοποθεσία...
 -Ναι, καταλαβαίνω... φοβάται τον εαυτό του. Μήπως διαπιστώσει πως έκαμε λάθος επιλογή! 'Αρα ...μακριά...
 -Έν' ακόμα επίπεδο ερεύνης, πιο βαθιά. Ξέρει ασυνείδητα πως η άλλη πλευρά, θα του φανεί καλύτερη κι αν το δει ειν' αναγκασμένος να ...δράσει!
 -Αν θέλει να 'ναι τίμιος με τον εαυτό του, θα πρέπει να ξεστήσει το σπιτικό και να κουβαλήσει όλα τα υπάρχοντά του, μέσα απ' αυτό τ' ορμητικό ποτάμι και να τα στήσει απέναντι!
 -Σωστά! Πράγμα εξαιρετικά κοπιαστικό, δύσκολο κι ασύμφορο κι όσο πιο μεγάλος είναι στην ηλικία, τόσο γαντζώνεται στην όχθη του!
 -Συμφωνώ και το καταλαβαίνω αυτό. Όμως ...αμφίοχθος; Τι;
 -Κάποτε ήμουν κι εγώ της μιάς όχθης κι ουσιαστικά πάλι της μιάς όχθης είμαι και τώρα που τα λέμε...
 -Τότε λοιπόν;
 -Η ζωή μου τα 'φερε έτσι, που θέλοντας και μη -όσο κι αν ιδιοσυγκρασιακά, δεν αγαπούσα τις αλλαγές- ν' αναγκαστώ να ξεστήσω. Στην αρχή, δειλός, προσπάθησα να παραμείνω στην ίδια πλευρά, μα τελικά δε μ' έπαιρνε ούτε έτσι και ...πέρασα απέναντι!
 -Να πω πως λυπάμαι ή χαίρομαι;
 -Τίποτε να μη πεις ακόμα. Κράτα για το τέλος τις εντυπώσεις.
 -Φαντάζομαι πως θα σου 'ταν πολύ δυσάρεστο...
 -Δε φαντάζεσαι πόσο βουνό μου φάνηκε αυτό! Πόσο με πόνεσε η σκέψη και μόνο, πόσο με τρόμαξε η προσπάθεια που μελλόταν να καταβάλλω...
 -Στους πέρα τόπους...
 -...και δεν ήμουν νεαρός πια! Η τάση μου για σταθερότητα ήταν ισχυρή, δε λέω, μα υποσκελίστηκε από την εξ ίσου ισχυρή τάση αποτελμάτωσής μου. Η ανάγκη, δίψα και λαχτάρα για ζωή, επιβίωση και φυσικά ελπίδα, πως στην άλλη όχθη θα 'ταν καλύτερα.
 -Ωχ... Μη μου πεις πως δεν ήταν!
 -(Χαμογελά...) Μην ανησυχείς... δε θα στο πω... ένα μόνο θα σου πω...
 -Τι;
 -Είναι καλύτερα, εκεί που 'ναι καλά!
 -(Χαμογελά...) Μάλιστα... με υποχρέωσες τώρα... τι να σου πω;
 -(Χαμογελά κι εκείνος... Σιωπή για λίγο...ανάβουν τσιγάρο κι οι δυό... ένας κερνά τα τσιγάρα κι ο άλλος τη φωτιά... Γκρίνια για το άφιλτρο...). Λοιπόν, για τι θέμα να μιλήσουμε;
 -Α... τελείωσες κιόλας; Είχα την εντύπωση πως θα 'χες κι άλλα να μου πεις.
 -Μα είπαμε να μιλήσουμε και τόση ώρα μιλώ μόνον εγώ και μάλιστα μόνο για μένα.
 -Ε κουβέντα είναι κι αυτή κι αναφέρομαι στις όχθες.
 -(Χαμογελά...) Όπως νομίζεις. 'Αλλο που δε θέλω...
 -(Χαμογελά κι εκείνος...) Τότε σ' ακούω...
 -Ήξερα πως θα 'τανε δύσκολο να διαβώ το ποτάμι. Για να 'μαι ακριβής, η σκέψη κι οι γνώσεις μου, μ' όλα που προανέφερα, το 'κανε να φαντάζει ακατόρθωτο!
 -Και; Δεν ήταν;
 -Ήταν! Πως δεν ήταν. Απλά, όχι και τόσο, όσο φανταζόμουν...
 -Για μια στιγμή... θέλεις να πεις, πως μονάχοι μας κάνουμε τα εύκολα δύσκολα, για να 'μαστε ασφαλείς;
 -Μμμ ναι... κάπως έτσι! Το πέρασμα του ποταμού είναι κάτι σαν αυτό που λέμε..."βάπτισμα πυρός"! Αν το κάνεις μια φορά, μετά γίνεται ευκολότερο.
 -Τρομερά ενδιαφέρουσα άποψη!
 -Απλά, την επόμενη φορά, η δυσκολία συνίσταται στο τόπο μετάβασης!
 -Κατάλαβα φίλε μου! Κατάλαβα... Ύστερα, αν χρειαστεί δηλαδή, να ξεστήσεις ξανά, δεν υπάρχει τρίτη όχθη...
 -Συγχαρητήρια! Ανακάλυψες το ένα μέρος του προβλήματος! Το πιο μικρό, μα έστω κι έτσι...
 -Α έχει κι άλλο;
 -Χμμ... Αν το σκεφτείς θα το 'βρεις. Είσαι μάλλον κοντά...
 -Μήπως... μια στιγμή... Μιλάμε για δεύτερο ξέστημα, έτσι;
 -Όχι ακριβώς ...μα ας πούμε ναι... για να το βρεις ευκολότερα...
 -Τότε... δηλαδή με τις δυο όχθες καμμένες... ίσως δε φταιν' οι όχθες μα ο ...Ταξιδευτής... Αυτό δε θες να πεις;
 -Όντως! Πρέπει να φταίω εγώ! Μα τώρα τι να με κάνω; Να με σκοτώσω; Όχι φυσικά! Και που να πάω; Πουθενά!
 -Τώρα ομολογώ πως κάπως σ' έχασα φίλε μου! Λυπάμαι!
 -Υπάρχει μια τρίτη όχθη και για μας τους ...αμφίοχθους. Δεν είναι η τέλεια όχθη, είναι όμως ένας τόπος, που μπορούμε να ζήσουμε τον υπόλοιπο βίο, περισώνοντας ό,τι μπορούμε, απ' αυτά που αγαπήσαμε, ονειρευτήκαμε, λαχταρήσαμε κι εμείς σαν άνθρωποι...
 -Και που 'ναι τη παρακαλώ; Κι αν όντως υπάρχει, -που πολύ αμφιβάλλω-, θα 'ναι καλή; Έκει δε θα φταίμε;
 -Υπάρχει! Όσο για το αν είναι καλή... Σκέψου τι κάνει καλές τις άλλες δυο και θα καταλάβεις.
 -(Χαμογελά και σβήνει το τσιγάρο...) Αχά... κατάλαβα... Και ...που 'ναι τη;
 -Η ευκολία μετακίνησης στα ορμητικά νερά. Κάθε μια όχθη, έχει καλά και κακά. Αποδημητικά πουλιά, ανάλογα το καιρό. Επίγνωση ευθύνης κι εαυτού. Η γέφυρα που μπορεί να χτίσει κανείς, πάνω απ' τα αφρισμένα κύματα. Το κολύμπι και το κουβάλημα. Το στήσε-ξέστησε κι η δύναμη που απαιτείται γι' αυτά. Επίγνωση πως δεν έχεις να πας πουθενά. Επίγνωση πως είσαι απ' τους λίγους που τόλμησαν κάτι τέτοιο. Η επίγνωση επίσης, πως ίσως τελικά να μη φταις εσύ, αλλά η πενία των οχθών, για τις μεγάλες πια γνώσεις κι εμπειρίες και την τόλμη του ταξιδευτή που απέκτησες...
 -(Χαμογελά...) Τώρα μου παινεύεσαι ή κάνω λάθος;
 -(Χαμογελά κι εκείνος και σβήνει το τσιγάρο που κόντεψε να του κάψει τα δάχτυλα...) Ας πούμε πως ...προστατεύω την ...όχθη και την επιλογή μου...

"Στο 'πα και στο ξαναλέω, μη μου γράφεις γράμματα,
 γιατί γράμματα δε ξέρω και με πιάνουν κλάμματα"! 

αναδημοσίευση από το Περι...γραφής

~~~~~~~~~~~~~~~

______ 

Ανάκλαση Σε Θολό Γυάλινο Τεχνούργημα

 

b. ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΜΕ ΑΝΤΕΣΤΡΑΜΕΝΟ ΕΙΔΩΛΟ:
Διάλογος 2ος: Ανάκλαση Σε Θολό Γυάλινο Τεχνούργημα

 

 

  -Η Οικουμενική Αλήθεια είναι ένας μύθος κι ουσιαστικά δε θάπρεπε να υφίσταται ούτε καν σαν όρος. Πιστεύω πως στη θέση του, θάπρεπε να υπάρχει: Οικουμενική αντιμετώπιση των επιμέρους μικρών αληθειών, που αριθμητικά περίπου είναι τόσες, όσος κι ο πληθυσμός του πλανήτη μας!
 -Μα και το Αντικειμενικό σαν Οικουμενικό, πάλι δεν είναι ένας μύθος; Διότι είναι ένα μεγάλο σύνολο Υποκειμενικοτήτων! Απλά λέμε αντικειμενικό, εκείνο το υποκειμενικό που συγκεντρώνει περισσότερους ..."ψήφους"! Ας το εκφράσω γλυκύτερα: Το Αντικειμενικό είναι το Υποκειμενικό που συγκεντρώνει τη συντριπτική πλειοψηφία!
 -Ναι! Ωστόσο, ακόμα κι έτσι -όσο και να κοιτάξουμε πίσω στο χρόνο- πάλι αυτή η πλειοψηφία δεν είναι ασφαλής ένδειξη Οικουμενικής και Πάνσοφης Αντικειμενικότητας!
 -'Αρα λοιπόν προτείνεις να γκρεμίσουμε αυτούς τους  ..."φράχτες" σκέψης, αυτές τις λέξεις-κλειδιά, από τις πεποιθήσεις μας και να στραφούμε σε πιο σταθερές βάσεις οικοδόμησης;
 -Θα 'λεγα ναι! Μπορεί ξέρεις, να λέει αλήθεια ο εχθρός μας κι όχι ο φίλος μας, που μας αγαπά!
 -Αν και συλλαμβάνω τον συνειρμό σου, θεωρώ κάπως ανίερο το συσχετισμό!
 -Ένας διάλογος είναι ζωντανός και συχνάκις στη ρύμη του παρασύρει! Αποδέχομαι την παρατήρησή σου, συμφωνώ εν μέρει μαζί της, αλλά δεν απόσυρω το παράδειγμά μου! Ένας διάλογος στηρίζεται όταν τα μέρη που λαμβάνουν μέρος, υπακούν σε άγραφες -πλην όμως ορατές- συμβάσεις κι αυτές σαφώς προκαθορίζονται απ' τις πρώτες διερευνητικές φράσεις του κάθε μέρους!
 -Συμφωνώ! Αλλά για να 'χει αξία, θα πρέπει να 'χουν τη δυνατότητα όλα τα μέρη, να εκθέσουν όσο πιο καλά μπορούν, υπακούωντας φυσικά σε αυτές τις συμβάσεις, τις απόψεις τους, ώστε αυτές να γίνουν σαφείς κι αντιληπτές απ' όλα τ' άλλα μέρη!
 -Και τότε είναι εποικοδομητικός, γιατί όταν ολοκληρωθεί, κάθε μέρος θάχει έστω σ' ένα έστω απειροελάχιστο ποσοστό, αναθεωρήσει ή τουλάχιστον θέσει σ' επανεξέταση, κάποιες ή κι όλες τις αρχικές του απόψεις! Πρόσεξε! Δε λέω να τις αλλάξει απαραίτητα, ριζικά η μερικά! Λέω έστω μια επανεξέταση!
 -Κατάλαβα! Είναι δυνατόν να μη τις αλλάξει και καθόλου, ωστόσο αυτή η επανεξέταση θα του δείξει το πόσο ολοζώντανος, εξελίξιμος κι υγιής είναι! Αν τελικά, κοιτάζωντας τίμια μέσα του, δεν αλλάξει τίποτε, τότε αυτό είναι δείγμα του πόσο ισχυρά και σωστά είναι στερεωμένες μέσα του!
 -(Χαμογελώντας) Και ποιός είσαι εσύ κύριε που επιχειρείς να περάσεις κάτι τέτοιο, που φαντάζει τόσο Οικουμενικά Αντικειμενικό;
 -Αααα ...Δεν έχω τέτοια φιλοδοξία, ούτε καν ελπίζω σε κάτι τέτοιο! Εγώ άλλο δε κάνω, παρά να προτείνω μέσω αυτών των σκέψεών, ένα Ατομικά Υποκειμενικό, που ελπίζω να τύχει ευρύτερης αποδοχής κι έτσι να χαρακτηριστεί σαν Αντικειμενικό, συγκεντρώνοντας μιά αρκετά καλή πλειοψηφία!
 -Είμαστε έλλογα όντα, ενώ τα ζώα, θεωρείται πως, όχι! Αν όμως αυτά τα πραγματικά ξεχωριστά χαρίσματα, Λόγου, Σκέψης κι Επικοινωνίας, τα τορπιλίζουμε καθημερινά και μάλιστα σε τέτοιο μεγάλο βαθμό, θα τους καταφέρουμε τέτοια φθορά, ώστε να τείνουμε τελικά προς το ..."άλογα όντα" ή έστω στο ..."μερικώς έλλογα όντα"!
 -(Σκεφτικός) Ποιός σχετικά, Οικουμενικά Αντικειμενικά (σύμφωνα με τον άτυπο ορισμό που θέσαμε πριν) μπορεί να χαρακτηρισθεί, τη σήμερον ημέρα, σα σοφός;
 -Ο παπαγάλος μαθαίνει να μιλάει λέγοντας ελάχιστα, ενώ δε, κατανοεί ακόμα λιγότερα! Οι Σπαρτιάτες έλεγαν ελάχιστα επίσης, μιας κι ελάμβαναν πολύ λιτή γενική μόρφωση, σ' αντίθεση με την υπερφορτωμένη στρατιωτική εκπαίδευση. Ωστόσο προσέγγισαν μ' αυτό τον αντίθετο τρόπο μιαν από τις εκφάνσεις της Σοφίας, -βάσει των σχετικά Οικουμενικών Αντικειμενικών Κριτηρίων της σήμερον- τη λιτότητα Λόγου! Ένας "σοφός" που λασκάρουν οι αρμοί του μυαλού του, καθώς έχει δει κάποια παραπάνω πράγματα κι αρχίζει να μιλά σε περαστικούς εκτοξεύωντας λογύδρια, χωρίς ειρμό και παράλληλα μακριά από τις άγραφες συνθήκες ενός διαλόγου, θεωρείται τρελός, παρ' όλο που ανάμεσα σ' αυτά που λέει, μπορεί να βρίσκονται αρκετά ψήγματα σοφίας! Μη περιμένεις από μένα λοιπόν έναν ορισμό για τον Σοφό!
 -Εγώ ανέκαθεν θεωρούσα σα μια μεγάλη, σοφή φράση κείνη που λέει: "Θάθελα να 'χα  υπομονή και θάρρος, ν' αλλάξω αυτά που 'ναι δυνατόν ν' αλλαχθούν, κουράγιο και δύναμη ν' αντέξω αυτά που δεν αλλάζουν με τίποτε και σοφία να διακρίνω σωστά, αυτές τις δυο περιπτώσεις"!
 -Παρόλο που είδα πως τροποποίησες κάπως το αρχικό ρηθέν, θα 'λεγα μάλιστα πως το βελτίωσες κατά τι, εμένα πάλι μου φαντάζει ελλειπές κι ανεπαρκές! Διότι μιλάει για έναν! Δηλαδή μιαν Υποκειμενική Θεώρηση! Εγώ λέγωντας σου μια δική μου ιστορία θάθελα να συνδέσω τη Σοφία με την Ευτυχία! Τη διάβασα κάπου και στη μεταφέρω:
    "Κάποτε ένας Κινέζος που εθεωρείτο σχετικά αντικειμενικά σοφός, απαντώντας στην ερώτηση των μαθητών του:
 -Τι είναι ευτυχία; Είπε:
 -Ευτυχία είναι, να φτιάχνεις το σπίτι σου έτσι που το χειμώνα να φαντάζει ζεστό και το καλοκαίρι, δροσερό! Επίσης το τσάι να το φτιάχνεις σωστά, ώστε να το απολαμβάνεις πλέρια!
     Οι μαθητές του απογοητευτήκανε και ρώτησανε:
 -Μα τι λες Δάσκαλε; Αυτά τα ξέρει όλος ο κόσμος! Ειν' αυτά Ευτυχία;
     Τότε ο γερό-Σοφός δευτερολόγησε:
  -Δείξτε μου έναν έστω που να τα ξέρει και να τα εφαρμόζει σωστά κι εγώ θα πάω να καθίσω στα γόνατά του, να γίνω μαθητής του!"
 -Αυτό μας λέει πολλά! Η Ευτυχία λοιπόν είναι στα μικρά, απλά κι οικεία πράγματα! Ο δε Σοφός διέγραψε μια πορεία, εξερευνήσεων κι αναζητήσεων, 360 μοιρών και τελικά κατέληξε στην αρχή απ΄όπου είχε ξεκινήσει! Αυτό μοιάζει σαν ένας φαύλος κύκλος: Η Σοφία ευρίσκεται στη Μη-Σοφία; Μα τότε δεν είναι σοφός εκείνος που τα τηρεί αναγκαστικά κι ας ειναι αγράμματος; 'Αρα τέλμα; 'Ατοπον;
 -Ίσως! Το σίγουρο είναι πως θα πρέπει να ψάξουμε λίγο πιο βαθιά, αυτά τα λεγόμενα! Το προφανές ή αν θέλεις το εμφανώς εύκολο, δεν είναι πάντα ούτε η ζητούμενη, ούτε η ενδεικνυόμενη λύση! Έτσι πρέπει να σκεφτούμε πως ο Σοφός απάντησε σωστά μεν, πλην όμως αρκετά διφορούμενα! Γιατί άραγε; Μήπως δεν ήξερε; Μήπως ήξερε και δεν απάντησε;
 -Νομίζω πιάνω το συλλογισμό σου! Έτσι κι αλλιώς εμείς είμαστε υποχρεωμένοι, μιας και θέλουμε να λεγόμαστε "έλλογα όντα", να το ψάξουμε! Να προβληματιστούμε. Γιατί αν δε το κάνουμε, δε θα διαγράψουμε τη δική μας, έστω ...άσκοπη αυτή πορεία των 360 μοιρών!
 -...που δε θα μπορεί να χαρακτηρισθεί άσκοπη μια και θα μας έχει χαρίσει γνώσεις, προβληματισμούς και διεύρυνση οριζόντων! Μια Οδύσσεια σκέψης κι έρευνας, έστω και χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα!
 -Βλέπω ακόμα ένα επίπεδο βαθύτερα στη πρόθεση του Σοφού! Σκέφτομαι πως θα βοηθούσα ένα παιδί που θα δυσκολευόταν να επιλύσει ένα πρόβλημα! Δε θα 'θελα να του το λύσω εγώ και να το διώξω, γιατί αυτό δε θα το βοηθούσε! Το σωστό είναι να του δείξουμε τρόπους σκέψης τέτοιους, έτσι ώστε να οδηγηθεί από μόνο του στη λύση! Στη πρώτη περίπτωση κερδίζω σε χρόνο, αλλά στη δεύτερη κερδίζω σε ουσία! Λοιπόν ο Σοφός ακολούθησε τη δεύτερη λύση!
 -Δεν είναι μόνο αυτό! Δές το και σα μια φυσική επιλογή! Πόσοι απ΄τους μαθητές θα θελήσουν να κάνουν τη διαδρομή; Πόσοι απ' αυτούς θα οδεύσουν σωστά; Πόσοι θα φτάσουν στο -αν υπάρχει δηλαδή κάποιο- τέρμα;
 -Που φτάσαμε λοιπόν; Διαγράψαμε μια μεγάλη διαδρομή κάνωντας ένα διάλογο κι ακόμα δεν έχω κατορθώσει να λάβω μιά, έστω άτυπη, απάντηση για το ποιός είναι τελικά Σοφός καθώς επίσης και πως συνδέεις μέσα στο μυαλό σου τις έννοιες: Σοφία κι Ευτυχία! Μήπως προσπαθείς κι εσύ να με βάλεις στο ...δρόμο, όπως ο Σοφός της ιστορίας σου; (Χαμογελά).
 -(Χαμογελά επίσης). Εγω βλέπω ένα ακόμα επίπεδο σ' αυτή την ιστορία! Εμένα ο Σοφός -αν επιχειρήσω να τον μεταφράσω προσωπικά- μου λέει τα εξής:
    "Δεν έχω καταφέρει ακόμα να συλλάβω πλήρως την έννοια της Ευτυχίας! (Αυτή η πρώτη φράση μπορεί άνετα να αντικατασταθεί με: "Δεν είμαι απολύτως σίγουρος για τα δικά μου συμπεράσματα γι' αυτή την έννοια"! Είτε: "Ξέρω τι σημαίνει Ευτυχία κατά εντελώς προσωπική μου γνώμη"! Είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα, σαν αφετηρία)! Φρονώ ότι μπορεί να 'ναι στα μικρά κείνα πράγματα που μας γεμίζουν τη μέρα με χαρά και κάνουν το βίο μας βιώσιμο κι ευχάριστο! Έτσι σας το προσφέρω σαν την αρχή ενός δρόμου! Εγώ διέγραψα μια μεγάλη διαδρομή για να καταλήξω εδώ! Δε θα σας δείξω από που πέρασα, αλλά ψάξετε κι εσείς κι ίσως βρείτε κάτι άλλο! Αν σας δείξω, υπάρχει κίνδυνος, αντί να βρείτε κάτι νέο, που ίσως να 'ναι σωστότερο, να πατήσετε απλώς πάνω στα δικά μου χνάρια! Δεν είναι στις προθέσεις μου κάτι τέτοιο! Όσο πιο πολλοί κι όσο δυνατόν από πιο πολλές πλευρές ψάχνουν, τόσο το καλύτερο"!
 -Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, Σοφός είναι ο λιγομίλητος μα ουσιαστικός, με βαθιά επίγνωση του τι ξέρει και τι όχι, πλούσιος σε γνώσεις και καλλιέργεια αλλά παράλληλα με ανησυχίες για περαιτέρω εμβάθυνση και διαπλάτυνσή τους, ακούραστος δουλευτής του Λόγου και της Σκέψης κι ένα σωρό άλλα τέτοια! Εκείνο όμως που πιστεύω μας διέφυγε είναι πώς δεν είναι απόλυτο να 'ναι κι ευτυχής με τόση τρομερή επίγνωση! Συχνά ακούμε να λένε, πως η γνώση χαρίζει δυστυχία! Οπότε ακόμα εξακολουθώ να μη βλέπω τη σύνδεση των δυο εννοιών! Εκτός κι αν το 'πες για να κάνουμε αυτόν τον τόσον όμορφο διάλογο και να βγάλουμε αυτά τα συμπεράσματα!
 -(Χαμογελά). Δε μπορώ εγώ να κατανοήσω κάποιον, που να 'ναι όλα όσα τόσο πολύ εύστοχα είπες, να 'ναι δηλαδή Σοφός κι ολόκληρη αυτή η διαδρομή ζωής, η Οδύσσεια σκέψης, να μη τον έκανε Ευτυχή! Τότε πραγματικά δε θα 'χει καμιά αξία το να 'ναι κανείς Σοφός, μια και θα 'ναι δυστυχής! Εγώ θέτω ας πούμε ως στόχο το να γίνω Σοφός αλλά κι Ευτυχής!
 -(Γελαστός). Μου επιτρέπεις τη τελική μας ανακεφαλαίωση;
 -(Γελαστός κι εκείνος). Μα φυσικά φίλε μου! Παρακαλώ!
 -Θέλεις να πεις λοιπόν ότι ο γνήσια Σοφός, (συμφώνως με το Ατομικά Υποκειμενικό σου κριτήριο, που ευελπιστείς να συγκεντρώσει την ικανή εκείνη πλειοψηφία, ώστε να θεωρηθεί σαν ένα Σχετικώς Αντικειμενικό), είναι κείνος που διέγραψε μια μεγάλη πορεία ερεύνης και σκέψης, αντλώντας ακόμα κι από τα μικρά-μικρά πράγματα, "πλούτισε" τόσο που τελικά γνώρισε ΚΑΙ τη ευτυχία σ' όλο αυτό!
 -(Χειροκροτά χαμογελαστός) Δε θα μπορούσα να το διατυπώσω καλύτερα!
                

πηγή : Περί...γραφής

___________________

_________________________

P.Pasolini - Orgia

Ερωτική Λογοτεχνία
Pasolini Pier-Paolo: Όργια - Orgia(Orgy)
ΘεατρικόΕπεισόδιο 8ο

(ένας 'Αντρας και μια Κοπέλα μπαίνουνε σ' ένα σαλόνι).

ΚΟΠΕΛΑ: Δικό σου είναι το σπίτι;
ΑΝΤΡΑΣ: Σ' αρέσει;
ΚΟΠΕΛΑ: Όμορφο είναι.
ΑΝΤΡΑΣ: Βγάλε τη καμπαρντίνα σου...
ΚΟΠΕΛΑ: Είσαι σίγουρος ότι δε θα 'ρθει κανείς;
ΑΝΤΡΑΣ: Σπίτι μου είναι.
ΚΟΠΕΛΑ: Και μένεις μόνος;
ΑΝΤΡΑΣ: Ναι, τώρα μένω μόνος.
ΚΟΠΕΛΑ: Τώρα;
ΑΝΤΡΑΣ: Κάποτε μέναν εδώ η γυναίκα μου και τα παιδιά. Την άνοιξη φύγανε και δε ξαναγυρίσανε...
ΚΟΠΕΛΑ: Μπρρ, έπιασαν τα κρύα, από το πρωί συννέφιασε άσχημα...
ΑΝΤΡΑΣ: Η πρώτη φθινοπωρινή βροχή, όταν το καλοκαίρι δεν έχει τελειώσει ακόμα,
είναι η ωραιότερη στιγμή για να κάνεις έρωτα.
ΚΟΠΕΛΑ: Εμένα μου φαίνεται πάντα το ίδιο!

 ΑΝΤΡΑΣ: Λες ψέμματα, υποκρίτρια. Με τη συννεφιά σ' αρέσει πιο πολύ να μένεις σπίτι. Και να κλείνεις τα παράθυρα, για να φτιάξεις τη πρώτη θαλπωρή μες στο δωμάτιο. Μια θαλπωρή λησμονημένη, αλλά τόσο βαθιά γνώριμη: τη θαλπωρή άλλων καιρών! Νιώθεις τη νοσταλγία της φωτιάς κι η σάρκα σου, κάτω απ' το πρώτο μάλλινο, νιώθει αυτή τη καινούρια δροσιά, μες στη καρδιά ενός ουρανού ακόμα γαλήνιου.

ΚΟΠΕΛΑ: Πώς είναι τα παιδιά σου;
ΑΝΤΡΑΣ: Ο ένας είναι έξι χρονών, ο άλλος τεσσάρων. Δυο αγοράκια σοβαρά, σαν όλα τ' άλλα. Ώρες-ώρες μού φαίνονται μεγαλύτερα από μένα...
ΚΟΠΕΛΑ: Να βγάλω τη καμπαρντίνα μου;
ΑΝΤΡΑΣ: Ναι, σου είπα... Ο μεγάλος είναι σκληρός, τα σκούρα μάτια του είναι γεμάτα αγάπη για τη μάνα του. Ο μικρός της έχει την ίδια αγάπη, αλλά τα μάτια του γελάνε, δεν τον νοιάζει τίποτα, είναι ανάλαφρος κι αστείος, σαν ζωάκι κι ο σεβασμός του για το μεγάλο αδερφό κρύβει έναν εύθυμο οίκτο...
ΚΟΠΕΛΑ: Καλά λες, είναι πολύ ωραία η δροσιά, όταν μέσα έχει ζεστούλα. Ναι, μου φαίνεται σαν να 'ναι πέρσι.
ΑΝΤΡΑΣ: Ή σα να 'ναι μετά από δέκα χρόνια... (αν ζεις ακόμα). Είναι μια μέρα
μελλοντική -σ' αρέσει;- στο τέλος ενός καλοκαιριού που δεν έχει έρθει ακόμα... Βλέπεις; Πόσο γρήγορα περνά ο καιρός, παρ' όλο που κυλά τόσον αργά!
ΚΟΠΕΛΑ: Μα γιατί είπες: αν ζω ακόμα;
ΑΝΤΡΑΣ: Γδύσου τώρα.
ΚΟΠΕΛΑ: Ξέρεις. ήμουν άρρωστη. Έκανα δυο χρόνια σανατόριο.
ΑΝΤΡΑΣ: Ναι, αλλά γδύσου τώρα.
ΚΟΠΕΛΑ: Θες να με κοιτάς που ξεντύνομαι;
ΑΝΤΡΑΣ: Ναι.
ΚΟΠΕΛΑ: Πλάκα έχεις... (αρχίζει να γδύνεται).
ΑΝΤΡΑΣ: Το καλοκαίρι πέρασε, αλλά είσαι ακόμα μαυρισμένη...
ΚΟΠΕΛΑ: Δεν έχεις καθόλου μουσική;
ΑΝΤΡΑΣ: Όχι. Θα τα κάνουμε όλα μες στη σιωπή.
ΚΟΠΕΛΑ: Μα για ποιά με πέρασες;
ΑΝΤΡΑΣ: Γι' αυτό που είσαι, το κορίτσι της πρώτης καλοκαιρινής μέρας χωρίς ήλιο.
ΚΟΠΕΛΑ: Έτσι μάλιστα...
ΑΝΤΡΑΣ: Δε ντρέπεσαι να με κοιτάς στα μάτια;
ΚΟΠΕΛΑ: Όχι, γιατί;
ΑΝΤΡΑΣ: Γιατί είσαι ολόγυμνη, σα ζώο σε λιβάδι.
ΚΟΠΕΛΑ: Τί κακό βλέμμα που 'χεις!
ΑΝΤΡΑΣ: Δε ντρέπεσαι ποτέ;
ΚΟΠΕΛΑ: Ντράπηκα λιγάκι την πρώτη φορά. Μετά ποτέ.
ΑΝΤΡΑΣ: Μα δε σκέφτεσαι τη κοιλιά σου;
ΚΟΠΕΛΑ: Ορίστε;
ΑΝΤΡΑΣ: Τη κοιλιά σου! Τη κοιλιά σου! Αυτό το μέρος του σώματος που όλοι το κρύβουνε, που δεν πρέπει να υπάρχει, που όλοι παριστάνουν ότι δεν το 'χουν ή τουλάχιστον ότι δεν το σκέφτονται, ότι έχουνε λευτερωθεί... Ακόμα κι ο πατέρας σου!
ΚΟΠΕΛΑ: Αστείος είσαι! Ποιός κάθεται να σκεφτεί τέτοια πράματα...
ΑΝΤΡΑΣ: Βρίσκεις φυσικό να 'χεις φύλο, αυτό το λείο όριο στο βάθος της κοιλιάς σου, που το γλείφει μια μαύρη πλημμυρίδα... Κι όμως, είναι αφύσικο... αφύσικο! Δε ξέρεις ότι είναι απαράδεκτο και σκανδαλώδες, η προσωπική μας περίπτωση να επιβεβαιώνει το γενικό κανόνα; Αυτό κάνεις με το να μου επιδεικνύεσαι γυμνή...
Για να σου δώσω να καταλάβεις... σκέψου δυο πατεράδες... ναι. δυο πατεράδες... δυο ενήλικους άντρες, χωρίς τίποτα πια από την ελαφράδα της νιότης, να στέκονται ο ένας απέναντι στον άλλο, σαν άταχτα παιδιά, με ανοιγμένα τα πανταλόνια και να κοιτάζονται...
ΚΟΠΕΛΑ: Α, α! Ω, ω! Μα τί πας και σκέφτεσαι;
ΑΝΤΡΑΣ: Έτσι είσαι κι εσύ με τη γυμνή κοιλιά σου...
ΚΟΠΕΛΑ: Εντάξει, εντάξει, κατάλαβα. Εσύ δε θα ξεντυθείς;
ΑΝΤΡΑΣ: Όχι, γιατί ξέρω πως είσαι βρώμικη και σ' αρέσει πιότερο ένας άντρας με λυμένο το πανταλόνι, παρά μες στη γύμνια της φύσης του, απλός όπως κι εσύ.
ΚΟΠΕΛΑ: Δεν πα' να κάνεις ό,τι θες...
ΑΝΤΡΑΣ: Σ' αρέσει να κάνεις κακό;
ΚΟΠΕΛΑ: Τί;
ΑΝΤΡΑΣ: Να κάνεις κακό.
ΚΟΠΕΛΑ: Στον άντρα;
ΑΝΤΡΑΣ: Ναι, κατάλαβες τώρα;
ΚΟΠΕΛΑ: Τί να καταλάβω;
ΑΝΤΡΑΣ: Τί πά' να πει κακό; Δε σου κάνει κακό ένας άντρας όταν σε παίρνει με κλωτσιές και μπουνιές;
ΚΟΠΕΛΑ: Εμένα; Ας τολμήσει κανείς να σηκώσει χέρι πάνω μου! Καθάρισε!
ΑΝΤΡΑΣ: Κόρη φτωχών ανθρώπων... χαριτωμένη... σάρκα που αμύνεται παρ' όλη τη φτήνια της... Που πρέπει ν' αγωνιστεί, μασκαρεύοντας σε νίκες τις υποχωρήσεις της μπροστά στα συνεχή χτυπήματα...
ΚΟΠΕΛΑ: Το πρόσωπό σου έγινε πανί.. και μου φαίνεται ότι τρέμεις... Τί έχεις;
ΑΝΤΡΑΣ: Είμαι χλωμός; Τρέμω; Ίσως φταίει το φως... Εξ άλλου... είμαι λιγάκι άρρωστος. Αλλά μη σε νοιάζει. Λοιπόν, σ' αρέσει να κάνεις κακό;
ΚΟΠΕΛΑ: Ναι, αλλά πώς, πώς;
ΑΝΤΡΑΣ: Θα σου πω... Ποιός ήταν ο τελευταίος που πήγες μαζί του;
ΚΟΠΕΛΑ: Την περασμένη Κυριακή... Ήτανε, θυμάμαι, ένας νεαρός από τη Σικελία,
που κάνει στρατιωτικό εδώ στην Μπολόνια. Ήρθε ίσια απ' το σπίτι των γονιών του...
ΑΝΤΡΑΣ: Ήταν ωραίο παιδί; Μελαχρινός; Καστανός;
ΚΟΠΕΛΑ: Δε ξέρω... Θύμιζε ληστή.
ΑΝΤΡΑΣ: Λοιπόν... σκέψου ότι αυτόν το ληστή, που ετοιμάζεται να σου κάνει έρωτα, όπως το κάνει αυτός, σα μια μητέρα που σε σφίγγει στο στήθος της ή σαν ένας πατέρας που σε κλείνει σπίτι, με το μεγάλο σιτσιλιάνικο φύλο του -το δυνατό σαν κορμός και τρυφερό σα φρούτο- σκέψου ότι κάποιος δένει αυτόν το στρατιώτη και σου λέει: Κοίτα αυτή την ανίσχυρη δύναμη: ταπείνωσέ τη, πλήγωσέ τη, εκδικήσου τον για την απαίτησή του να γονιμοποιήσει... κάνε τον να κλάψει σα παιδί χωρίς σπέρμα...
(η Κοπέλα γελά). Αχ, η συναίσθησή σου είναι μικρή σαν το πεπρωμένο σου! (η Κοπέλα γελά). Είσαι μόνη μαζί του, είναι στα χέρια σου. Κατάλαβες; Κάνετε κάτι που δεν ανήκει πια στον κόσμο τούτο. Είναι έξω από κάθε όριο, είναι του πνεύματος. Ένας δυνατός νεαρός, που ετοιμάζεται να γίνει πατέρας και τριγυρνά στον κόσμο, με τα πόδια και το φύλο του, παράτολμος σαν ωραίος Δον Κιχώτης, σωριάζεται -και τα πάντα μπορούν να συμβούν! Τα πάντα, εκτός απ' όσα ανήκουνε σε τούτο δω τον κόσμο...
ΚΟΠΕΛΑ: Δε σε καταλαβαίνω...
ΑΝΤΡΑΣ: Βρίσκεσαι μόνη μαζί του! Μόνη! Μόνη!
ΚΟΠΕΛΑ: Εννοείται...
ΑΝΤΡΑΣ: Εντάξει, πάρε εμάς τους δυο... Τί γαλήνη! Είναι η πρώτη βραδιά! Ο κόσμος δε ξέρει τίποτα, είναι φτιαγμένος από ανθρώπους που γυρνούν απ' τις δουλειές τους
κι από ένα ποτάμι αυτοκινήτων -ακούς;- που κυλά μες στο φως σα μια ανάσα. Ο άνθρωπος που ετοιμάζεται να κάνει έρωτα -εγώ- μπρος σ' ένα μνημείο από σάρκα γεμάτη φρέσκο αίμα -εσένα- τρέμει, χτυπάνε τα δόντια του. Βρίσκεται σ' έκσταση.
Αυτό που ήταν ιερό στα παιδικά του χρόνια, όταν ήταν γιος, μόλις πραγματοποιηθεί, τον κάνει αθάνατο. Μάθε ότι όλ' αυτά επιστρέφουν κι επαναλαμβάνονται. Κάθε νέα στύση τα προϋποθέτει. Δεν αρκεί η πρώτη φορά, γιατί δεν τη θυμάσαι.  Σ' αυτή την επανάληψη αναζητούμε έν εναρκτήριο γεγονός. Κι η αναζήτηση δε σταματά ποτέ, γιατί κάθε φορά το ξεχνάμε. Μες απ' την επανάληψη ξαναζούμε ένα και μοναδικό πράγμα. Μαζί με το θύμα σου -που περιμένει την πραγματοποίηση του ονείρου- περιμένεις τη πραγματοποίηση μιας πραγματικότητας που καταστρέφει κάθε άλλη.
ΚΑΘΕ ΘΕΟΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ.

Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα,μες στη σιωπηλή πλατεία μιας μικρής πόλης ή ενός χωριού
ανάμεσα στα βουνά και τη θάλασσα,μια μέρα γαλήνης, που έμεινε ίδια από το 1600 ή το 1800
κι εκεί μου εμφανίστηκε ο Θεός.
Κι έπειτα χάθηκε αμέσως.
Κάθε νέα στύση, με την αγωνία
ή τη ντροπή της στύσης,
ζητά την επανάληψη του πράγματος,
την επιστροφή του Θεού. (αρπάζει τη γυναίκα και της δένει τα χέρια).

ΚΟΠΕΛΑ: Βοήθεια, τί κάνεις; Βοήθεια!
ΑΝΤΡΑΣ: Σκάσε, ηλίθια, αλλιώς θα σε σκοτώσω.
ΚΟΠΕΛΑ: Βοήθεια, μανούλα μου, λυπήσου με, άσε με!
ΑΝΤΡΑΣ: Δε θα σου κάνω κακό... ίσως. Ίσως να μου 'ναι αρκετός ο φόβος σου, ο αληθινός φόβος, που γράφεται κύματα-κύματα στα μούτρα σου, κρυμμένος πίσω απ' τη ντροπή... κι από τη σκέψη ότι, αν φανερωθεί, θα 'ναι χειρότερα... Βλέπεις; Βλέπεις ότι καμιά άλλη πραγματικότητα δε μετρά; Είναι μια έκσταση όπου ο κόσμος χάνεται κι αρχίζει να εμφανίζεται πάλι ο Θεός.
ΚΟΠΕΛΑ: Ναι. αλλά πάμε τώρα, είναι αργά, πρέπει να γυρίσω σπίτι!
ΑΝΤΡΑΣ: Προηγουμένως σου είπα ότι η γυναίκα και τα παιδιά μου φύγανε το Πάσχα. Είναι ψέμμα. Τους σκότωσα. Έπρεπε να σκοτώσω μόνο κείνη, αλλά ήτανε πιο ωραίο να τους σκοτώσω όλους. Έπειτα τους πήρα και τους πέταξα στο ποτάμι.
ΚΟΠΕΛΑ: Δεν είναι αλήθεια! Δε σε πιστεύω! Σε παρακαλώ, λύσε μου τα χέρια!
ΑΝΤΡΑΣ: Ξέρεις ότι δε μ' ενδιαφέρει διόλου ο θάνατός σου; Γιατί δεν υπάρχει τίποτ' άλλο εκτός από το θάνατο -και τη θέλησή μου. Ξέρεις ότι μπορεί να μη ξαναγυρίσεις σπίτι σου;  Να μη ξαναδείς τη μάνα σου;
ΚΟΠΕΛΑ: Τί είναι αυτά που λες; Αχ, Θεέ μου...
ΑΝΤΡΑΣ: Θα μείνεις εδώ, στα χέρια μου, γιατί είσαι μια μικρούλα με τα χέρια κοκκινισμένα απ' τη δουλειά και μια πρώτη ανάλαφρη ρυτίδα στο μέτωπο... Είσαι μια μικρούλα σαν αγοράκι, παράτολμη κι εύπιστη σαν αρσενικό. Τη σχισμή στο βάθος της κοιλιάς σου τη δίνεις στον άντρα σαν σε φίλο, ε; Έτσι θα μάθεις να δείχνεις τόση εμπιστοσύνη στη φιλία!
ΚΟΠΕΛΑ: Μιλάς σαν τρελός, Θεέ μου, άσε με να φύγω...
ΑΝΤΡΑΣ: Θα σε γαμήσω εκατό φορές και θα κρατιέμαι... Και θα σε πάρω με μπουνιές και κλωτσιές, σα μεθύστακας σύζυγος...
ΚΟΠΕΛΑ: Φτάνει φτάνει, μαμά, μανούλα μου!
ΑΝΤΡΑΣ: Θα σε πιάσω στις μπουνιές και στις κλωτσιές, γιατί έτσι αξίζει να τιμωρηθεί η αθωότητά σου! Και πνίγομαι από τη λαχτάρα να χαθώ και να τελειώνω μια για πάντα. (αρχίζει να τη χτυπά).
ΚΟΠΕΛΑ: Αχ, όχι! Μη στη πλάτη!
ΑΝΤΡΑΣ: Θα σε χτυπάω όπου θέλω... (συνεχίζει να τη χτυπά).
ΚΟΠΕΛΑ: Σε παρακαλώ, μη στη πλάτη! Ήμουνα στο σανατόριο ! Στο 'πα, στο 'πα!
ΑΝΤΡΑΣ: Αααααχ, το ξέρω: και να 'ξερες πόσο χάρηκα! Ήσουνα στο σανατόριο, κει που παν' οι άποροι... Σαν το σκυλί, ψωρόσκυλο, που μου ήρθες με το πουτανίστικο φουστανάκι σου... να με συγκινήσεις... γεμάτη υγεία, κακομοίρα κι ας είχες τα πνευμόνια σου τρύπια... Είσαι φτωχή κι η ζωή σε χτυπά, έτσι δεν είναι; Κι εγώ κάνω ό,τι κι η ζωή. Φώναξε, αν θες, τώρα, γιατί μετά θα σκάσεις, γιατί αύριο το πρωί -αν δε σε σκοτώσω- θα συμβιβαστείς και θα ξαναπάρεις τους δρόμους σα να μην έγινε τίποτα! Τί σημαντική που είναι η επιβίωση, αγία, αγαπημένη μου πουτάνα! Θα διηγείσαι αυτή την ιστορία, θριαμβεύτρια κι ύστερα θα βρεις κάποιον άλλο, γιατί η ζωή σε βαρά από δω κι από κει κι εσύ προχωρείς ηρωικά, έτσι δεν είναι;
ΚΟΠΕΛΑ: Ναι. ναι, έτσι είναι. 'Ασε με τώρα να φύγω!
ΑΝΤΡΑΣ: Ούτε να σου περνά απ' το μυαλό! (ξαναρχίζει να τη χτυπά. κείνη ουρλιάζει). Κι όταν θα σωριαστείς κάτω, χτυπημένη σα μοσχάρι, ίσως να ξεκουμπωθώ και παρόλο που ξέρω ότι το κάτουρό μου δεν έχει καμία αθωότητα ή ζωική δροσιά, θα το αδειάσω πάνω σου, κατάλαβες; Πάνω σ' αυτά τα μάτια μιας ηλίθιας ανίδεης, πάνω σ' αυτά τα στήθη με την ιερή ξετσιπωσιά! (ξαναρχίζει να χτυπά. κείνη ουρλιάζει). Ε! νόμιζες ότι αστειευόμουν; Νόμιζες ότι δεν ήθελα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ...
(ξαφνικά σταματά να τη χτυπά και τρικλίζει). Αχ. δε νιώθω καλά... Το μέτωπό μου είναι ιδρωμένο και τρέμω... όπως όταν πραγματικά... είμαι χάλια... Βοήθησε με, Θεέ μου! (κάνει εμετό). Έπρεπε να συμβεί. Κάτι με τραβά κάτω. Μια κάψα στο κεφάλι, Θεέ μου, μου 'ρχεται να λιποθυμήσω... Αν αυτός είναι ο θάνατος... θα του αφεθώ... δε θα σκέφτομαι τίποτα...
(λιποθυμά πάνω στα ξερατά του. η Κοπέλα καταφέρνει να λύσει τα χέρια της, φορά μόνο τα παπούτσια της και το πανωφόρι πάνω στο γυμνό κορμί της και φεύγει τρέχοντας).

αναδημοσίευση από Περί..γραφής

_________________________________________

___________________

__________________________

_- _- _- _- _- _- _- _- _- _- _

Θέατρο-Διάλογοι
a. ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΜΕ ΑΝΤΕΣΤΡΑΜΕΝΟ ΕΙΔΩΛΟ: Διάλογος 1ος: Πολλ-Απλό Είδωλο


 -Λίγη κουβεντούλα σας γυρεύω...
 -Κι εγώ, αλλά ένας είμαι, μόνο, οπότε μη μιλάς στο πληθυντικό.
 -Καλά. Είμαι τυπικός σ' αυτά. Κουσούρι, το ξέρω. Οι συμβατικές ευγένειες είναι τουλάχιστον φαιδρές. Δε βρίσκεις;                  
 -Όχι πάντα, αλλά είναι πλεονασμός ο πληθυντικός.
 -Όντως! Πάντως το "ένας είμαι μόνο"  φαντάζομαι δε το πιστεύεις. Είμαστε πολλοί. Υπερβολικά πολλοί. Κρύβουμε άπειρους εαυτούς μέσα στους νευρώνες του εγκεφάλου μας!
 -(Σκεφτικός) Σπασμένος καθρέπτης; Σπασμένο είδωλο;
 -Θά 'λεγα άπειροι σπασμένοι καθρέπτες. Είμαστε σχιζοειδείς όλοι ανεξαιρέτως κι ας θέλουμε να στιγματίζουμε μόνο μερικούς ως σχιζοφρενείς.
 -(Πολύ σκεφτικός) Όχι σχιζοφρενείς, πολυδιάστατοι θα το 'λεγα εγώ ο ...αισιόδοξος.
 -Εγώ πάντως ευχαρίστως θ' αυτοπροσδιοριζόμουν ως σχιζοφρενής.
 -(Γελώντας) Δε μου φαίνεσαι για τέτοιος, από τα συμφραζόμενά σου.
 -(Χαμογελώντας) Αυτό συνηγορεί στη σχιζοφρένειά μου.
 -(Σκεφτικός πάλι) Έμαθες να τη καλύπτεις εμφανίζοντάς τη;
 -Μάλλον τη φανερώνω εμμέσως, αφού την καλύψω τεχνηέντως.
 -(Γελώντας τρανταχτά) Πολύπλοκο όντως! Εγώ πάλι τη καλύπτω, με την επιχειρηματολογία μου, πού 'ναι όντως σχιζοειδής.
 -Όλα τα πολύπλοκα είναι καταδικασμένα στη φθορά. Κάθε επιχειρηματολογία είναι, σχιζοειδής κι αυτό γιατί ''σχίζει'' την αλήθεια πού 'ναι πολυπρισματική, πολυδιάστατη και ''σχιζοειδής''  συνηγορώντας υπέρ μιας απλής έκφανσης της αλήθειας.
 -(Σκεφτικός) Κι αυτό αρκετά πολύπλοκο!
 -Σχιζοφρενικά πολύπλοκο!
 -Πολυσχιδώς πολύπλοκο!
 -(Γελώντας τρανταχτά) Πολυκύμαντα πολυπλόκαμο! Αυτό ήταν σχιζοφρενές σουρεάλ.
 -(Γελώντας κι αυτός τρανταχτά) Κανένα απλό υπάρχει;
 -Μισώ τ' απλά, το μίνιμαλ, το αφαιρετικό, το μετριοπαθές, το λίγο, τον καφέ σκέτο...
 -Κι όμως κρύβουν μια πολυπλοκότητα και μιαν ομορφιά.
 -Το ξέρω. Αλλά δε μπορώ να την ανιχνεύσω. Μένω στην επιφάνεια πάντα.
 -'Αλλο το μίνιμαλ, άλλο το απλό.
 -Εντάσσω το απλό σ' όλη την φιλολογία που εξυμνεί το μίνιμαλ. Εγώ είμαι μαξιμαλιστής και σ' όποιον αρέσω! Γκέγκε;
 -Μα δε σε κατηγόρησε κανείς!
 -Ως σχιζοφρενής, εκλαμβάνω τα πάντα ως ποταπές κι υστερόβουλες μομφές. Πρέπει να υπερασπίσω τη τιμή της σχιζοφρένειάς μου!!!    
 -Να την υπερασπίσεις. Αλλ' αυτό θυμίζει δον Κιχώτη, που επιτίθετο σε μύλους.
 -Μα ναι. Είμαι διακειμενικά σχιζοφρενής ή αν θες σχιζοφρενικά διακειμενικός.
 -Κι αυτό πολύπλοκο! Τελικά απλώς είσαι σχιζοφρενής ε; (γελώντας) Απλώς!
 -"Απλώς"; ε όχι κι "απλώς"! Με προσβάλλεις φριχτά!
 -Τό 'ξερα πως θ' αντιδρούσες έτσι! (γελάει πάλι) Εξανίστασαι με την απλότητα της σχιζοφρένειας σου; Μα... ειν' απλό: Είσαι σχιζοφρενής φίλε μου! Ίσως πολύπλοκα σχιζοφρενής, αλλά φαίνεται εύκολα κι απλά!
 -Εξανίσταμαι με την προβλεψιμότητα της σχιζοφρενικότητας της πολυπλοκότητάς μου! Σιγά το νέο! Κι αυτό μ' ερεθίζει περισσότερο!
 -Ίσως τότε, θά 'πρεπε να τη συγκάλυπτες λιγάκι, έτσι ώστε να γινόταν δυσκoλώτερη η ...διάγνωση.
 -Τόσα χρόνια επιχειρώ να κρύβω τη σχιζοφρένειά μου, κάτω από το πέπλο της κοινής λογικής μου, μα σ' εσάς την αποκάλυψα ρητά. Οι άλλοι πνίγονται στο πέλαγος της αυταπάτης τους, ακόμη κι οι "κολλητοί" μου μ' έχουν για υγιή.
 -(Σκεφτικός) Ποιός ο λόγος να κρύβεσαι απλά; Μήπως -πολυσχιδώς και πολυπλόκως- συγκαλύπτεις μιαν απλότητα;
 -Γιατί το να κρύβεσαι πολύπλοκα, είναι αληθινά πολύπλοκο! Ναι, αλλά μιαν απλότητα διόλου απλή! Είναι κατ' επίφασιν απλότητα. κατά βάθος κρύβει ουρανομήκεις και βαθύτατες περιπλοκότητες, όπως και κάθε απλότητα που σέβεται τον εαυτό της!
 -Ίσως έτσι θέλεις να εμφανίζεται και να σε τρομάζει τελικά η απουσία πολυπλοκότητας! Κι όχι απλά ανάκλαση από πολυσχιδές μέταλλο ή κομάτια θρυψάλων ριγμένα ατάκτως.
 -Απλώς είναι μεθοριακή, συνορεύει με την "ανάκλαση από πολυσχιδές μέταλλο"! καλό!!! (γελούν κι οι δυό τρανταχτά)!
 -Έϊ ... σε μπέρδεψα ε;
 -Με τρομάζει μάλλον η παρουσία μιας εύπεπτης απλότητας. Μα πάντα μπερδεμένος είμαι, μη σκας.
 -Εγω που 'μαι απλός, με λένε πολύπλοκο! Αυτό το καταλαβαίνεις;
 -Απόλυτα δια του αντιστρόφου! Δηλαδή σε μένα συμβαίνει το αντίθετο!
 -'Αρα εξέλαβέ το σα συμβουλή: Κάνε τον απλό κι όλοι θα σπάνε τη γκλάβα τους να βρούνε τι ...κρύβεις!
 -Δεν μπορώ να το κάνω αυτό, για έναν απλό λόγο: Δε κρύβω τίποτε.
 -Μα ούτ' εγώ. Αλλ' αυτοί, είναι μαθημένοι να βρίσκουν κι όταν δε βρίσκουν, ψάχνουν να βρουν κι όταν πάλι αποτύχουν λένε: "Τί δύσκολος άνθρωπος!"
 -Σ' εννοώ απολύτως!
 -Ναι! Αλλ' εγώ μερικές φορές δε τους εννοώ, γαμώτο! Μάλλον όχι μερικές, αρκετές φορές!
 -Εγώ γενικά, σπανίως εννοώ τους άλλους. Ποτέ δε μπορώ να διαγνώσω βλέψεις, βαθύτερα κίνητρα. Γενικά έχω ελάχιστη συναισθηματική νοημοσύνη.
 -Ω... Είπες μια μαγική φράση... e.q. ε;
 -Ναι. Είναι της μοδός.
 -Δεν είναι της μοδός. Απλά είναι μια νέα πιπίλα. Όχι όμως ευκαταφρόνητη! Ούτε φυσικά αποπεμπταία!
 -Σα τα μωρά κι εμείς, έχουμε ανάγκη από πιπίλες! Όχι καθόλου αποπεμπταία...
 -Απλά, δεν έχουν καταλάβει, ότι όλα πια τα πράγματα, δεν τίθενται κάτω απ' ορισμούς! Έτσι δεν είναι;
 -Ναι. Οι ορισμοί είναι σαν την προκρούστεια κλίνη.
 -Εύγε!
 -Ευχαριστώ! Σου 'χει τύχει να μη μιλήσεις σε κανένα για μια βδομάδα; Κι δεν εννοώ τις τυπικές καθημερινές κουβέντες, με αδιάφορους συναδέλφους!
 -Όχι. Αυτό δε θα το άντεχα!
 -Ούτ' εγώ τ' αντέχω γαμώτο! Σού 'χει τύχει ποτέ νά 'χεις παραιτηθεί εντελώς και ν' απολαμβάνεις τη παραίτησή σου;
 -Όχι. Δε θα το έκανα ποτέ κι εκεί είναι το πρόβλημά μου!
 -Εμένα αυτό μού συμβαίνει τώρα! Κάθε άλλο! Δεν είναι πρόβλημα. Εγώ έχω το πρόβλημα της παραίτησης.
 -Δηλαδή;
 -Η εγρήγορση είναι το υγιές!
 -Ίσως πάλι όχι. 'Αλλοι δε το βλέπουν έτσι!
 -Έβγε!!! ( με "β" αντί για "υ"! Μα... δεν είναι ομορφώτερος ο έπαινος με "βήτα"; Δεν είναι; "Έβγε" !)
 -Ναι! Πιο γεμάτο κάπως ε; ναι... κάπως... λίγο πιο πλούσιο...
 -'Αλλωστε, όλα τριγύρω μας αλλάζουν με ...ρυθμό! Γι' αυτό λέω, να καταργήσω τα ...ημίμετρα!
 -Κι εγώ μαζί σου! Έχει και το "έβγε" τη σχιζοφρένειά του! Βέβαια είμαι παραλλήλως κι ορθογραφικώς νομιμόφρων.
 -(Σκεφτικός) Παίζει λες ρόλο η ορθογραφία; Κανένα φρονώ!
 -Η ορθογραφεία (το "φι"  με "έψιλον-ιώτα" παρακαλώ) είναι μια μορφή πνευματικής αυτοπειθαρχίας.
 -Έβγε! Είναι μια μέθοδος τακτοποίησης και περιτοιχίσματος.
 -Ήταν μια καθαρά σκόπιμος, σχιζοφρενής διατύπωση.
 -Μα γιατί έχεις μια ψύχωση με τη σχιζοφρένεια; Επειδη δε σου κάθεται ε; Τά 'χει μ' άλλον, όπως η ...ζωή; (Γελάνε κι οι δυό εγκάρδια)!
 -Ναι. Ίσως.
 -Ε χέστην! Κάνε καμάκι στη λογική. Εκείνη κανείς δε τη θέλει! Είναι στο ράφι με τ' αζήτητα!
 -Ε όχι... θα το κυνηγήσω. 'Ασε, έχω μπλέξει με τη παραλογική κι είναι εξαιρετικά ζηλόφθονη!
 -(Σκεφτικός) Είσαι δηλαδή έγγαμος άπιστος, ούτως ειπείν;
 -(Γελά και δεν απαντά).
 -Η φρόνηση δεν είναι ένα κορίτσι από σπίτι; Δεν της πρέπει ένα στα ...γρήγορα λες;
 -Της πρέπει! Αλλά δε μ' αφήνει η κυρία παραλογική! Από πίσω συνέχεια! Ασφυκτιώ σου λέω!
 -Μα γι' από πίσω είπα κι εγώ, στη φρόνηση! Ουχί εμπρός!
 -(Πνίγεται στα γέλια) Δε θα 'ταν άσχημο, αλλά κατά βάθος είμαι συντηρητικός κι εμπροσθόφρων!
 -(Χαμογελώντας) Αλήθεια; Η φρόνηση τί λέει για την ...επιλογή σου αυτή;
 -Η φρόνηση φρονεί φρονίμως! Δεν είναι ζηλιάρα όπως η παραλογική! Ωστόσο πιστεύω ότι κοχλάζει. Κάποτε θα πάρει την εκδίκησή της και τότε ποιός την είδε και δε τη φοβήθηκε!
 -(Γελώντας) Ναι ... ναι! Αλίμονο σ' όσους δεν έχουν...σιδηράν αντοχή!
 -Σειρά μου να 'πω ...έβγε! (Με ..."βήτα")
 -Θα σ' αφήσω ...Απήλαυσα τη κουβέντα! -Κι εγώ την απήλαυσα...                                                           

Φλεβάρης 2002

Order and Chaos by MC Escher

___________________________ 

αναδημοσίευση από το  Περί...γραφής  

Histoire d' O

ένα απόσπασμα από την ιστορία

Μια μέρα ο εραστής της Ο, τη παίρνει να κάνουν ένα περίπατο σε μια γειτονιά που ποτέ δεν είχανε πατήσει: το πάρκο Μονσουρί, το πάρκο Μονσό. Στη γωνιά του πάρκου, στην άκρη ενός δρόμου που ποτέ δε σταθμεύουνε ταξί, αφού κάμαν ένα περίπατο στο πάρκο καθισμένοι πλάι-πλάι στην άκρη ενός παρτεριού, παρατηρούν ένα αυτοκίνητο με μετρητή να πλησιάζει, που μοιάζει με ταξί.
 -"Ανέβα", της λέγει.
     Μπαίνει. Αρχίζει να βραδυάζει κι είναι φθινόπωρο. Είναι ντυμένη όπως συνήθιζε: παπούτσια με ψηλά τακούνια, ένα ταγιέρ με φούστα πλισέ, μεταξωτή μπλούζα και δίχως καπέλο. Όμως μακριά γάντια που φτάνουν ως τα μανίκια του ταγιέρ. Κρατά ένα δερμάτινο σάκο με τα χαρτιά της, το ρουζ και τη πούδρα της.
     Το ταξί ξεκινά σιγά-σιγά, χωρίς ο άντρας να πει κάτι στον οδηγό. Κατεβάζει δεξιά κι αριστερά τα στόρια στα τζάμια και στο πίσω μέρος. Εκείνη έβγαλε τα γάντια με τη σκέψη πως ίσως τη φιλήσει ή εκείνη τονε χαϊδέψει. Όμως της λέγει:
 -"Όλα τούτα σε δυσκολεύουν... δώσμου τη τσάντα σου..." Του τη δίνει. Τη τοποθετεί μακριά της και προσθέτει: "...κι είσαι πολύ ντυμένη. Βγάλε τις ζαρτιέρες, κατέβασε τις κάλτσες σου ως τα γόνατα". Δυσκολεύεται κάπως, το ταξί τρέχει πιο γρήγορα και φοβάται μη γυρίσει ο οδηγός και τη δει. Τελικά, αφού κατέβασε τις κάλτσες, αισθάνεται σαν ενοχλημένη γιατί τα πόδια της είναι γυμνά κι ελεύθερα κάτω από τη κομπινεζόν. Έτσι, γλυστράνε κι οι ζαρτιέρες. "Βγάλε τη ζώνη σου" της λέγει "βγάλε και το σλιπ. Είναι εύκολο, αρκεί να περάσεις τα χέρια πίσω στα νεφρά και λιγάκι ν' ανασηκωθείς". Της παίρνει από τα χέρια τη ζώνη και το σλιπ και τα βάζει στη τσάντα της. Κατόπιν της λέγει: "Δε πρέπει να καθίσεις πάνω στη κομπινεζόν και τη φούστα σου. Πρέπει να τ' ανασηκώσεις και να καθήσεις γυμνή πάνω στο κάθισμα. Το κάθισμα είναι από δέρμα γλιστερό και κρύο και δεν είναι ευχάριστο να το νιώθεις να κολλά πάνω στα γυμνά σου μπούτια". Έπειτα της λέγει: "Ξαναβάλε τώρα τα γάντια σου".   ......... εδώ η συνέχεια..

___________________ο.ο___________________
                                            _______